दानिएलचे पुस्तक - एकशे सत्तावन्न क्रमांकाचे

दहाव्या अध्यायाच्या पहिल्या वचनात, तो कोरेशाच्या तिसऱ्या वर्षाचा काळ होता, असे आपल्याला कळविण्यात आले आहे; परंतु पहिल्या अध्यायात, दानियेल केवळ कोरेशाच्या पहिल्या वर्षापर्यंतच जगला, किंवा तेवढ्याच काळपर्यंत टिकून राहिला, असे आपल्याला सांगण्यात आले आहे.

दोन वर्षे कोरेशाने मादी दारयावेशाबरोबर प्रत्यक्षात सह-राज्य केले होते; म्हणून ते त्याचे तिसरे वर्ष होते, पण ते त्याचे पहिले वर्षही होते.

भविष्यसूचक दृष्टीने, दानिएलच्या पहिल्या व अंतिम दर्शनांत कोरेश याची ओळख करून दिली आहे. दानिएलचा पहिला अध्याय, जसा पूर्वीच्या लेखांत आधीच मांडण्यात आला आहे, तो प्रकटीकरण अध्याय चौदामधील पहिल्या देवदूताचे प्रतिनिधित्व करतो. जेव्हा पहिल्या देवदूताची भविष्यवाणीत ओळख केली जाते, तेव्हा त्याच्याजवळ प्रकटीकरण चौदा येथील तिन्ही देवदूतांची सर्व भविष्यसूचक वैशिष्ट्ये असतात. पहिल्या देवदूतात दर्शविलेल्या सनातन सुवार्तेच्या तीन पायऱ्या अशा आहेत: “देवाला भिऊन राहा,” “त्याला गौरव द्या,” कारण “त्याच्या न्यायनिवाड्याची वेळ आली आहे.”

दानिएल व त्या तीन सत्पुरुषांनी “देवाचे भय बाळगले” म्हणून त्यांनी बाबेलच्या आहाराचा स्वीकार करण्यास नकार दिला आणि शाकाहारीच राहिले. त्यानंतर झालेल्या दृश्य परीक्षेत, बाबेलचा आहार खाणाऱ्यांच्या तुलनेत आपल्या निरोगी रूपाने दानिएल व त्या तीन सत्पुरुषांनी “देवाचे गौरव केले.” तीन वर्षांनंतर “न्यायाचा काळ” आला, जेव्हा नबुखद्नेस्सराने त्यांची परीक्षा घेतली आणि ते सर्व बाबेलच्या ज्ञानी पुरुषांपेक्षा दहापट अधिक शहाणे असल्याचे त्याला आढळले.

अनंतकाळच्या सुवार्तेची ही तीन पावले दानियेलच्या अंतिम अध्यायातही दर्शविली आहेत, जिथे ज्ञानवृद्धी ही प्रक्रिया म्हणून त्या लोकांना शुद्ध करते, शुभ्र करते आणि परीक्षेत घालते, जे अंतकाळी उघडण्यात आलेल्या प्रकाशाबद्दल जबाबदार धरले जातात. दानियेलच्या पहिल्या अध्यायात जसे, तसेच शेवटच्याही अध्यायात, पहिल्या देवदूताच्या त्या तीन पावलांची—ज्यात तिन्ही देवदूत समाविष्ट आहेत—ओळख करून दिली आहे. कारण पहिला अध्याय हा पहिल्या देवदूताची अनंतकाळची सुवार्ता आहे, म्हणून दानियेलचा दुसरा अध्याय प्रकटीकरण चौदावा अध्यायातील दुसऱ्या देवदूताचे प्रतिनिधित्व करतो, जिथे पशूच्या प्रतिमेची किंवा ख्रिस्ताच्या प्रतिमेची परीक्षा दर्शविली आहे, जशी ती पहिल्या अध्यायातील तीन पावलांतील दुसऱ्या परीक्षेत दर्शविली होती.

दानिएलच्या पहिल्या व दुसऱ्या अध्यायांत प्रकटीकरण चौदा मधील पहिला व दुसरा देवदूत दर्शविलेले असल्यामुळे, तिसरा अध्याय आणि दुराच्या मैदानावरील परीक्षा ही तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करते, ज्यामध्ये पशूची खूण स्वीकारू नये असा इशारा आहे. दानिएलच्या पहिल्या अध्यायात, कायरसच्या पहिल्या वर्षाचा उल्लेख आहे; आणि दहाव्या अध्यायात, जो दानिएलचे शेवटचे दर्शन आहे, कायरस त्याच्या तिसऱ्या वर्षाने दर्शविला आहे; परंतु आपल्याला ठाऊक आहे की ते तिसरे वर्षच त्याचे पहिले वर्ष आहे, कारण दानिएल केवळ कायरसच्या पहिल्या वर्षापर्यंतच राहिला.

म्हणूनच कोरेश हा तीन वर्षे समाविष्ट असलेल्या पहिल्या वर्षाचे प्रतीक आहे. तो पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतीक आहे. दानिएलाच्या पहिल्या दर्शनातील शेवटच्या वचनात कोरेशाच्या पहिल्या वर्षाचा उल्लेख केला आहे, आणि नंतर पुन्हा दानिएलाच्या शेवटच्या दर्शनाच्या पहिल्या वचनात तो आढळतो. कोरेशाच्या भविष्यसूचक प्रतीकात्मकतेची ओळख पटविणे महत्त्वाचे आहे, आणि आपण प्रथम हे ओळखत आहोत की तो पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करतो. हे भविष्यसूचक रीतीने या वस्तुस्थितीवरून निश्चित करता येते की दानिएल त्याच्या तिसऱ्या वर्षाची ओळख त्याचे पहिले वर्ष अशी करून देतो; परंतु याहून अधिक महत्त्वाचे म्हणजे, त्याने जाहीर केलेल्या पहिल्या फर्मानाद्वारेही ही ओळख निश्चित होते.

दहाव्या अध्यायात गॅब्रिएलाचा जो संघर्ष पारसाच्या राजांशी चालू होता, तो कुरूशाला त्या स्थितीपर्यंत आणण्याविषयी होता की त्याने पुढे जाऊन तीन हुकुमांपैकी पहिला हुकुम जाहीर करावा, ज्यामुळे यहूद्यांना परत येऊन यरुशलेम व मंदिर पुन्हा बांधण्याची परवानगी मिळाली असती. तिसरा हुकूम तेवीसशे वर्षांच्या भविष्यवाणीची सुरुवात दर्शविणारा होता, जी तिसरा देवदूत २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी आल्यावर संपली. तिसरा हुकूम तिसऱ्या देवदूताचे प्रतिनिधित्व करीत होता, आणि म्हणून कुरूशाचा पहिला हुकूम १७९८ मध्ये पहिल्या देवदूताच्या आगमनाचे प्रतिनिधित्व करीत होता. कुरूश पहिल्या देवदूताचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि या कारणास्तव, दानियेलाच्या पुस्तकात त्याचे पहिले वर्ष तीन वर्षांचे प्रतिनिधित्व करीत होते.

म्हणूनच कायरस “अंतकाळाचे” प्रतिनिधित्व करतो; कारण जेव्हा पहिला देवदूत (कायरस) १७९८ मध्ये आला, तेव्हाच “अंतकाळ” आला आणि दानिएलाचे पुस्तक उघडण्यात आले. कायरस हे नाव प्राचीन पर्शियन “Kūruš” या शब्दापासून उद्भवलेले आहे असे मानले जाते, ज्याचा अर्थ “सूर्य” असा होतो; आणि एलामाईट “kursh” या शब्दाशी त्याचा संयोग मानला जातो, ज्याचा अर्थ “सिंहासन” असा आहे; यावरून राजसत्ता किंवा राजेपणाशी त्याचा संबंध सूचित होतो. यशया देखील कायरसच्या या वैशिष्ट्यांना उद्देशून बोलतो.

कोरेश हा ख्रिस्ताचा प्रकार होता, कारण तो परमेश्वराचा “अभिषिक्त” होता आणि देवाचा “मेंढपाळ” असा त्याला म्हटले गेले, जो यरुशलेम बांधतो आणि मंदिराचा पाया घालतो. तो बंद दरवाजे उघडण्याच्या कार्याशी संबंधित आहे, जसे ख्रिस्त तो आहे जो उघडतो आणि कोणी बंद करीत नाही, आणि बंद करतो व कोणी उघडीत नाही. आणि कोरेशला “अंधारातील संपत्ती, आणि गुप्त स्थळांतील लपलेली धनसंपत्ती” देण्यात येते. सुधारक चळवळींच्या रेषेवर कोरेश अनेक मार्गचिन्हे पूर्ण करतो.

तो अंतकाळाचा समय तो दर्शवितो—जेव्हा पहिला देवदूत येतो, जेव्हा दानियेलाचे पुस्तक उघडले जाते, आणि त्यानंतर “अंधारातील धन, आणि गुप्त स्थळांतील लपविलेल्या संपत्ती” यांपासून उत्पन्न होणाऱ्या ज्ञानाची वाढ होते. ते “अंधारातील धन, आणि गुप्त स्थळांतील लपविलेल्या संपत्ती,” हाच तो “पाया” आहे जो “बांधला” जातो, आणि तेच ते “मंदिर” आहे, ज्याचा “पाया घातला” जाणार आहे. ख्रिस्त, ज्याचे प्रतिरूप कूरश होता, तो प्रभूचा “अभिषिक्त” आहे, जसा ख्रिस्ताचा त्याच्या बाप्तिस्म्यावेळी अभिषेक झाला होता. म्हणून कूरश हा केवळ पहिल्या देवदूताच्या आगमनाचेच प्रतीक नाही, तर तो दुसरा देवदूतही आहे, जो पहिला देवदूत उतरतो तेव्हा त्याला सामर्थ्य देतो, जसा पवित्र आत्मा ख्रिस्ताचा अभिषेक झाला तेव्हा उतरला होता. २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी ख्रिस्ताने अतिपवित्र स्थळी जाणारे दार किंवा “वेशी” उघडली, जी एक अशी वेशी होती की ती बंद करण्यात आलेली होती. कूरश तिसऱ्या देवदूताच्या आगमनालाही दर्शवितो.

सायरस हा पहिला देवदूत आहे, आणि पहिल्या देवदूताकडे तिन्ही देवदूतांतील सर्व घटक आहेत. सायरस १७९८ मधील अंतकाळ दर्शवितो, जेव्हा पहिला देवदूत आला. सायरस ११ ऑगस्ट १८४० दर्शवितो, जेव्हा पहिल्या देवदूताचा संदेश सामर्थ्यशाली करण्यात आला (अभिषिक्त करण्यात आला). तो पायाभरणी करण्याच्या कार्याचे प्रतिनिधित्व करतो, जसे मे १८४२ मध्ये १८४३ च्या तक्त्याच्या निर्मितीद्वारे दर्शविले गेले. तो मंदिराच्या बांधणीचे प्रतिनिधित्व करतो, कारण १९ एप्रिल १८४४ रोजी पहिल्या निराशेच्या वेळी दोन वर्ग वेगळे करण्यात आले, आणि तो २२ ऑक्टोबर १८४४ च्या महान निराशेच्या वेळी झालेल्या दुसऱ्या विभाजनाचेही प्रतिनिधित्व करतो.

मिलराइटांच्या सुधारणा चळवळीतील सर्व मार्गचिन्हे कोरेशद्वारे प्रतिरूपित झाली होती; आणि म्हणूनच ती मार्गचिन्हे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या चळवळीच्या मार्गचिन्हांचेही प्रतिरूप ठरतात. मिलराइट चळवळीपूर्वी ती चिन्हे प्रकट झाली होती, जी ख्रिस्ताने मिलराइटांच्या इतिहासापूर्वी येणार असल्याचे दर्शविले होते.

दुसऱ्या आगमनाची घोषणा करणारी चिन्हे १७९८ च्या थोडे आधी, म्हणजे १७५५ मध्ये, आरंभ झाली. १७९८ हे आध्यात्मिक बाबेलमधील आध्यात्मिक इस्राएलच्या बंदिवासाचा शेवट होते; आणि सिस्टर व्हाइट शिकवितात की, याचे प्रतिरूप अक्षरशः बाबेलमधील अक्षरशः इस्राएलच्या अक्षरशः बंदिवासात दिसून येते, ज्याचा शेवट सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाच्या समाप्तीला झाला, जेव्हा कोरेश उघड्या दरवाज्यांतून आत शिरला, बाबेल जिंकून घेतले, आणि बेलशस्सराचा वध केला.

बाबेलमधील सत्तर वर्षांचा शेवट हा १७९८ सालाचे प्रतिरूप होता, आणि १७९८ पूर्वी अशी चिन्हे होती, ज्यांनी जाहीर केले की ख्रिस्ताचे पुनरागमन समीप आहे.

कुरूश हाही १७९८ पूर्वी झालेल्या चिन्हांचा प्रतीकात्मक प्रकार होता. दारयवेश व कुरूश यांच्या राज्यकारभाराविषयी इतिहासकार बरेचसे अस्पष्ट आहेत, परंतु देवाचे वचन स्पष्ट आहे. मेदो-पारशी साम्राज्याने बाबेलच्या साम्राज्यानंतर स्थान घेतले, आणि मेदो-पारशाचा पहिला राजा दारयवेश होता, जरी त्याचा पुतण्या कुरूश हा तो सेनापती होता ज्याने बाबेल हस्तगत केले, बेलशस्सरच्या शेवटच्या मेजवानीच्या रात्री. कुरूश आणि दारयवेश हे दोघेही सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाच्या समाप्तीच्या काळाचे प्रतीकात्मक प्रकार आहेत; तो काळ १७९८ मधील अंतकाळाचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि तो १९८९ मधील अंतकाळाचाही प्रतीकात्मक प्रकार ठरतो.

मोसाच्या इतिहासातील अंतकाळ हा हारून व मोशे यांच्या जन्मांनी चिन्हांकित झाला होता; त्यांच्यामध्ये तीन वर्षांचे अंतर होते. तो इतिहास ख्रिस्ताच्या इतिहासाचे अत्यंत परिपूर्ण प्रतीक होता, आणि त्या इतिहासातील अंतकाळ योहानाच्या जन्माने, आणि त्यानंतर सहा महिन्यांनी त्याचा चुलतभाऊ येशू यांच्या जन्माने चिन्हांकित झाला. अंतकाळाला दोन मार्गचिन्हे आहेत, आणि दारयावेश व कोरेश या दोघांनीही सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाच्या समाप्तीला चिन्हांकित केले, ज्याने एक हजार दोनशे साठ वर्षांच्या बंदिवासाच्या समाप्तीचे प्रतीकत्व दर्शविले. इ.स. १७९८ मध्ये पोपसत्ताधारी पशूस झालेल्या प्राणघातक जखमेनंतर, पुढील वर्षी त्या पशूवर आरूढ होऊन त्याच्यावर राज्य करणाऱ्या त्या व्यक्तीचा मृत्यू झाला. इ.स. १९८९ मध्ये रेगन आणि पहिले बुश हे दोघेही राष्ट्राध्यक्ष होते.

कुरूश शेवटच्या काळाच्या आगमनाची घोषणा करणाऱ्या चिन्हांना दर्शवितो, आणि तो शेवटच्या काळालाही दर्शवितो. तो ज्ञानवृद्धीला दर्शवितो, आणि जेव्हा एक देवदूत उतरतो तेव्हा पहिल्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीलाही तो दर्शवितो; तसेच पायाभरणी करण्यासाठी हाती घेतल्या जाणाऱ्या कार्याला, मंदिर उभारण्याच्या कार्याला, आणि कराराचा दूत अकस्मात आपल्या मंदिरात येतो तेव्हा तिसऱ्या देवदूताच्या आगमनालाही तो दर्शवितो.

सायरस आणि बेल्तेशस्सर यांची प्रतीके शेवटच्या दिवसांतील एका विशिष्ट भविष्यवाणीपर इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करतात. बेल्तेशस्सरचे प्रतीक आपल्याला कळविते की ज्यांचे प्रतिनिधित्व केले जात आहे ते एकशे चव्वेचाळीस हजार आहेत, जे करारबद्ध लोकांची अंतिम पिढी आहेत. त्यांना सायरसने दर्शविलेल्या भविष्यवाणीपर इतिहासात स्थान देण्यात आले आहे; आणि सायरस त्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करतो जो 1798, 1989, आणि 11 सप्टेंबर, 2001, यांपूर्वीचा आहे, कारण सायरस त्या सर्व मार्गचिन्हांचे प्रतिनिधित्व करतो. तो 18 जुलै, 2020, च्या निराशेचे, आणि अगदी संयुक्त राज्यांमध्ये लवकरच येऊ घातलेल्या रविवार कायद्याचेही प्रतिनिधित्व करतो. दानिएलच्या शेवटच्या दृष्टांतास भविष्यवाणीच्या दृष्टीने कोठे स्थान दिलेले आहे हे निश्चित करण्याची किल्ली दानिएल काय जाणतो यावरून ठरते.

पहिल्या वचनात दानिएलाला (बेल्टशस्सराला) “वस्तु” आणि “दर्शन” या दोन्हींचे आकलन आहे. “वस्तु” हा “दाबार” हा हिब्रू शब्द आहे, ज्याचा अर्थ “वचन” असा होतो, आणि तो गाब्रिएलने पंचवीसशे वीस वर्षांच्या (“सात वेळा”) “खाझोन” दर्शनाचे प्रतिनिधित्व करण्यासाठी वापरलेला आहे. पहिल्या वचनातील “दर्शन”, जे दानिएल समजतो, ते तेवीसशे वर्षांच्या “मारेह” दर्शनास सूचित करते. शेवटच्या दिवसांतील देवाच्या करारातील लोकांना 1989 मध्ये, अंतकाळी, “सात वेळा” समजल्या नव्हत्या. 11 सप्टेंबर 2001 नंतरपर्यंत त्यांना “सात वेळा” समजल्या नाहीत; म्हणून दानिएल हा 11 सप्टेंबर 2001 नंतर, कुरुशाद्वारे दर्शविलेल्या भविष्यवाणीतील सुधारणेच्या चळवळीच्या काळात असला पाहिजे; कारण अंतिम भविष्यवाणीच्या चळवळीचे प्रतिनिधित्व करणारा दानिएल “वस्तु” आणि “दर्शन” या दोन्हींचे आकलन करतो.

दानियेल एकवीस दिवसांच्या शोककाळात असल्याचे ओळखले जाते. त्या शोकाच्या “त्या दिवसांत” दानियेलास त्या “विषयाचे” आकलन झाले, आणि त्याला त्या “दर्शनाचे”ही समज प्राप्त झाले. “विषयाने” दर्शविलेले सत्य शोकाच्या दिवसांत दानियेलास प्रकट झाले. सुधारणा-रेषांमध्ये मध्यरात्रीच्या आरोळीच्या अगोदरच देवाची प्रजा “शोक करीत” असल्याप्रमाणे दर्शविली आहे. विजयप्रवेशाच्या अगोदर, लाझरासाठी शोक करीत असलेल्या मार्था व मरिया यांच्याद्वारे त्या शोकाचे प्रतिनिधित्व केले आहे. मिलराइट इतिहासातील पहिल्या निराशेनंतर निर्माण झालेल्या खचलेल्या अवस्थेद्वारे, जसे यिर्मयाहने व्यक्त केले, त्याचे चित्रण करण्यात आले होते.

यिर्मया यांनी “आनंद” केला नाही, जसा प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायात सदोम आणि इजिप्त येथील नागरिकांनी त्या दोन साक्षीदारांच्या मृत्यूवर केला होता. “आनंद न करणे” म्हणजे शोक करणे होय. बेल्तशस्सरचा शोक हा त्या दोन साक्षीदारांच्या मृत्यूशी संबंधित असलेल्या शोकाची ओळख करून देतो. १८ जुलै २०२० आणि ३ नोव्हेंबर २०२० रोजी, खऱ्या प्रोटेस्टंट शिंगाचे आणि पृथ्वीवरील पशूच्या रिपब्लिकन शिंगांचे ते दोन साक्षीदार सदोम आणि इजिप्तच्या रस्त्यांमध्ये मारले गेले, जिथे आपला प्रभुही क्रूसावर खिळला गेला होता. जेव्हा आपला प्रभु क्रूसावर खिळला गेला, तेव्हा त्याच्या शिष्यांनी शोक करण्यास सुरुवात केली. प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायात त्या दोन साक्षीदारांचे प्रतिनिधित्व मोशे आणि एलियाह यांच्या रूपाने करण्यात आले होते.

पवित्र शास्त्रांत ख्रिस्ताचा मिखाएल म्हणून पाच ठिकाणी उल्लेख आढळतो—त्यांपैकी तीन दानिएलाच्या पुस्तकात, एक यहूदाच्या पत्रात, आणि आणखी एक प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात. आपण सध्या विचार करीत असलेल्या दहाव्या अध्यायात मिखाएलचा दोनदा उल्लेख आहे—तेराव्या आणि एकविसाव्या वचनांत—आणि नंतर पुन्हा बाराव्या अध्यायाच्या पहिल्या वचनात. प्रकटीकरण बारा, सातव्या वचनात त्याची ओळख दिली आहे. यहूदाच्या पत्रात मिखाएल मोशेचे पुनरुत्थान करणारा म्हणून दर्शविला आहे; आणि प्रकटीकरण अकराव्या अध्यायात तो त्या साक्षीदारांपैकी एक आहे, जो रस्त्यावर मृत पडलेला आहे.

यहूदाच्या पुस्तकात, सदोम आणि इजिप्त या दोन्हींच्या संदर्भात—जे प्रकटीकरण अध्याय अकरामध्ये मोशे आणि एलियाला ठार मारण्यात येते त्या महान नगराचे प्रतिनिधित्व करतात—मायकलद्वारे दर्शविलेला ख्रिस्त मोशेचे शरीर पुनरुत्थित करतो. प्रकटीकरण अध्याय अकरामध्ये मोशे आणि एलिया साडेतीन प्रतीकात्मक दिवस मेलेले होते, आणि बेल्तशस्सराकरिता असलेले शोकाचे दिवस मायकल स्वर्गातून खाली येतो तेव्हा समाप्त होतात. ओळीवर ओळ, दानिएल अध्याय दहा वचने एक ते चार, हा शोककाळ ओळखून देतात, जो दोन साक्षीदारांना मायकलद्वारे पुनरुत्थित केले जाते तेव्हा समाप्त होतो.

आपण हा अभ्यास पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.