दानिएलाचे पुस्तक - एकशे एकोणसाठावे

दहाव्या अध्यायात दानिएलाला तीन वेळा स्पर्श केला जातो, आणि ते तीन स्पर्श दानिएलाने स्वतः “mareh,” म्हणजे दर्शन, अनुभवलेल्या तीन वेळांशी सुसंगत आहेत. पहिले आणि शेवटचे प्रगटीकरण हे येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा संदेशवाहक गॅब्रिएल याचे होते. पित्याने ख्रिस्ताला दिलेला संदेश ख्रिस्ताकडून घेऊन तो संदेष्ट्यापर्यंत पोहोचविणारा, आणि त्या संदेष्ट्याने तो मंडळ्यांकडे पाठवावयाचा, तो गॅब्रिएलच आहे.

गॅब्रिएलला माहीत आहे की तो एक निर्माण झालेला प्राणी आहे, आणि म्हणूनच प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात त्याने योहानाला त्याची उपासना करू नये असे सरळपणे सांगितले.

म्हणून भविष्यवाणीचा विद्यार्थी हे समजून घ्यावा की “सत्याच्या शास्त्रग्रंथात जे लिहिलेले आहे” याच्या संबंधाने गब्रिएल स्वतःपेक्षा वर कोणी नाही असे दर्शवितो, त्यामागे एक विशिष्ट भविष्यसूचक उद्देश आहे. जेव्हा तो केवळ ख्रिस्तालाच स्वतःपेक्षा शास्त्रांचे अधिक चांगले आकलन आहे ही वस्तुस्थिती दाखवितो, तेव्हा तो ख्रिस्ताची ओळख “मिखाएल तुमचा अधिपती” अशी करून देतो. परंतु मिखाएल हा केवळ एक अधिपती नाही, तर तो प्रधानदूत आहे.

म्हणून हे तिन्ही स्पर्श देवदूतीय स्पर्श आहेत, आणि दानियेलाला “mareh,” अर्थात दर्शन, ज्या तीन वेळा अनुभवास येते त्या तिन्ही वेळा ते देवदूतीयच असते. तिसऱ्या वेळी दानियेलाला बळकटी देण्यासाठी स्पर्श केला जातो, कारण यापूर्वी, दुसऱ्या स्पर्शाच्या वेळी, त्याचे बळ निघून गेले होते.

गेब्रिएल दानिएलाला स्मरण करून देतो की, जेव्हा त्याने दानिएलाला, “मी तुझ्याकडे कशासाठी आलो आहे हे तुला माहीत आहे काय?” असे विचारले, तेव्हा तो “अंतकाळी तुझ्या लोकांवर जे काही येईल ते तुला समजावून सांगण्यासाठी” आला होता. अंतकाळाविषयी त्याने दानिएलाला जे शिकविले होते त्यास अनुसरून, गेब्रिएल पुढे असे म्हणतो की तो मग “पारसाच्या अधिपतीशी युद्ध करण्यासाठी परत जाईन; आणि मी निघून गेल्यावर, पाहा, ग्रीसचा अधिपती येईल.” त्यानंतर तो अकराव्या अध्यायातील भविष्यवाणीचा वृत्तान्त आरंभ करतो, जो अंतकाळी एक लाख चव्वेचाळीस हजारांवर जे काही येते त्याचे वर्णन करतो. तो भविष्यवाणीचा वृत्तान्त “पारसाच्या अधिपती” आणि “ग्रीसच्या अधिपती” यांच्याशी असलेल्या युद्धाच्या संदर्भात ठेवलेला आहे.

सायरस महान आणि अलेक्झांडर महान यांच्यामधील प्रत्यक्ष इतिहास दोनशेहून अधिक वर्षांचा होता. परंतु प्रकटीकरण अध्याय अकरामधील त्या महान भूकंपात अंतिम हालचाली या द्रुतगतीने घडणाऱ्या आहेत, आणि बनावट उत्तरराजाकडून सहावे राज्य जसेच जिंकले जाते, तसेच ग्रीसद्वारे प्रतिनिधित्व केलेले सातवे राज्य, म्हणजे दहा राजे, ताबडतोब आपले राज्य त्या पशूला देण्यास सहमत होतात.

एका स्तरावर दानियेलाच्या दहाव्या अध्यायात “मारेह” दर्शनाचा उपयोग सात वेळा करण्यात आला आहे. त्या सातपैकी चार वेळांचा आपण विचार केला आहे, आणि पहिले संदर्भस्थान असे ओळखले आहे की, कyrusच्या तिसऱ्या वर्षापूर्वी दानियेलाला ते दर्शन समजले होते. पुढील तीन संदर्भांमध्ये प्रत्येक दर्शनातील तीन स्पर्श दानियेलाच्या त्या अनुभवाची ओळख करून देतात, जेव्हा तो एकवीस दिवसांच्या शोकातून जागा होतो. त्याच्या पुनरुज्जीवनाच्या जागृतीची रचना सनातन सुवार्तेच्या तीन-चरणी प्रक्रियेवर आधारित आहे, आणि ते तीन चरण देवदूतांनी दर्शविले आहेत; तथापि दुसरा चरण प्रधानदूत मिखाएल आहे, जो मृत्यूतून मोशेला उठवणारा आणि त्याला स्वर्गात रूपांतरित करणारा तोच आहे.

दहाव्या अध्यायात “vision” हा शब्द ज्या इतर तीन वेळा आढळतो, तेथे तो “mareh” नसून “marah” आहे. “Marah” हे “mareh” चे स्त्रीलिंगी रूप आहे. त्याचा अर्थ दर्शन असा होतो, आणि कार्यकारक अर्थाने “आरसा” किंवा “दर्पण” असाही होतो. त्याच्या व्याख्येची किल्ली अशी आहे की तो “कार्यकारक” आहे. ते “appearance” चे दर्शन आहे, परंतु ते आपल्या लिंगभेदामुळे वेगळे आहे; अशा रीतीने ते एक वेगळा भविष्यसूचक संदेश ओळखून देते. त्याच्या व्याख्येनुसार “आरसा” हे सूचित करतो की जे लोक ते दर्शन पाहतात, ते काही प्रकारचे प्रतिबिंब पाहतात. हाच त्या शब्दाचा “कार्यकारक” असा घटक आहे. “Marah” च्या संदर्भात कार्यकारक शब्दाची व्याख्या अत्यंत गहन आहे.

“कॉझेटिव्ह” हा शब्द कारणभाव किंवा एखादी गोष्ट घडवून आणण्याच्या क्रियेशी संबंधित आहे. भाषाशास्त्रात, विशेषतः क्रियापद-रूपविज्ञानात, कॉझेटिव्ह रूप ही अशी व्याकरणिक रचना आहे जी दर्शविते की क्रियापदाचा कर्ता दुसऱ्या व्यक्तीकडून किंवा वस्तूकडून त्या क्रियापदाने वर्णिलेली क्रिया करवून घेत आहे. उदाहरणार्थ, इंग्रजीत “to read” हे क्रियापद “to make someone read” असे म्हटले असता कॉझेटिव्ह होते. येथे कर्ता दुसऱ्या व्यक्तीकडून वाचनाची क्रिया करवून घेत आहे.

कारक रूप दर्शविते की क्रियापदाने वर्णन केलेली कृती घडवून आणण्याची जबाबदारी कर्त्यावर आहे. “कारक” हा शब्द एखादी कृती किंवा घटना घडून येण्यास कशी कारणीभूत ठरते, या प्रकारास सूचित करतो. दानियेलने हिब्रू शब्द “marah” ज्या तीन वेळा वापरला आहे, त्या वेळी पाहण्यात येणारे दर्शन पाहणाऱ्याला तो ज्या प्रतिमेकडे पाहत आहे, त्याच प्रतिमेत परिवर्तित होण्यास कारणीभूत ठरते.

एकवीस दिवसांच्या शोकाच्या शेवटी—जे शेवटच्या दिवसांत दोन साक्षीदार रस्त्यावर मृत पडलेले असतात त्या साडेतीन दिवसांशी अनुरूप ठरतात—दानियेलास अचानक ख्रिस्ताचे स्वरूप पाहण्यास प्रवृत्त करण्यात आले, आणि त्याचे स्वरूप “विजेच्या स्वरूपासारखे (mareh)” आहे. प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायातील त्या साडेतीन दिवसांच्या शेवटी घडणारी ती घटना विभाजन निर्माण करते, कारण “जे पुरुष” दानियेलाबरोबर “होते” त्यांना “ते दर्शन (marah) [पाहावयास] मिळाले नाही; परंतु त्यांच्यावर मोठा कंप पडला, म्हणून ते पळून जाऊन स्वतःला लपवू लागले. म्हणून” दानियेल “एकटाच उरला,” पण “जे पुरुष माझ्याबरोबर होते त्यांना ते दर्शन (marah) [पाहावयास] मिळाले नाही; परंतु त्यांच्यावर मोठा कंप पडला, म्हणून ते पळून जाऊन स्वतःला लपवू लागले.”

दानियेल एकटा असताना त्याने पाहिलेले दर्शन हे स्त्रीलिंगी, कार्यकारक असे दर्शन होते, ज्याने दानियेलला त्या दर्शनाच्या प्रतिमेत रूपांतरित केले. हे रूपांतर दानियेलचे मानवी बळ दूर करून, आणि त्याचे सौंदर्य भ्रष्टतेत परिवर्तित करून साध्य करण्यात आले.

विश्वासाद्वारे न्याय्य ठरविण्याचा अनुभव हा मनुष्याची महिमा धुळीत मिळविण्याचे देवाचे कार्य होय. दानिएलाबरोबर असलेल्या पुरुषांना पळून जाण्यास भाग पाडणारे दर्शन हे ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचे “causative” स्त्रीलिंगी दर्शन होते, आणि दानिएलाचे स्व-धार्मिकपण धुळीत मिळाल्यानंतर लगेचच ते तीन देवदूतांचे स्पर्श लागू करण्यात आले, ज्यांनी शेवटी दानिएलास संदेश वाहून नेण्यास समर्थ केले.

इ. स. १८८८ मध्ये, एल्डर्स जोन्स आणि वॅगनर यांनी सादर केलेल्या विश्वासाद्वारे नीतिमान ठरविण्याच्या संदेशासह तो पराक्रमी देवदूत खाली उतरला. हाच तोच देवदूत ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी पुन्हा, त्याच त्या विश्वासाद्वारे नीतिमान ठरविण्याच्या संदेशासह खाली उतरला. याने एक लक्ष चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाची सुरुवात चिन्हित केली. एक लक्ष चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाच्या समाप्तीच्या वेळी, आरंभीचा संदेश पुन्हा दिला जातो, कारण येशू एखाद्या गोष्टीचा शेवट नेहमी तिच्या आरंभाद्वारे दर्शवितो.

११ ऑगस्ट, १८४० रोजी तोच देवदूत अवतरला आणि १८४० ते १८४४ या काळात पूर्ण झालेल्या त्या तीन पायऱ्यांना आरंभ झाला. त्या तीन पायऱ्यांची सुरुवात ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी पहिल्या देवदूताच्या सामर्थ्यप्राप्तीने झाली, त्यानंतर १९ एप्रिल, १८४४ रोजी दुसऱ्या देवदूताचे आगमन झाले, आणि २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी तिसऱ्या देवदूताचे आगमन झाले. त्या इतिहासाने ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी तीन देवदूतांपैकी पहिल्याच्या अवतरणाचे पूर्वचित्रण केले, ज्याच्या पाठोपाठ १८ जुलै, २०२० च्या निराशेच्या वेळी दुसरा देवदूत आला, आणि त्याचा समारोप लवकरच येऊ घातलेल्या रविवार-कायद्याच्या वेळी तिसऱ्या देवदूताच्या आगमनाने होतो.

त्या इतिहासाच्या शेवटी, जेव्हा प्रकटीकरण अध्याय अकरामध्ये दर्शविल्याप्रमाणे, आणि दानिएलच्या एकवीस दिवसांच्या शोककाळाद्वारेही प्रतिनिधित्व केल्याप्रमाणे, रस्त्यांमध्ये मृत्यूच्या साडेतीन दिवसांनंतर मोशे आणि एलियाला पुनरुत्थित करण्यासाठी मिखाएल खाली उतरतो, तेव्हा ख्रिस्त पुन्हा खाली उतरतो. तो प्रथम आपल्या तेजाचे दर्शन प्रस्तुत करतो, ते दर्शन जे मनुष्याचे तेज धुळीत मिसळून टाकते आणि विभक्तता निर्माण करते. एकदा दानिएल धुळीत गेला की, आणि “causative” स्त्रीलिंगी दर्शनाकडे पाहून दानिएल बदलून गेल्यानंतर, गाब्रिएल त्याला पहिल्यांदा स्पर्श करतो आणि त्याला त्याच्या थरथरणाऱ्या पायांवर उभे करतो.

मग प्रधानदूत मिखाएल “मोशेला उठविण्यासाठी” खाली उतरतो आणि दानिएलाला दुसऱ्यांदा स्पर्श करतो; आपल्या प्रभूशी तो प्रत्यक्ष बोलत होता या वास्तवाने तो भारावून गेल्यामुळे तो शक्तिहीन होतो. त्यानंतर गब्रिएल येतो व त्याला तिसऱ्यांदा स्पर्श करतो, आणि लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यात ध्वजधारक होण्याच्या कार्यासाठी त्याला बळ देतो. हे तीन स्पर्श प्रकाशितवाक्य चौदाव्या अध्यायातील तीन देवदूतांची प्रतीके आहेत, जरी ते एका दिवसात घडतात.

पहिल्या देवदूताचा अनुभव यामध्ये ख्रिस्ताचे विजेसारखे प्रकट होणे, विभाजन घडवून आणणारे “कारणकारी” दर्शन, आणि दानियेलला त्याच्या मानवी गौरवाच्या धुळीतून उभे करणारा पहिला स्पर्श—या सर्वांचा समावेश होतो. पहिल्या देवदूतामध्ये पहिल्या संदेशात अंतर्भूत असलेल्या तिन्ही पायऱ्या आहेत, कारण तो पहिल्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करतो. पहिला स्पर्श NINE ते ELEVEN या वचनांत नोंदविला आहे, हे योगायोगाने नाही.

ख्रिस्ताने स्वतः दिलेल्या दुसऱ्या स्पर्शाचा अनुभव दानिएलाला बोलू न शकणाऱ्या अवस्थेतून आपल्या प्रभूसोबत बोलू शकणाऱ्या अवस्थेत परिवर्तित करतो. दुसऱ्या स्पर्शात दानिएलाला श्वास नसतो; म्हणून येथे तो येहेज्केलाच्या सदतीसाव्या अध्यायातील पहिल्या संदेशाच्या बिंदूवर दर्शविला आहे.

यहेज्केलच्या दुसऱ्या संदेशात, त्या हाडांवर चार वाऱ्यांकडून एक संदेश फुंकला जाणार आहे, जेणेकरून ती जिवंत होतील आणि एक प्रचंड सैन्य म्हणून उभी राहतील. त्या सैन्याचे सामर्थ्यदान तिसऱ्या स्पर्शाद्वारे दर्शविलेले आहे.

यहेज्केलच्या सत्तेतीसाव्या अध्यायात दोन साक्षीदारांना जीवन देणारा संदेश हा तिसऱ्या धिक्काराच्या इस्लामाचा संदेश आहे; परंतु ओळीवर ओळ, मिखाएलाने मोशेला उभे करून त्याला ध्वजचिन्ह म्हणून स्वर्गात नेल्याच्या दृष्टांतात गॅब्रिएल ज्या संदेशाची ओळख करून देतो, तो संयुक्त संस्थानांच्या अंतिम राष्ट्राध्यक्षांचा संदेश आहे. तो सहाव्या राष्ट्राध्यक्षाचा (रिपब्लिकन शिंगाचा) संदेश आहे, ज्याचा वध 2020 मध्ये झाला, जसे खरे प्रोटेस्टंट शिंग मारले गेले होते. दानिएलच्या कथनात, खऱ्या प्रोटेस्टंट शिंगासाठीच्या शोकाच्या दिवसांपासूनचे पुनरुत्थान, रिपब्लिकन शिंगाच्या पुनरुत्थानाची ओळख पटविण्याकडे नेले.

दानिएल अध्याय दहामध्ये “दर्शन” किंवा “प्रकट रूप” हा शब्द सात वेळा वापरण्यात आला आहे. त्या सातही उल्लेखांसाठी तोच हिब्रू शब्द वापरलेला आहे; मात्र त्यापैकी तीन वेळा तो शब्द स्त्रीलिंगी रूपात आहे, आणि उर्वरित चार वेळा तो पुल्लिंगी रूपात आहे. सात हा परिपूर्णतेचा अंक असल्यामुळे, आणि सात होणारा तीन-चार हा संयोग प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाचे एक प्रमुख वैशिष्ट्य असल्यामुळे, सात मंडळ्यांपैकी शेवटच्या तीन, सात मुद्रांपैकी शेवटच्या तीन, आणि सात कर्ण्यांपैकी शेवटच्या तीन, या पहिल्या चारांपासून विशेष रीतीने वेगळ्या दर्शविलेल्या आहेत.

दानिएल आणि प्रकटीकरण ही पुस्तके एकच पुस्तक आहेत, आणि या अर्थाने दानिएल आणि योहान हेच शेवटच्या दिवसांचे एकच प्रतीक आहेत. दहाव्या अध्यायातील ख्रिस्ताचे दर्शन हेच प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायातील ख्रिस्ताचे दर्शन आहे.

प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायात, योहान आपल्या मागे एक आवाज ऐकतो आणि जो बोलत आहे त्याला पाहण्यासाठी वळतो.

ते दानियेलच्या दहाव्या अध्यायातील तीन स्पर्श असोत, किंवा प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायातील तीच दृष्टि असो, किंवा येज्केलच्या सदतीसाव्या अध्यायातील दोन संदेश असोत, किंवा यशयाला वेदीवरून घेतलेल्या जिवंत निखाऱ्याने स्पर्श केला जाणे असो, हा अनुभव अंतिम इशाऱ्याच्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्रदानाची ओळख करून देतो, आणि तो संदेश जुलै २०२३ मध्ये दोन साक्षीदारांच्या पुनरुत्थानापासून आरंभ होतो. दानियेल, योहान, येज्केल आणि यशया हे सर्व त्या दूताचे प्रतिनिधित्व करतात, जो आपल्या मागून “जुन्या मार्गां”कडून येणारा “आवाज” ऐकतो, जो विचारतो, “मी कोणास पाठवू?” जेव्हा तो दूत उत्तर देतो, “मी येथे आहे, मला पाठव,” तेव्हा तो सामर्थ्यवान केला जातो आणि अरण्यात हाक मारणाऱ्या मनुष्याप्रमाणे आपला आवाज उंचावतो. “ज्याला कान आहे, त्याने आत्मा मंडळ्यांना काय म्हणतो ते ऐकावे.”

आपण हा अभ्यास आपल्या पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.