दानियेलाचे पुस्तक - एकशे एकसष्टावा भाग

त्या काळी दक्षिणेच्या राजाविरुद्ध पुष्कळ जण उठतील; आणि दर्शन स्थापन करण्यासाठी तुझ्या लोकांतील दरोडेखोरही स्वतःस उंचावतील; पण ते पडतील. दानियेल 11:14.

“जेव्हा अमोरी लोकांनी आपल्या अधर्माचे परिमाण पूर्ण केले, तेव्हा त्यांचे स्थान देवाचे लोक असलेल्या इस्राएलाला देण्यात आले. जेव्हा इस्राएलानेही, अन्यजातींच्या मार्गाने चालत, अधर्माचा प्याला भरला, तेव्हा देवाने बाबेलचे राज्य उभे केले आणि सर्व काही हिरावून घेतले. जेव्हा बाबेलाने आपल्या अधर्माचा प्याला भरला, तेव्हा ते सामर्थ्य पारसाकडे हस्तांतरित करण्यात आले. आणि जेव्हा पारस्यांच्या दुष्टतेमुळे देवदूत परत फिरविला गेला, तेव्हा ग्रीसचा अधिपती येतो आणि ते झाडून टाकतो.”

“आणि ग्रीसियाचे सामर्थ्य किती काळ टिकणार होते? ते केव्हा तुटणार होते? ‘जेव्हा अपराधी आपल्या परिपूर्णतेस पोहोचतील.’ त्या राष्ट्राने आपल्या अधर्माचे परिमाण पूर्ण होईपर्यंत उभे राहायचे, आणि मग ते सामर्थ्य दुसऱ्या राज्याकडे हस्तांतरित व्हायचे. ज्या सत्तेकडे ते हस्तांतरित झाले, ती रोमन सत्ता होती, हे आपण दानिएल 11:14 वरून शिकतो. ‘आणि त्या काळी दक्षिणेच्या राजाविरुद्ध बरेच जण उठतील; तुझ्या लोकांतील लुटारू लोकही दृष्टांत स्थापन करण्यासाठी स्वतःला उंचावतील; पण ते पडतील.’ हे राष्ट्र लुटारूंचे राष्ट्र म्हणून निर्देशिले आहे—मजकुराच्या कडील नोंदीनुसार, लुटारूंची मुले.”

“हेच ते आहेत ज्यांना आता राज्य देण्यात आले आहे, आणि कशासाठी?—‘दरोडेखोरांच्या मुलांनी दर्शन स्थापन करण्यासाठी स्वतःस उंचाविले जाईल.’ जेव्हा हे राष्ट्र दृश्यावर येते, तेव्हा ते असे काही प्रवेशते जे दर्शन स्थापन करते, जे त्या दर्शनाचे एक महान उद्दिष्ट आहे, जे त्या दर्शनाच्या रेषेतील एक प्रमुख सीमाचिन्ह आहे, जे देवाने सर्व काळासाठी संदेष्ट्यांच्या माध्यमातून दिले आहे.” A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

जिथे दर्शन नाही, तिथे लोक नाश पावतात; पण जो नियमशास्त्र पाळतो, तो धन्य आहे. नीतिसूत्रे 28:14.

मी माझ्या पहाऱ्यावर उभा राहीन, आणि बुरुजावर जाऊन थांबीन, आणि तो मला काय बोलेल हे पाहीन, आणि मला ताडना मिळाल्यावर मी काय उत्तर देईन हेही पाहीन. तेव्हा परमेश्वराने मला उत्तर देऊन म्हटले, दृष्टांत लिही, आणि तो फलकांवर स्पष्टपणे कोर, म्हणजे जो तो वाचील तो धावू शकेल. कारण दृष्टांत नेमलेल्या काळासाठी आहे; परंतु शेवटी तो बोलेल, आणि असत्य ठरणार नाही; जरी तो विलंब करीत आहे असे वाटले, तरी त्याची वाट पाहा; कारण तो निश्चितच येईल, तो उशीर करणार नाही. हबक्कूक 2:1–3.

आणि त्या काळात दक्षिणेच्या राजाविरुद्ध बरेच जण उठून उभे राहतील; तुझ्या लोकांतील लुटारूही दृष्टांत स्थापन करण्यासाठी स्वतःला उंचावतील; पण ते पडतील. मग उत्तरेचा राजा येईल, तो वेढ्याचा बांध उभारेल आणि अतिशय तटबंद नगरांना जिंकून घेईल; आणि दक्षिणेची सैन्यबळे टिकाव धरू शकणार नाहीत, त्याचे निवडक लोकही नाहीत, आणि प्रतिकार करण्यास काहीही बळ उरणार नाही. परंतु जो त्याच्याविरुद्ध येईल तो आपल्या मनाप्रमाणे करील, आणि कोणीही त्याच्या समोर उभा राहू शकणार नाही; आणि तो त्या गौरवशाली देशात उभा राहील, जो त्याच्या हातून नाश पावेल. तो आपल्या संपूर्ण राज्याच्या सामर्थ्यासह प्रवेश करण्यासाठी आपले मुखही लावील, आणि सरळ वृत्तीचे लोक त्याच्याबरोबर असतील; असे तो करील; आणि तो त्याला स्त्रियांची कन्या देईल, तिला भ्रष्ट करण्यासाठी; पण ती त्याच्या बाजूने उभी राहणार नाही, किंवा त्याची होणार नाही. दानीएल 11:14–17.

आणि त्यांपैकी एकातून एक लहान शिंग निघाले; आणि ते दक्षिणेकडे, पूर्वेकडे, व रम्य देशाकडे अत्यंत मोठे झाले. दानियेल 8:9.

“जरी मिसराला उत्तर दिशेच्या राजास, अंतियोकसास, तोंड देता आले नाही, तरी आता त्याच्या विरुद्ध येऊन उभ्या राहिलेल्या रोमनांसमोर अंतियोकस टिकू शकला नाही. या उदयोन्मुख सामर्थ्याला प्रतिकार करण्यास कोणतीही राज्ये पुढे समर्थ राहिली नाहीत. इ.स.पू. 65 मध्ये पाँपेईने अंतियोकस एशियाटिकसला त्याच्या संपत्तीपासून वंचित केले आणि सीरियाला रोमन प्रांतात रूपांतरित केले, तेव्हा सीरिया जिंकली गेली व रोमन साम्राज्यात जोडली गेली.”

“तीच सत्ता पवित्र देशातही उभी राहून त्याचा नाश करणार होती. इ.स.पूर्व १६२ मध्ये रोम देवाच्या लोकांशी, अर्थात यहूद्यांशी, संधीद्वारे जोडले गेले, आणि त्या तारखेपासून भविष्यवाणीच्या कालगणनेत त्यास एक प्रमुख स्थान प्राप्त झाले. तथापि, इ.स.पूर्व ६३ पर्यंत प्रत्यक्ष जिंकून त्याने यहूदियावर अधिकारक्षेत्र मिळविले नव्हते; आणि ते पुढील प्रकारे झाले.”

पॉन्तसचा राजा मिथ्रिडेटीस याच्याविरुद्धची आपली मोहीम संपवून पाँपेई परत आला, तेव्हा यहूदियाच्या मुकुटासाठी हायर्केनस आणि अरिस्टोब्युलस हे दोन स्पर्धक संघर्ष करीत होते. त्यांचा खटला पाँपेईसमोर आला; आणि अरिस्टोब्युलसच्या दाव्यांतील अन्याय त्याला लवकरच उमगला; परंतु अरबस्तानात दीर्घकाळापासून अपेक्षित असलेली आपली मोहीम पूर्ण होईपर्यंत या प्रकरणातील निर्णय पुढे ढकलावा, आणि मग परत येऊन जे न्याय्य व उचित वाटेल त्याप्रमाणे त्यांच्या व्यवहाराचा निकाल लावावा, अशी त्याची इच्छा होती. पाँपेईच्या खऱ्या मनोभावांचा तळ गाठून अरिस्टोब्युलस घाईघाईने यहूदियात परतला, त्याने आपल्या प्रजेला शस्त्रसज्ज केले, आणि जोरदार बचावाची तयारी केली; कारण कोणत्याही धोक्याची पर्वा न करता मुकुट स्वतःजवळच राखून ठेवण्याचा त्याने निर्धार केला होता, जो दुसऱ्याच्या नावे लागेल, हे त्याने आधीच ओळखले होते. पाँपेई त्या पळून गेलेल्या मनुष्याच्या मागावर निकटपणे होता. तो यरुशलेमजवळ येऊ लागला तसा, आपल्या वर्तनाबद्दल खेद वाटू लागल्याने, अरिस्टोब्युलस त्याला भेटण्यासाठी बाहेर आला, आणि संपूर्ण अधीनता तसेच मोठमोठ्या धनराशी देण्याचे आश्वासन देऊन प्रकरण समेटाने मिटवण्याचा प्रयत्न करू लागला. पाँपेईने ही पेशकश मान्य करून, पैशांची वसुली करण्यासाठी सैनिकांच्या एका तुकडीच्या अग्रस्थानी गॅबिनियस याला पाठविले. परंतु हा सेनाप्रमुख यरुशलेमला पोहोचला तेव्हा त्याला प्रवेशद्वारे त्याच्याविरुद्ध बंद आढळली, आणि तटबंदीच्या माथ्यावरून त्याला सांगण्यात आले की शहर त्या कराराला मान्यता देणार नाही.

“अशा प्रकारे फसविले जाऊनही शिक्षा टळू नये म्हणून, पाँपेईने अरिस्टोब्युलस, ज्याला त्याने आपल्या ताब्यात ठेवले होते, त्याला बेड्या घातल्या, आणि तात्काळ आपल्या संपूर्ण सैन्यासह यरुशलेमवर कूच केले. अरिस्टोब्युलसचे पक्षधर त्या स्थळाचे संरक्षण करण्याच्या बाजूने होते; तर हायरकॅनसचे पक्षधर वेशी उघडण्याच्या बाजूने होते. उत्तरार्धातील पक्ष बहुसंख्य असल्यामुळे आणि त्यांचाच विजय झाल्यामुळे, पाँपेईला नगरात मुक्त प्रवेश देण्यात आला. तेव्हा अरिस्टोब्युलसचे अनुयायी मंदिराच्या डोंगरावर माघारी गेले, आणि त्या स्थळाचे रक्षण करण्याचा त्यांचा निश्चय जितका दृढ होता, तितकाच ते जिंकून घेण्याचा पाँपेईचाही निर्धार होता. तीन महिन्यांच्या शेवटी भिंतीत हल्ला करण्याइतकी मोठी खिंडार पडली, आणि ते स्थळ तलवारीच्या धारेवर जिंकले गेले. त्यानंतर झालेल्या भयंकर संहारात बारा हजार लोक मारले गेले. इतिहासकार म्हणतो, त्या वेळी दैवी सेवेत गुंतलेले याजक शांत हाताने आणि स्थिर हेतूने आपले नेहमीचे कार्य करीत राहिले, हे पाहणे अत्यंत हृदयद्रावक दृश्य होते; जणू काही त्या उन्मत्त गोंधळाची त्यांना जाणीवच नव्हती, जरी त्यांच्या सभोवताली त्यांच्या मित्रांची कत्तल होत होती, आणि अनेकदा त्यांच्या स्वतःच्या रक्ताचा त्यांच्या बलिदानांच्या रक्ताशी संमिश्र प्रवाह होत होता.”

“युद्धाचा शेवट करून, पाँपेईने यरुशलेमच्या भिंती पाडून टाकल्या, अनेक नगरे यहूदियाच्या अधिकारक्षेत्रातून काढून ती सीरियाच्या अधिकारक्षेत्राखाली दिली, आणि यहूद्यांवर कर लादला. अशा रीतीने, प्रथमच, यरुशलेम विजयाने त्या सत्तेच्या हाती देण्यात आले, जी ‘वैभवशाली देशाला’ आपल्या लोखंडी पकडीत धरून ठेवणार होती, जोपर्यंत तिने त्याचा पूर्णपणे नाश केला नाही.”

“‘पद १७. तो आपल्या संपूर्ण राज्याच्या सामर्थ्यासह प्रवेश करण्यासाठी आपले मुख स्थिर करील, आणि सरळवृत्तीचे लोक त्याच्यासोबत असतील; असे तो करील; आणि तो त्याला स्त्रियांच्या कन्येला देईल, तिला भ्रष्ट करण्यासाठी; पण ती त्याच्या बाजूस उभी राहणार नाही, आणि त्याच्यासाठीही असणार नाही.’”

“या वचनासाठी बिशप न्यूटन यांनी दुसरे एक वाचन दिले आहे, जे अर्थ अधिक स्पष्टपणे व्यक्त करते, पुढीलप्रमाणे: ‘तो संपूर्ण राज्यात बळजबरीने प्रवेश करण्यासाठी आपले मुखही वळवील.’ वचन १६ आम्हांला रोमनांनी सिरिया व यहूदिया जिंकण्यापर्यंत आणून ठेवते. रोमने यापूर्वीच मॅसिडोन व थ्रास जिंकले होते. आता अलेक्झांडरच्या ‘संपूर्ण राज्याचा’ फक्त मिसर एवढाच भाग उरला होता, जो रोमन सत्तेच्या अधीन आणलेला नव्हता; आणि ती सत्ता आता त्या देशात बळजबरीने प्रवेश करण्यासाठी आपले मुख वळवीत होती.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–260.

मी त्या शिंगांकडे लक्षपूर्वक पाहत होतो; आणि पाहा, त्यांच्यामध्ये दुसरे एक लहान शिंग वर आले; ज्याच्या पुढे पहिली तीन शिंगे मुळांसकट उपटली गेली; आणि पाहा, त्या शिंगामध्ये मनुष्याच्या डोळ्यांसारखे डोळे होते, आणि मोठमोठ्या गोष्टी बोलणारे तोंड होते. … आणि त्याच्या मस्तकावर असलेल्या त्या दहा शिंगांविषयी, आणि जे दुसरे वर आले त्याविषयी, आणि ज्याच्या पुढे तीन पडले; म्हणजे त्या शिंगाविषयी, ज्याला डोळे होते, आणि अतिशय मोठमोठ्या गोष्टी बोलणारे तोंड होते, ज्याचा देखावा त्याच्या सोबत्यांपेक्षा अधिक प्रबळ होता. दानिएल 7:8, 20.

“‘पद ८. मी त्या शिंगांकडे लक्षपूर्वक पाहत होतो, आणि पाहा, त्यांच्यामध्ये आणखी एक लहान शिंग वर आले; त्याच्या पुढे पहिल्या शिंगांपैकी तीन शिंगे मुळासकट उपटली गेली; आणि पाहा, त्या शिंगात मनुष्याच्या डोळ्यांसारखे डोळे होते, आणि गर्विष्ठ गोष्टी बोलणारे एक तोंड होते.’”

“दानियेल त्या शिंगांकडे लक्षपूर्वक पाहत होता. त्यांच्यामध्ये एका विलक्षण हालचालीची चिन्हे प्रकट झाली. त्यांच्यामध्ये एक लहान शिंग (सुरुवातीला लहान, परंतु नंतर आपल्या सोबत्यांपेक्षा अधिक बळकट) वर उगवून आले. स्वतःसाठी शांतपणे एखादे स्थान शोधून ते भरून काढण्यात ते समाधान मानणारे नव्हते; त्याने इतरांपैकी काहींना बाजूला ढकलले पाहिजे होते आणि त्यांच्या जागा बळकावल्या पाहिजेत. त्याच्यासमोरून तीन राज्ये उपटून टाकली गेली. हे लहान शिंग, जसे आपण पुढे अधिक सविस्तरपणे पाहण्याची संधी घेऊ, ते म्हणजे पोपसत्ता होय. त्याच्यासमोरून उपटून टाकलेली ती तीन शिंगे म्हणजे हेरुली, ओस्त्रोगोथ, आणि वँडल्स होत. आणि ती उपटून टाकली गेली याचे कारण असे की, ती पोपीय धर्माधिकारशाहीच्या शिकवणुकीला आणि दाव्यांना विरोध करीत होती, आणि परिणामी रोमच्या बिशपाच्या चर्चमधील सर्वोच्चत्वालाही विरोध करीत होती.”

“आणि ‘या शिंगात मनुष्याच्या डोळ्यांसारखे डोळे होते, आणि मोठमोठ्या गोष्टी बोलणारे एक तोंड होते,’ हे डोळे म्हणजे पापल पदानुक्रमाच्या चातुर्य, सूक्ष्मदर्शिता, कपटबुद्धी, आणि दूरदृष्टी यांचे योग्य प्रतीक होत; आणि मोठमोठ्या गोष्टी बोलणारे ते तोंड म्हणजे रोमच्या बिशपांच्या उद्धट दाव्यांचे योग्य चिन्ह होय.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132–134.

कोणीही कोणत्याही प्रकारे तुम्हाला फसवू नये; कारण प्रथम धर्मत्याग झाला नाही, आणि पापाचा मनुष्य, म्हणजे विनाशाचा पुत्र, प्रकट झाला नाही, तो दिवस येणार नाही; जो देव म्हणविला जाणाऱ्या किंवा पूज्य मानल्या जाणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीला विरोध करतो आणि स्वतःला त्यांच्यापेक्षा वर उंचावतो; इतके की तो देवाप्रमाणे देवाच्या मंदिरात बसतो आणि आपणच देव आहोत असे स्वतःला दर्शवितो. मी अजून तुमच्याबरोबर असताना मी तुम्हाला या गोष्टी सांगत होतो, हे तुम्हाला आठवत नाही काय? आणि आता त्याला त्याच्या वेळेस प्रकट व्हावे म्हणून काय आड येते, हे तुम्हाला ठाऊक आहे. 2 थेस्सलनीकाकरांस 2:3–6.

प्रेषित पौलाने थेस्सलनीकाकरांस लिहिलेल्या आपल्या दुसऱ्या पत्रात, पोपसत्तेच्या स्थापनेत परिणत होणाऱ्या महान धर्मत्यागाची भविष्यवाणी केली. त्याने घोषित केले की ख्रिस्ताचा दिवस येणार नाही, “जोपर्यंत प्रथम पतन होत नाही, आणि तो पापाचा मनुष्य, म्हणजे विनाशाचा पुत्र, प्रकट होत नाही; जो देव म्हणवला जाणाऱ्या किंवा पूजिला जाणाऱ्या सर्वांच्या विरुद्ध उभा राहतो आणि स्वतःस त्यांच्यापेक्षा उंचावतो; इतकेच नव्हे तर तो देवाप्रमाणे देवाच्या मंदिरात बसतो आणि आपणच देव आहोत असे दाखवितो.” आणि पुढे, प्रेषित आपल्या बंधूंना इशारा देतो की “अधर्माचे गूढ आधीच कार्य करीत आहे.” 2 थेस्सलनीकाकरांस 2:3, 4, 7. त्या अगदी आरंभीच्या काळातही त्याने मंडळीत शिरकाव करीत असलेल्या अशा चुका पाहिल्या, ज्या पोपसत्तेच्या विकासाचा मार्ग सिद्ध करणार होत्या.

“सुरुवातीला थोडे थोडे, गुप्तपणे व शांततेत, आणि मग त्याची शक्ती वाढत गेली व मनुष्यांच्या मनांवर ताबा मिळवत गेल्यामुळे अधिक उघडपणे, ‘अधर्माचे गूढ’ आपल्या फसव्या व ईशनिंदक कार्याला पुढे नेत राहिले. जवळजवळ नकळतच, अन्यधर्मी प्रथा ख्रिस्ती मंडळीत शिरल्या. तडजोडीचा व अनुरूपतेचा आत्मा काही काळ आवरला गेला, कारण मूर्तिपूजेच्या अधीन असताना मंडळीने भोगलेल्या तीव्र छळांमुळे. परंतु जेव्हा छळ थांबला, आणि ख्रिस्ती धर्म राजांच्या दरबारांत व राजवाड्यांत प्रवेशला, तेव्हा तिने ख्रिस्त व त्याच्या प्रेषितांची नम्र साधेपणा बाजूला ठेवून, अन्यधर्मी याजक व सत्ताधीश यांच्या थाटमाट व गर्वाचा स्वीकार केला; आणि देवाच्या अपेक्षांच्या ऐवजी, तिने मानवी सिद्धान्त व परंपरा यांची स्थापना केली. चौथ्या शतकाच्या आरंभीच्या काळात कॉन्स्टँटाईनच्या नाममात्र धर्मांतरामुळे मोठा आनंदोत्सव झाला; आणि जगाने, नीतिमत्त्वाच्या एका आभासाने आच्छादित होऊन, मंडळीत प्रवेश केला. आता भ्रष्टतेचे कार्य झपाट्याने पुढे सरकले. मूर्तिपूजा, जणू काही ती पराभूत झाली आहे असे भासवीत असतानाच, प्रत्यक्षात विजेती ठरली. तिच्या आत्म्याने मंडळीवर नियंत्रण मिळवले. तिची तत्त्वे, विधी आणि अंधश्रद्धा ख्रिस्ताचे अनुयायी असल्याचा दावा करणाऱ्यांच्या विश्वासात व उपासनेत समाविष्ट करण्यात आली.”

“मूर्तिपूजा आणि ख्रिस्ती धर्म यांच्यामधील या तडजोडीमुळे भविष्यवाणीत पूर्वकथन केलेल्या, देवाचा विरोध करणाऱ्या व स्वतःस देवापेक्षा उच्च ठरविणाऱ्या ‘पापाच्या मनुष्याचा’ विकास झाला. खोट्या धर्माची ती विराट व्यवस्था ही सैतानाच्या सामर्थ्याची एक उत्कृष्ट कलाकृती आहे—पृथ्वीवर आपल्या इच्छेनुसार राज्य करण्यासाठी स्वतःला सिंहासनावर बसविण्याच्या त्याच्या प्रयत्नांचे एक स्मारक आहे.” The Great Controversy, 49, 50.