दानिएलचे पुस्तक - एकशे एकोणसत्तर क्रमांकाचे

दानीएलाच्या अकराव्या अध्यायातील दहावा वचन “किल्ला” या शब्दाद्वारे अंतर्गत आणि बाह्य संदेश एकत्र बांधते. यशयाच्या पासष्ट वर्षांच्या भविष्यवाणीसोबत जो संबंध ते प्रस्थापित करते, तो बाह्य भविष्यवाणीतील “किल्ला” हा रशिया आहे, आणि त्याच इतिहासकाळात ख्रिस्त उभारतो तो मंदिराचा अंतर्गत “किल्ला” आहे, हे ओळखून देतो. बाह्य किल्ला, जो एकतीसाव्या वचनात आहे, “सामर्थ्याचे पवित्रस्थान” असा ओळखला जातो, आणि तो एका भौतिक राजाचा किंवा राज्याचा प्रतिनिधी आहे. अंतर्गत किल्ला, किंवा सामर्थ्याचे अंतर्गत पवित्रस्थान, हे ते मंदिर आहे जे कराराचा दूत सेहेचाळीस वर्षांत उभारतो.

त्या मंदिराच्या (गडाच्या) परमपवित्र स्थानी, देव स्वर्गीय स्थानी विराजमान आहे.

दानीएलच्या पुस्तकात “पवित्रस्थान” असा अनुवाद केलेले दोन हिब्रू शब्द आहेत. एक “miqdash” आहे, आणि दुसरा “qodesh” आहे. “Miqdash” हा शब्द मूर्तिपूजकांचे पवित्रस्थान, किंवा देवाचे पवित्रस्थान, किंवा अगदी एक दुर्गही दर्शवू शकतो. “Qodesh” हा शब्द मात्र बायबलमध्ये केवळ देवाचे पवित्रस्थान दर्शविण्यासाठीच वापरला जातो. दानीएल अध्याय अकराच्या एकतीसाव्या वचनातील सामर्थ्याचे (दुर्गाचे) “पवित्रस्थान” (miqdash) याचा अनुवाद “सामर्थ्याचे पवित्रस्थान” असा केला आहे, आणि तेथे “पवित्रस्थान” असा अनुवाद केलेला हिब्रू शब्द “miqdash” आहे, जो रोम नगराचे प्रतिनिधित्व करतो; हेच नगर मूर्तिपूजक आणि पोपसत्ताक अशा दोन्ही प्रकारच्या रोमच्या इतिहासात रोमन सामर्थ्याचे प्रतीक आहे. दानीएलने हे दोन हिब्रू शब्द अत्यंत काळजीपूर्वक वापरले आहेत. जे वचने ॲडव्हेंटिझमचा मध्यवर्ती स्तंभ आहेत, त्यांत आपल्याला “पवित्रस्थान” हा शब्द आढळतो.

दोन्ही वचनांमध्ये “पवित्रस्थान” असा अनुवाद केलेला इब्री शब्द “कोदेश” (“qodesh”) आहे, आणि तो केवळ देवाच्या पवित्रस्थानाचे प्रतिनिधित्व करण्यासाठीच वापरला जातो. अकराव्या वचनात, जेथे मूर्तिपूजक रोम, आणि विशेषतः रोम नगरातील पॅन्थिऑन मंदिर, ओळखले गेले आहे, तेथे आपल्याला “पवित्रस्थान” हा शब्द आढळतो; परंतु त्या वचनात तो इब्री शब्द “मिक्दाश” (“miqdash”) आहे.

दानियेल अकराच्या एकतीसाव्या वचनातील “बलाचे पवित्रस्थान” हा हिब्रू शब्द “मिक्दाश” आहे, आणि तो अकराव्या अध्यायातील सातव्या व दहाव्या वचनांमध्ये “गड” असा अनुवाद केलेल्या हिब्रू शब्दाशी संबंधित दिसून येतो. सातव्या वचनात दक्षिणेचा राजा थेट रोम नगरात गेला आणि उत्तरेकडील राजाला बंदी करून नेले, कारण तो त्याच्या गडात शिरला; परंतु दहाव्या वचनात उत्तरेकडील राजा फक्त “गडा”पर्यंतच वर येतो, कारण तो आपल्या राज्याची व मिसरची सीमारेषा असलेल्या ठिकाणी थांबला. पुढील वचन राफियाच्या सीमारेषेलाच उद्देशून बोलणार होते. एकतीसाव्या वचनातील “बलाचे पवित्रस्थान” हे त्या “गडाचे” “मिक्दाश” आहे.

राफियातील सीमारेषेवरील युद्ध हे युक्रेनमधील सीमारेषेवरील युद्धाचे प्रतीकात्मक प्रतिरूप आहे. “मस्तक” म्हणजे राज्य किंवा राजा होय; ते त्याच्या सामर्थ्याचा दुर्ग आहे, हे समजल्याने तो भविष्यसूचक इतिहास ओळखला जातो; परंतु ही भविष्यवाणी अंतर्गत आणि बाह्य अशा दोन्ही सत्यांना उद्देशून आहे. बाह्य रेषेसाठीचे “सामर्थ्याचे पवित्रस्थान” “miqdash” या पवित्रस्थानाद्वारे दर्शविले जाते, आणि अंतर्गत रेषेसाठीचे सामर्थ्याचे पवित्रस्थान “qodesh” या पवित्रस्थानाद्वारे दर्शविले जाते.

१८४४ ते १८६३ हा भविष्यसूचक इतिहासाचा एक कालखंड दर्शवितो, जो एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाचे चित्रण करतो. उत्तरेकडील राज्याविरुद्धच्या विखुरणाच्या दोन हजार पाचशे वीस वर्षांचा कालावधी १७९८ मध्ये समाप्त झाला, आणि दक्षिणेकडील राज्याविरुद्धची तीच दोन हजार पाचशे वीस वर्षांची रेषा १८४४ मध्ये समाप्त झाली. त्या दोन रेषा मानवजातीच्या कनिष्ठ स्वभावाचे आणि मानवजातीच्या उच्च स्वभावाचे प्रतिनिधित्व करतात. कनिष्ठ स्वभाव, जो उत्तरेकडील राज्याद्वारे दर्शविला जातो, तो देह आहे, आणि उच्च स्वभाव हे मस्तक आहे. मस्तक हे राज्याची राजधानी आहे, आणि तेच राजा आहे. या दृष्टांतासाठी ख्रिस्ताने आपल्या नावाची स्थापना करण्यासाठी यहूदा, म्हणजे दक्षिणेकडील राज्य, निवडले, आणि त्याची राजधानी यरुशलेम आहे. यरुशलेम हे ते स्थान आहे, जिथे सामर्थ्याचे खरे पवित्रस्थान स्थित आहे, आणि त्या पवित्रस्थानात राजासाठी, जो मस्तक आहे, एक सिंहासनगृह आहे.

लेवीयविवरण अध्याय सव्वीस मधील “सात वेळा” हे १८५६ मध्ये अंतिम मुद्रांकन करणारे सत्य होते, जे कार्य समाप्त करण्यासाठी एका ध्वजचिन्हास सामर्थ्य देण्याच्या उद्देशाने होते. १८४४ ते १८६३ या कालावधीत, ख्रिस्ताने आपल्या देवत्वास मनुष्यत्वाशी अनंतकाळासाठी एकरूप करण्याचा हेतू धरला होता, परंतु मनुष्यजातीनं बंड केले.

त्या वेळी तो मनुष्याच्या कनिष्ठ स्वभावाचे रूपांतर करू शकला नाही, कारण ते त्याच्या दुसऱ्या आगमनाच्या वेळी घडते. तेव्हा तो मानवाच्या उच्च स्वभावाचे आपल्या प्रतिमेत रूपांतर करील, मानवजातीचे मस्तक आणि देवत्त्वाचे मस्तक यांचा संयोग करून. मस्तक हे राज्याची राजधानी होते. मस्तक हाच राजा होता; आणि जेव्हा ख्रिस्त देवत्त्व मानवतेशी एकरूप होण्याचे ते रूपांतर पूर्ण करील, तेव्हा तो यरुशलेम येथील पवित्रस्थानातील परमपवित्र स्थानी, जिथे ख्रिस्त आपल्या पित्याबरोबर आसनस्थ आहे, तेथे मानवतेचे आणि देवत्त्वाचे दोन्ही मस्तके एकत्र करील.

ख्रिस्त असे आश्वासन देतो की जे (लाओदिकेयन), जसे तो जिंकला तसे जिंकतील (आणि फिलदेल्फियन बनतील), त्यांना स्वर्गीय ठिकाणी त्याच्याबरोबर बसविले जाईल.

यहेज्केलच्या दोन काठ्यांचे एकत्रीकरण (मानवता दैवीत्वाशी) देवाच्या सामर्थ्याच्या पवित्रस्थानात (qodesh) पूर्ण होते, अगदी त्या वेळेस की सामर्थ्याचा किल्ला (miqdash) ही त्या भविष्यवाणीची अशी प्रेषितीय किल्ली म्हणून ओळखली जाते जी गॅब्रिएल दानिएलाला समजावून सांगण्यासाठी आला त्या भविष्यवाणीच्या अंतर्गत आणि बाह्य अशा दोन्ही रेषांना जोडते, जी देवाच्या लोकांवर एकशे चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाच्या काळात येणाऱ्या गोष्टींविषयी होती. ख्रिस्ताने हे कार्य मिलराइट इतिहासात पूर्ण करण्याची इच्छा केली होती, परंतु 1863 च्या बंडखोरीमुळे ते कार्य अडथळले गेले; तरीही 1844 ते 1863 हा इतिहास अजूनही अशी एक रेषा म्हणून राहतो जी त्या प्रयत्नपूर्वक केलेल्या कार्याचे उदाहरण दाखविते.

दानियेल अध्याय अकराच्या दहाव्या वचनात अकरा ते पंधरा या वचनांच्या अंतर्गत आणि बाह्य संदेशाचे आकलन करण्याची किल्ली आढळते; हे वचने २०१४ मध्ये आपल्या भविष्यवाणीच्या इतिहासात आली. दहावे वचन १९८९ ची ओळख करून देते, जो एकशे चव्वेचाळीस हजारांच्या सुधारणा चळवळीतील शेवटाचा काळ आहे; परंतु त्यात अशी किल्लीही समाविष्ट आहे, जी २०१४ ला शिक्कामोर्तब करण्याच्या इतिहासातील एक मार्गचिन्ह म्हणून ओळखण्यास अनुमती देते.

२२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी, कराराचा दूत अचानक त्या मंदिरात आला जे त्याने उभारले होते. तो मार्गचिन्ह ११ सप्टेंबर २००१ याचे प्रतीक आहे, जेव्हा तिसरा देवदूत पुन्हा आला, आणि सातवा कर्णा पुन्हा वाजू लागला. त्यानंतर १८४० ते १८४४ हा इतिहासही पुन्हा पुनरावृत्त व्हावयाचा होता, कारण ११ ऑगस्ट १८४० रोजी अवतरलेला देवदूत येशू ख्रिस्त स्वतःच होता, आणि त्याचे कार्य पृथ्वीला आपल्या गौरवाने प्रकाशित करणे हे होते.

1840 ते 1844 हा कालखंड, 11 सप्टेंबर 2001 पासून लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यापर्यंतच्या कालखंडाचेही प्रतिनिधित्व करतो; तसेच 1844 ते 1863 हाही कालखंड 11 सप्टेंबर 2001 पासून लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यापर्यंतच्या कालखंडाचे प्रतिनिधित्व करतो. सिस्टर व्हाइट 1844 च्या इतिहासाला क्रूसाच्या इतिहासाशी संरेखित करतात, आणि क्रूस साडेतीन वर्षांच्या दोन इतिहासांच्या विभागणीचे प्रतिनिधित्व करतो, जे दोन्ही एकमेकांशी संरेखित आहेत. क्रूस हे स्थापित करतो की 1840 मध्ये सुरू होऊन 1844 मध्ये समाप्त होणारा पूर्वकालीन इतिहास, आणि त्यानंतर 1863 पर्यंतचा पुढील इतिहास, हे दोन समांतर इतिहास आहेत, आणि ते दोन्हीही शिक्कामोर्तब करण्याच्या कालखंडाचे प्रतिनिधित्व करतात.

१८४० ते १८४४ पर्यंतची पहिली रेषा फिलाडेल्फियन अॅडव्हेंटिस्टांचा विजय दर्शविते; तर १८४४ ते १८६३ पर्यंतची दुसरी रेषा लाओदिसीयन अॅडव्हेंटिस्टांच्या अपयशाचे प्रतिनिधित्व करते. हे दोन्ही वर्ग दानियेल अध्याय दहामध्ये दर्शविलेले आहेत; कारण दानियेल—जो एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाच्या काळात विजयप्राप्त शहाण्या कुमारींचे प्रतिनिधित्व करीत होता—याने दर्शन पाहिले, परंतु जे त्याच्यासोबत होते ते त्या दर्शनापासून पळून गेले.

दानियेल अध्याय सातमध्ये, दानियेलाने हिंस्त्र पशूंचे दर्शन पाहिल्यानंतर, गब्रिएल ते दर्शन स्पष्ट करून सांगण्यासाठी आला.

दानियेल अध्याय आठमध्ये, दानियेलाने पवित्रस्थानाशी संबंधित पशूंचे दर्शन पाहिल्यानंतर, गब्रीएल त्या दर्शनाचा अर्थ स्पष्ट करण्यासाठी आला.

दानियेलाच्या नवव्या अध्यायात, यिर्मयाने निर्देश केलेल्या वर्षांच्या संख्येचे, आणि मोशेच्या लिखाणांत शाप तसेच देवाची शपथ या दोन्ही स्वरूपांत दर्शविलेल्या त्या संख्येचे, दानियेलाला आकलन झाल्यानंतर, दृष्टान्ताचे स्पष्टीकरण करण्यासाठी गब्रिएल आला.

म्हणून, दानिएलच्या पुस्तकातील तिघा साक्षीदारांवरून, जेव्हा गब्रिएल दानिएलास दहाव्या अध्यायात सांगतो की, तो शेवटच्या दिवसांत देवाच्या लोकांवर जे काही येईल ते दानिएलास समजावून सांगण्यासाठी आला आहे, तेव्हा गब्रिएल दानिएलाने पाहिलेल्या आणि दुसरा वर्ग ज्यापासून पळून गेला त्या स्त्रीलिंगी “marah,” कार्यकारक दृष्टांताचे स्पष्टीकरण करीत आहे.

दानीएलाने पाहिलेल्या त्या दृष्टांतामुळे, ज्याने विश्वासणाऱ्यांमध्ये विभाजन निर्माण केले, तो दृष्टांत ख्रिस्ताच्या प्रकट होण्याचा होता, तो दोन हजार तीनशे वर्षांचा दृष्टांत होता; परंतु तो त्या दृष्टांताची स्त्रीलिंगी अभिव्यक्ती होती. कराराच्या दूत म्हणून ख्रिस्ताच्या अचानक प्रकट होण्याच्या दृष्टांताचे आकलनच दानीएलाला (आणि दानीएलाद्वारे दर्शविलेल्यांना) ख्रिस्ताच्या प्रतिमेत परिवर्तित करणारे ठरले. “उत्तरकाळी देवाच्या लोकांवर जे येणार आहे” ते 1840 ते 1844 या काळातील मिलराइट्सच्या इतिहासाद्वारे, तसेच 1844 ते 1863 या काळातील मिलराइट्सद्वारे दर्शविले गेले आहे. एक वर्ग बंडखोरीत त्या दृष्टांतापासून पळ काढतो, आणि दुसरा वर्ग विश्वासाने ख्रिस्तामागे अतिपवित्र स्थानी प्रवेश करतो, जेणेकरून स्वर्गीय स्थानी त्याच्याबरोबर बसविले जावे.

तथापि, जेव्हा गॅब्रिएल त्या दर्शनाचे स्पष्टीकरण करतो, ज्यामध्ये देवाच्या अखेरच्या दिवसांतील लोक ख्रिस्ताच्या प्रतिमेत परिवर्तित केले जातात, तेव्हा तो जगाचा बाह्य इतिहास मांडतो. दानिएलचे ख्रिस्ताविषयीचे दर्शन गॅब्रिएलने एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकणाच्या काळाचा बाह्य इतिहास म्हणून स्पष्ट केले. गॅब्रिएलच्या स्पष्टीकरणात जेव्हा ११ सप्टेंबर २००१ च्या इतिहासापर्यंत पोहोचले जाते, तेव्हा सोळाव्या वचनातील रविवारच्या कायद्यापूर्वी असल्याचे अधोरेखित केलेला इतिहास, दहाव्या वचनातील “दुर्ग” असे दर्शविलेल्या समजुतीच्या किल्लीद्वारेच ओळखला जातो. ११ सप्टेंबर २००१ रोजी प्रत्येक दर्शनाचा परिणाम चाकांत चाके असल्याप्रमाणे उलगडू लागला.

त्या इतिहासातील इतर भविष्यवाणीच्या चक्रांमध्ये फिरत असलेल्या सर्व भविष्यवाणीच्या चक्रांपैकी, एक असे चक्र आहे की ज्याविषयी प्रेरणेने शेवटच्या दिवसांतील भविष्यवाणीच्या विद्यार्थ्यांना कळविले आहे की तेच ते चक्र आहे ज्याद्वारे त्यांचे अनंतकाळचे भवितव्य ठरविले जाईल. ओळीवर ओळ, तेच चक्र दानिएलने पाहिलेले ते दर्शनही असले पाहिजे, ज्याने त्याचे ख्रिस्ताच्या प्रतिमेत रूपांतर केले, कारण शेवटच्या दिवसांत देवाच्या लोकांवर जे येते ते ओळखून देणारे तेच दर्शन आहे.

ज्या परीक्षेला पशूच्या प्रतिमेची परीक्षा म्हणून ओळखले जाते, ती द्विविध आहे. ती अशी परीक्षा आहे की जी भविष्यवाणीचा विद्यार्थी याने रविवारच्या कायद्याच्या अगोदर अमेरिकेत चर्च आणि राज्य यांच्या संयोगरूपाने पशूच्या प्रतिमेची होणारी उभारणी ओळखावी, अशी मागणी करते. तसेच ती अशीही परीक्षा आहे की जी दानिएलद्वारे प्रतिनिधित्व केलेल्यांच्या किंवा जे पळून गेले त्यांच्यामध्ये पशूची प्रतिमा किंवा ख्रिस्ताची प्रतिमा यांपैकी एक निर्माण करते. विभाजन यावर आधारित आहे की त्या कुमारिका, दानिएलप्रमाणे, “हे महान दर्शन पाहतात” की त्या त्या दर्शनापासून पळ काढतात. हे महान दर्शन पाहण्याची किल्ली “fortress” या शब्दाद्वारे दर्शविली आहे.

आपण हा अभ्यास पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.