दानिएलचे पुस्तक - क्रमांक सतरावा

सिस्टर व्हाइट अनेकदा दुराच्या मैदानावरील सोन्याच्या प्रतिमेची ओळख रविवारच्या कायद्याशी करून देते.

या विशिष्ट उताऱ्यात सिस्टर व्हाईट सपन्या या पुस्तकाचा उल्लेख करतात, आणि तसे करताना त्या दानिएल अध्याय दोन व अध्याय तीन यांतील भविष्यवाणीपर संबंधात भर घालतात. सपन्या हे दर्शवितो की देवाच्या लोकांनी फर्मानापूर्वी एकत्र जमले पाहिजे. तो तुतारीचा संदेशही ओळखून देतो, जो शहरांविरुद्ध (States) आणि मनोऱ्यांविरुद्ध (Churches) निर्देशित केलेल्या इशाऱ्याच्या संदेशाचे प्रतीक आहे. तो एका एकत्रीकरणाचीही ओळख करून देतो, जे “सात वेळा” यातील एक घटक आहे, आणि जेव्हा लेवीयविधी सव्वीस मधील प्रार्थना अर्पण केली जाते तेव्हा ते घडते. तो “इच्छित नसलेले राष्ट्र” याचीही ओळख करून देतो, आणि त्याचवेळी रविवारच्या कायद्यापासून सुरू होऊन ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनापर्यंत तीव्र होत जाणाऱ्या देवाच्या कार्यकारी न्यायाच्या आगमनावर भर देतो.

रविवार कायद्याच्या फर्मानाच्या आधी जे घडते ते म्हणजे पशूच्या प्रतिमेची निर्मिती. पशूच्या प्रतिमेची निर्मिती ही ती दृश्यमान कसोटी आहे जी देवाच्या त्या लोकांसमोर उभी राहते, ज्यांनी यापूर्वी आहारविषयक कसोटी उत्तीर्ण केली आहे. फर्मानाच्या आधी, जे तिसरे आहे (लिटमस चाचणी), देवाच्या त्या लोकांना, ज्यांना सफन्या “इच्छित नसलेले राष्ट्र” असे ओळखतो, एकत्र जमण्याचे आवाहन केले जाते. यहेज्केलची पहिली भविष्यवाणी ही एकत्र जमण्याचा संदेश आहे, परंतु तो फक्त त्यांच्यासाठीच पूर्णत्वास येतो जे आपली विखुरलेली अवस्था ओळखतात आणि दानिएलप्रमाणे, नवव्या अध्यायात, लेवीयविधी छब्बीसची प्रार्थना करतात.

पवित्र शास्त्रात “पराक्रमी पुरुष” म्हणजे सामर्थ्यवान मनुष्य; आणि “पराक्रमी पुरुष” असा पहिला उल्लेख गिदोन याचाच आहे.

सफन्या या पुस्तकात पराक्रमी मनुष्य, जो गिदोनही आहे, त्याने कडवटपणे आक्रोश करावयाचा आहे. “आक्रोश” हा शब्द शेवटच्या दिवसांतील मध्यरात्रीच्या घोषणेचे प्रतीक आहे, आणि “कडवट” हा शब्द धार्मिक संतापाचे प्रतिनिधित्व करतो. गिदोन, किंवा सफन्याचा “पराक्रमी मनुष्य,” हा एलियाच्या संदेशाचे प्रतीक आहे, ज्याच्यावर देवाच्या लोकांना त्यांची पापे, आणि अर्थातच त्यांच्या पितरांची पापे, दाखविण्याची जबाबदारी आहे.

शेवटच्या दिवसांत सर्व संदेष्टे एकमेकांशी सुसंगत आहेत; म्हणून यशयाचा तुरईचा संदेश हाही सपन्याच्या पराक्रमी पुरुषाचा “आक्रोश” आहे, जो गिदोन आहे; आणि ते सर्व शेवटच्या दिवसांत एलियाच्या दूताची व त्याच्या कार्याची ओळख करून देत आहेत. यशयामध्ये पुढील वचने त्यांच्या पापांची ओळख उद्धट गृहीतक अशी करतात, कारण ते प्रत्यक्षात आपण प्रभूची उपासना व सेवा करीत आहोत, असे मानतात.

पराक्रमी मनुष्याचा कडू आक्रोश हा मध्यरात्रीच्या आक्रोशाचा संदेश आहे, ज्यामध्ये १८ जुलै, २०२० हा परमेश्वराविरुद्ध केलेला उर्मट पाप होता, ज्याबद्दल पश्चात्ताप करून त्याची कबुली दिली पाहिजे, हा प्रकटीकरण समाविष्ट आहे. मध्यरात्रीच्या आक्रोशाच्या संदेशाचा गाभा म्हणजे पशूच्या प्रतिमेची निर्मिती, आणि त्यानंतर इस्लामद्वारे संयुक्त संस्थानांवर, आणि मग जगावर, आणलेला न्याय.

प्रकटीकरण अकरामधील साडेतीन दिवसांच्या अरण्याच्या शेवटी लेवीयव्यवस्था सव्वीसची प्रार्थना पूर्ण झाली असता, मौल्यवान आणि निकृष्ट यांचे विभाजन होईल. शहाण्या आणि मूर्ख यांच्याकडे सुवर्णतेल असेल किंवा नसेल, आणि त्या वेळी ते गिदोनच्या “एका मनुष्या”प्रमाणे असतील. सफन्याच्या मते, रविवारच्या कायद्याच्या फर्मानापूर्वी, गिदोन, जो एलियाह आहे, जो यहेज्केल आहे, जो पराक्रमी मनुष्य आहे, तो मध्यरात्रीच्या आक्रंदनाचा संदेश सादर करील, आणि त्यासोबत देवाच्या लोकांना 18 जुलै 2020 च्या भाकीतात सहभागी होण्याच्या त्यांच्या पापाचे दर्शन घडविण्याच्या कटुत्वासह, तसेच ते भाकीत पूर्णपणे अपयशी ठरल्यानंतरही त्यास निर्दोष ठरविण्याच्या त्यांच्या अन्याय्य प्रयत्नासह.

सफन्या शेवटच्या दिवसांत देवाच्या लोकांच्या एकत्र येण्याची ओळख करून देतो, जी रविवारच्या कायद्याच्या हुकुमनामा होण्यापूर्वी घडते. हे एकत्र येणे यहेज्केलाच्या सदतीसाव्या अध्यायातील पहिल्या भविष्यवाणीद्वारेही दर्शविलेले आहे.

यहेज्केलने प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायातील त्या शहराच्या रस्त्यावर मृतावस्थेत पडून असलेल्या कोरड्या हाडांना भविष्यवाणी केली, जिथे आपल्या प्रभूला देखील वधस्तंभावर खिळण्यात आले. प्रथम ती एकत्र जमविली जातात.

ते तीन अडीच दिवस समाप्तीकडे येत असताना एकत्र जमविले जात आहेत. हे तीन अडीच दिवस मत्तय अध्याय पंचविसातील विलंबकाळाचे प्रतीक आहेत; परंतु ते लेवीयविधी अध्याय सव्वीस मधील “सात वेळा” होणाऱ्या विखुरलेपणाचेही द्योतक आहेत. जे एकत्र जमविले गेले आहेत, ते यापूर्वी विखुरले गेलेले होते, आणि सफन्या त्यांची ओळख “इच्छित नसलेले राष्ट्र” अशी करून देतो. जे राष्ट्र इच्छित नाही, ते तेच आहेत जे रस्त्यांमध्ये मृत पडलेले होते, आणि ज्यांच्या प्रेतांवर जग आनंदित झाले होते; परंतु जे एकत्र जमविले जातात आणि मग शेवटच्या दिवसांतील अजगरसत्तेच्या आक्रमणाचा केंद्रबिंदू ठरणारे राष्ट्र बनतात, जी आपले शिर म्हणून सूरची वेश्या उचलून धरते.

त्यांचा उद्देश शेवटच्या दिवसांतील आध्यात्मिक इस्राएलाला घेऊन नबुखद्नेस्सरच्या अग्निमय भट्टीत टाकण्याचा आहे. जेव्हा मृत हाडे प्रथम यशयाच्या “आवाजास” ऐकतात, जो मध्यरात्रीच्या आक्रोशाचा संदेश पुकारतो, तेव्हा ती अजूनही साडेतीन दिवसांच्या अरण्यात असतात. त्यानंतर त्यांना ख्रिस्ताने पाठविण्याचे वचन दिलेल्या त्या सांत्वनकर्त्याला स्वीकारायचे की नाकारायचे, हे निवडले पाहिजे; तो त्यांना 18 जुलै, 2020 रोजी केलेल्या त्यांच्या पापाविषयी दोषी ठरवितो.

अरण्यात हाक मारणाऱ्या आवाजाच्या कार्याची ओळख करून देणाऱ्या उताऱ्यात काही अत्यंत सविस्तर माहिती आहे. त्याचा संदेश ख्रिस्ताच्या स्वभावाच्या प्रकटीकरणावर आधारित असेल, ज्याचे प्रतिनिधित्व या तथ्याने केले आहे की “महिमा,” जो ख्रिस्ताचा स्वभाव आहे, तो प्रकट केला जाईल. कृपाकाळ संपण्याच्या अगोदर उघड केलेले येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण हे ख्रिस्ताच्या स्वभावाचे उघड करणे आहे, जसे त्याच्या स्वभावाच्या त्या घटकाद्वारे दर्शविले गेले आहे ज्याचे प्रतिनिधित्व अल्फा आणि ओमेगा असे केले जाते. तसेच हेही प्रकट केले जाईल की त्याचा स्वभाव “सत्य” आहे.

आणखी एक तपशील असा आहे की जेव्हा तो आवाज आक्रोश करू लागतो, तेव्हा तो अजूनही साडेतीन दिवसांच्या अरण्यातच असतो, कारण तो अरण्यात आक्रोश करीत असतो. भविष्यसूचक रीतीने, जेव्हा त्याचे कार्य सुरू होते, तेव्हा दोन साक्षीदार अजूनही यहेज्केलच्या दरीतून जाणाऱ्या रस्त्यावर मेलेले पडलेले असतात. आणखी एक विशिष्ट वस्तुस्थिती अशी आहे की जेव्हा त्या आवाजाचे कार्य सुरू होते, तेव्हा संपूर्ण जगाला त्या संदेशापर्यंत प्रवेश असेल. आणखी एक निरीक्षण असे आहे की हा संदेश अखेरच्या दिवसांच्या त्या काळात दिला जातो, जेव्हा ख्रिस्त एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या पापांचा पुसून टाकत आहे, कारण त्यांचा अपराध क्षमा करण्यात आला आहे. आणखी एक दुःखद वस्तुस्थिती, जी “line upon line” प्रकट केली जाते, ती अशी आहे की सुवार्तेच्या अपेक्षा पूर्ण करणारेच त्या इतिहासात संपादित होत असलेली क्षमा प्राप्त करतील.

जे केवळ लेवीयव्यवस्था अध्याय २६ मधील प्रार्थनेशी निगडित मागण्यांना प्रतिसाद देतील, त्यांची पापे आणि त्यांच्या पित्यांची पापे पुसून टाकली जातील; कारण त्यांनी “तिच्या सर्व पापांसाठी दुप्पट” प्राप्त केलेले असेल. प्रभूचा “हात,” जो त्यांच्या पापांशी आणि त्यांच्या पित्यांच्या पापांशी संबंधित आहे, तो पहिल्या निराशेचे प्रतीक आहे, ज्या वेळी प्रभूने एका अशा चुकीवर आपला हात ठेवला होता, जिने पहिली निराशा उत्पन्न केली. मिलेराइट इतिहासात, त्याच्या हाताने देवाच्या लोकांना एक लपविलेल्या सत्याचे दर्शन होण्यापासून रोखले. त्या इतिहासातील त्याचा हात त्याच्या दैवी पूर्वविधानाचे प्रतिनिधित्व करीत होता. शेवटच्या दिवसांत त्याचा हात देवाच्या लोकांनी देवाकडून प्रकट केलेल्या सत्याचा केलेला नकार दर्शवितो, आणि त्यानंतर त्याचा हात त्याच्या दैवी न्यायाचे प्रतिनिधित्व करतो.

यहेज्केलाच्या पहिल्या भविष्यवाणीच्या स्वराने मेलेले लोक एकत्र जोडले जातात, परंतु ते अद्याप पराक्रमी सैन्याप्रमाणे उभे राहत नाहीत. यहेज्केलाच्या सदतीसाव्या अध्यायातील दुसरी भविष्यवाणी, चार वाऱ्यांकडून येणारा श्वास आणून ते साध्य करते.

येहेज्केलच्या भविष्यवाणीतील तो श्वास शिक्कामोर्तब करण्याचा संदेश आहे, कारण तो चार वाऱ्यांकडून येतो.

चार वारे पूर्वेकडून उठतात, आणि भविष्यसूचक अर्थाने, इस्लाम हा “पूर्वेचा वारा” आणि “पूर्वेकडील संतती” दोन्ही आहे. यहेज्केलमधील “श्वास,” जो आकार दिलेल्या देहांना “एक महान आणि अतीव मोठे सैन्य” बनवितो, तोच एक लाख चव्वेचाळीस हजारांवर शिक्का मारणारा संदेश आहे. प्रकटीकरण अध्याय सातमधील शिक्का मारणारा संदेश पूर्वेकडून उठतो. तो संदेश म्हणजे मध्यरात्रीच्या घोषणेचा संदेश होय, आणि सपन्या त्याची ओळख “तटबंद शहरांविरुद्ध, आणि उंच बुरुजांविरुद्धचा कर्ण्याचा इशारा” अशी करतो.

एक मनोरा हा मंडळीचे प्रतीक आहे.

बायबलमधील भविष्यवाणीत एक शहर म्हणजे एक राज्य होय. पोपसत्ता म्हणजे “बाबेल,” “ते महान शहर” होय. फ्रान्स आणि त्यानंतर संयुक्त संस्थाने हे “ते महान शहर,” “सदोम आणि इजिप्त” यांचे आहेत. यरुशलेम हे “ते महान शहर” आहे, जे स्वर्गातून खाली उतरते. सफन्याचा संदेश हा शहरां आणि मनोऱ्यांविरुद्ध, म्हणजेच चर्च आणि राज्य यांच्या संयोगाविरुद्ध आहे; जो व्याख्येने पशूच्या प्रतिमेचाच आहे. हा दानियेल अध्याय दोनमधील “गुप्त” संदेश आहे.

रविवाराच्या कायद्याच्या जाहीरनाम्याच्या अगदी आधी, म्हणजे दानियेल अध्याय तीनमधील नबुखद्नेस्सराच्या सुवर्णप्रतिमेच्या परीक्षेच्या वेळी, मृत देहे जागी होतात आणि एका पराक्रमी सेनेत रूपांतरित होतात, जे चर्च आणि राज्य यांच्या संयोगाची निर्मिती ओळखणारा व त्यास विरोध करणारा संदेश जाहीर करण्यासाठी उभे राहतात; तसेच हा संदेश हेही दर्शवितो की, जसे पूर्वीच्या इतिहासात देवाने केले आहे, तसेच रविवार-पूजेची सक्ती करणाऱ्यांवर आपला न्याय चालविण्यासाठी देव इस्लामचा आपल्या दैवी व्यवस्थेतील साधन म्हणून उपयोग करीत आहे. हा संदेश हे ओळखतो की, जेव्हा ती प्रतिमा पूर्णपणे विकसित होईल आणि पशूच्या चिन्हाची सक्ती करील, तेव्हा न्याय प्रगट केला जाईल.

दानिएल अध्याय तीनमध्ये रविवारीच्या कायद्यापर्यंत नेणाऱ्या आणि त्यात परिपक्वतेस पोहोचणाऱ्या पशूच्या प्रतिमेचा थेट उल्लेख नाही; परंतु पहिला आणि दुसरा संदेश नसताना तिसरा संदेश असू शकत नाही, कारण दानिएल अध्याय दोन हा दानिएल अध्याय तीनमध्ये दर्शविलेल्या सत्यांच्या प्रकटीकरणात अंतर्भूत असलाच पाहिजे. अध्याय दोनमधील प्रतिमेच्या स्वप्नाचे “गुपित” हे देवाच्या लोकांना नबुखद्नेस्सरच्या पशूच्या प्रतिमेचे जीवन आणि मृत्यूशी संबंधित परिणाम ओळखण्यास येत असल्याचे दर्शविते.

पवित्र केलेल्या तर्कानुसार, नबुखद्नेस्सराने आपल्या सुवर्णमूर्तीच्या समर्पणाचा समारंभ करावयाचा असा निर्धार केला तेव्हा, त्या मूर्तीची प्रथम उभारणी झाली पाहिजे, आणि त्या समारंभात जे संगीत वाजविले जाणार होते त्याचा सरावही वादकांना करावा लागला असता. उत्खनन, पाया घालणे, बांधकामासाठीचा मचान उभारणे, आणि कामगारांचे येणे-जाणे अशा गोष्टींसह काही काळ चालणारी पूर्वतयारीची बांधकामप्रक्रिया अवश्य झाली पाहिजे होती; आणि ती पूर्वतयारी म्हणजे नबुखद्नेस्सराच्या स्वप्नातील प्रतिमेची घडण होय; परंतु नबुखद्नेस्सराच्या गर्वाने बायबलमधील भविष्यवाणीतील सर्व राज्यांची नव्हे, तर फक्त एका पशूचीच प्रतिमा निर्माण करण्याचा निर्णय घेतला. त्या प्रतिमेची उभारणी हीच ती परीक्षा आहे जी कृपाकाल संपण्यापूर्वी, आणि देवाच्या लोकांवर शिक्का बसण्यापूर्वी, संगीत वाजण्यापूर्वी, देवाच्या लोकांनी उत्तीर्ण केली पाहिजे.

पवित्रीकृत तर्क हेही ओळखते की शद्रक, मेशक आणि अबेद्नगो हेच सुवर्णप्रतिमेच्या समर्पणासाठी केलेल्या पूर्वतयारीचे साक्षीदार असलेले एकमेव हिब्रू दास नव्हते. ते केवळ असेच हिब्रू होते ज्यांनी त्या तयारीचे परिणाम जीवन-मरणाचा इशारा म्हणून समजले, आणि येऊ घातलेल्या संकटासाठी स्वतःची वैयक्तिक तयारी केली.

या लेखाच्या प्रारंभी दिलेल्या सिस्टर व्हाइट यांच्या उताऱ्यात, त्या फक्त सफन्याच्या फर्मानाचा नबुखद्नेस्सराच्या सोन्याच्या प्रतिमेशी आणि रविवारच्या कायद्याशी संबंध जोडत नाहीत, तर त्या यशयाच्या अन्यायी फर्मानाचीही ओळख करून देतात.

यशयाचा “अधर्मी हुकूम” म्हणजे रविवारीचा कायदा होय, आणि तो संयुक्त संस्थानांसाठी “भेटीचा दिवस” व “उध्वस्तता” आहे, कारण “राष्ट्रीय धर्मत्याग” याच्या पाठोपाठ “राष्ट्रीय विनाश” येतो. यशयाच्या मते, रविवारीच्या कायद्याच्या वेळी, जो नबुखद्नेस्सराच्या सोन्याच्या प्रतिमेसुद्धा आहे, ती “उध्वस्तता” “दूरवरून येईल.”

यशया हा उतारा विलंबाच्या काळाच्या शेवटी ठेवतो, कारण त्या वेळी त्याचे “तारण” यापुढे “विलंब करणार नाही.” हे प्रकटीकरण अकराव्या अध्यायातील साडेतीन दिवसांच्या शेवटी आहे. विलंबाच्या काळाचा शेवट मध्यरात्रीच्या आक्रोशाच्या संदेशाच्या आगमनाने चिन्हांकित होतो, जेव्हा यहेज्केलची महान सेना उभी राहते. जेव्हा ती उभी राहते, तेव्हा प्रकटीकरण अकराव्या अध्यायात तिला ध्वजासारखी उंच उचलली जाते.

प्रकटीकरण अकराव्या अध्यायातील दोन साक्षीदार ध्वजाप्रमाणे स्वर्गात आरोहित होतात, भूकंप ज्या त्याच घटिकेत होतो त्या घटिकेत; आणि तो भूकंप म्हणजे रविवारचा कायदा होय. त्या वेळी, किंवा योहान म्हणतो तसे, “त्या घटिकेत,” यशया अध्याय छेचाळीसानुसार, देव “त्या मनुष्याला” बोलावितो जो त्याचा संकल्प पूर्ण करतो, आणि जो “पूर्वेकडून येणारा भक्षक पक्षी”ही आहे. तो भक्षक पक्षी, म्हणजे “तो मनुष्य,” ज्याचा उपयोग देव आपला संकल्प पूर्ण करण्यासाठी करतो, तो “दूरच्या देशातून” येतो. यशया अध्याय दहामध्ये, “अन्यायी फर्मानाच्या” काळी, जो रविवारचा कायदा आहे, संयुक्त संस्थानांवरील “उजाडपणा” “दूरून” येतो. “पूर्व” हे इस्लामचे प्रतीक आहे, कारण भविष्यवाणीत ते दोन्ही “पूर्वेची मुले” आणि “पूर्वेकडील वारा” असे आहेत. भविष्यवाणीत “पक्षी” हा एक धर्म आहे, जसे बाबेल हे घृणास्पद व अशुद्ध पक्ष्यांनी भरलेल्या पिंजऱ्याप्रमाणे दर्शविले आहे. पूर्वेकडील दूरच्या देशातून येणारा “भक्षक पक्षी” म्हणजे इस्लामचा धर्म होय.

आधुनिक बाबेलचे त्रिविध ऐक्य हे शासनाच्या तीन प्रकारांचे प्रतिनिधित्व करते, आणि धर्माच्या देखील तीन प्रकारांचे. संयुक्त राष्ट्रसंघाचा धर्म अध्यात्मवाद आहे, संयुक्त संस्थानांचा धर्म धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवाद आहे, आणि पोपचा धर्म कॅथलिकवाद आहे. त्या सर्व धार्मिक प्रवृत्ती कधी स्त्रियांच्या प्रतीकाने, तर कधी पक्ष्यांच्या प्रतीकाने दर्शविल्या जातात. पृथ्वीच्या सिंहासनावर पोपसत्तेला बसविणारी शक्ती म्हणजे संयुक्त राष्ट्रसंघाची धार्मिक व राजकीय सत्ता, ज्यामध्ये संयुक्त संस्थाने हे प्रमुख राजा म्हणून कार्य करतात. जखऱ्या या पुस्तकात, पोपसत्तेची स्थापना करणारे दोन पक्षी दर्शविले आहेत; आणि प्रेषित पौलाने दुसरे थेस्सलनीकाकरांस पत्रात ज्याची “तो दुष्ट” अशी ओळख करून दिली आहे, तो हाच आहे.

एफा ही मोजमाप करण्यासाठी वापरली जाणारी टोपली आहे. ज्या दोन स्त्रिया एफा, म्हणजे ज्या टोपलीच्या मध्यभागी पोपसत्ता बसलेली आहे, ती ठेवतात, त्या दोन मंडळ्या आहेत. दोन धर्म बायबलमध्ये “तो दुष्ट” अशी व्याख्या केलेला धर्म घेतील आणि शिनार देशात तिच्यासाठी एक घर बांधतील. शिनार हे बाबेलचे दुसरे नाव आहे, आणि शेवटच्या दिवसांत कॅथोलिक मंडळी हीच महान बाबेल आहे.

बाबेलमध्ये त्या दुष्ट स्त्रीला “स्थापित” करणाऱ्या त्या दोन स्त्रियांच्या “पंखांत वारा” आहे. त्या स्त्रिया पक्षीही आहेत, कारण त्यांना “पंख” आहेत; आणि त्या स्त्रीला स्थान देण्याचे त्यांचे समर्थन इस्लामच्या “वाऱ्यामुळे” आहे, कारण इस्लाम प्रत्येक मनुष्याचा हात एकत्र आणतो. जी स्त्री उचलून धरण्यात येते, ती १७९८ मधील तिच्या घातक जखमेपासून एफा-पात्रात अडकलेली आहे, कारण ती ज्या एफा-पात्रात होती त्याच्या तोंडावर शिशाचा एक जड भार ठेवण्यात आला होता. परंतु जेव्हा नबुखद्नेस्सरच्या उपासना-समारंभाचे संगीत सुरू होते, तेव्हा धर्मत्यागी प्रॉटेस्टंटवाद आणि आत्मावाद या दोन स्त्रिया तो शिशाचा जड भार दूर करतात, आणि सातांपैकी असलेले आठवे मस्तक उचलून धरतात.

त्रिपक्षीय संघ पापसत्तेला प्रमुख म्हणून उंचावतो; कारण त्यांचा उद्देश अवांछित राष्ट्राचा नाश करणे हा आहे.

पक्षी म्हणजे एक धर्म होय, आणि रविवारच्या कायद्याच्या “वेळी” देव ज्या “पूर्वेकडील हिंस्र पक्ष्यास” बोलावितो, जेव्हा मध्यरात्रीच्या आक्रंदनाचा संदेश घोषित केला जात असतो, तो इस्लाम आहे. म्हणूनच अगदी त्याच वेळी, जेव्हा पुनरुत्थित मेलेले ध्वजचिन्ह म्हणून स्वर्गात आरोहित होतात, तेव्हा इस्लामचे “तिसरे दुःख” त्वरेने येते. याच कारणामुळे यशया दहाव्या अध्यायाच्या पहिल्या वचनात असे म्हणतो, “हाय” त्यांच्यावर जे अन्यायकारक विधाने जाहीर करतात. प्रकटीकरणातील “हाय” म्हणजे इस्लाम, आणि इस्लाम हाच तो दैवी न्याय, किंवा साधन, किंवा दंड (यशया 10:5) आहे, ज्याचा उपयोग देव रविवारच्या उपासनेची सक्ती केल्याबद्दल संयुक्त संस्थानांना शिक्षा करण्यासाठी करतो.

यशया अध्याय छेचाळीस मध्ये “पूर्वेकडून येणाऱ्या भक्षक पक्ष्या”ची ओळख “माझा सल्ला पूर्ण करणारा मनुष्य” अशी करून दिली आहे. तो “मनुष्य” म्हणजे इस्लाम होय, आणि त्याला “दूरच्या देशातून” आलेला असे म्हटले आहे; कारण देवाने, पूर्वीच्या काळी जसे त्याने मूर्तिपूजक रोमावर आणि पहिल्या चार तुर्यांच्या माध्यमातून, आणि नंतर पापीय रोमावर पाचव्या व सहाव्या “धिक्कार” तुर्यांच्या माध्यमातून न्याय केला, तसेच रविवाराच्या सक्तीमुळे संयुक्त संस्थानांवर, आणि त्यानंतर जगावर, न्याय आणण्याचा “हेतू” केला आहे. यशया अध्याय छेचाळीस मधील त्याचा हेतू “पूर्वेकडून येणाऱ्या भक्षक पक्ष्या”ला बोलाविणे हा आहे, आणि जे लोक त्याचा सल्ला व हेतू समजून घेऊ इच्छितात त्या आपल्या लोकांना तो कळवितो, “प्राचीन काळच्या पूर्वीच्या गोष्टी स्मरा; कारण मी देव आहे, आणि दुसरा कोणी नाही; मी देव आहे, आणि माझ्यासारखा कोणी नाही; आरंभापासून शेवट जाहीर करणारा, आणि प्राचीन काळापासून अद्याप न घडलेल्या गोष्टी सांगणारा, असे म्हणणारा, माझा सल्ला स्थिर राहील, आणि माझी सर्व इच्छा मी पूर्ण करीन.”

यशया अध्याय दहा, वचन तीनमध्ये, यशया तीन महत्त्वाचे प्रश्न नोंदवितो:

अंतिम प्रश्न हे ओळखतो की अन्यायी फर्मानामुळे त्या गौरवशाली देशाचा गौरव नष्ट होतो. संयुक्त राज्यांचा गौरव म्हणजे त्यांचे संविधान होय, आणि रविवारच्या कायद्याच्या वेळी ते पूर्णपणे उलथवून टाकले जाते.

रविवारच्या कायद्याच्या वेळी धुळीत टाकून दिलेल्या गौरवाची ओळख करून देणारी गोष्ट म्हणजे संविधान होय.

यशयाच्या “अन्यायी आज्ञे”च्या वेळी, जी रविवारचा कायदा होय, संयुक्त राज्यांची महिमा निघून गेलेली असते, आणि तिसऱ्या “हाय” मधील इस्लामच्या आक्रमणास तोंड देण्यासाठी मदतीसाठी ते भविष्यसूचक रीतीने संयुक्त राष्ट्रसंघाकडे—प्रकटीकरण अध्याय सतरामधील दहा-राजांच्या महासंघाकडे—पळ काढते, अशा प्रकारे ते तत्काळ यशयाच्या दुसऱ्या प्रश्नाचे उत्तर देते. या तीन प्रश्नांपैकी पहिला प्रश्न रविवारच्या कायद्यामुळे येणाऱ्या त्या उजाडपणाची पार्श्वभूमी ओळखतो, ज्यामुळे संयुक्त राज्ये चर्च आणि राज्य यांच्या संयोगाला संपूर्ण जगावर बळजबरीने स्वीकारण्याचे आपले पुढील कार्य सुरू करतात; हा संयोग संयुक्त राष्ट्रसंघ आणि कॅथलिक चर्च यांच्या एकीकरणाद्वारे दर्शविला आहे, ज्यामध्ये त्या अपवित्र नातेसंबंधावर पोपचे नियंत्रण असते. त्या उजाडपणाला तो “भेटीचा दिवस” असे संबोधतो. या सर्व भविष्यसूचक वास्तवता नबुखद्नेस्सराने सुवर्णमूर्तीच्या समर्पणासाठी केलेल्या सेवेशी सुसंगत ठरतात.

पुढील लेखात आपण दानियेलाच्या तिसऱ्या अध्यायाचा पुढील भाग पाहू.