दानिएलचे पुस्तक - एकशे शहात्तरावा भाग

तेव्हा मी म्हणालो, हाय माझे! कारण मी नष्ट झालो आहे; कारण मी अशुद्ध ओठांचा मनुष्य आहे, आणि मी अशुद्ध ओठांच्या लोकांमध्ये वास करीतो; कारण माझ्या डोळ्यांनी राजाला, सेनाधीश परमेश्वराला, पाहिले आहे. तेव्हा सराफांपैकी एक माझ्याकडे उडून आला; त्याच्या हातात जिवंत निखारा होता, जो त्याने चिमट्याने वेदीवरून घेतला होता. आणि त्याने तो माझ्या तोंडावर लावला आणि म्हणाला, पाहा, ह्याने तुझ्या ओठांना स्पर्श केला आहे; आणि तुझा अधर्म दूर करण्यात आला आहे, आणि तुझे पाप शुद्ध करण्यात आले आहे. मग मी प्रभूचा आवाज ऐकला, तो म्हणत होता, मी कोणाला पाठवू, आणि आमच्यासाठी कोण जाईल? तेव्हा मी म्हणालो, हा मी आहे; मला पाठव. यशया ६:५–८.

आणि तो म्हणाला, जा, आणि या लोकांना सांग, तुम्ही खरोखर ऐकाल, पण समजून घेणार नाही; आणि खरोखर पाहाल, पण ग्रहण करणार नाही. या लोकांचे हृदय जाड कर, आणि त्यांचे कान जड कर, आणि त्यांचे डोळे मिटून टाक; नाहीतर ते आपल्या डोळ्यांनी पाहतील, आणि आपल्या कानांनी ऐकतील, आणि आपल्या हृदयाने समजतील, आणि परिवर्तित होतील, आणि बरे होतील. यशया ६:९, १०.

तेव्हा मी म्हणालो, प्रभु, किती काळ? आणि तो म्हणाला, जोपर्यंत नगरे रहिवासीविरहित उजाड होत नाहीत, आणि घरे मनुष्याविना राहात नाहीत, आणि देश सर्वथा ओसाड होत नाही; आणि परमेश्वर मनुष्यांना दूरवर हटवून टाकीत नाही, आणि देशाच्या मध्यभागी मोठा त्याग होत नाही. यशया 6:11, 12.

तो गौरवशाली देशातही प्रवेश करील, आणि अनेक देश उलथविले जातील; परंतु हे त्याच्या हातातून सुटतील, म्हणजे एदोम, मोआब, आणि अम्मोनच्या मुलांतील प्रमुख. दानिएल 11:41.

मग मनुष्यासारखा भासणारा एक पुन्हा आला आणि मला स्पर्श करून मला बळ दिले; आणि तो म्हणाला, “हे अतिप्रिय मनुष्या, भय बाळगू नकोस; तुला शांती असो; धीर धर, हो, धीर धर.” आणि त्याने माझ्याशी बोलल्यावर मला बळ आले, आणि मी म्हणालो, “माझा प्रभू बोलो; कारण तुम्ही मला बळ दिले आहे.” दानियेल 10:18, 19.

मग मी म्हणालो, प्रभु, किती काळ? आणि त्याने उत्तर दिले, जोपर्यंत नगरे रहिवाशिवाय उध्वस्त होत नाहीत, आणि घरे मनुष्याविना होत नाहीत, आणि देश सर्वथा ओसाड होत नाही; आणि परमेश्वर मनुष्यांना दूर नेऊन टाकीत नाही, आणि देशाच्या मध्यभागी मोठा त्याग होत नाही. तरीसुद्धा त्यात दहावा भाग राहील, आणि तो पुन्हा परतेल, आणि भक्ष्य होईल; टेरेबिंथ वृक्षाप्रमाणे आणि ओक वृक्षाप्रमाणे, ज्यांचे सार त्यांच्या पानगळीनंतरही त्यांच्यात राहते; तसेच पवित्र बीज हेच त्याचे सार असेल. यशया ६:११–१३.

भूमीतील सर्व दशांश, मग ते भूमीतील बीजाचे असो किंवा वृक्षाच्या फळाचे असो, ते परमेश्वराचे आहे; ते परमेश्वरासाठी पवित्र आहे. आणि जर एखादा मनुष्य आपल्या दशांशांपैकी काहीही सोडवून घ्यावयाचे ठरवील, तर त्याने त्यात त्याचा पाचवा भाग अधिक जोडावा. आणि गुराढोरांच्या कळपाचा किंवा मेंढरांच्या कळपाचा दशांश, म्हणजे जे काही काठीखाली जाते त्यांपैकी प्रत्येक दहावे, ते परमेश्वरासाठी पवित्र ठरेल. लेवीयविवरण 27:30–32.

कारण परमेश्वराचा वाटा म्हणजे त्याची प्रजा आहे; याकोब हा त्याच्या वतनाचा भाग आहे. व्यवस्थाविवरण 32:9.

तुझे वचन मला प्राप्त झाले, आणि मी ते भक्षण केले; आणि तुझे वचन माझ्या हृदयाचा आनंद व हर्ष झाले; कारण, हे सैन्यांचा परमेश्वरा, मी तुझ्या नावाने कहलावलो जातो. मी थट्टेखोरांच्या सभेत बसलो नाही, किंवा आनंद मानला नाही; तुझ्या हातामुळे मी एकटाच बसलो; कारण तू मला संतापाने भरून टाकले आहेस. माझी वेदना निरंतर का आहे, आणि माझी जखम असाध्य का आहे, जी बरी होण्यास नकार देते? तू माझ्यासाठी सर्वथा कपटीसारखा, आणि न टिकणाऱ्या पाण्यासारखा होशील काय? म्हणून परमेश्वर असे म्हणतो: जर तू परतलास, तर मी तुला पुन्हा आणीन, आणि तू माझ्यासमोर उभा राहशील; आणि जर तू निकृष्टातून मौल्यवान वेगळे काढशील, तर तू माझ्या मुखासारखा होशील; त्यांनी तुझ्याकडे परत यावे, पण तू त्यांच्याकडे परत जाऊ नकोस. आणि मी तुला या लोकांसाठी तटबंद कांस्यभिंत करीन; आणि ते तुझ्याविरुद्ध लढतील, पण तुझ्यावर विजय मिळवणार नाहीत; कारण तुला तारण देण्यासाठी व तुला सोडविण्यासाठी मी तुझ्याबरोबर आहे, असे परमेश्वर म्हणतो. आणि मी तुला दुष्टांच्या हातातून सोडवीन, आणि भयंकरांच्या हातातून तुझे उद्धार करीन. यिर्मया 15:16–21.

जो विजय मिळवितो त्याला मी माझ्या देवाच्या मंदिरात स्तंभ करीन, आणि तो पुन्हा कधीही बाहेर जाणार नाही; आणि मी त्याच्यावर माझ्या देवाचे नाव, आणि माझ्या देवाच्या नगराचे नाव, म्हणजे नवीन यरुशलेम, जे माझ्या देवापासून स्वर्गातून खाली उतरते, हे लिहीन; आणि मी त्याच्यावर माझे नवे नाव लिहीन. ज्याला कान आहे, त्याने आत्मा मंडळ्यांना काय सांगतो ते ऐकावे. प्रकटीकरण ३:१२, १३.

“या निरुत्साहाच्या अवस्थेत असताना मला एक स्वप्न पडले, ज्याने माझ्या मनावर खोल ठसा उमटविला. मी स्वप्नात एक मंदिर पाहिले, ज्याकडे अनेक लोक धावत येत होते. काळाचा अंत होईल तेव्हा केवळ त्या मंदिरात आश्रय घेणारेच तारण पावतील. जे सर्व बाहेर राहतील ते कायमचे नाश पावतील. बाहेर असलेल्या आणि आपापल्या विविध मार्गांनी वावरणाऱ्या लोकसमूहांनी मंदिरात प्रवेश करणाऱ्यांची थट्टा केली व त्यांची हेटाळणी केली, आणि त्यांना सांगितले की सुरक्षिततेची ही योजना एक धूर्त फसवणूक आहे, आणि प्रत्यक्षात टाळण्यासारखा कोणताही धोका नाही. त्यांनी काहींना आतल्या भिंतींच्या आश्रयाला जाण्याची घाई करू नये म्हणून पकडूनही ठेवले.”

“उपहास केला जाईल या भीतीने, लोकसमूह पांगून जाईपर्यंत, किंवा त्यांच्या नजरेस न पडता मला आत जाता येईपर्यंत थांबणेच उत्तम असे मला वाटले. परंतु संख्या कमी होण्याऐवजी वाढतच गेली, आणि उशीर होईल या भीतीने मी घाईघाईने माझे घर सोडले व गर्दीतून वाट काढीत पुढे गेले. मंदिरापर्यंत पोहोचण्याच्या माझ्या उत्कंठेमुळे मला माझ्याभोवती असलेल्या जमावाची जाणीव झाली नाही किंवा त्याची पर्वाही वाटली नाही. त्या इमारतीत प्रवेश करताच मी पाहिले की ते विशाल मंदिर एका प्रचंड स्तंभावर आधारलेले होते, आणि त्यास एक कोकरू बांधलेले होते, जे सर्वस्वी विदीर्ण व रक्तबंबाळ झालेले होते. तेथे उपस्थित असलेल्या आम्हा सर्वांना असे जाणवत होते की हे कोकरू आमच्याच कारणास्तव फाडले गेले व जखमी केले गेले होते. मंदिरात प्रवेश करणाऱ्या सर्वांनी त्याच्यासमोर येऊन आपल्या पापांची कबुली द्यावयाची होती.”

“कोकर्‍यासमोरच उंचावलेली आसने होती, ज्यांवर एक मंडळी बसली होती; ती अतिशय आनंदी दिसत होती. स्वर्गाचा प्रकाश त्यांच्या मुखांवर झळकत आहे असे भासत होते, आणि त्यांनी देवाची स्तुती केली व आनंदमय कृतज्ञतेची गीते गायली, जी देवदूतांच्या संगीताप्रमाणे वाटत होती. हे ते होते, जे कोकर्‍यासमोर आले होते, त्यांनी आपल्या पापांची कबुली दिली होती, क्षमा प्राप्त केली होती, आणि आता एखाद्या आनंददायी घटनेच्या हर्षमय अपेक्षेत प्रतीक्षा करीत होते.”

“मी इमारतीत प्रवेश केल्यानंतरही माझ्यावर भय दाटून आले, आणि या लोकांसमोर मला स्वतःला नम्र करावे लागेल याची एक लज्जेची जाणीव झाली. परंतु मला पुढे जाण्यास भाग पाडले जात आहे असे भासत होते, आणि कोकरासमोर उभे राहण्यासाठी मी स्तंभाभोवती सावकाश मार्ग काढीत होते, इतक्यात कर्ण्याचा नाद झाला, मंदिर हादरले, एकत्र जमलेल्या पवित्र जनांकडून विजयघोष उठला, एक भयप्रद तेजस्विता त्या इमारतीत पसरली, आणि मग सर्वत्र गडद अंधकार झाला. ते सर्व आनंदित लोक त्या तेजस्वितेसह अदृश्य झाले होते, आणि मी रात्रीच्या नि:शब्द भीषणतेत एकटीच उरले. मी मनाच्या यातनेत जागी झाले आणि मला हे पटवून देणे फारच कठीण गेले की मी स्वप्न पाहत होते. मला असे वाटले की माझा दैवदंड ठरून गेला आहे, की परमेश्वराचा आत्मा मला सोडून गेला आहे, आणि पुन्हा कधीही परतणार नाही.” Testimonies, volume 1, 27.

परमेश्वर प्रभु असे म्हणतो: मी बाबेलचा राजा नबुखद्रेझर याच्या हातून मिसरच्या लोकसमुदायालाही थांबवीन. तो आणि त्याच्याबरोबरचे त्याचे लोक, राष्ट्रांतील भयंकर लोक, देशाचा नाश करण्यासाठी आणले जातील; आणि ते मिसराविरुद्ध आपली तलवारी उपसतील व देशाला वध केलेल्यांनी भरून टाकतील. आणि मी नद्या कोरड्या करीन, व देश दुष्टांच्या हाती विकून टाकीन; आणि परक्यांच्या हातून मी देश व त्यातील सर्व काही उजाड करून टाकीन: मी परमेश्वर हे बोललो आहे. यशया 30:10–12.

आणि तो मला म्हणाला, “या पुस्तकातील भविष्यवाणीची वचने मुद्रांकित करू नकोस; कारण वेळ जवळ आली आहे. जो अन्यायी आहे, तो अन्यायीच राहू दे; आणि जो अशुद्ध आहे, तो अशुद्धच राहू दे; आणि जो नीतिमान आहे, तो नीतिमानच राहू दे; आणि जो पवित्र आहे, तो पवित्रच राहू दे.” प्रकटीकरण 22:10, 11.

येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण, जे देवाने त्याला दिले, की जे काही लवकरच घडून येणे आवश्यक आहे ते आपल्या सेवकांना दाखवावे; आणि त्याने आपला देवदूत पाठवून ते आपल्या सेवक योहान याला कळविले: ज्याने देवाच्या वचनाची, आणि येशू ख्रिस्ताच्या साक्षीची, आणि त्याने जे काही पाहिले त्या सर्वांची साक्ष दिली. जो हे वाचतो तो धन्य आहे, आणि जे या भविष्यवाणीचे शब्द ऐकतात व त्यात लिहिलेल्या गोष्टी पाळतात ते धन्य आहेत; कारण वेळ जवळ आली आहे. प्रकटीकरण 1:1–3.

“जे पुस्तक मुद्रांकित करण्यात आले होते ते प्रकटीकरण नव्हे, तर दानिएलच्या भविष्यवाणीतला शेवटच्या दिवसांशी संबंधित तो भाग होय. देवदूताने आज्ञा केली, ‘पण तू, हे दानिएला, ही वचने बंद कर आणि अंतकाळ येईपर्यंत पुस्तक मुद्रांकित करून ठेव.’ दानिएल 12:4.” प्रेषितांची कृत्ये, 585.

“बेरिया येथे पौलाने पुन्हा ख्रिस्ताच्या सुवार्तेचा प्रचार करण्यासाठी यहुद्यांच्या सभास्थानी जाऊन आपले कार्य आरंभिले. तो त्यांच्याविषयी असे म्हणतो, ‘हे थेस्सलनीकेतील लोकांपेक्षा अधिक उदात्त होते; कारण त्यांनी पूर्ण तत्पर मनाने वचन स्वीकारले, आणि त्या गोष्टी तशाच आहेत की काय, हे पाहण्यासाठी ते दररोज शास्त्रांचे परीक्षण करीत. म्हणून त्यांच्यापैकी पुष्कळांनी विश्वास ठेवला; तसेच माननीय ग्रीक स्त्रिया आणि पुरुष यांपैकीही थोडे नव्हते.’”

“सत्याच्या सादरीकरणात, जे प्रामाणिकपणे योग्य ठरावे अशी इच्छा धरतात, ते शास्त्रांचे परिश्रमपूर्वक परीक्षण करण्यास जागृत होतील. यामुळे बेऱ्या येथील लोकांमध्ये प्रेषितांच्या परिश्रमांबरोबर जे परिणाम दिसून आले त्यांसारखेच परिणाम उत्पन्न होतील. परंतु या काळात सत्याचा प्रचार करणाऱ्यांना बेऱ्यावासीयांच्या अगदी विरुद्ध स्वभावाचे अनेक लोक भेटतात. त्यांच्यासमोर मांडण्यात आलेल्या सिद्धांताचे ते खंडन करू शकत नाहीत; तरीही त्याच्या समर्थनार्थ देण्यात आलेल्या पुराव्याची चौकशी करण्यास ते अत्यंत अनिच्छा प्रकट करतात, आणि तो खरोखर सत्य असला तरी त्यास तसे स्वीकारावे अथवा न स्वीकारावे, हा फारसा महत्त्वाचा विषय नाही, असे गृहीत धरतात. त्यांना वाटते की त्यांचा जुना विश्वास आणि चालीरीती त्यांच्यासाठी पुरेशा चांगल्या आहेत. परंतु ज्याने आपल्या दूतांना जगासाठी संदेश देऊन पाठविले, तो प्रभु लोकांनी आपल्या सेवकांच्या शब्दांशी कसा व्यवहार केला याबद्दल त्यांना जबाबदार धरेल. देव प्रत्येकाचा न्याय त्यांच्यासमोर सादर करण्यात आलेल्या प्रकाशानुसार करील, तो त्यांना स्पष्ट असो वा नसो. बेऱ्यावासीयांप्रमाणे शोध घेणे हे त्यांचे कर्तव्य आहे. प्रभु होशेया संदेष्ट्याद्वारे म्हणतो: ‘माझे लोक ज्ञानाअभावी नष्ट झाले आहेत; कारण तू ज्ञान नाकारले आहेस, म्हणून मीही तुला नाकारीन.’”

“बिरीयातील लोकांची मने पूर्वग्रहांमुळे संकुचित झालेली नव्हती, आणि प्रेषितांनी प्रचार केलेल्या सत्यांचा शोध घेण्यास व ती स्वीकारण्यास ते तत्पर होते. जर आपल्या काळातील लोकांनी त्या उदात्त बिरीयातील लोकांचे उदाहरण अनुसरून, दररोज शास्त्रवचनांचा शोध घेतला असता, आणि त्यांच्यापर्यंत आणलेल्या संदेशांची तेथे नोंदलेल्या गोष्टींशी तुलना केली असती, तर आज जिथे एक जण आहे तिथे देवाच्या नियमाशी निष्ठावान असे हजारो लोक असते. परंतु देवावर प्रेम असल्याचा दावा करणाऱ्या अनेकांना असत्यापासून सत्याकडे वळण्याची इच्छा नाही, आणि ते शेवटच्या दिवसांतील मनोहर कल्पित कथांना चिकटून राहतात. असत्य मनाला आंधळे करते आणि देवापासून दूर नेते; परंतु सत्य मनाला प्रकाश देते, आणि आत्म्यास जीवन देते.” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.