Verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven represents the history beginning at the soon coming Sunday law in the United States, until Michael stands up and human probation closes. It therefore also represents the history of verse forty-one through verse forty-five of the same chapter.

दानियेल अध्याय अकराच्या सोळाव्या ते एकोणिसाव्या वचनांमध्ये संयुक्त संस्थानांमध्ये लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यापासून सुरू होणारा इतिहास, मिखाएल उभा राहेपर्यंत आणि मानवी कृपाकाळ समाप्त होईपर्यंत, प्रस्तुत केला आहे. म्हणूनच, त्याच अध्यायातील एकेचाळीसाव्या वचनापासून पंचेचाळीसाव्या वचनापर्यंतचा इतिहासही त्यात प्रतिनिधित्व केला आहे.

But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found. Daniel 11:16–19.

परंतु जो त्याच्या विरुद्ध येईल तो आपल्या मनाप्रमाणे करील, आणि त्याच्यापुढे कोणीही उभा राहणार नाही; आणि तो त्या गौरवशाली देशात उभा राहील, जो त्याच्या हातून नाश पावेल. तो आपल्या संपूर्ण राज्याच्या सामर्थ्यासह प्रवेश करण्याकरिता आपले मुख स्थिर करील, आणि सरळवृत्तीचे लोक त्याच्याबरोबर असतील; असे तो करील; आणि तो त्याला स्त्रियांची कन्या देईल, तिचे भ्रष्ट करण्यासाठी; परंतु ती त्याच्या पक्षात उभी राहणार नाही, आणि त्याची होणारही नाही. यानंतर तो आपले मुख बेटांकडे वळवील, आणि अनेकांना जिंकेल; परंतु एक अधिपती, आपल्या स्वतःच्या हेतूसाठी, त्याने केलेली निंदा थांबवील; त्याच्या स्वतःच्या निंदेशिवाय तो ती त्याच्यावर परत आणील. मग तो आपले मुख आपल्या स्वतःच्या देशाच्या दुर्गाकडे वळवील; परंतु तो अडखळेल व पडेल, आणि तो सापडणार नाही. दानियेल 11:16–19.

When Sister White addressed the final fulfillment of Daniel chapter eleven, she stated “that much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated.” Verses forty-one through forty-five repeat the prophetic history of these verses. The verses were fulfilled when pagan Rome took control of the world by first conquering three geographical areas.

जेव्हा सिस्टर व्हाइट यांनी दानिएल अध्याय अकराच्या अंतिम परिपूर्तीविषयी भाष्य केले, तेव्हा त्यांनी असे म्हटले की, “या भविष्यवाणीत पूर्ण झालेल्या इतिहासातील बराचसा भाग पुन्हा घडविला जाईल.” एकेचाळीस ते पंचेचाळीस ही वचने या वचनांतील भविष्यसूचक इतिहासाची पुनरावृत्ती करतात. ही वचने तेव्हा पूर्ण झाली, जेव्हा मूर्तिपूजक रोमने प्रथम तीन भौगोलिक प्रदेश जिंकून जगावर नियंत्रण मिळविले.

“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

“जरी दक्षिणेचा राजा, मिसर, अन्तियोकससमोर उभा राहू शकला नाही, तरी उत्तरेचा राजा अन्तियोकस रोमनांपुढे उभा राहू शकला नाही; कारण आता ते त्याच्या विरोधात आले होते. ही उदयास येणारी सत्ता कोणत्याही राज्यांना अधिक काळ प्रतिरोध करता येणार नाही अशी झाली होती. इ.स.पू. 65 मध्ये पोम्पेईने अन्तियोकस एशियाटिकस याला त्याच्या मालमत्तेपासून वंचित केले आणि सीरियाला रोमन प्रांत बनविले, तेव्हा सीरिया जिंकून रोमन साम्राज्यात जोडले गेले.”

“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

“तीच सत्ता पवित्र देशातही उभी राहणार होती आणि त्याचा उपभोग घेणार होती. इ.स.पू. १६२ मध्ये रोम देवाच्या लोकांशी, म्हणजे यहुद्यांशी, कराराद्वारे जोडला गेला; त्या तारखेपासून भविष्यवाणीच्या कालगणनेत त्याला एक प्रमुख स्थान प्राप्त होते. तथापि, इ.स.पू. ६३ पर्यंत प्रत्यक्ष जिंकण्याद्वारे त्याने यहूदियावर अधिकारक्षेत्र मिळवले नव्हते; आणि ते पुढील प्रकारे झाले.

“On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

पाँटसचा राजा मिथ्रिडेटीस याच्याविरुद्धच्या आपल्या मोहिमेतून पाँपेई परत आल्यावर, जुदेयाच्या राज्याभिषेकासाठी दोन स्पर्धक, हायरकॅनस आणि अरिस्टोबुलस, संघर्ष करीत होते. त्यांचा दावा पाँपेईसमोर आणण्यात आला; आणि अरिस्टोबुलसच्या दाव्यांतील अन्याय त्याच्या लवकरच लक्षात आला, तरीही त्याला अत्यंत अभिलषित असलेल्या अरबस्तानातील मोहिमेनंतरच या प्रकरणाचा निर्णय पुढे ढकलण्याची त्याची इच्छा होती; आणि त्यानंतर परत येऊन, जे न्याय्य व उचित वाटेल त्याप्रमाणे त्यांची प्रकरणे निकाली काढण्याचे त्याने आश्वासन दिले. पाँपेईच्या वास्तविक मनोवृत्तीचा तळ गाठून अरिस्टोबुलस घाईघाईने जुदेयात परतला, त्याने आपल्या प्रजेला शस्त्रसज्ज केले, आणि जो मुकुट दुसऱ्यालाच बहाल होईल असा त्याने पूर्वानुमान केला होता, तो कोणत्याही परिस्थितीत स्वतःकडेच राखून ठेवण्याचा निर्धार करून, कठोर प्रतिकाराची तयारी केली. पाँपेईने त्या पलायनकर्त्याचा निकट पाठलाग केला. तो यरुशलेमजवळ येऊ लागला तसा, अरिस्टोबुलस आपल्या या आचरणाबद्दल पश्चात्ताप करू लागला, आणि त्याला भेटण्यासाठी बाहेर येऊन, संपूर्ण अधीनता आणि मोठमोठ्या रकमेचे आश्वासन देऊन हा वाद मिटविण्याचा प्रयत्न करू लागला. पाँपेईने हा प्रस्ताव स्वीकारून, धनराशी ताब्यात घेण्यासाठी, सैनिकांच्या एका तुकडीच्या प्रमुखपदी गॅबिनियसला पाठविले. परंतु तो लेफ्टनंट-जनरल यरुशलेमात पोहोचला तेव्हा, त्याला नगरद्वारे त्याच्याविरुद्ध बंद आढळली, आणि तटबंदीवरून त्याला सांगण्यात आले की नगर त्या कराराला मान्यता देणार नाही.

“Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

“अशी फसवणूक शिक्षा न होता जाऊ नये म्हणून, पाँपेईने अरिस्टोबुलसला, ज्याला त्याने आपल्या ताब्यात ठेवले होते, बेड्या ठोकल्या, आणि तत्क्षणी आपल्या संपूर्ण सैन्यासह यरुशलेमवर चढाई केली. अरिस्टोबुलसचे पक्षपाती त्या ठिकाणाचा बचाव करण्याच्या बाजूने होते; तर हिर्केनसचे लोक वेशी उघडण्याच्या बाजूने होते. उत्तरार्धातील लोक बहुसंख्य असल्याने आणि त्यांचाच प्रभाव पडल्याने, पाँपेईला शहरात मुक्त प्रवेश देण्यात आला. त्यानंतर अरिस्टोबुलसचे अनुयायी मंदिराच्या डोंगरावर माघार गेले, आणि त्या ठिकाणाचा बचाव करण्याचा त्यांचा निर्धार जितका पूर्ण होता तितकाच पाँपेईचाही ते जिंकून घेण्याचा होता. तीन महिन्यांच्या शेवटी भिंतीत आक्रमण करण्याइतकी मोठी भगदाड पडली, आणि तलवारीच्या धारेवर ते स्थान काबीज करण्यात आले. त्यानंतर झालेल्या भयंकर कत्तलीत बारा हजार लोक मारले गेले. इतिहासकार असे नमूद करतो की, त्या वेळी दैवी सेवेत गुंतलेल्या याजकांना शांत हस्ताने आणि स्थिर उद्देशाने आपले नेहमीचे कार्य चालू ठेवताना पाहणे हे एक अत्यंत हृदयद्रावक दृश्य होते; जणू त्यांच्या भोवती उसळलेल्या भीषण गोंधळाची त्यांना काहीच जाणीव नव्हती, जरी त्यांच्या सभोवताली त्यांच्या मित्रांचा संहार होत होता, आणि अनेकदा त्यांच्या स्वतःच्या रक्ताचा त्यांच्या अर्पणांच्या रक्ताशी मिलाफ होत होता.”

“Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

“युद्धाचा शेवट करून, पॉम्पेईने यरुशलेमच्या भिंती पाडल्या, यहूदियाच्या अधिकारक्षेत्रातील अनेक शहरे काढून ती सिरियाच्या अधिकारात दिली, आणि यहूद्यांवर कर लादला. अशा प्रकारे प्रथमच विजयप्राप्तीमुळे यरुशलेम त्या सत्तेच्या हाती देण्यात आले, जी सत्ता ‘गौरवशाली देशाला’ आपल्या लोखंडी पकडीत ठेवणार होती, जोपर्यंत तिने त्याचा पूर्णपणे विनाश केला नव्हता.”

“‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

“‘वचन 17. तो आपल्या संपूर्ण राज्याच्या सामर्थ्यासह प्रवेश करण्यासाठी आपले मुख वळवील, आणि सरळजन त्याच्याबरोबर असतील; असेच तो करील; आणि तो त्याला स्त्रियांची कन्या देईल, तिला भ्रष्ट करण्यासाठी; परंतु ती त्याच्या बाजूने उभी राहणार नाही, आणि त्याचीही होणार नाही.’”

“Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.

“या वचनासाठी बिशप न्यूटन आणखी एक पाठभेद देतात, जो अर्थ अधिक स्पष्टपणे व्यक्त करीत असल्याचे दिसते, तो असा: ‘तो संपूर्ण राज्यात बलपूर्वक प्रवेश करण्यासाठी आपले तोंड वळवील.’ सोळाव्या वचनाने आम्हांस रोमनांनी सीरिया व यहूदिया जिंकून घेतल्यापर्यंत आणून ठेवले आहे. यापूर्वी रोमने मॅसिडोन व थ्रेस जिंकले होते. आता अलेक्झांडरच्या ‘संपूर्ण राज्याचा’ जो भाग उरला होता, आणि जो अद्याप रोमन सत्तेच्या अधीन आणलेला नव्हता, तो फक्त इजिप्तच होता; आणि ती सत्ता आता त्या देशात बलपूर्वक प्रवेश करण्यासाठी आपले तोंड वळवीत होती.”

“Ptolemy Auletes died BC 51. He left the crown and kingdom of Egypt to his eldest son and daughter, Ptolemy and Cleopatra. It was provided in his will that they should marry together, and reign jointly; and because they were young, they were placed under the guardianship of the Romans. The Roman people accepted the charge, and appointed Pompey as guardian of the young heirs of Egypt.

“टॉलेमी ऑलेटेसचा मृत्यू इ.स.पू. ५१ मध्ये झाला. त्याने इजिप्तचा मुकुट आणि राज्य आपल्या ज्येष्ठ पुत्र व कन्या, टॉलेमी आणि क्लिओपात्रा, यांच्याकडे सोपवले. आपल्या वसीयतनाम्यात त्याने अशी तरतूद केली होती की त्यांनी परस्परांशी विवाह करावा आणि संयुक्तपणे राज्य करावे; आणि ते अल्पवयीन असल्यामुळे त्यांना रोमकरांच्या पालकत्वाखाली ठेवण्यात आले. रोमन जनतेने ही जबाबदारी स्वीकारली आणि इजिप्तच्या त्या तरुण वारसांचे पालक म्हणून पॉम्पेची नियुक्ती केली.”

“A quarrel having not long after broken out between Pompey and Caesar, the famous battle of Pharsalia was fought between the two generals. Pompey, being defeated, fled into Egypt. Caesar immediately followed him thither; but before his arrival, Pompey was basely murdered by Ptolemy, whose guardian he had been appointed. Caesar therefore assumed the appointment which had been given to Pompey, as guardian of Ptolemy and Cleopatra. He found Egypt in commotion from internal disturbances, Ptolemy and Cleopatra having become hostile to each other, and she being deprived of her share in the government. Notwithstanding this, he did not hesitate to land at Alexandria with his small force, 800 horse and 3200 foot, take cognizance of the quarrel, and undertake its settlement. The troubles daily increasing, Caesar found his small force insufficient to maintain his position, and being unable to leave Egypt on account of the north wind which blew at that season, he sent into Asia, ordering all the troops he had in that quarter to come to his assistance as soon as possible.

“थोड्याच काळानंतर पॉम्पेई आणि सीझर यांच्यामध्ये वाद उद्भवला, आणि त्या दोन्ही सेनापतींमध्ये फर्सालियाची प्रसिद्ध लढाई लढली गेली. पॉम्पेईचा पराभव झाल्यावर तो इजिप्तमध्ये पळून गेला. सीझर तत्काळ त्याच्या मागोमाग तेथे गेला; परंतु त्याच्या आगमनापूर्वीच, ज्याचा तो नियुक्त संरक्षक होता त्या टॉलेमीने पॉम्पेईचा नीचपणे वध केला. म्हणून सीझरने पॉम्पेईला देण्यात आलेली, टॉलेमी आणि क्लिओपात्रा यांचा संरक्षक म्हणून असलेली नेमणूक स्वतःकडे घेतली. त्याला इजिप्त अंतर्गत कलहामुळे अस्वस्थ अवस्थेत आढळले; टॉलेमी आणि क्लिओपात्रा हे एकमेकांचे शत्रू झाले होते, आणि तिला राज्यकारभारातील तिच्या वाट्यापासून वंचित करण्यात आले होते. असे असूनही, त्याने आपल्या अल्प सैन्यासह—८०० घोडदळ आणि ३२०० पायदळ—अलेक्झांड्रिया येथे उतरण्यास, त्या वादाची दखल घेण्यास, आणि त्याचा निपटारा हाती घेण्यास अजिबात संकोच केला नाही. दिवसेंदिवस उपद्रव वाढत गेल्यामुळे, आपले स्थान टिकवून ठेवण्यासाठी आपले अल्प सैन्य अपुरे आहे, असे सीझरला आढळले; आणि त्या ऋतूत वहाणाऱ्या उत्तरवाऱ्यामुळे इजिप्त सोडणे त्याला अशक्य असल्याने, त्याने आशियात दूत पाठवून त्या प्रदेशातील आपल्या ताब्यातील सर्व सैन्यांना शक्य तितक्या लवकर आपल्या साहाय्यास येण्याची आज्ञा दिली.”

“In the most haughty manner he decreed that Ptolemy and Cleopatra should disband their armies, appear before him for a settlement of their differences, and abide by his decision. Egypt being an independent kingdom, this haughty decree was considered an affront to its royal dignity, at which the Egyptians, highly incensed, flew to arms. Caesar replied that he acted by virtue of the will of their father, Auletes, who had put his children under the guardianship of the senate and people of Rome, the whole authority of which was now vested in his person as consul; and that, as guardian, he had the right to arbitrate between them.

“अत्यंत गर्विष्ठ रीतीने त्याने हुकूम जारी केला की, टॉलेमी आणि क्लिओपात्रा यांनी आपापली सैन्ये विसर्जित करावीत, आपले परस्पर मतभेद मिटविण्यासाठी त्याच्यासमोर हजर व्हावे, आणि त्याच्या निर्णयास बांधील राहावे. इजिप्त हे एक स्वतंत्र राज्य असल्यामुळे, हा गर्विष्ठ हुकूम त्याच्या राजकीय मानमर्यादेवरील अपमान मानण्यात आला; त्यामुळे अत्यंत संतप्त झालेल्या इजिप्शियन लोकांनी शस्त्रे उचलली. त्यास प्रत्युत्तर देताना सीझर म्हणाला की, त्याने हे त्यांच्या पिता ऑलेटीस यांच्या इच्छेनुसार केले आहे; कारण ऑलेटीस यांनी आपल्या संततीस रोमच्या सेनेट आणि जनतेच्या पालकत्वाखाली सोपविले होते, आणि त्या सर्व अधिकाराचे अधिष्ठान त्या वेळी, कॉन्सुल म्हणून, त्याच्या व्यक्तीतच निहित होते; आणि पालक या नात्याने त्यांना मध्यस्थीने न्यायनिवाडा करण्याचा त्याला अधिकार होता.”

“The matter was finally brought before him, and advocates appointed to plead the cause of the respective parties. Cleopatra, aware of the foible of the great Roman conqueror, judged that the beauty of her presence would be more effectual in securing judgment in her favor than any advocate she could employ. To reach his presence undetected, she had recourse to the following stratagem: Laying herself at full length in a bundle of clothes, Apollodorus, her Sicilian servant, wrapped it up in a cloth, tied it with a thong, and raising it upon his Herculean shoulders, sought the apartments of Caesar. Claiming to have a present for the Roman general, he was admitted through the gate of the citadel, entered into the presence of Caesar, and deposited the burden at his feet. When Caesar had unbound this animated bundle, lo! the beautiful Cleopatra stood before him. He was far from being displeased with the stratagem, and being of a character described in 2 Peter 2:14, the first sight of so beautiful a person, says Rollin, had all the effect upon him she had desired.

“हा विषय शेवटी त्याच्या समोर आणण्यात आला, आणि संबंधित पक्षांची बाजू मांडण्यासाठी वकील नेमण्यात आले. महान रोमन विजेत्याच्या दुर्बलतेची जाणीव असलेल्या क्लिओपात्राने असा निर्णय केला की, ती ज्या कोणत्याही वकिलाची नेमणूक करील त्यापेक्षा तिच्या उपस्थितीचे सौंदर्य तिच्या बाजूने निर्णय मिळवून देण्यात अधिक परिणामकारक ठरेल. त्याच्या उपस्थितीपर्यंत कोणाच्याही लक्षात न येता पोहोचण्यासाठी तिने पुढील युक्तीचा अवलंब केला: स्वतःला पूर्णपणे वस्त्रांच्या एका गाठोड्यात सरळ झोपवून, तिचा सिसिलियन सेवक अपोलोडोरस याने ते एका कापडात गुंडाळले, पट्ट्याने बांधले, आणि आपल्या हरक्युलीससदृश खांद्यांवर उचलून, सीझरच्या निवासकक्षांकडे गेला. रोमन सेनानायकासाठी भेटवस्तू आणल्याचा दावा करून त्याला दुर्गाच्या प्रवेशद्वारातून आत जाऊ देण्यात आले; तो सीझरच्या समक्ष गेला आणि ते ओझे त्याच्या पायाशी ठेवले. जेव्हा सीझरने हे सजीव गाठोडे उलगडले, तेव्हा पाहा! सुंदर क्लिओपात्रा त्याच्या समोर उभी होती. त्या युक्तीमुळे तो मुळीच अप्रसन्न झाला नाही, आणि 2 Peter 2:14 मध्ये वर्णन केलेल्या स्वभावाचा असल्याने, रोलिन म्हणतो, इतक्या सुंदर व्यक्तीचे पहिलेच दर्शन तिच्या अपेक्षेप्रमाणे त्याच्यावर पूर्ण परिणाम करून गेले.”

“Caesar at length decreed that the brother and sister should occupy the throne jointly, according to the intent of the will. Pothinus, the chief minister of state, having been principally instrumental in expelling Cleopatra from the throne, feared the result of her restoration. He therefore began to excite jealousy and hostility against Caesar, by insinuating among the populace that he designed eventually to give Cleopatra the sole power. Open sedition soon followed. Achillas, at the head of 20,000 men, advanced to drive Caesar from Alexandria. Skillfully disposing his small body of men in the streets and alleys of the city, Caesar found no difficulty in repelling the attack. The Egyptians undertook to destroy his fleet. He retorted by burning theirs. Some of the burning vessels being driven near the quay, several of the buildings of the city took fire, and the famous Alexandrian library, containing nearly 400,000 volumes, was destroyed.

“कैसराने अखेरीस अशी आज्ञा दिली की, वसीयतनाम्याच्या अभिप्रायाप्रमाणे भाऊ आणि बहीण यांनी संयुक्तपणे सिंहासनावर आरूढ व्हावे. राज्याचा मुख्य मंत्री पोथिनस याने क्लिओपात्राला सिंहासनावरून हुसकावून लावण्यात प्रमुख भूमिका बजावली असल्याने, तिच्या पुनर्स्थापनेचा परिणाम काय होईल याची त्याला भीती वाटू लागली. म्हणून त्याने लोकांमध्ये अशी कुजबुज पसरवून कैसराविरुद्ध मत्सर आणि वैरभावना भडकवू लागला की, शेवटी क्लिओपात्रालाच एकमेव सत्ता देण्याचा त्याचा मनोदय आहे. लवकरच उघड बंड उसळले. अचिल्लास, २०,००० माणसांच्या नेतृत्वाखाली, कैसराला अलेक्झांड्रियेतून हाकलून लावण्यासाठी पुढे सरसावला. शहरातील रस्ते व अरुंद गल्ल्यांमध्ये आपल्या अल्प सैन्याची कुशलतेने मांडणी करून, कैसराने त्या हल्ल्याचा प्रतिकार करण्यात काहीही अडचण जाणवली नाही. इजिप्शियनांनी त्याचा आरमार नष्ट करण्याचा प्रयत्न केला. प्रत्युत्तरादाखल त्याने त्यांचे आरमार जाळून टाकले. त्यांपैकी काही जळती जहाजे धक्क्याजवळ वाहत येताच, शहरातील अनेक इमारतींना आग लागली, आणि जवळजवळ ४,००,००० ग्रंथसंग्रह असलेले अलेक्झांड्रियाचे प्रसिद्ध ग्रंथालय नष्ट झाले.”

“The war growing more threatening, Caesar sent into all the neighboring countries for help. A large fleet came from Asia Minor to his assistance. Mithridates set out for Egypt with an army raised in Syria and Cilicia. Antipater the Idumean joined him with 3,000 Jews. The Jews, who held the passes into Egypt, permitted the army to pass on without interruption. Without this co-operation on their part, the whole plan must have failed. The arrival of this army decided the contest. A decisive battle was fought near the Nile, resulting in a complete victory for Caesar. Ptolemy, attempting to escape, was drowned in the river. Alexandria and all Egypt then submitted to the victor. Rome had now entered into and absorbed the whole of the original kingdom of Alexander.

“युद्ध अधिकाधिक धोकादायक होत चालल्याने, कैसराने मदतीसाठी सर्व शेजारील देशांकडे दूत पाठविले. आशिया मायनरकडून त्याच्या सहाय्यासाठी एक मोठा आरमार आले. मिथ्रिदातेसने सिरिया व किलिकिया येथे उभारलेल्या सैन्यासह मिसरकडे प्रस्थान केले. इडुमियन अंतिपातर त्याला 3,000 यहूदींसह जाऊन मिळाला. मिसरमध्ये जाणाऱ्या घाटमार्गांवर ताबा ठेवणाऱ्या यहूदींनी त्या सैन्याला कोणत्याही अडथळ्याशिवाय पुढे जाऊ दिले. त्यांच्या या सहकार्याविना, संपूर्ण योजना निष्फळ ठरली असती. या सैन्याच्या आगमनाने संघर्षाचा निकाल लागला. नाईलजवळ एक निर्णायक लढाई लढली गेली, ज्याचा परिणाम कैसराच्या संपूर्ण विजयात झाला. टॉलेमी, पळून जाण्याचा प्रयत्न करीत असताना, नदीत बुडाला. त्यानंतर अलेक्झांड्रिया व संपूर्ण मिसर विजेत्याच्या अधीन झाले. आता रोमने अलेक्झांडरच्या मूळ राज्याच्या संपूर्ण प्रदेशात प्रवेश करून तो आपल्या साम्राज्यात विलीन केला होता.”

“By the ‘upright ones’ of the text are doubtless meant the Jews, who gave him the assistance already mentioned. With out this, he must have failed; with it, he completely subdued Egypt to his power, BC 47.

“मजकुरातील ‘सरळवृत्तीचे लोक’ यांचा अर्थ निःसंशय यहूदी असा अभिप्रेत आहे, ज्यांनी त्याला पूर्वी उल्लेखिलेली मदत दिली. तिच्यावाचून तो निश्चितच अपयशी ठरला असता; परंतु तिच्या साहाय्याने त्याने इ.स.पू. 47 मध्ये मिसर पूर्णपणे आपल्या अधीन केले.”

“‘The daughter of women, corrupting her.’ The passion which Caesar had conceived for Cleopatra, by whom he had one son is assigned by the historian as the sole reason of his undertaking so dangerous a campaign as the Egyptian war. This kept him much longer in Egypt than his affairs required, he spending whole nights in feasting and carousing with the dissolute queen. ‘But,’ said the prophet, ‘she shall not stand on his side, neither be for him.’ Cleopatra afterward joined herself to Antony, the enemy of Augustus Caesar, and exerted her whole power against Rome.

“‘स्त्रियांची कन्या, जिला तो भ्रष्ट करीत आहे.’ क्लिओपात्रेविषयी सीझरच्या अंतःकरणात उत्पन्न झालेली आसक्ति—जिच्यापासून त्याला एक पुत्र झाला—हीच त्याने मिसरी युद्धासारखी इतकी धोकादायक मोहीम हाती घेण्याचे एकमेव कारण होते, असे इतिहासकाराने नमूद केले आहे. यामुळे तो आपल्या व्यवहारास जितका काळ आवश्यक होता त्यापेक्षा फार अधिक काळ मिसरदेशात राहिला; कारण तो त्या दुराचारी राणीबरोबर मेजवान्या व मद्यपान करीत संपूर्ण रात्र व्यतीत करीत असे. ‘परंतु,’ संदेष्टा म्हणाला, ‘ती त्याच्या पक्षात उभी राहणार नाही, आणि त्याच्यासाठीही असणार नाही.’ नंतर क्लिओपात्रा ऑगस्टस सीझरचा शत्रू असलेल्या अँटोनीशी संलग्न झाली आणि तिने रोमाविरुद्ध आपली सर्व शक्ती लावली.”

“‘VERSE 18. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him.’

“‘वचन १८. यानंतर तो आपले तोंड बेटांकडे वळवील, आणि पुष्कळांना जिंकील; परंतु एक अधिपती, स्वतःच्या वतीने, त्याने केलेली निंदा थांबवील; आणि स्वतःवर निंदा न येऊ देता, तीच त्याच्यावर परत आणील.’”

“War with Pharnaces, king of Cimmerian Bosphorus, at length drew him away from Egypt. ‘On his arrival where the enemy was,’ says Prideaux, ‘he, without giving any respite either to himself or them, immediately fell on, and gained an absolute victory over them; an account whereof he wrote to a friend of his in these three words: Veni, vidi, vici; I came, I saw, I conquered.’ The latter part of this verse is involved in some obscurity, and there is difference of opinion in regard to its application. Some apply it further back in Caesar’s life, and think they find a fulfilment in his quarrel with Pompey. But preceding and subsequent events clearly defined in the prophecy, compel us to look for the fulfilment of this part of the prediction between the victory over Pharnaces, and Caesar’s death at Rome, as brought to view in the following verse. A more full history of this period might bring to light events which would render the application of this passage unembarrassed.

“किमेरियन बॉस्फोरसचा राजा फार्नाकेस याच्याशी झालेले युद्ध अखेरीस त्याला इजिप्तपासून दूर घेऊन गेले. ‘तो ज्या ठिकाणी शत्रू होता तेथे पोहोचताच,’ असे प्रिडॉक्स म्हणतो, ‘त्याने स्वतःस किंवा त्यांना क्षणभरही उसंत न देता तत्काळ आक्रमण केले, आणि त्यांच्यावर पूर्ण विजय मिळविला; याविषयीचा वृत्तांत त्याने आपल्या एका मित्राला या तीन शब्दांत लिहिला: Veni, vidi, vici; मी आलो, मी पाहिले, मी जिंकले.’ या वचनाचा उत्तरार्ध काहीसा अस्पष्टतेने वेढलेला आहे, आणि त्याच्या लागू करण्याबाबत मतभेद आहेत. काही जण ते सीझरच्या जीवनातील आणखी मागील काळाशी जोडतात, आणि पाँपेईशी झालेल्या त्याच्या संघर्षात त्याची पूर्तता शोधतात. परंतु भविष्यवाणीत स्पष्टपणे निर्दिष्ट केलेल्या पूर्वसूरी आणि अनुवर्ती घटनांमुळे, या भविष्यकथनाच्या या भागाची पूर्तता आपण फार्नाकेसवरील विजय आणि रोममध्ये सीझरच्या मृत्यू यांच्या दरम्यान, पुढील वचनात दर्शविल्याप्रमाणे, शोधली पाहिजे. या कालखंडाचा अधिक परिपूर्ण इतिहास समोर आला, तर अशा घटना प्रकाशात येऊ शकतील ज्यामुळे या उताऱ्याचा उपयोग कोणत्याही अडचणीशिवाय स्पष्ट होईल.”

“‘VERSE 19. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found.’

“‘वचन १९. मग तो आपले तोंड आपल्या देशाच्या दुर्गाकडे वळवील; परंतु तो अडखळून पडेल, आणि पुन्हा सापडणार नाही.’”

“After this conquest, Caesar defeated the last remaining fragments of Pompey’s party, Cato and Scipio in Africa and Labienus and Varus in Spain. Returning to Rome, the ‘fort of his own land,’ he was made perpetual dictator; and such other powers and honors were granted him as rendered him in fact absolute sovereign of the whole empire. But the prophet had said that he should stumble and fall. The language implies that his overthrow would be sudden and unexpected, like a person accidentally stumbling in his walk. And so this man, who fought and won five hundred battles, taken one thousand cities, and slain one million one hundred and ninety-two thousand men, fell, not in the din of battle and the hour of strife, but when he thought his pathway was smooth and strewn with flowers, and when danger was supposed to be far away; for, taking his seat in the senate chamber upon his throne of gold, to receive at the hands of that body the title of king, the dagger of treachery suddenly struck him to the heart. Cassius, Brutus, and other conspirators rushed upon him, and he fell, pierced with twenty-three wounds. Thus he suddenly stumbled and fell, and was not found, BC 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

“या विजयानंतर, सीझरने पॉम्पेईच्या पक्षातील उरलेली शेवटची अवशेषशक्ती—आफ्रिकेतील कॅटो आणि स्किपिओ, तसेच स्पेनमधील लॅबिएनस आणि व्हॅरस—यांचा पराभव केला. रोमला, म्हणजे ‘त्याच्या स्वतःच्या देशाच्या किल्ल्याकडे,’ परतल्यावर, त्याला आजीवन हुकूमशहा करण्यात आले; आणि त्याला अशा इतर सत्ता व सन्मान बहाल करण्यात आले की प्रत्यक्षात तो संपूर्ण साम्राज्याचा निरंकुश सार्वभौम शासक ठरला. परंतु संदेष्ट्याने म्हटले होते की तो ठेच लागून पडेल. या भाषेचा अर्थ असा सूचित होतो की त्याचा पाडाव अचानक आणि अनपेक्षित असेल, जसा एखादा मनुष्य चालता चालता अकस्मात ठेच लागून पडतो. आणि तसेच हे मनुष्य, ज्याने पाचशे युद्धे लढली व जिंकली, एक हजार शहरे हस्तगत केली, आणि अकरा लाख ब्याण्णव हजार मनुष्यांचा वध केला, तो रणगर्जनेत आणि संघर्षाच्या क्षणी पडला नाही, तर जेव्हा त्याला वाटले की त्याचा मार्ग गुळगुळीत आहे आणि फुलांनी आच्छादलेला आहे, आणि जेव्हा संकट फार दूर आहे असे समजले जात होते; कारण, सिनेटच्या सभागृहात आपल्या सुवर्णसिंहासनावर बसून, त्या मंडळाच्या हातून राजाची पदवी स्वीकारण्यासाठी तो बसला असता, विश्वासघाताच्या कट्यारीने अचानक त्याच्या हृदयावर प्रहार केला. कॅसियस, ब्रूटस आणि इतर कटकारस्थानकर्ते त्याच्यावर झेपावले, आणि तेवीस जखमांनी विदीर्ण होऊन तो पडला. अशा रीतीने तो अचानक ठेच लागून पडला, आणि तो पुन्हा आढळला नाही, इ. स. पू. 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

The historical fulfillment of pagan Rome (the king of the north), being established upon the throne is a history that prefigures the history of modern Rome’s enthronement at the threefold union which takes place at the soon coming Sunday law. The history is also typified in verses thirty through thirty-six, which identified when the papacy was first placed upon the throne in 538. Verses sixteen through nineteen, and verses thirty-one through thirty-six both represent the final rise and fall of the whore of Tyre. That history was also represented in verses five through nine, when the first king of the north was established after conquering three geographical areas. Thereafter he entered into a treaty with the king of the south, but broke the treaty, and in response the king of the south delivered a deadly wound, and the king of the north died in the captivity of Egypt.

मूर्तिपूजक रोमची (उत्तरेकडील राजा) गादीवर स्थापना होण्याची जी ऐतिहासिक पूर्तता आहे, ती निकट येणाऱ्या रविवार कायद्यात घडणाऱ्या त्रैध एकतेद्वारे आधुनिक रोमच्या राज्यारोहणाच्या इतिहासाची पूर्वछाया दर्शविते. हीच इतिहासरेषा तीस ते छत्तीस या वचनांमध्येही प्रतीकात्मकरीत्या दर्शविली आहे, जी ५३८ मध्ये पोपसत्तेला प्रथम गादीवर बसविण्यात आले त्या काळाची ओळख करून देते. सोळा ते एकोणीस ही वचने, आणि एकतीस ते छत्तीस ही वचने, दोन्हीही सोरच्या वेश्येच्या अंतिम उदय आणि पतनाचे प्रतिनिधित्व करतात. हाच इतिहास पाच ते नऊ या वचनांमध्येही दर्शविला आहे, जेव्हा उत्तरेकडील पहिला राजा तीन भौगोलिक प्रदेश जिंकून स्थापन झाला. त्यानंतर त्याने दक्षिणेकडील राजासोबत एक करार केला, परंतु तो करार भंग केला; आणि त्यास प्रतिसाद म्हणून दक्षिणेकडील राजाने घातक घाव घातला, आणि उत्तरेकडील राजा मिसरच्या कैदेत मरण पावला.

Verses five through nine, verses sixteen through nineteen, and verses thirty through thirty-six provide three prophetic lines that are fulfilled in verses forty through forty-five. When Sister White identified that “much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated,” it actually meant that the entire chapter illustrates verses forty through forty-five. Verses twenty through twenty-two identify the birth and the death of Christ, thus representing the time of the end in both 1798 and 1989 by His birth, and then His death on the cross represented October 22, 1844, and the Sunday law.

पाचव्या ते नवव्या वचने, सोळाव्या ते एकोणिसाव्या वचने, आणि तिसाव्या ते छत्तीसाव्या वचने या तीन भविष्यसूचक रेषा पुरवितात, ज्यांची पूर्तता चाळिसाव्या ते पंचेचाळिसाव्या वचनांत होते. जेव्हा सिस्टर व्हाइट यांनी असे ओळखून दिले की “या भविष्यवाणीत पूर्ण झालेल्या इतिहासाचा बराचसा भाग पुन्हा घडेल,” ते प्रत्यक्षात असे दर्शवित होते की संपूर्ण अध्याय चाळिसाव्या ते पंचेचाळिसाव्या वचनांचे उदाहरणरूप स्पष्टीकरण करतो. विसाव्या ते बाविसाव्या वचने ख्रिस्ताचा जन्म आणि मृत्यू ओळखून देतात; अशा रीतीने, त्याच्या जन्माद्वारे 1798 आणि 1989 या दोन्ही कालबिंदूंतील समाप्तीच्या समयाचे प्रतिनिधित्व होते, आणि मग क्रूसावरील त्याच्या मृत्यूने 22 ऑक्टोबर, 1844, आणि रविवारच्या कायद्याचे प्रतिनिधित्व केले.

Verse twenty-three identifies the league between the Jews and Rome, during the history of the Maccabean revolt. The “league” in that history is represented by the dates of 161 BC and 158 BC. The Maccabean history represents an internal line that finds its beginning with a “league” between Rome and the Maccabean Jews that was initiated by the Jews, and ultimately ended with the Jews pronouncing that they have no king but Caesar. Verse twenty-three of course follows verses twenty-one and twenty-two, and verse twenty-one identifies the birth of Christ, which is a prophetic time of the end, and verse twenty-two identifies the cross, which represents the Sunday law.

तेवीसावे वचन मक्कबी उठावाच्या इतिहासात यहूदी आणि रोम यांच्यातील संधीची ओळख करून देते. त्या इतिहासातील “संधी” इ.स.पू. १६१ आणि इ.स.पू. १५८ या तारखांनी दर्शविली आहे. मक्कबी इतिहास एका अंतर्गत रेषेचे प्रतिनिधित्व करतो, जिची सुरुवात रोम आणि मक्कबी यहूदी यांच्यात, यहूद्यांनी आरंभ केलेल्या, एका “संधी”ने होते, आणि ज्याचा शेवट अखेरीस यहूदी “कैसरखेरीज आम्हांला दुसरा कोणताही राजा नाही” असे घोषित करतात, असा होतो. तेवीसावे वचन अर्थातच एकविसावे आणि बाविसावे वचन यांच्या नंतर येते; आणि एकविसावे वचन ख्रिस्ताच्या जन्माची ओळख करून देते, जो भविष्यवाणीतील शेवटचा काळ आहे; तर बाविसावे वचन क्रूसाची ओळख करून देते, जो रविवारच्या कायद्याचे प्रतिनिधित्व करतो.

At the cross the Jews identified Caesar (Rome) as their king, and the “league” of verse twenty-three references the beginning of the Jews’ choice to serve Rome, right at the ending point of the Jews proclaiming their allegiance to Rome. The ending of the Jews, as represented at the cross, is followed by the beginning of the Jews’ association with Rome.

क्रुसावर यहुद्यांनी कैसर (रोम) हाच आपला राजा आहे, अशी ओळख दिली, आणि तेवीसाव्या वचनातील “करार” हा यहुद्यांनी रोमाची सेवा करण्याची निवड सुरू केल्याचा निर्देश करतो, अगदी त्या बिंदूवर जिथे यहुदी रोमप्रती आपली निष्ठा जाहीर करीत होते, त्या समाप्तीच्या टप्प्यावर. क्रुसावर दर्शविल्याप्रमाणे यहुद्यांच्या समाप्तीनंतर, रोमाशी यहुद्यांच्या संबंधाचा आरंभ होतो.

Verses twenty-four through thirty describe the three hundred and sixty years that pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, unto the transfer of the capital from Rome to Constantinople in the year 330. The period of three hundred and sixty years typifies the twelve hundred and sixty years papal Rome ruled supremely, and together they represent the period from verse forty-one, and the threefold union that occurs at the soon coming Sunday law, unto the close of probation.

चोवीसाव्या ते तिसाव्या वचने इ.स.पू. 31 मधील Actiumच्या युद्धापासून इ.स. 330 मध्ये राजधानी रोम येथून कॉन्स्टँटिनोपल येथे हलविण्यापर्यंत, मूर्तिपूजक रोमने सर्वोच्च अधिराज्य गाजविलेल्या तीनशे साठ वर्षांचे वर्णन करतात. हा तीनशे साठ वर्षांचा कालखंड पोपसत्ताक रोमने सर्वोच्च अधिराज्य गाजविलेल्या एक हजार दोनशे साठ वर्षांचे प्रतिरूप आहे; आणि हे दोन्ही मिळून एकेचाळीसाव्या वचनातील कालखंडाचे, तसेच लवकरच येऊ घातलेल्या Sunday lawच्या वेळी घडणाऱ्या त्रिविध संघटनेपासून कृपाकालाच्या समाप्तीपर्यंतच्या अवधीचे प्रतिनिधित्व करतात.

All the prophetic lines of history in chapter eleven, align with the last six verses of Daniel eleven, but it is the prophetic history from the time of the end in 1989, represented in verse forty through to the Sunday law in verse forty-one, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” The history that is left blank in verse forty, is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the time is at hand, just before probation closes.

अकराव्या अध्यायातील इतिहासाच्या सर्व भविष्यसूचक रेषा दानियेल अकराच्या शेवटच्या सहा वचनांशी जुळतात; परंतु १९८९ मधील शेवटच्या काळापासून सुरू होणारा, चाळीसाव्या वचनात दर्शविलेला आणि एकेचाळीसाव्या वचनातील रविवारच्या कायद्यापर्यंत पोहोचणारा भविष्यसूचक इतिहासच “दानियेलच्या भविष्यवाणीतला शेवटच्या दिवसांशी संबंधित तो भाग” आहे. चाळीसाव्या वचनात रिक्त ठेवलेला इतिहास म्हणजे येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण होय, जे कृपाकाळ संपण्याच्या अगोदर, वेळ समीप आली असता, उघड केले जाते.

We will continue this study in the next article.

आपण हा अभ्यास पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.

“We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.

“आपल्याजवळ देवाच्या आज्ञा आणि येशू ख्रिस्ताची साक्ष आहे, जी भविष्यवाणीचा आत्मा आहे. देवाच्या वचनात अमूल्य रत्ने आढळतात. जे या वचनाचा शोध घेतात त्यांनी आपले मन निर्मळ ठेवावे. त्यांनी खाण्या-पिण्यात कधीही विकृत भूकतृष्णेला वाव देऊ नये.

“If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.

“जर त्यांनी असे केले, तर मेंदू गोंधळून जाईल; या पृथ्वीच्या इतिहासातील अंतिम प्रसंगांशी संबंधित असलेल्या गोष्टींचा अर्थ शोधून काढण्यासाठी खोलवर खणून पाहण्याचा ताण ते सहन करू शकणार नाहीत.

“When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.

“जेव्हा दानियेल आणि प्रकटीकरण ही पुस्तके अधिक चांगल्या प्रकारे समजली जातील, तेव्हा विश्वासणाऱ्यांचा धार्मिक अनुभव पूर्णपणे भिन्न असेल. त्यांना स्वर्गाच्या उघड्या द्वारांची अशी झलक दिली जाईल की हृदय व मन त्या स्वभावाने प्रभावित होईल, जो अंतःकरणाने शुद्ध असणाऱ्यांना मिळणाऱ्या प्रतिफळरूप धन्यतेचा अनुभव घेण्यासाठी सर्वांनी विकसित केला पाहिजे.

“The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

“जे लोक प्रकटीकरणात प्रकट झालेल्या गोष्टी समजून घेण्यासाठी नम्रतेने व विनम्रतेने प्रयत्नपूर्वक शोध करतील, त्या सर्वांना प्रभू आशीर्वाद देईल. या ग्रंथात अमरत्वाने परिपूर्ण आणि गौरवाने पूर्ण असे इतके काही अंतर्भूत आहे की जे सर्वजण तो मनःपूर्वक वाचतात आणि त्याचा शोध घेतात, ते ‘जे या भविष्यवाणीचे शब्द ऐकतात, आणि त्यात जे लिहिलेले आहे ते पाळतात’ त्यांना दिलेला आशीर्वाद प्राप्त करतात.”

“One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.

“प्रकटीकरणाचा अभ्यास केल्यावर एक गोष्ट निश्चितपणे समजेल—ती म्हणजे देव आणि त्याच्या लोकांमधील संबंध निकटचा व ठाम आहे.

“A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?

“स्वर्गाच्या विश्वाचा आणि या जगाचा एक अद्भुत संबंध दिसून येतो. दानीएलास प्रकट करण्यात आलेल्या गोष्टींना पुढे पतमोस बेटावर योहानास झालेल्या प्रकटीकरणाने पूरकता दिली. या दोन्ही ग्रंथांचा काळजीपूर्वक अभ्यास केला पाहिजे. दानीएलाने दोनदा विचारले, समयाच्या समाप्तीपर्यंत किती काळ असेल?”

“‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

“‘आणि मी ऐकले, पण मला समजले नाही; मग मी म्हणालो, हे माझ्या प्रभु, या गोष्टींचा शेवट काय होईल? आणि तो म्हणाला, दानिएला, तू आपल्या मार्गाने जा; कारण शेवटच्या काळापर्यंत ही वचने बंद करून ठेवलेली व मुद्रांकित केलेली आहेत. पुष्कळजण शुद्ध केले जातील, शुभ्र केले जातील, आणि परीक्षिले जातील; पण दुष्ट दुष्टपणे वागतील; आणि दुष्टांपैकी कोणीही समजणार नाही; परंतु सुज्ञ समजतील. आणि ज्या वेळेपासून नित्य अर्पण काढून टाकले जाईल, आणि ओसाड करणारी घृणास्पद वस्तू स्थापन केली जाईल, त्या वेळेपासून एक हजार दोनशे नव्वद दिवस होतील. जो धीराने वाट पाहतो आणि एक हजार तीनशे पंचेतीस दिवसांपर्यंत पोहोचतो, तो धन्य आहे. पण तू, शेवट होईपर्यंत, आपल्या मार्गाने जा; कारण तू विश्रांती घेशील, आणि दिवसांच्या शेवटी आपल्या वाटणीमध्ये उभा राहशील.’”

“It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.

“यहूदाच्या वंशातील सिंहानेच तो ग्रंथ उघडला आणि या शेवटच्या दिवसांत काय होणार आहे याचे प्रकटीकरण योहानाला दिले.”

“Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.

“अंतकाळी मुद्रांकित ठेविलेल्या आपल्या साक्षीची साक्ष देण्यासाठी दानिएल आपल्या वाट्यास उभा राहिला, त्या वेळी पहिल्या देवदूताचा संदेश आपल्या जगात घोषित केला जाणार होता. या अंतिम दिवसांत या गोष्टी अनंत महत्त्वाच्या आहेत; परंतु ‘पुष्कळ जण शुद्ध होतील, निर्मळ केले जातील, आणि परीक्षिले जातील,’ तरीही ‘दुष्ट दुष्टपणाच करतील; आणि दुष्टांपैकी कोणीही समजणार नाही.’ हे किती खरे आहे! पाप म्हणजे देवाच्या नियमशास्त्राचे उल्लंघन होय; आणि जे देवाच्या नियमशास्त्राविषयीचा प्रकाश स्वीकारणार नाहीत, ते पहिल्या, दुसऱ्या, आणि तिसऱ्या देवदूतांच्या संदेशांच्या घोषणेचा अर्थ समजून घेणार नाहीत. दानिएलाचे पुस्तक योहानाला दिलेल्या प्रकटीकरणात उघडले जाते, आणि ते आपल्याला या पृथ्वीच्या इतिहासातील अंतिम प्रसंगांकडे पुढे नेते.”

“Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 114, 115.

“आपण शेवटच्या दिवसांच्या संकटांच्या मध्यभागी जगत आहोत, हे आमचे बंधू स्मरणात ठेवतील काय? दानियेलाच्या संदर्भात प्रकटीकरण वाचा. या गोष्टी शिकवा.” Testimonies to Ministers, 114, 115.