दानिएलचे पुस्तक - एकशे चौर्‍याऐंशीवा भाग

ज्या मिलराइट पिढीने परीक्षेच्या प्रक्रियेत अपयश आले, तिची अंतिम परीक्षा १८५६ मध्ये लेवीय पुस्तकाच्या सव्वीसाव्या अध्यायातील “सात काळ” यांवरील वाढलेल्या प्रकाशाच्या आगमनाने सुरू झाली. १८५६ ते १८६३ या काळात, २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी तिसऱ्या देवदूताच्या आगमनाने सुरू झालेल्या कालखंडातील एका अंतिम समयावधीला लाओदिकेयाचा संदेशाने चिन्हांकित केले. तो समयावधी दानियेल अध्याय अकरा, वचने तेरा ते पंधरा यांद्वारे दर्शविला आहे.

तो कालखंड केवळ त्या वचनेद्वारेच नव्हे, तर त्या वचनांची पूर्ती करणाऱ्या इतिहासाद्वारे, तसेच पानियमच्या भौगोलिक साक्षीद्वारेही स्पष्ट केला जातो; पानियम म्हणजेच कैसरिया फिलिप्पी होय. क्रॉसच्या अगोदर ख्रिस्ताने कैसरिया फिलिप्पीस उद्देशपूर्वक भेट दिली, आणि क्रॉस हा रविवारच्या नियमाचे प्रतिनिधित्व करतो, जो सोळाव्या वचनाद्वारे दर्शविला आहे. २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी यहूदाच्या वंशातील सिंहाने शब्बाथच्या सिद्धांताची एका विशेष प्रकाशात ओळख करून दिली. मग त्या परीक्षण प्रक्रियेच्या शेवटी त्याने “सात वेळा” याविषयी ज्ञानवृद्धी सादर केली, आणि लेवीय २६ मधील “सात वेळा” हा शब्बाथचा एक सिद्धांत आहे. तो भूमीला विश्रांती देण्याच्या शब्बाथ आज्ञेचा सिद्धांत आहे, जो मनुष्यांनी विश्रांती घेण्याच्या शब्बाथ आज्ञेशी थेट समांतर आहे. दोन हजार पाचशे वीस वर्षांची आणि दोन हजार तीनशे वर्षांची ही दोन्ही कालभविष्यवाण्या २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी समाप्त झाल्या.

चाचणी प्रक्रियेचा अंतिम कालखंड, १८५६ ते १८६३ पर्यंत, सब्बाथाविषयीचा अधिक महान प्रकटीकरणाचा काल होता; कारण मुद्रांकण व चाचणी प्रक्रियेच्या आरंभी त्यास विशेष प्रकाशात ठेवण्यात आले होते. दानियेल अकरा अध्यायातील तेराव्या ते पंधराव्या वचनांच्या परिपूर्तीद्वारे दर्शविलेला इतिहास हा तो चाचणीचा कालखंड दर्शवितो, ज्यामध्ये देवाचा मुद्रांक अनंतकाळासाठी एक लाख चव्वेचाळीस हजारांवर उमटविला जातो. त्या इतिहासात येज्केलच्या दोन काठ्या एकत्र जोडल्या जातात. त्या दोन काठ्यांचे एकत्रीकरण दैवीत्व आणि मानवत्व यांच्या संयोगाचे प्रतिनिधित्व करते, आणि त्या इतिहासात जो सिद्धांत विशेष प्रकाशात उजळून निघतो, तो म्हणजे अवताराचा सिद्धांत.

या कारणास्तव, जेव्हा पेत्राने कैसरिया फिलिप्पी येथे ख्रिस्ताची ओळख देवाचा पुत्र अशी करून दिली, तेव्हा तो हे मान्य करीत होता की, ख्रिस्त देवाचा पुत्र म्हणून आपल्या द्वैस्वभावाचे प्रतिनिधित्व करीत होता—म्हणजे तो दैवी देवपुत्र होता, ज्याने स्वतःवर मानवी देह धारण केला, आणि असे करून मनुष्यपुत्र झाला.

२२ ऑक्टोबर, १८४४ ते १८६३ हा काळ एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाचा काळ दर्शवितो. त्या कालावधीची सुरुवात अशी झाली की, मुद्रांकनाच्या काळात उघड करण्यात येणाऱ्या अनेक सत्यांपैकी शब्बाथ हे विशेष सत्य म्हणून अधोरेखित करण्यात आले. या कालावधीत सातव्या तुरईचा निनाद आरंभ झाला, जो देवाच्या गूढकार्यार्थाची समाप्ती कधी होणार होती हे दर्शवितो.

सातवा देवदूत हाही तिसरा धिक्कार आहे, कारण शिक्कामोर्तब त्या इतिहासकाळात होते जेव्हा इस्लामचा युद्धसंघर्ष सक्रिय असतो. जर २२ ऑक्टोबर, १८४४ नंतरच्या काळात मिलराइट अॅडव्हेंटिझम विश्वासू राहिले असते, तर ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी ज्याला आवर घालण्यात आला होता तो इस्लाम मुक्त करण्यात आला असता.

२२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी सातवा कर्णा वाजू लागला आणि जुबिलीचा कर्णाही वाजू लागला.

जेव्हा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकित होण्याचा काळ आरंभ होतो, तेव्हा एक असा तुतारीनाद असतो जो इस्लामद्वारे पूर्ण झालेल्या युद्धकार्याच्या आगमनाची ओळख करून देतो, आणि एक असा तुतारीनाद असतो जो पापाचे गुलाम राहिलेल्यांसाठी स्वातंत्र्याची घोषणा करतो. एक तुतारीनाद बाह्य इतिहासाची ओळख करून देतो, आणि दुसरा त्या अंतिम-दिवसांतील करारबद्ध लोकांच्या अंतर्गत अनुभवाचे प्रतिनिधित्व करतो. त्यांची गुलामी तेव्हा दूर होते जेव्हा त्यांची मानवता त्याच्या दैवीत्वाशी अनंतकाळासाठी एकरूप होते. ओळीवर ओळ, त्या दोन तुताऱ्या एकच तुतारी आहेत, कारण जुबिलीची तुतारी केवळ प्रायश्चित्ताच्या दिवशीच फुंकली जाते, आणि प्रायश्चित्ताचा दिवस तिसऱ्या धिक्काराच्या सातव्या तुतारीचा नाद झाल्यावर आरंभ होतो. मिलराईट चळवळीत दोन्ही तुताऱ्यांचे प्रतिनिधित्व करणारा सिद्धांत म्हणजे शब्बाथाचा प्रकाश होय. या अंतिम दिवसांत दोन्ही तुताऱ्यांचे प्रतिनिधित्व करणारा प्रकाश म्हणजे अवताराचा सिद्धांत होय. ओळीवर ओळ, शब्बाथ आणि अवताराचा सिद्धांत हे एकच सिद्धांत आहेत.

पेत्राने केलेल्या स्वीकाराने मेस्सियाची, तसेच देवाच्या पुत्राची ओळख पटविली. मेस्सिया हा देवाचा पुत्र आहे. मेस्सिया हा शब्बाथद्वारे दर्शविला गेलेला सृष्टीकर्ता आहे.

सब्बाथ सृष्टिकर्त्याची ओळख करून देतो, आणि सृष्टिकर्ता तोच ख्रिस्त होता ज्याची पेत्राने ओळख करून दिली. देवाचा पुत्र, ज्याची पेत्राने ओळख पटविली, तोच मानवी देह धारण करून मनुष्यपुत्र झाला. देवाचा पुत्र हे अवतारत्वाचे प्रतिनिधित्व करतो.

कैसरेया फिलिप्पी येथे पेत्राने केलेली द्विगुण कबुली ही त्या एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचे प्रतिनिधित्व करीत होती, जे हे समजतात की येशू हा ख्रिस्त, देवाचा पुत्र आहे, तसेच 1844 मध्ये प्रकाशमान करण्यात आलेल्या शब्बाथाच्या सिद्धांतासह, शेवटच्या दिवसांत ओळखला जाणारा अवताराचा सिद्धांतही ते समजतात. या द्विगुण सत्याचा प्रकाश शिक्कामोर्तब करण्याच्या कालावधीच्या आरंभी व समाप्तीस उघड करण्यात येतो, जसे 22 ऑक्टोबर, 1844 ते 1863 या काळातील शिक्कामोर्तबाच्या इतिहासाने, आणि प्रकटीकरण अध्याय अठराच्या दोन आवाजांच्या इतिहासाने साक्ष दिली आहे.

मिलराइट शिक्कामोर्तब प्रक्रियेच्या रेषेत आणि प्रकटीकरण अठरातील शिक्कामोर्तबाच्या भविष्यवाणीच्या रेषेत, कालखंडाच्या अगदी शेवटी एक परीक्षा येते, ज्यामध्ये एक वर्ग मूर्ख कुमारिका म्हणून प्रकट होतो, जसे १८५६ ते १८६३ या काळात झाले होते, आणि जुलै २०२३ पासून लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यापर्यंत एक वर्ग शहाण्या कुमारिका म्हणून प्रकट होतो. त्या अंतिम परीक्षेचा कालखंड त्या कालखंडाच्या आरंभीची पुनरावृत्ती करतो. जो तोच देवदूत ११ सप्टेंबर २००१ रोजी उतरला होता, तोच २०२३ मध्ये मायकल म्हणून येतो, मृतांना जीवनासाठी बोलाविण्यास—काहींना सार्वकालिक जीवनासाठी आणि काहींना सार्वकालिक मृत्यूसाठी. तो येतो तेव्हा, तो आपल्या लोकांना पुन्हा पायाभूत तत्त्वांकडे नेतो. काही जण जुन्या मार्गांनी चालण्यास नकार देतात; काही जण जुन्या मार्गांनी चालतात. काही जण तुतारीचा आवाज ऐकतात; काही जण ऐकण्यास नकार देतात.

पहरेकरी फुंकत असलेल्या तुतारीने दर्शविलेला संदेश द्विविध आहे. तो इस्लामची सातवी तुतारी आणि सुटकेची जुबिली तुतारी आहे. तो देवत्वाचे मानवतेशी असलेल्या संयोगाचा संदेश आहे, जो अवताराच्या रहस्याद्वारे सिद्ध होतो, आणि जो देवाच्या शिक्क्यासाठी सिद्ध केलेले चरित्र उत्पन्न करतो; तो शिक्का म्हणजे सब्बाथ होय. जुलै २०२३ मध्ये, २००१ नंतर बावीस वर्षांनी, सुरू झालेल्या त्या अंतिम शिक्कामोर्तबाच्या कालखंडाशी संबंधित संदेश, कार्य आणि परिस्थिती यांचे प्रतिरूप दानियेल अध्याय अकरा मधील तेराव्या ते पंधराव्या वचनेत, तसेच मत्तय अध्याय सोळा मधील ख्रिस्ताच्या कैसरीया फिलिप्पी येथील भेटीत दर्शविले आहे.

दहा कुमारींच्या दृष्टांतात विलंबाच्या काळात सर्व कुमारी झोपी गेल्या. येशूने आपल्या शिष्यांना सांगितले की, लाजर झोपला आहे.

एकवीस दिवसांच्या शेवटी, दानिएलाने ते दर्शन पाहिले, आणि तो गाढ झोपेत होता.

प्रकटीकरण ग्रंथाच्या अकराव्या अध्यायातील दोन साक्षीदार साडेतीन दिवस रस्त्यात मृत अवस्थेत पडून होते, आणि येहेज्केलाची मेलेली हाडे दरीत होती. १८ जुलै, २०२० रोजी तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीतील कुमारींवर आध्यात्मिक मृत्यू व निद्रेचा विलंबाचा काळ आणला गेला. तीन वर्षांनंतर देवाच्या अंतिम काळातील लोकांना त्याचे निशाण व पराक्रमी सैन्य म्हणून जागृत करण्याची आणि तयार करण्याची प्रक्रिया सुरू झाली. १८ जुलै, २०२० रोजी जो देवदूत उतरला, त्याने एक सत्यावरील शिक्का उघडला, जसे देवदूत उतरतात तेव्हा ते नेहमीच करतात.

त्याने उघड केलेले सत्य म्हणजे विलंबकाळाचा आणि पहिल्या निराशेचा अनुभव होय. त्या वेळी देवाचे अंतिम-दिवसांतील लोक विखुरलेले होते, आणि त्यांना जागे करण्याची प्रक्रिया इतिहासात आली तेव्हा, त्यांनी आपण विखुरले गेलो होतो आणि आपण विलंबकाळात आहोत हे ओळखणे व मान्य करणे आवश्यक होते. तेव्हा विलंबकाळाच्या संदेशाला बळकटी देण्यासाठी अनेक देवदूत, किंवा अनेक संदेश, पाठविण्यात आले.

रात्रौच्या आक्रोशाच्या संदेशाचे दृष्टांतातील आगमन हे त्या दोन प्रकारच्या कुमारींमध्ये त्यांच्याकडे तेल आहे की नाही, हे केव्हा प्रगट होते, हे ओळखून देते. शहाण्यांकडे तेल आहे; मूर्खांकडे नाही. हा दृष्टांत मिलेराइट इतिहासातील सॅम्युएल स्नो यांच्या कार्याद्वारे पूर्ण झाला, आणि त्या कार्यात स्नो यांनी सादर केलेला संदेश त्या काळातील मिलेराइट प्रकाशनांतील त्यांच्या लेखांमध्ये दर्शविल्याप्रमाणे विकसित झाला. त्यानंतर जेव्हा ते एक्सेटर येथील छावणी-सभेस पोहोचले, जी १२ ते १७ ऑगस्ट, १८४४ या काळात होती, तेव्हाही एका कालखंडाचे प्रतिनिधित्व केले गेले, ज्यामुळे शेवटी त्या सभेत उपस्थित असलेले लोक सभा सोडून निघाले आणि त्या संदेशाची घोषणा करू लागले.

मध्यरात्रीच्या आक्रंदनाचा संदेश पूर्णपणे स्थिर होतो असा एक “काळातील बिंदू” आहे, आणि त्या बिंदूवर, दृष्टान्तानुसार, कुमारींवरील कृपाकाळ संपतो. त्या “काळातील बिंदू”पूर्वी संदेश विकसित होत असलेला “एक कालावधी” असतो. जुलै, 2023 पासून मध्यरात्रीच्या आक्रंदनाचा संदेश विकसित होत आला आहे, आणि मिलराइट पूर्ततेप्रमाणे नसून, “कृपाकाळाच्या समाप्ती”पूर्वीच हा संदेश जगभर प्रसारित करण्यात आला आहे. एक्सेटर सभेच्या शेवटी जेव्हा कृपाकाळ संपला, तेव्हा तो संदेश “देशाच्या प्रत्येक भागात” गेला, आणि “दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशावर प्रकाश देण्यात आला, आणि त्या आक्रंदनाने हजारोंची अंत:करणे वितळविली. तो शहरातून शहरात, आणि खेड्यातून खेड्यात गेला, जोपर्यंत देवाचे प्रतीक्षारत लोक पूर्णपणे जागृत झाले नाहीत.”

आपल्या वर्तमान इतिहासकाळात, जुलै २०२३ मध्ये प्रसिद्ध होण्यास आरंभ झालेला संदेश आता जगभरातील एकशे वीस देशांमध्ये पोहोचला आहे, आणि मध्यरात्रीच्या आक्रंदनाच्या संदेशाच्या विकासाचे प्रतिनिधित्व करणारे लेख साठहून अधिक भाषांमध्ये उपलब्ध आहेत; तसेच ते लेख वाचता येतात किंवा ऐकताही येतात.

लेखांद्वारे दर्शविल्याप्रमाणे या संदेशाचा प्रकाश सुमारे सहा महिन्यांत दोन व्यक्तींनी पूर्णत्वास नेला आहे.

यहूदाच्या वंशातील सिंहाने आता आपल्या शेवटच्या दिवसांतील लोकांना दानियेल अकरावा अध्याय, तेराव्या ते पंधराव्या वचनांपर्यंत आणले आहे; ज्यायोगे इ. स. पू. २०० ते इ. स. पू. ६३ या इतिहासाने दर्शविलेला इतिहास, तसेच मत्तय सोळावा अध्याय आणि ख्रिस्ताच्या कैसरिया फिलिप्पी येथील भेटीचा इतिहास, उघडला जात आहे. भविष्यवाण्या आणि त्यांच्या पूर्णत्वाचा इतिहास हे दोन्ही दानियेलच्या त्या भागाशी सुसंगत आहेत जो शेवटच्या दिवसांपर्यंत मुद्रांकित ठेवण्यात आला होता. दानियेल आणि प्रकटीकरण ही दोन्ही पुस्तके मिळून एकच पुस्तक आहेत; म्हणून शेवटच्या दिवसांत, कृपाकाल संपण्याच्या अगदी आधी, येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण उन्मुद्रित केले जाते, आणि त्या प्रकटीकरणात दानियेलमधील तो भाग समाविष्ट आहे जो शेवटच्या दिवसांशी संबंधित आहे. एक्झेटर शिबिर सभेच्या समाप्तीची वेळ आता जवळ आली आहे.

आपण हा अभ्यास पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.