दानियेलाचे पुस्तक - क्रमांक एकोणीस

त्याच घटकेत मनुष्याच्या हाताची बोटे प्रकट झाली आणि राजवाड्याच्या भिंतीवरील चुन्याच्या लेपावर, दीपस्तंभासमोर, लिहू लागली; आणि जे लिहीत होते त्या हाताचा भाग राजाने पाहिला. दानियेल 5:5.

मग मी स्वर्गातून दुसरा एक आवाज ऐकला, जो म्हणत होता, “माझ्या लोकांनो, तिच्यातून बाहेर पडा; म्हणजे तुम्ही तिच्या पापांचे भागीदार होणार नाही, आणि तिच्या पीडांपैकी काहीही तुमच्यावर येणार नाही. कारण तिची पापे स्वर्गापर्यंत पोहोचली आहेत, आणि देवाने तिच्या अधर्मांची आठवण केली आहे. तिने जसे तुम्हाला प्रतिफळ दिले, तसेच तिलाही द्या; आणि तिच्या कर्मांप्रमाणे तिला दुप्पट द्या; ज्या पात्रात तिने भरले, त्याच पात्रात तिला दुप्पट भरून द्या. तिने जितके स्वतःचे गौरव केले आणि विलासाने जीवन व्यतीत केले, तितकाच तिला क्लेश व शोक द्या; कारण ती आपल्या मनात म्हणते, ‘मी राणी म्हणून बसले आहे, मी विधवा नाही, आणि मला कधीही शोक दिसणार नाही.’ म्हणून तिच्या पीडा एका दिवसात येतील—मृत्यू, शोक आणि दुष्काळ; आणि ती अग्नीत पूर्णपणे जाळली जाईल; कारण तिचा न्याय करणारा प्रभु देव सामर्थ्यवान आहे. आणि पृथ्वीचे राजे, ज्यांनी तिच्याबरोबर व्यभिचार केला आणि विलासाने जीवन व्यतीत केले, ते तिच्या जळण्याचा धूर पाहून तिच्यासाठी विलाप करतील व शोक करतील; तिच्या क्लेशाच्या भयामुळे दूर उभे राहून ते म्हणतील, ‘हाय, हाय, हे महान नगर बाबेल, हे बलवान नगर! कारण एका तासात तुझा न्याय आला आहे.’” प्रकटीकरण 18:4–10.

आणि त्या दिवशी येशयाच्या मुळाचा अंकुर उभा राहील; तो लोकांसाठी ध्वजासारखा उभा राहील; त्याच्याकडे अन्यजातीचे लोक धाव घेतील; आणि त्याची विश्रांती गौरवशाली असेल. आणि त्या दिवशी असे घडेल की, प्रभू आपल्या लोकांच्या उरलेल्या अवशेषाला पुन्हा दुसऱ्यांदा प्राप्त करून घेण्यासाठी आपला हात पुढे करील—अश्शूरहून, आणि मिसरहून, आणि पत्रोसहून, आणि कूशहून, आणि एलामहून, आणि शिनारहून, आणि हमाथहून, आणि समुद्रातील बेटांहून. आणि तो राष्ट्रांसाठी ध्वज उभारील, आणि इस्राएलच्या निष्कासितांना एकत्र करील, आणि पृथ्वीच्या चारही कोपऱ्यांतून यहूदाच्या विखुरलेल्यांना गोळा करील. यशया 11:10–12.

आणि त्यांनी स्वर्गातून त्यांना म्हणणारा एक मोठा आवाज ऐकला, “येथे वर या.” आणि ते मेघात स्वर्गात वर गेले; आणि त्यांच्या शत्रूंनी त्यांना पाहिले. आणि त्याच वेळी एक मोठा भूकंप झाला, आणि शहराचा दहावा भाग पडला; आणि त्या भूकंपात सात हजार माणसे मारली गेली; आणि उरलेले भयभीत झाले, आणि स्वर्गाच्या देवाला महिमा दिला. दुसरे संकट टळले; आणि पाहा, तिसरे संकट त्वरेने येत आहे. आणि सातव्या देवदूताने कर्णा फुंकला; आणि स्वर्गात मोठमोठे आवाज झाले, ते म्हणाले, “या जगाची राज्ये आमच्या प्रभूची आणि त्याच्या ख्रिस्ताची राज्ये झाली आहेत; आणि तो युगानुयुगे राज्य करील.” आणि देवासमोर आपल्या आसनांवर बसलेले चोवीस वडीलधारी आपल्या तोंडावर पडले, आणि त्यांनी देवाची उपासना केली, म्हणाले, “हे प्रभु देव सर्वशक्तिमान, जो आहेस, जो होतास, आणि जो येणार आहेस, आम्ही तुझे आभार मानतो; कारण तू आपली महान सत्ता हस्तगत केली आहेस आणि राज्य केले आहेस. आणि राष्ट्रे क्रोधित झाली, आणि तुझा क्रोध आला, आणि मेलेल्यांचा न्याय व्हावा अशी वेळ आली, आणि तुझ्या सेवक संदेष्ट्यांना, आणि पवित्र जनांना, आणि लहान-मोठ्या अशा तुझे नाव भिणाऱ्यांना प्रतिफळ द्यावे, आणि पृथ्वीचा नाश करणाऱ्यांचा नाश करावा.” प्रकटीकरण 11:12–18.

म्हणून त्या वेळी काही खास्दी लोक जवळ आले आणि त्यांनी यहूद्यांवर आरोप केला. त्यांनी उत्तर देऊन नबुखद्नेस्सर राजाला म्हटले, “हे राजन्, तू चिरायू हो. हे राजन्, तू अशी आज्ञा केली आहेस की, जो कोणी रणशिंग, बासरी, वीणा, सॅकबट, स्तोत्रवाद्य, संतूर, आणि सर्व प्रकारच्या वाद्यांचा नाद ऐकेल, त्याने दंडवत घालून त्या सोन्याच्या मूर्तीची उपासना करावी; आणि जो कोणी दंडवत घालून उपासना करणार नाही, त्याला प्रज्वलित अग्नीच्या भट्टीच्या मध्यभागी टाकण्यात यावे. काही यहूदी आहेत, ज्यांना तू बाबेल प्रांताच्या कारभारावर नेमले आहेस, शद्रख, मेशक, आणि अबेदनगो; हे पुरुष, हे राजन्, तुझी दखल घेत नाहीत; ते तुझ्या देवतांची सेवा करीत नाहीत, आणि तू उभारिलेल्या सोन्याच्या मूर्तीची उपासना करीत नाहीत.” दानीएल 3:8–12.

तेव्हा नबुखद्नेस्सर आपल्या क्रोध व संतापात शद्रक, मेशक आणि अबेदनगो यांना आणण्याची आज्ञा केली. मग त्या पुरुषांना राजासमोर आणण्यात आले. दानियेल ३:१३.

आणि साडेतीन दिवसांनंतर देवाकडून जीवनाचा आत्मा त्यांच्यामध्ये प्रवेशला, आणि ते आपल्या पायांवर उभे राहिले; आणि ज्यांनी त्यांना पाहिले त्यांच्यावर मोठी भीती पडली. आणि त्यांनी स्वर्गातून येणारा एक महान आवाज ऐकला, जो त्यांना म्हणत होता, वर येथे या. आणि ते मेघामध्ये स्वर्गात वर गेले; आणि त्यांच्या शत्रूंनी त्यांना पाहिले. प्रकटीकरण 11:11, 12.

“बॅटल क्रीकमधील कार्य ह्याच प्रकारच्या क्रमाने चालले आहे. सॅनिटोरियममधील नेत्यांनी अविश्वासूंशी संग केला आहे, त्यांना काहीअंशी आपल्या सल्लामसलतींमध्ये प्रवेश दिला आहे; परंतु ते जणू डोळे मिटून कामास लागल्याप्रमाणे आहे. कोणत्याही वेळी आमच्यावर काय कोसळणार आहे, हे पाहण्याची पारख त्यांच्यात नाही. निराशेची, युद्धाची आणि रक्तपाताची एक वृत्ती आहे, आणि ती वृत्ती काळाच्या अगदी समाप्तीपर्यंत वाढतच जाईल. देवाच्या लोकांच्या कपाळांवर मोहोर पडताक्षणी—ती कोणती दिसणारी मोहोर किंवा खूण नव्हे, तर सत्यात बौद्धिक आणि आध्यात्मिक अशा दोन्ही प्रकारे स्थिर होणे होय, ज्यामुळे त्यांना हलविता येणार नाही—देवाचे लोक मोहोरबंद होऊन हालविण्याच्या काळासाठी सिद्ध होताक्षणी, ते येईल. खरे तर, त्याची सुरुवात आधीच झाली आहे. देवाचे न्यायनिवाडे आता देशावर येत आहेत, आम्हांस इशारा देण्यासाठी, म्हणजे जे येऊ घातले आहे ते आम्हांस कळावे.” Manuscript Releases, volume 10, 252.

नबुखद्नेस्सर बोलून त्यांना म्हणाला, हे शद्रख, मेशक आणि अबेदनगो, हे खरे आहे काय की तुम्ही माझ्या देवांची सेवा करीत नाही, आणि मी उभी केलेल्या सुवर्णमूर्तीची उपासना करीत नाही? आता जर तुम्ही तयार असाल, की ज्या वेळी तुम्ही शिंग, बासरी, वीणा, साकबूत, स्तोत्रवाद्य, डल्सिमर आणि सर्व प्रकारच्या वाद्यसंगीताचा नाद ऐकाल, त्या वेळी पडून मी घडविलेल्या मूर्तीची उपासना कराल, तर बरे; परंतु जर तुम्ही उपासना करणार नाही, तर त्याच क्षणी तुम्हांस धगधगत्या अग्निकुंडाच्या मध्यभागी टाकण्यात येईल; आणि असा कोण देव आहे की जो तुम्हांस माझ्या हातातून सोडवील? शद्रख, मेशक आणि अबेदनगो यांनी राजाला उत्तर देऊन म्हटले, हे नबुखद्नेस्सरा, या बाबतीत तुला उत्तर देण्याची आम्हांस गरज नाही. जर तसे झाले, तर आम्ही ज्या देवाची सेवा करतो तो आम्हांस त्या धगधगत्या अग्निकुंडातून सोडविण्यास समर्थ आहे, आणि हे राजा, तो आम्हांस तुझ्या हातातून सोडवील. परंतु तसे झाले नाही तरी, हे राजा, तुला हे माहीत असो की आम्ही तुझ्या देवांची सेवा करणार नाही, आणि तू उभी केलेल्या सुवर्णमूर्तीची उपासना करणार नाही. दानियेल ३:१४–१८.

तेव्हा नबुखद्नेस्सर अतिशय क्रोधाने परिपूर्ण झाला, आणि शद्रख, मेशक व अबेद्नगो यांच्याविरुद्ध त्याच्या मुखमुद्रेचा भाव पालटला; म्हणून त्याने आज्ञा केली की भट्टी नेहमीपेक्षा सातपट अधिक तापवावी. आणि त्याने आपल्या सैन्यातील अतिशय पराक्रमी पुरुषांना आज्ञा केली की शद्रख, मेशक व अबेद्नगो यांना बांधून जळत्या अग्निभट्टीत टाकावे. मग त्या पुरुषांना त्यांच्या अंगरख्यांसह, त्यांच्या वस्त्रांसह, त्यांच्या पागोट्यांसह व त्यांच्या इतर वस्त्रांसह बांधण्यात आले, आणि त्यांना जळत्या अग्निभट्टीच्या मध्यभागी टाकण्यात आले. म्हणून राजाची आज्ञा कठोर असल्यामुळे आणि भट्टी अत्यंत तापलेली असल्यामुळे, शद्रख, मेशक व अबेद्नगो यांना वर नेणाऱ्या त्या पुरुषांना अग्नीच्या ज्वाळेने ठार केले. आणि हे तिघे पुरुष, शद्रख, मेशक व अबेद्नगो, बांधलेलेच जळत्या अग्निभट्टीच्या मध्यभागी पडले. तेव्हा राजा नबुखद्नेस्सर विस्मित झाला, आणि घाईने उठून त्याने आपल्या मंत्र्यांना म्हटले, “आपण अग्नीच्या मध्यभागी तीन बांधलेले पुरुष टाकले नव्हते काय?” त्यांनी राजाला उत्तर दिले, “हे राजन्, खरेच.” तो उत्तर देऊन म्हणाला, “पाहा, मला चार पुरुष मोकळे दिसत आहेत; ते अग्नीच्या मध्यभागी फिरत आहेत, आणि त्यांना काहीही इजा झालेली नाही; आणि चौथ्याचे स्वरूप देवाच्या पुत्रासारखे आहे.” दानिएल 3:19–25.

“पवित्र आत्म्याचे कार्य म्हणजे जगाला पापाविषयी, नीतिमत्त्वाविषयी आणि न्यायाविषयी खात्री पटवून देणे होय. सत्यावर विश्वास ठेवणारे लोक सत्याद्वारे पवित्रीकृत झालेले आहेत, उच्च आणि पवित्र तत्त्वांनुसार आचरण करीत आहेत, आणि उंच, उदात्त अर्थाने देवाच्या आज्ञा पाळणारे आणि त्या पायाखाली तुडविणारे यांच्यामधील भेदरेषा दर्शवीत आहेत, हे पाहूनच जगाला इशारा दिला जाऊ शकतो. आत्म्याचे पवित्रीकरण देवाचा शिक्का धारण करणारे आणि खोटा विश्रांतीचा दिवस पाळणारे यांच्यातील फरक ठळकपणे दर्शविते. जेव्हा परीक्षा येईल, तेव्हा पशूची खूण काय आहे हे स्पष्टपणे दाखविले जाईल. ती म्हणजे रविवार पाळणे होय. ज्यांनी सत्य ऐकल्यानंतरही हा दिवस पवित्र मानणे चालू ठेवले आहे, ते काळ व नियम बदलण्याचा विचार करणाऱ्या पापपुरुषाची छाप धारण करतात. Bible Training School, December 1, 1903.”

आणि मी पृथ्वीमधून वर येणारा दुसरा पशू पाहिला; त्याला कोकराप्रमाणे दोन शिंगे होती, आणि तो अजगराप्रमाणे बोलत होता. आणि तो पहिल्या पशूचा सर्व अधिकार त्याच्या समक्ष चालवितो, आणि ज्या पशूचा प्राणघातक घाव बरा झाला होता, त्या पहिल्या पशूची पृथ्वी व तिच्यावर राहणारे यांनी उपासना करावी असे तो करवितो. आणि तो मोठमोठे चमत्कार करतो, इतके की मनुष्यांच्या दृष्टीसमोर तो आकाशातून पृथ्वीवर अग्नी उतरवितो. आणि पशूच्या समक्ष जे चमत्कार करण्याची त्याला सत्ता देण्यात आली होती, त्यांच्या द्वारे तो पृथ्वीवर राहणाऱ्यांना फसवितो; आणि पृथ्वीवर राहणाऱ्यांना सांगतो की, ज्याला तलवारीचा घाव झाला होता आणि तो जिवंत राहिला होता, त्या पशूची त्यांनी एक प्रतिमा निर्माण करावी. आणि त्या पशूच्या प्रतिमेला प्राण देण्याची त्याला सत्ता होती, जेणेकरून त्या पशूची प्रतिमा बोलू लागावी, आणि जे कोणी त्या पशूच्या प्रतिमेची उपासना करणार नाहीत त्यांना ठार मारावे असेही ती करवील. आणि तो सर्वांना—लहान व मोठे, श्रीमंत व गरीब, स्वतंत्र व दास—यांच्या उजव्या हातावर किंवा त्यांच्या कपाळावर एक छाप घ्यावयास लावतो; आणि ज्याच्याकडे ती छाप, किंवा पशूचे नाव, किंवा त्याच्या नावाचा अंक आहे, त्याच्याखेरीज कोणालाही खरेदी-विक्री करता येऊ नये असे तो करवितो. येथे ज्ञान आहे. ज्याला समज आहे त्याने त्या पशूच्या अंकाची गणना करावी; कारण तो मनुष्याचा अंक आहे; आणि त्याचा अंक सहाशे सहासष्ट आहे. प्रकटीकरण 13:11–18.

जे साहाय्यासाठी मिसरदेशाकडे उतरून जातात, घोड्यांवर विसंबतात, रथ अनेक आहेत म्हणून त्यांच्यावर भरोसा ठेवतात, आणि घोडेस्वार फार सामर्थ्यवान आहेत म्हणून त्यांच्यावर विश्वास ठेवतात; पण इस्राएलच्या पवित्र देवाकडे दृष्टी लावत नाहीत, आणि परमेश्वराचा शोध घेत नाहीत, त्यांना हाय! तरी तोही ज्ञानी आहे; तो आपत्ती आणील, आणि आपले शब्द मागे घेणार नाही; तर तो दुष्कर्म करणाऱ्यांच्या घराण्याविरुद्ध, आणि अधर्म करणाऱ्यांना सहाय्य देणाऱ्यांच्या सहाय्याविरुद्ध उठेल. मिसरी हे मनुष्य आहेत, देव नव्हेत; आणि त्यांचे घोडे मांस आहेत, आत्मा नव्हेत. परमेश्वर आपला हात पुढे करील तेव्हा, जो सहाय्य करतो तोही पडेल, आणि ज्याला सहाय्य केले जाते तोही कोसळेल; आणि ते सर्व एकत्र नाश पावतील. कारण परमेश्वराने मला असे सांगितले आहे: जसा सिंह आणि तरुण सिंह आपल्या भक्ष्यावर गर्जना करीत असतो, त्याच्याविरुद्ध मेंढपाळांची गर्दी बोलावली गेली तरी तो त्यांच्या आवाजाला भिणार नाही, आणि त्यांच्या गोंधळामुळे नमणार नाही; तसाच सैन्यांचा परमेश्वर सियोन पर्वतासाठी आणि त्याच्या टेकडीसाठी लढण्यास उतरून येईल. उडणाऱ्या पक्ष्यांप्रमाणे सैन्यांचा परमेश्वर यरुशलेमाचे रक्षण करील; रक्षण करीत तो तिला सोडवील; आणि ओलांडून जाऊन तो तिला वाचवील. इस्राएलच्या संततीनो, ज्याच्याविरुद्ध तुम्ही अतिशय खोल बंड केले आहे, त्याच्याकडे परत फिरा. कारण त्या दिवशी प्रत्येक मनुष्य आपल्या चांदीच्या मूर्ती आणि आपल्या सोन्याच्या मूर्ती, ज्या तुमच्या स्वतःच्या हातांनी तुमच्यासाठी पाप म्हणून केल्या आहेत, त्या टाकून देईल. मग अश्शूर तलवारीने पडेल, पण ती एखाद्या पराक्रमी मनुष्याची तलवार नसेल; आणि तलवार, एखाद्या सामान्य मनुष्याची नव्हे, त्याचा नाश करील; तो तलवारीपासून पळून जाईल, आणि त्याचे तरुण पुरुष पराभूत होतील. आणि तो भयामुळे आपल्या दुर्गाकडे निघून जाईल, आणि त्याचे सरदार ध्वज पाहून घाबरतील, असे परमेश्वर म्हणतो, ज्याची अग्नी सियोनमध्ये आहे, आणि ज्याची भट्टी यरुशलेममध्ये आहे. यशया 31:1–9.

मग नबुखद्नेस्सर जळत्या अग्निकुंडाच्या तोंडाजवळ आला, आणि बोलून म्हणाला, शद्रक, मेशक आणि अबेदनगो, परात्पर देवाचे सेवकहो, बाहेर या आणि इकडे या. तेव्हा शद्रक, मेशक आणि अबेदनगो अग्नीच्या मध्यातून बाहेर आले. मग सरदार, प्रांताधिकारी, सेनापती आणि राजाचे सल्लागार एकत्र जमून पाहू लागले की, या पुरुषांच्या देहांवर अग्नीचा काहीही अधिकार झाला नव्हता; त्यांच्या डोक्यावरील एक केसही करपला नव्हता; त्यांच्या वस्त्रांमध्ये काहीही बदल झाला नव्हता; आणि अग्नीचा वासही त्यांच्यावरून गेला नव्हता. तेव्हा नबुखद्नेस्सर बोलून म्हणाला, शद्रक, मेशक आणि अबेदनगो यांच्या देवाचे स्तवन असो; ज्याने आपला दूत पाठवून त्याच्यावर विश्वास ठेवणाऱ्या आपल्या सेवकांची सुटका केली, आणि राजाची आज्ञा बदलून टाकली, आणि आपली शरीरे अर्पण केली, जेणेकरून ते आपल्या स्वतःच्या देवाशिवाय दुसऱ्या कोणत्याही देवाची सेवा किंवा उपासना करणार नाहीत. दानियेल ३:२६–२८.

म्हणून मी असा हुकूम करीत आहे की, जो कोणी लोक, राष्ट्र किंवा भाषा असलेला मनुष्य शद्रक, मेशक आणि अबेदनगो यांच्या देवाविरुद्ध काहीही अयोग्य बोलेल, त्याचे तुकडे तुकडे केले जातील, आणि त्याची घरे उकिरडा केली जातील; कारण अशा प्रकारे सोडवू शकेल असा दुसरा कोणताही देव नाही. मग राजाने शद्रक, मेशक आणि अबेदनगो यांना बाबेल प्रांतात पदोन्नती दिली. दानियेल 3:29, 30.

“बेलशस्सराला देवाची इच्छा जाणून घेण्यासाठी व ती पूर्ण करण्यासाठी अनेक संधी देण्यात आल्या होत्या. त्याने आपल्या आजोबा नबुखद्नेस्सरला मनुष्यसमाजातून हद्दपार केलेले पाहिले होते. ज्याचा गर्विष्ठ राजाला मोठा अभिमान होता, ती बुद्धी ज्या एकाने त्याला दिली होती त्याच्याद्वारे त्याच्याकडून काढून घेतलेली त्याने पाहिली होती. त्याने राजाला आपल्या राज्यातून हाकललेले व वनातील पशूंचा सोबती केलेले पाहिले होते. परंतु बेलशस्सराचा करमणुकीवरील प्रेमभाव आणि आत्मगौरव यांमुळे त्याने कधीही विसरू नये असे धडे पुसले गेले; आणि त्याने नबुखद्नेस्सरावर विशेष न्याय आणणाऱ्या पापांसारखीच पापे केली. कृपापूर्वक त्याला देण्यात आलेल्या संधी त्याने वाया घालवल्या; सत्याचा परिचय करून घेण्यासाठी आपल्या आवाक्यात असलेल्या संधींचा उपयोग करण्याकडे त्याने दुर्लक्ष केले. ‘तारण पावण्यासाठी मी काय केले पाहिजे?’ हा प्रश्न त्या महान परंतु मूर्ख राजाने उदासीनतेने बाजूला सारला.” Bible Echo, April 25, 1898.