दानिएलचे पुस्तक - एकशे शहाण्णवावा भाग

प्रकटीकरणाच्या दहाव्या अध्यायात, जिथे पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांच्या संदेशांचा इतिहास दर्शविला आहे, तेथे योहानाला, देवाच्या अंतिम दिवसांतील लोकांचे प्रतीक म्हणून, तो प्रतीकात्मक रीतीने ज्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करीत होता, त्या इतिहासात निराशा येणार असल्याचे पूर्वसूचित करण्यात आले; आणि ती निराशाच पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांच्या इतिहासातील तो घटक होता, जो त्यांचा विश्वास परीक्षित करण्यासाठी मिलेराइटांच्या समजुतीपासून मुद्रांकित ठेवण्यात आला होता.

दहाव्या वचनात, 11 ऑगस्ट 1840 पासून—जेव्हा समर्थ देवदूत आपल्या हातात एक लहान पुस्तक घेऊन खाली उतरला—ते 22 ऑक्टोबर 1844 रोजी झालेल्या महान निराशेपर्यंतच्या इतिहासाचे योहान प्रतिनिधित्व करतो. तो त्या इतिहासाचे प्रतीकात्मक प्रतिनिधित्व करण्यापूर्वी, “स्वर्गातून” त्याने “ऐकलेल्या आवाजाने” त्यास असे सांगितले की, तो ते लहान पुस्तक खाईल तेव्हा, “ते तुझे पोट कडू करील, परंतु तुझ्या तोंडात ते मधाप्रमाणे गोड असेल.” ती कडू निराशाच मिलेराइट्सच्या विश्वासाची परीक्षा घेणारी ठरली, आणि ती निराशा येण्यापूर्वी त्यांना तिच्याविषयी माहिती असणे त्यांच्या हिताचे नव्हते; परंतु योहान अंतिम दिवसांतील त्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करतो, ज्यांना घटनांच्या रेखाटनाशी संबंधित तथ्ये—जी पहिल्या व दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचा इतिहास आहेत—माहित असणे आवश्यक आहे.

तो पवित्र इतिहास हे दर्शवितो की शेवटच्या दिवसांतील लोकांवर एक परीक्षा आणली जाणार होती, आणि ती अशी एका गोष्टीवर आधारित परीक्षा असणार होती की जी त्या परीक्षेच्या आगोदर त्यांना समजणे त्यांच्यासाठी उत्तम नव्हते; तरीही ती मिलराइट्सचा तंतोतंत तोच अनुभव नव्हता, जरी तो पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांनी दर्शविलेल्या घटनाक्रमाच्या रेखाटनाशी पूर्णपणे सुसंगत होता; कारण सात गडगडाट देखील “भावी घटना, ज्या त्यांच्या क्रमाने प्रकट केल्या जातील,” यांचे प्रतिनिधित्व करतात.

मिलराइट्सचा मूलभूत इतिहास जाणून घेणे आवश्यक असले तरी, देवाची अंतिमकाळातील प्रजा मिलराइट्सप्रमाणेच घटनांची तीच रूपरेखा पूर्ण करणार होती; परंतु मिलराइट्सची जी परीक्षा झाली, ती त्यांना आगाऊ माहीत नसणेच त्यांच्यासाठी हितावह होते; ती एक भिन्न परीक्षा असणार होती, जी अशा एका घटकामुळे उद्भवली होती, जो त्या वेळ येईपर्यंत मुद्रांकित ठेवला गेला होता, जेव्हा यहूदाच्या कुळातील सिंहाने येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण उघडावे; आणि हे दानियेल अकराच्या चाळीसाव्या वचनाच्या गुप्त इतिहासात घडते.

जे मुद्रांकित करून ठेवण्यात आले होते, ते देवाच्या अंतिम-दिवसांतील लोकांची परीक्षा घेण्यासाठी नियोजित केले गेले होते; आणि ती परीक्षा त्या मार्गचिन्हाशी सुसंगत असेल जिथे मिलरवादी परीक्षित झाले होते; कारण मिलरवादी इतिहासातील पहिल्या परिपूर्तीमध्ये असो किंवा अंतिम दिवसांच्या शेवटच्या परिपूर्तीमध्ये असो, सात गर्जना या “घटनांचे एक रूपरेखन” होत्या, “ज्या त्यांच्या क्रमाने प्रकट केल्या जाणार होत्या.”

जे व्यापकपणे ओळखले गेलेले नाही ते असे की, ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी लहान पुस्तकासह ख्रिस्ताच्या अवतरणाचा इतिहास जॉन जसा २२ ऑक्टोबर, १८४४ च्या महान निराशेपर्यंत प्रतिनिधित्व करतो, तसाच तोच इतिहास १९ एप्रिल, १८४४ रोजी दुसऱ्या देवदूताच्या अवतरणानेही प्रतिनिधित्व करण्यात आला होता. पहिली निराशा ही जॉनची निराशा म्हणून समजली जाऊ शकते; कारण ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी लहान पुस्तक खाल्ल्यानंतर त्याला १९ एप्रिल, १८४४ रोजी निराशेचा सामना करावा लागला. जेव्हा ती निराशा आली, तेव्हा दुसरा देवदूत आपल्या हातात “लेखन” घेऊन खाली उतरला.

दहाव्या अध्यायात योहान ज्याचे प्रतिनिधित्व करतो ती मिलराइट इतिहासकथा ही पहिल्या आणि दुसऱ्या देवदूताचीही इतिहासकथा आहे. संदेशासह पहिल्या देवदूताचे अवतरण आणि संदेशासह दुसऱ्या देवदूताचे अवतरण, या अनुक्रमे त्या त्या इतिहासांच्या प्रारंभाची खूण करतात; आणि ते दोन्हीही अखेरीस निराशेमध्ये समाप्त झाले, जरी योहान अधिक थेटपणे या दोन्ही देवदूतांच्या संपूर्ण इतिहासाचे चित्रण करीत आहे. २२ ऑक्टोबर १८४४ नंतरही, जेव्हा तिसरा देवदूत संदेशासह आला, तेव्हा १८६३ मधील बंडखोरीची निराशा ही अशा कालखंडाची तिसरी साक्ष पुरविते की जो संदेशाने आरंभ होतो आणि निराशेत समाप्त होतो.

१८ जुलै, २०२० रोजी तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीतील पहिली निराशा ही मिलेराइट्सच्या पहिल्या निराशेला समांतर होती. एक सत्य मुद्रित करून ठेवण्यात आले होते, जसे १८४४ चे सत्य प्रभुने काही गणनांतील एका चुकीवर आपला हात ठेवून मुद्रित करून ठेवले होते, आणि त्यातून मिलेराइट्सची पहिली निराशा उत्पन्न झाली. नंतर जेव्हा ती चूक समजली गेली, तेव्हा यहूदाच्या वंशातील सिंहाने आपला हात दूर केल्याप्रमाणे ती चूक उघड करण्यात आली. १८ जुलै, २०२० ची चूक ही या नकारामुळे उद्भवली की, २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी, जेव्हा त्याने “वेळ यापुढे राहणार नाही” असे घोषित केले, तेव्हा त्याचा हात उचलला गेला होता, हे मान्य करण्यात आले नाही.

पहिल्या देवदूताच्या पहिल्या निराशेच्या फिलाडेल्फियन चळवळीची गोष्ट असो, अथवा तिसऱ्या देवदूताच्या लाओदिकीया चळवळीच्या पहिल्या निराशेची, त्याचा हात हा मार्गचिन्ह दर्शवितो. 19 एप्रिल 1844 आणि 18 जुलै 2020 रोजी त्या निराशेने विखुरण्याचा काळ उत्पन्न केला. जे लोक 11 ऑगस्ट 1840 किंवा 11 सप्टेंबर 2001 रोजी एकत्र जमविण्यात आले होते, ते विखुरले गेले, आणि त्यानंतर ख्रिस्ताने आपल्या लोकांना दुसऱ्या वेळेस पुन्हा एकत्र जमविण्यास आरंभ केला.

११ सप्टेंबर २००१ पासून तो एक लोकसमुदाय एकत्र करीत होता; कारण ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्याद्वारे जसे दर्शविले जाते, तसे दैवी प्रतीक उतरते तेव्हाच तो आपले शिष्य एकत्र करू लागतो, त्याआधी नाही. त्यानंतर, एका विखुरण्यानंतर, ख्रिस्त आपल्या लोकांना दुसऱ्यांदा एकत्र करतो. ख्रिस्ताने आपल्या बाप्तिस्म्यापासून आपले शिष्य एकत्र करणे सुरू केले, आणि क्रूसामुळे झालेल्या विखुरण्यानंतर, त्याने आपले शिष्य दुसऱ्यांदा एकत्र करणे सुरू केले. जुलै २०२३ मध्ये सुरू झालेल्या दुसऱ्या एकत्रीकरणाचे भविष्यसूचक सत्य, १८ जुलै २०२० रोजी जे मुद्रांकित करून बंद करण्यात आले होते त्याचाच एक भाग होते, जरी ते मिलेराइट्सच्या इतिहासातील एक घटक असल्याचे स्पष्ट होते.

दानियेल अकरावा अध्याय, चाळीसाव्या वचनात, अथांग गर्तेतून आलेला पशू २०२० साली पृथ्वीच्या पशूची दोन्ही शिंगे उभारी घेऊन ठार करतो. जुलै २०२३ मध्ये, प्रभुने आपल्या शेवटच्या दिवसांतील लोकांना दुसऱ्यांदा एकत्र करावयास आरंभ केला. एकत्र करण्याची ही प्रक्रिया पवित्र मिलराइट इतिहासात दर्शविली आहे, आणि त्या इतिहासात, आपल्या लोकांना दुसऱ्यांदा एकत्र करण्याच्या दोन ऐतिहासिक साक्षी आहेत. एकत्र करण्याची ही प्रक्रिया हा एक भविष्यवाणीतील घटक आहे, जो जुलै २०२३ पर्यंत मुद्रांकित ठेवण्यात आला होता. आपल्या लोकांना दुसऱ्यांदा एकत्र करण्याचे कार्य युक्रेनियन युद्धाच्या इतिहासकाळात, सातांपैकी असलेल्या आठव्या अध्यक्षाच्या दुसऱ्या निवडणुकीच्या अगोदरच पूर्ण होते.

११ ऑगस्ट १८४० रोजी, प्रभूने मिलराइट चळवळ एकत्र केली, आणि मे १८४२ मध्ये प्रकाशित झालेल्या १८४३ च्या चार्टच्या परिचयाने त्याने त्या एकत्रीकरणावर शिक्कामोर्तब केले. हा चार्ट मूलभूत संदेशाचे प्रतिनिधित्व करीत होता, कारण त्या वेळी तो मिलराइट मंदिराचा पाया घालत होता. ११ ऑगस्ट १८४० रोजी प्रकटीकरण अध्याय दहामधील देवदूताचे अवतरण, ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्याशी समांतर आहे; त्या बाप्तिस्म्याने, इतर गोष्टींबरोबरच, ख्रिस्ताने आपल्या शिष्यांची निवड करण्याच्या प्रारंभाची खूण केली.

इ.स. १७९८ मधील समाप्तिकालापासून ११ ऑगस्ट १८४० पर्यंत विल्यम मिलर यांचे कार्य हे योहान बाप्तिस्ताच्या कार्याचे प्रतिनिधित्व करीत होते; परंतु ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्यावेळी पवित्र आत्म्याच्या अवतरणाने ज्याचे प्रतिरूप दर्शविले गेले, त्याप्रमाणे जेव्हा प्रकटीकरण दहा मधील देवदूत अवतरला, तेव्हा प्रभूने आपल्या पायाभूत शिष्यांना “एकत्र” केले. हे दोन साक्षीदार दर्शवितात की प्रकटीकरण अध्याय अठरा मधील देवदूत जेव्हा अवतरला, तेव्हा ख्रिस्ताने ११ सप्टेंबर २००१ रोजी आपल्या अंतिम-दिवसांच्या लोकांना एकत्र केले; परंतु मिलरवाद्यांप्रमाणेच, त्यांची सात गर्जनांपैकी एका घटकाद्वारे—जो मुद्रांकित करून ठेवण्यात आला होता—परीक्षा होणे अपेक्षित होते, आणि त्यानंतर प्रभू आपल्या लोकांना दुसऱ्यांदा एकत्र करणार होता.

देवाच्या अखेरच्या दिवसांतील लोकांचे दुसरे एकत्रीकरण दानियेल अध्याय अकरा, वचन अकरा, यांच्या अगदी शेवटच्या भागात दर्शविलेल्या इतिहासात आरंभ झाले, म्हणजेच पुतिनच्या युक्रेनवरील विजयाच्या अगोदर, आणि वचन बारा येण्याच्या अगोदर, जिथे रशिया आणि पुतिन यांच्याविषयीची भविष्यवाणी-संबंधी साक्ष समाप्त होते. म्हणून दानियेल अध्याय अकरा, वचन अकरा, हे प्रकटीकरण अध्याय अकरा, वचन अकरा, याच्याशी समांतर ठरते, कारण तेथेच त्या दोन साक्षीदारांना पुन्हा जीवन प्राप्त होते.

पवित्र मिलराईट इतिहासात, १९ एप्रिल १८४४ च्या निराशेनंतर प्रभूने आपल्या लोकांना दुसऱ्यांदा एकत्र करावयास सुरुवात केली; आणि त्या काळी आपल्या लोकांना एकत्र करण्यासाठी प्रभूने जे साधन वापरले ते म्हणजे, ते मत्तय अध्याय पंचवीसमधील दहा कुमारींच्या दृष्टांतातील विलंबकाळ, तसेच हबक्कूक अध्याय दोन, यांची पूर्तता करीत आहेत, याची जाणीव. मिलराईट लोकांनी आपली स्थिती ओळखून परत येण्यासाठी, त्यांनी स्वतःस देवाच्या भविष्यवाणीच्या वचनात दर्शविलेले असल्याचे ओळखणे आवश्यक होते. ज्यांनी स्वतःला त्याचे लोक असल्याचा दावा केला होता त्यांच्याशी विरोधात, तेच देवाचे लोक आहेत, हे त्यांना पाहणे आवश्यक होते. आपल्या निराश झालेल्या लोकांना एकत्र करीत असताना, तो अन्यजातींसाठी उभारलेल्या ध्वजाचे एक उदाहरण पुरवित होता; अशा प्रकारे तो आपल्या खऱ्या, परंतु निराश झालेल्या लोकांतील आणि केवळ स्वतःला त्याचे लोक म्हणविणाऱ्या लोकांतील भेद अधोरेखित करीत होता.

जेव्हा संदेष्टा यिर्मया 19 एप्रिल, 1844 रोजी निराश झालेल्यांचे प्रतिनिधित्व करतो, तेव्हा त्याने हे स्पष्ट केले की तो आता “उपहासकांच्या सभेशी” संबंध ठेवत नव्हता; कारण त्यांनी 1843 मधील अयशस्वी भाकीताचा उपयोग, यिर्मयाने प्रतिनिधित्व केलेले लोक खोटे संदेष्टे आहेत, याचा पुरावा म्हणून केला होता.

“उपहास करणाऱ्यांच्या मंडळीने” यिर्मयाने प्रतिनिधित्व केलेल्यांना बाहेर काढले होते.

जेव्हा प्रभु परकीय राष्ट्रांसाठी ध्वज उभारील, तेव्हा ते त्या वेळी घडेल जेव्हा त्याने आपल्या लोकांच्या अवशेषांना, जे इस्राएलचे हद्दपार झालेले आहेत, एकत्र करण्यासाठी दुसऱ्यांदा आपला हात पुढे केला असेल. ते तेच आहेत जे आता “उपहासकांच्या सभेत” बसत नाहीत.

“यिशयाचे मूळ” हे दोन रक्तवंशांचे प्रतीक आहे—एक यहूदी धर्मातून आलेला आणि दुसरा यहूदी धर्माबाहेरील रक्तवंशाशी संयोग केलेला; आणि ते केवळ येशूच्या रक्तवंशाचेच प्रतिनिधित्व करत नाही, तर ते देवत्व आणि मानवत्व यांच्या संयोगाचेही प्रतीक आहे; कारण उभारलेला ध्वज अशा लोकांचे प्रतिनिधित्व करतो, ज्यांना देवत्व आणि मानवत्व यांच्या संयोगाच्या अवस्थेत व अनुभवात सर्वकाळाकरिता शिक्कामोर्तब करण्यात आले आहे; आणि हाच संयोग दानिएल अध्याय अकरा, वचन दहा मध्ये “किल्ला” या प्रतीकाद्वारेही दर्शविला आहे. वचन दहा मध्ये, “किल्ला”, म्हणजे मस्तक, याच्या भविष्यवाणीविषयक समजुतीद्वारे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तब होण्याच्या काळाचा निर्देश केला आहे. वचन अकराच्या इतिहासात आणि युक्रेनियन युद्धात, प्रभु निराश झालेल्या बहिष्कृतांना एकत्र गोळा करण्यासाठी दुसऱ्यांदा आपला हात पुढे करतो.

म्हणून, दानिएल अकरा येथील साक्षीला रचनेचा आधार मानून, आम्ही रविवारीच्या कायद्याच्या अगोदरच भविष्यवाणीच्या इतिहासात पोपसत्तेचा हस्तक्षेप ओळखला आहे. ट्रम्पद्वारे दर्शविलेल्या रिपब्लिकन शिंगाचे कार्य आम्ही पाहिले आहे, जेव्हा तो सातांपैकी असलेला आठवा बनतो आणि मंडळी व राज्य यांना एकत्र करण्याचे कार्य सुरू करतो. मक्कबी लोकांद्वारे दर्शविल्याप्रमाणे, आमच्याकडे प्रोटेस्टंटवादाच्या धर्मत्यागी शिंगाची रेषा आहे. त्याच पदांनी दर्शविलेल्या त्या इतिहासात, आम्ही सात मेघगर्जनांची रेषा लागू करतो, जी दहा कुमारींच्या दृष्टांताचीही रेषा आहे, एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या अनुभवाची ओळख करून देत, तसेच तीन देवदूतांच्या रेषेचीही, जी खऱ्या प्रोटेस्टंट शिंगाच्या कार्याची रूपरेषा दर्शविते. त्या इतिहासातील खऱ्या प्रोटेस्टंट शिंगासाठीच्या घटनांपैकी एक घटना म्हणजे दुसरे एकत्रीकरण.

दुसरे एकत्रीकरण दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या इतिहासात घडले, आणि ते 1844 पासून 1863 पर्यंत तिसऱ्या देवदूताच्या इतिहासातही घडले, ज्यायोगे प्रभु आपल्या विखुरलेल्या कळपाला एकत्र करण्यासाठी दुसऱ्यांदा आपला हात पुढे करीत आहे, याविषयी मिलराइट इतिहासातून दोन साक्षी स्थापन होतात.

Early Writings च्या परिशिष्टामध्ये, बहिण व्हाइट वरील उद्धृत टिप्पणीचे स्पष्टीकरण करतात:

११ ऑगस्ट १८४० पासून २२ ऑक्टोबर १८४४ पर्यंतच्या सात मेघगर्जनांचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या पवित्र इतिहासाने २२ ऑक्टोबर १८४४ पासून १८६३ च्या बंडापर्यंतच्या पवित्र इतिहासाचे पूर्वरूप धारण केले होते. ओळीवर ओळ, पहिला इतिहास शहाण्या कुमारिकांचे एक दृष्टांतप्रतिरूप दर्शवित होता, आणि दुसरी ओळ मूर्ख कुमारिकांचे एक दृष्टांतप्रतिरूप प्रदान करीत होती. दोन्ही इतिहासांची सुरुवात एका देवदूताच्या संदेशासह अवतरण्याने झाली, जो खाल्ला जाणे अपेक्षित होता. दोन्ही इतिहासांत देवदूताच्या आगमनाने एका परीक्षेच्या प्रक्रियेची सुरुवात झाली, ज्यातून एक विखुरण निर्माण झाले; आणि १८४९ पर्यंत, सिस्टर व्हाईट यांना दाखविण्यात येत होते की प्रभु पुन्हा एकदा दुसऱ्यांदा आपला हात पुढे करीत आहे, यावेळी २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी विखुरले गेलेल्यांना एकत्र जमविण्यासाठी.

जसा १९ एप्रिल, १८४४ रोजी शहाणे त्यांच्या पहिल्या निराशेमुळे विखुरले गेले होते, तसेच ते महान निराशेमुळेही विखुरले गेले होते. दुसऱ्या एकत्रीकरणाने हे ओळखले की प्रभूने “आपल्या लोकांना पुन्हा एकत्र करणे आणि उभे करणे सुरू केले होते.” दुसऱ्या एकत्रीकरणात प्रभूच्या कार्यामध्ये असा एक ध्वज उभारणे समाविष्ट आहे, जो संदेशावर एकमेकांशी ऐक्याने जोडलेला आहे, आणि ज्याचे मानवत्व त्याच्या दैवीत्वाशी एकरूप झालेले आहे. त्या ध्वजाचा उद्देश म्हणजे देवाच्या इतर कळपाला बाबेलमधून बाहेर बोलावणे होय, आणि हे पुरुष व स्त्रिया त्या ध्वजास पाहतात तेव्हा पूर्ण होते.

निशाण म्हणजे रविवारच्या कायद्याच्या परीक्षेच्या काळात ज्यांनी आपली मनुष्यत्वाची प्रकृती ख्रिस्ताच्या दैवीत्वाशी एकरूप केली आहे, अशांची सेना होय. त्यामुळे, दुसरे एकत्रीकरण “यशयाचे मूळ” ओळखते, जे उंचावले जाईल, आणि जे रूथच्या द्वैती भविष्यवाणीपर प्रतीकत्वास वहन करील—रूथ, एक अन्यजातीय स्त्री, जिला निशाणाद्वारे एकत्र केली जाते, बोअजशी संलग्न होऊन; बोअज हा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचा प्रतीक आहे, आणि तसेच उद्धारकर्त्याचाही प्रतीक आहे, ज्याने रूथसाठी किंमत चुकविली आणि जो तिचा निकटचा नातलग होता. ख्रिस्ताच्या दैवी स्वभावाचे मानवी स्वभावाच्या पतित देहाशी अवताररूपाने एकीकरण झाल्यामुळे तो आपला निकटचा नातलग झाला. जे निशाण उंचावले जाते, ते संदेशाद्वारे एकत्र झालेले ते लोक आहेत, जे रविवारच्या कायद्यापूर्वी आपले मनुष्यत्व ख्रिस्ताच्या दैवीत्वाशी जोडण्याचे कार्य अंतिम रूपास नेतात.

आपण हा अभ्यास पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.