दानिएलाचे पुस्तक - क्रमांक एकवीस

आम्ही यशया अध्याय सत्तावीसाचा अभ्यास करीत आहोत, कारण तो यशयाच्या पुढील अध्यायांसाठी संदर्भस्थापना करतो. ते पुढील अध्याय उत्तरवृष्टी ही योग्य बायबलाधिष्ठित पद्धती असल्याचे ओळखून देतात. ही पद्धती, जेव्हा ओळखली जाते आणि अवलंबिली जाते, तेव्हा अशी भविष्यवाणीची संदेशरचना प्रकट करते की जी स्वीकारली गेल्यास तदनुरूप अनुभव उत्पन्न करते.

११ सप्टेंबर २००१ रोजी देवाच्या पूर्वीच्या करारातील लोकांकरिता, म्हणजे सातव्या-दिवसाचे अॅडव्हेंटिस्ट लोक, जे गीत गायले जाणार आहे ते असे आहे की, देवाचे लोक म्हणून त्यांना वगळून पुढे जात आहे; कारण देवाच्या द्राक्षमळ्याने उत्पन्न करावीत अशी जी फळे त्याने अभिप्रेत धरली होती ती त्यांनी उत्पन्न केली नाहीत. हे गीत करारसंबंधावर आधारित असावयाचे होते, जो देवाने लावलेल्या द्राक्षमळ्याद्वारे तसेच १८६३ मध्ये त्यांनी अडखळण्याच्या दगडाला नाकारल्याद्वारे दर्शविला गेला होता. १८५६ मध्ये ते लौदिकीया झाले होते, आणि सात वर्षे, किंवा “सात वेळा”, किंवा दोन हजार पाचशे वीस दिवस, देव प्रवेश शोधीत होता; परंतु १८६३ मध्ये त्यांनी त्याच्याविरुद्ध दार बंद केले.

११ सप्टेंबर २००१ पासून, रविवारीच्या कायद्याच्या वेळी त्यांना त्याच्या तोंडातून पूर्णपणे ओकून टाकले जाण्यापूर्वीच, गाठींमध्ये बांधले जात आहे. ११ सप्टेंबर २००१ पासून अॅडव्हेंटिझमला गाऊन सांगावयाचा संदेश हा लाओदिकीयेचा संदेश आहे; आणि तोच द्राक्षमळ्याचा संदेश आहे, ज्यामध्ये ती अडखळण्याची धोंड आहे जी त्या मौल्यवान धोंडेला “पाहण्यास” आणि “चाखण्यास” नकार देणाऱ्या प्रत्येकाला चिरडून टाकते. यशयाच्या उताऱ्यात लाओदिकीयेकरांना दिलेले अभिवचन असे आहे की, जो कोणी अॅडव्हेंटिस्ट ही अंतिम चेतावणी स्वीकारण्याची निवड करील, त्याच्याकडे अजूनही ख्रिस्ताच्या “शक्तीला धरून ठेवण्यास” वेळ आहे, “जेणेकरून” ते “ख्रिस्ताबरोबर शांती करू शकतील,” कारण ख्रिस्त अजूनही त्यांच्याबरोबर “शांती करण्यास” इच्छुक आहे. परंतु मध्यरात्रीच्या आरोळीच्या वेळी, लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारीच्या कायद्याच्या अगोदर, ती संधी कायमची संपून जाते.

११ सप्टेंबर, २००१ रोजी सुरू झालेल्या कालखंडात देवाने असे वचन दिले की जे “पूर्वी लोक नव्हते”, “कोरड्या भूमीतून निघालेल्या मुळाप्रमाणे” असलेल्यांना तो “मुळे धरण्यास”, “फुलण्यास व कळी धरण्यास, आणि जगाच्या पृष्ठभागाला फळांनी भरून टाकण्यास” समर्थ करील. यिशयाच्या मुळास फुलविणारे व कळी धरण्यास लावणारे कारण म्हणजे उत्तर पाऊस होय; कारण जे मूळ फुलणार व कळी धरणार आहे ते भविष्यवाणीप्रमाणे उंचावले जाणारे निशाण ठरण्यास नियोजित आहे, आणि ते निशाण म्हणजे यिशयाचे मूळ होय.

उत्तरकाळातील पावसामुळे यशयाच्या मूळाला ११ सप्टेंबर, २००१ पासून फुले व कळ्या फुटू लागल्या, आणि लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी ते मूळ संपूर्ण पृथ्वीला फळांनी परिपूर्ण करील. यशया अध्याय सत्तावीसमधील रविवारचा कायदा हा ती प्रगतिशील इतिहासरेषा आहे, जी दानियेलाच्या पुस्तकातील अध्याय एक ते तीनमध्येही दर्शविली आहे. तिसऱ्या धिक्कारातील इस्लाम याची सुटका आणि त्यानंतरची तत्काळ आवर घालणे यांद्वारे ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी राष्ट्रे संतप्त झाली, तेव्हा उत्तरकाळातील पाऊस शिंपडू लागला.

या उताऱ्यात सिस्टर व्हाइट हे स्पष्ट करीत आहेत की तारण अद्याप खुले असलेला एक अल्प कालखंड असतो. त्या ज्या “कष्टकाळाचा” उल्लेख करीत आहेत, तो अनुग्रहकाळ पूर्णपणे संपुष्टात येतो तेव्हा आरंभ होणाऱ्या महान कष्टकाळापेक्षा वेगळा आहे. अॅडव्हेंटिझममध्ये, मायकल उभा राहतो तेव्हा सुरू होणाऱ्या महान कष्टकाळाच्या संदर्भात, त्यास योग्य रीतीने “लहान कष्टकाळ” असे म्हटले जाते. “लहान कष्टकाळ” हा त्या कालखंडाचे प्रतिनिधित्व करतो, जेव्हा लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यापासून राष्ट्रीय विनाशास आरंभ होतो, आणि तो अनुग्रहकाळ संपेपर्यंत चालू राहतो.

११ सप्टेंबर, २००१ पासून रविवारच्या कायद्यापर्यंतच्या इतिहासात, अॅडव्हेंटिझमचे अंतिम शुद्धीकरण आणि न्याय हे उत्तरकालीन पावसाच्या “शिंपडणी”च्या काळात घडत असल्याप्रमाणे चित्रित केले आहे. तो असा काळ आहे की ज्यामध्ये उत्तरकालीन पाऊस, जो “ताजेतवानेपणा” देखील आहे, “शिंपडणी” म्हणून सुरू होतो; परंतु रविवारच्या कायद्याच्या वेळी पूर्ण ओतप्रोत वर्षावापर्यंत प्रगती करतो. त्या काळात, जो तिसऱ्या धिक्कारातील इस्लाम राष्ट्रांना क्रोधित करतो तेव्हा सुरू होतो, उत्तरकालीन पाऊस पडू लागतो, आणि काहीजण उत्तरकालीन पाऊस ओळखतात व तो स्वीकारतात, तर काहीजण उत्तरकालीन पाऊस ओळखत नाहीत. काहींना काहीतरी घडत आहे हे ओळखू येते, पण ते काय आहे हे त्यांना समजत नाही, आणि ते त्याच्या विरोधात स्वतःला सज्ज करतात.

आताचा उत्तरकाळचा पाऊस पडत आहे, आणि असे काही आहेत जे तो ओळखतात व म्हणून तो ग्रहण करतात; तसेच असेही काही आहेत जे त्याला ओळखत नाहीत, आणि म्हणून तो ग्रहण करीत नाहीत. उत्तरकाळचा पाऊस ग्रहण करण्यासाठी तो ओळखला गेला पाहिजे. उत्तरकाळचा पाऊस केवळ एक अनुभव नाही; तो असा अनुभव आहे जो एका संदेशाद्वारे उत्पन्न होतो; परंतु त्या संदेशाची स्थापना करण्यासाठी योग्य पद्धतशास्त्र अवलंबिले गेले तरच तो संदेश ग्रहण केला जाऊ शकतो. उत्तरकाळच्या पावसाचा संदेश स्थापन करणारे पद्धतशास्त्र ओळखल्याविना, दानिएल आणि प्रकटीकरण या पुस्तकांत मांडलेल्या राज्यांच्या उदय आणि पतनात प्रतिनिधित्व केलेल्या भविष्यवाणीतील धड्यांचे आकलन करणे जवळजवळ अशक्य आहे.

जगासाठी उभारण्यात आलेला ध्वज यशयाने “यिशयाचे मूळ” असा ओळखून दिला आहे, आणि सत्तावीसाव्या अध्यायात जे “याकोबापासून येतात” ते “मूळ धरतात.” जे “यिशयाचे मूळ” आहेत, त्यांची तेथे “इस्राएल” अशीही ओळख करून दिली आहे; आणि तेच प्रथम फुलू लागतात व कळी धरतात, आणि त्यानंतर जग फळांनी भरून टाकतात. निसर्गाचे नियम भविष्यवाणीच्या नियमांना विरोध करत नाहीत, कारण निसर्ग आणि भविष्यवाणी या दोन्हींचा उद्गाता तोच एक नियमदाते आहे. एखादे रोप फळ धारण करण्यापूर्वी, प्रथम कळ्यांनी आणि त्यानंतर फुलांनी प्रकट होईल अशा रीतीने, ते आधी सुप्तावस्थेतून बाहेर यावे लागते. “यिशयाचे मूळ” असलेल्या आध्यात्मिक इस्राएलवर पावसाचे प्रगतिशील ओतणे प्राप्त होते. त्याची सुरुवात “शिंपडण्याने” होते, आणि जेव्हा ध्वजाने सादर केलेल्या फळांनी जग भरून जाते, तेव्हा ते पूर्ण ओतणापर्यंत वाढते.

यशया अध्याय सत्तावीसामध्ये, पावसाच्या शिंपडण्याच्या आरंभबिंदूचे प्रतिनिधित्व कळ्या “फुटतात” त्या वेळी घडते असे केले आहे. त्या प्रथम “फुटतात” तेव्हा, पाऊस “मापाने” ओतला जात आहे असे ओळखले जाते. “मापाने, जेव्हा तो फुटतो.” ११ सप्टेंबर २००१ रोजी उत्तरकालीन पावसाचे शिंपडणे “मापाने” ओतले जाऊ लागले, कारण त्या वेळी गहू व तण, किंवा शहाणे व मूर्ख, अजूनही एकत्र मिसळलेले होते.

यशया सत्तावीसावा अध्याय उत्तरकालीन पावसाच्या ओतण्याच्या प्रारंभाच्या इतिहासाची ओळख करून देतो, जेव्हा कोरड्या जमिनीतून मूळ अंकुरते, आणि पुढे संपूर्ण पृथ्वी फळांनी परिपूर्ण होईपर्यंतचा सर्व प्रवास दर्शवितो. या अध्यायात असे निदर्शित केले आहे की, “मोजमापाने, जेव्हा ते फुटून बाहेर येईल, तेव्हा तू त्याच्याशी वाद करशील.” जेव्हा उत्तरकालीन पाऊस “शिंपण” म्हणून मोजला जात आहे, तेव्हा सिस्टर व्हाइट असे म्हणतात की उत्तरकालीन पाऊस, “आपल्या सभोवताली सर्वत्र अंतःकरणांवर पडत असला तरी, आपण तो ओळखणार नाही किंवा स्वीकारणार नाही.”

असे करताना, ती अशा एका मंडळीची ओळख करून देते जी पावसाच्या पडण्यास ओळखणाऱ्यांबरोबर आणि न ओळखणाऱ्यांबरोबर मिश्रित आहे. मागील उताऱ्यात ती हे ओळख करून देते की, जेव्हा देव उत्तरवर्षा अपरिमित रीतीने ओततो, तेव्हा ते शहाण्या व मूर्ख कुमारिकांच्या मिश्रणाचा शेवट झाला आहे, याची खूण ठरते; असे ती या विधानाद्वारे सांगते: “जेव्हा आपण ख्रिस्ताच्या सेवेसाठी संपूर्ण, पूर्ण अंतःकरणाने समर्पण केलेले असेल, तेव्हा देव आपल्या आत्म्याच्या अपरिमित ओतण्याद्वारे त्या वस्तुस्थितीची दखल घेईल; परंतु चर्चचा मोठ्यात मोठा भाग देवाबरोबर सहकारी कामकरी नसताना हे होणार नाही.”

मत्तय पंचवीसमध्ये मंडळीचा मोठा भाग, किंवा मंडळीतील बहुसंख्य, मूर्ख कुमारिका म्हणून दर्शविला आहे; कारण बायबलनुसार “अनेक” बोलाविलेले असतात, परंतु “थोडे” निवडलेले असतात. शहाण्या आणि मूर्ख यांना, लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यापूर्वी मध्यरात्री उद्भवणाऱ्या संकटाच्या वेळी, देवाच्या विधिपूर्वक व्यवस्थाीनुसार वेगळे केले जाते. या विभाजनातून असा एक लोकसमूह निर्माण होतो की जो नंतरच्या पावसातील आत्म्याच्या संपूर्ण ओतप्रोत वर्षावास ग्रहण करू शकतो आणि “एका दिवशी जन्मलेले राष्ट्र” बनतो. मग येशयाची मुळे ध्वजाप्रमाणे उंचावली जातील आणि पृथ्वी फळांनी परिपूर्ण करतील.

यशया सत्तावीस यामध्ये हे ओळखले जाते की जेव्हा उत्तरवृष्टी “मापात” ओतली जाऊ लागली, ११ सप्टेंबर २००१ रोजी, तेव्हा “तू तिच्याबरोबर वाद करशील.” “मापात, जेव्हा ती पुढे निघते, तेव्हा तू तिच्याबरोबर वाद करशील.” ११ सप्टेंबर २००१ ची घटना जगात आणि मंडळीत तत्काळ वादविवादाचा विषय बनली. आजच्या या दिवसापर्यंत—वीस वर्षांहून अधिक काळानंतरही—त्या घटनांना इस्लामच्या कृत्याशी जोडण्याविरुद्ध, एखाद्या जागतिकतावादी कटकारस्थानाच्या स्वरूपाशी जोडण्याच्या बाजूने, अद्यापही युक्तिवाद केले जात आहेत. उत्तरवृष्टीच्या शिंपडण्याच्या आगमनाशी संबंधित वाद ११ सप्टेंबर २००१ रोजी सुरू झाला, परंतु जगात चालविले जाणारे वाद हे देवाच्या भविष्यवाणीच्या वचनात ओळखलेला “वाद” नाहीत. हा वाद पुढे येणाऱ्या भविष्यकथनांसारख्या भविष्यवाण्यांबद्दल आहे.

११ सप्टेंबर २००१ नंतर तात्काळ अॅडव्हेंटिस्ट मंडळीने अशा उताऱ्यांना जगापासून लपवण्याचा प्रयत्न केला. हे न्यूयॉर्क शहराविषयी, आणि त्या प्रचंड उंच इमारतींविषयी, ज्यांमध्ये लागलेल्या त्यानंतरच्या आगी अग्निशमन दलाच्या गाड्यांना विझवता आल्या नाहीत, असे कसे नसू शकते? अॅडव्हेंटिस्ट मंडळी ज्या लेखनांविषयी असा दावा करते की ती एका भविष्यवक्त्रीने लिहिलेली आहेत, त्या लेखनांतील असा उतारा, अशा प्रकारे पूर्णत्वास आलेल्या घटनेनंतर, घरांच्या छपरांवरून जाहीर केला गेला नसता तर कसे?

उत्तरवर्षावाच्या शिंपडण्याचे आगमन, जे त्या भविष्यवाणीतील “वाद” च्या आगमनाची खूण ठरते, तेच अॅडव्हेंटिझमच्या अंतिम बंडखोरीचीही ओळख करून देते; कारण तेथेच ते ज्यांना शिल्लक राहिलेल्यांसाठीची संदेष्ट्री म्हणून ओळखतात, तिच्या स्पष्ट व साध्या शब्दांना पूर्णतः नाकारतात.

गहू व कोंडा या दोघांचे भविष्यसूचक बांधणे ११ सप्टेंबर २००१ रोजी भविष्यवाणीच्या आत्म्याविरुद्ध झालेल्या बंडाने सुरू झाले; त्या बंडाने १८६३ मध्ये बायबलविरुद्ध आरंभ झालेल्या क्रमिक बंडखोरीचा समारोप दर्शविला.

ॲडव्हेंटिझम खालील उताऱ्याकडे कसे दुर्लक्ष करू शकते, ज्यात थेट असे म्हटले आहे की जेव्हा या इमारती कोसळतील तेव्हा प्रकटीकरण अठरा, वचने एक ते तीन, पूर्ण होतील?

येथे आपण ज्याविषयी विचार करीत आहोत तो प्रश्न हा नाही की हे उतारे ११ सप्टेंबर २००१ रोजी पूर्ण झाले काय, कारण ते निःसंशयपणे पूर्ण झाले; परंतु आपण ज्याविषयी विचार करीत आहोत तो प्रश्न म्हणजे त्या वेळी आरंभ झालेला “वादविवाद” हा होय. तो वादविवाद योग्य किंवा अयोग्य कार्यपद्धतीविषयी होता. अॅडव्हेंटिस्ट चर्चने १८६३ मध्ये विल्यम मिलर यांच्या भविष्यवाणीच्या अर्थनिर्णयाच्या चौदा नियमांचा नकार करण्यास सुरुवात केली, आणि ते आता अशा बिंदूपर्यंत पोहोचले आहेत की धर्मभ्रष्ट प्रोटेस्टंटवाद आणि रोमन कॅथोलिकवाद यांच्या धर्मशास्त्रज्ञांकडून वारंवार अनुमोदन न मिळालेला, अॅडव्हेंटिस्ट धर्मशास्त्रज्ञांनी लिहिलेला बायबल-अभ्यासाचा एखादा ग्रंथ तुम्ही विकत घेऊ शकत नाही. १८६३ पासून २००१ पर्यंत, आणि आजही, विल्यम मिलर यांच्या भविष्यवाणीच्या अर्थनिर्णयाच्या नियमांनी मूळतः दर्शविलेली कार्यपद्धती बाजूस सारून रोमन कॅथोलिकवाद आणि धर्मभ्रष्ट प्रोटेस्टंटवाद यांची कार्यपद्धती स्वीकारण्यात आली. प्रकटीकरण अठरावा अध्याय, एक ते तीन वचने, पूर्ण झाली तेव्हा जो भविष्यसूचक “वादविवाद” आरंभ झाला, तो खरी किंवा खोटी कार्यपद्धती याविषयी होता.

पुढील लेखात आपण यशया ग्रंथाच्या सत्तावीसाव्या अध्यायातील “वादविवादाचा” पुढील विचार करणार आहोत.