दानिएलचे पुस्तक - क्रमांक बावीस

देवाने मान्यता दिलेली कार्यपद्धती यशया अध्याय अठ्ठावीस आणि एकोणतीस मध्ये स्पष्टपणे ओळखून दाखविली आहे, जिथे त्या कार्यपद्धतीचे प्रतिरूप “ओळीवर ओळ” असे दर्शविले आहे. ११ सप्टेंबर २००१ रोजी प्रकटीकरण अठरा मधील सामर्थ्यवान देवदूत खाली उतरला, आणि असे करताना त्याने ११ ऑगस्ट १८४० रोजी केलेले आपले अवतरण पुन्हा एकदा केले. दोन्ही प्रसंगी, त्याच्या अवतरणानंतर बाबेल पडलेली आहे असे ओळखण्यात आले, आणि तिच्या सहभागात अद्याप असलेल्यांनी तिच्यातून बाहेर यावे, अशी हाक देण्यात आली, आणि लवकरच पुन्हा देण्यात येईल. दोन्ही प्रसंगी, ज्या घटनेने भविष्यवाणीची पूर्तता केली तिचा परिणाम जगभर झाला; कारण जशी १८४० मध्ये पहिल्या देवदूताचा संदेश “जगातील प्रत्येक मिशन स्थानापर्यंत” पोहोचविण्यात आला, तसेच ११ सप्टेंबर २००१ ची घटना संपूर्ण जगावर परिणाम करणारी ठरली आणि ती जगाने समजून घेतली. ११ ऑगस्ट १८४० रोजी पूर्ण झालेली भविष्यवाणी अशी होती की तिने दुसऱ्या हायाच्या इस्लामवर घातलेला अटकाव दर्शविला, आणि ११ सप्टेंबर २००१ नंतर लगेचच तिसऱ्या हायाच्या इस्लामवरही एक अटकाव घालण्यात आला.

११ ऑगस्ट, १८४० हे १७९८ मध्ये अंतकाळी उघडण्यात आलेल्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीचे प्रतिनिधित्व करते, आणि ११ सप्टेंबर, २००१ हे १९८९ मध्ये अंतकाळी उघडण्यात आलेल्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीचे प्रतिनिधित्व करते. पहिल्या देवदूताच्या चळवळीचा मुख्य नियम ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी प्रमाणित झाला, आणि तो नियम म्हणजे एक दिवस एका वर्षासाठी हे तत्त्व. तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीचा मुख्य नियम ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी प्रमाणित झाला. तो नियम असा की सत्य “ओळीवर ओळ” आणून स्थापित केले जाते, ज्याद्वारे अंत हा आरंभानेच दर्शविला जातो, आणि इतिहासाची पुनरावृत्ती होते हे प्रदर्शित होते. ११ सप्टेंबर, २००१ ची भविष्यवाणीतील घटना केवळ सिस्टर व्हाईट यांच्या थेट शब्दांनीच स्थापित होत नाही, तर त्याहून अधिक महत्त्वाचे म्हणजे त्या घटना मिलरवादी इतिहासातील त्याच मार्गचिन्हाशी परिपूर्णरीत्या समांतर होत्या या वस्तुस्थितीने ती स्थापित होते. ११ ऑगस्ट, १८४० च्या घटनेद्वारे जे ओळखले गेले, ते भविष्यवाणीची परिपूर्ती इतके नव्हते, जितके मिलर आणि त्यांच्या सहकाऱ्यांनी स्वीकारलेल्या पद्धतिशास्त्राच्या सुदृढतेचे प्रमाण होते.

११ सप्टेंबर २००१ रोजी, जेव्हा उत्तरकालीन पावसाचे मापन होऊ लागले, तेव्हा “वाद” हा खऱ्या किंवा खोट्या पद्धतिशास्त्राविषयी होता आणि अजूनही आहे. मिलेराइट चळवळीच्या भविष्यवाण्या १८४३ आणि १८५० या दोन्ही चार्टांवर मांडलेल्या आहेत; आणि सिस्टर व्हाइट यांनी त्या प्रभूद्वारे रचलेल्या असल्याचे मान्य केले आहे, तसेच त्या हबक्कूक अध्याय दोनच्या परिपूर्तीचेही रूप असल्याचे सांगितले आहे. “मिलर आणि त्याच्या सहकाऱ्यांनी स्वीकारलेल्या भविष्यवाणीच्या अर्थनिर्णयाच्या तत्त्वांद्वारे” निर्माण झालेला मिलेराइटांचा संदेश, आणि ज्यातून पुढे मध्यरात्रीच्या घोषणेच्या संदेशास समर्थ करणारी “अद्भुत गती” निर्माण झाली, तो त्या दोन पवित्र चार्टांवर दर्शविण्यात आला होता. त्या दोन पवित्र चार्टांवर दर्शविलेल्या भविष्यवाण्या मिलरच्या भविष्यवाणीविषयक नियमांद्वारे ओळखल्या गेल्या व स्थापित केल्या गेल्या. हे चार्ट हबक्कूकमधील त्या आज्ञेची परिपूर्ती होते की मिलरच्या पद्धतिशास्त्राद्वारे स्थापित झालेल्या भविष्यवाण्या अनेकवचनातील “tables” वर दृश्यरूपाने मांडल्या जाव्यात. हबक्कूक अध्याय दोन, यशया अध्याय सत्तावीसमधील “वाद” ओळखतो आणि त्याच्याशी थेट संबंधित आहे.

या वचनातील “reproved” या शब्दाचा अर्थ ‘वाद घातला गेला’ असा होतो. पहिल्या आणि तिसऱ्या देवदूतांच्या चळवळीतील पहारेकरी या दोघांचे प्रतिनिधित्व करणारा हबक्कूक याच्याशी वाद घातला जाणार होता, आणि वादविवाद सुरू झाल्यावर त्याने काय उत्तर द्यावे हे समजून घेण्याची त्याची इच्छा होती. पहिल्या देवदूताच्या इतिहासातील उत्तर म्हणजे त्या दोन पवित्र आलेखांची निर्मिती; आणि तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीच्या इतिहासातील उत्तर म्हणजे हबक्कूकच्या दोन पट्ट्या या शीर्षकाखालील भविष्यवाणीमालिकेची निर्मिती. आलेख आणि ती मालिका या त्या त्या संबंधित इतिहासांत दर्शविलेल्या कार्यपद्धतीवर उभारल्या गेल्या होत्या. हबक्कूकमध्ये, ती कार्यपद्धती संदेश स्थापन करण्यासाठी पहारेकरी जे वापरतात त्याचे प्रतिनिधित्व करते, आणि ती “वादविवाद” केला जाणारा प्रश्नही ओळखून देते, ज्यामुळे पुढे उपासकांचे दोन वर्ग निर्माण होतात.

एक वर्ग विश्वासाद्वारे धर्मी ठरविला जातो, आणि दुसरा वर्ग आत्म्याने उन्मत्त होतो, जसे फरीसी आणि महसूल वसूल करणारा यांच्याद्वारे दर्शविले आहे. फरीसी लोकांनी अशा एका पद्धतीवर भरोसा ठेवला होता जी प्रथा आणि परंपरेवर आधारित होती; आणि फरीसीने त्या धार्मिक व्यवस्थेचेही प्रतिनिधित्व केले, जी स्वतःला देवाची निवडलेली प्रजा आणि सत्याची रक्षक म्हणविणाऱ्यांच्या अधिपत्याखाली चालणारी श्रेणीबद्ध रचना अंमलात आणून आपल्या कळपावर नियंत्रण ठेवत होती, परंतु शेवटी त्यांनीच सत्याच्या क्रूसवधात सहभाग घेतला. यशया अध्याय सत्तावीस मधील भविष्यसूचक “वाद” हा खऱ्या आणि खोट्या बायबलाधारित पद्धतीविषयी आहे. त्या “वादातील” विरोधक हे त्या काळातील एलियाच्या पद्धतीचे अनुसरण करणारे, आणि ख्रिस्ताच्या काळातील सनहेद्रिनद्वारे आदर्शरूपाने दर्शविलेल्या, दीर्घकाळापासून प्रस्थापित धर्मशास्त्रीय तज्ज्ञांच्या व्यवस्थेचे अनुयायी असे आहेत.

सत्तावीसावा अध्याय दाखवितो की “वाद” तेव्हा आरंभ होतो, जेव्हा तो “थांबवितो,” किंवा “पूर्वेच्या वाऱ्याच्या दिवशी” देव “आपला प्रचंड वारा” आवरतो. “मापाने, जेव्हा ते पुढे निघते, तेव्हा तू त्याच्याशी वाद करशील; तो पूर्वेच्या वाऱ्याच्या दिवशी आपला प्रचंड वारा थांबवितो. म्हणून याकोबाचा अधर्म याच्याद्वारे शुद्ध केला जाईल.” “शुद्ध केला जाईल” या शब्दाचा अर्थ प्रायश्चित्त करण्यात येईल असा आहे, आणि तो शोधक न्यायातील पापाच्या पुसून टाकण्याचे प्रतिनिधित्व करतो. ज्या पद्धतीवर वादविवाद होतो, तीच त्या कसोटीचे प्रतिनिधित्व करते जी उत्तीर्ण होणे आवश्यक आहे, जर देवाच्या लोकांची पापे पुसून टाकली जाणार असतील. कसोटी म्हणून एलियाची पद्धत ख्रिस्ताच्या इतिहासात प्रतिनिधित्व केली आहे, जिथे आपल्याला पूर्वसूचना देण्यात आली आहे की त्या काळात, ज्यांनी योहान बाप्तिस्ताचा संदेश नाकारला (ज्याला ख्रिस्ताने एलिया म्हणून ओळखले), त्यांना येशूच्या शिकवणींचा लाभ होऊ शकला नाही.

उत्तरकाळच्या पावसाचा संदेश हा येशूच्या शिकवणींप्रमाणे दर्शविला आहे, कारण तोच वचन आहे; आणि याहूनही पुढे, उत्तरकाळचा पाऊस हा “शीतलता” म्हणून दर्शविला आहे, ज्याची व्याख्या “प्रभूची उपस्थिती” अशी केली आहे.

बहीण व्हाईट ओळख करून देतात की प्रकटीकरण अध्याय दहा मध्ये अवतरलेला देवदूत, ११ ऑगस्ट १८४० रोजी, “येशू ख्रिस्तापेक्षा कमी व्यक्तिमत्त्वाचा नव्हता.” म्हणून ११ सप्टेंबर २००१ रोजी अवतरलेला देवदूतही “येशू ख्रिस्तापेक्षा कमी व्यक्तिमत्त्वाचा नव्हता.” या दोन्ही इतिहासांत त्याचे अवतरण हे खरी किंवा खोटी पद्धतशास्त्र यावरील भविष्यवाणीतील “वादविवाद” यांच्या आरंभीची ओळख करून देते; कारण ते त्याच्या हातातील त्या पुस्तकाद्वारे दर्शविले गेले आहे, जे देवाच्या लोकांना खाण्याची आज्ञा देण्यात आली होती. गालीलमध्ये असताना, येशूने शिष्यांना शिकविले की त्यांनी त्याचे मांस खाल्ले पाहिजे आणि त्याचे रक्त प्याले पाहिजे, कारण त्याने तेथे असा दावा केला की तो स्वर्गातून उतरविलेली भाकर आहे. आपल्या सेवाकार्यातील इतर कोणत्याही टप्प्यापेक्षा तेथे त्याने अधिक शिष्य गमावले, आणि जे निघून गेले, ते पुन्हा कधीच परतले नाहीत. जे निघून गेले, त्यांनी तसे यासाठी केले की त्यांनी त्याच्या शिकवणीचे परीक्षण त्याच्या वचनांचा शाब्दिक अर्थ घेण्याच्या खोट्या पद्धतशास्त्राने करण्याची निवड केली, त्याऐवजी त्यांना योग्य आध्यात्मिक अर्थाने लागू केले नाही. यशया सत्तावीस मधील “वादविवाद” हा एक भविष्यसूचक वाटचिन्ह आहे, ज्यास हे सिद्ध करण्यासाठी अनेक साक्षी आहेत की तो एलियाच्या दूताने दर्शविलेल्या पद्धतशास्त्राच्या समोर उभ्या असलेल्या बायबलविश्लेषणाच्या एका स्थापित, प्रकटपणे मान्यताप्राप्त व्यवस्थेचे प्रतिनिधित्व करतो.

ते माजी कराराचा आणि देवाच्या निवडलेल्या लोकांचा क्रमाक्रमाने होत जाणारा अंत, तसेच जे “पूर्वी देवाचे लोक नव्हते” अशांबरोबर करारसंबंधाच्या प्रारंभाचा एक विशिष्ट बिंदू दर्शविते. याहून अधिक महत्त्वाचे म्हणजे, तो “वाद” त्या कालखंडाच्या प्रारंभाचे प्रतिनिधित्व करतो, जो लवकरच येणाऱ्या रविवार कायद्याने समाप्त होतो. अल्फा आणि ओमेगा नेहमीच आरंभासह अंताचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि असे करताना तोच “वाद” आपल्या पितरांच्या पापांपैकी एका पापाचे प्रतीक बनतो, जे लेवीय पुस्तक अध्याय सव्वीस मधील प्रार्थना पूर्ण करण्यासाठी मान्य व अंगीकार करून कबूल केले गेले पाहिजे.

दानिएलाच्या नवव्या अध्यायातील प्रार्थना ही प्रकटीकरण अकरामधील साडेतीन दिवसांच्या समाप्तीला अर्पण केली जाणारी प्रार्थना दर्शविते. हा कालावधी यशया सत्तावीसामध्ये त्या काळाच्या रूपाने दर्शविला आहे, जेव्हा “तटबंदी असलेले नगर ओसाड होईल, आणि वसाहत टाकून दिली जाईल, वाळवंटाप्रमाणे सोडून दिली जाईल: तेथे वासरू चारेल, तेथेच ते आडवे पडेल, आणि त्याच्या फांद्या खाऊन टाकेल. त्याच्या डहाळ्या कोमेजल्यावर त्या मोडून टाकल्या जातील: स्त्रिया येतील, आणि त्यांना अग्नीत टाकतील: कारण हे समज नसलेले लोक आहेत: म्हणून ज्याने त्यांना निर्माण केले तो त्यांच्यावर दया करणार नाही, आणि ज्याने त्यांना घडविले तो त्यांना कृपा दाखविणार नाही.”

त्या दोन साक्षीदारांवर “कृपा” दाखविली जात नाही, कारण त्यांनी अशी एक खोटी भविष्यवाणी जाहीर केली की जिने साडेतीन दिवसांच्या “अरण्य” कालखंडास आरंभ करून दिला. त्यानंतर ते “अविवेकी लोक” झाले, जरी यापूर्वी ते “तटबंदी असलेले नगर” होते. मग ते नगर “उजाड” झाले आणि “त्यागलेले” असे एक “निवासस्थान” ठरले. ते सदोम व मिसर या नगराच्या रस्त्यावर पडलेल्या कोरड्या, मृत हाडांसारखे झाले. मग जेव्हा मृतांना उठण्यास बोलाविले जाते, तेव्हा त्यांच्या पित्यांच्या पापांद्वारे त्यांची परीक्षा होते; आणि त्यात त्या कालखंडाच्या प्रारंभी झालेला “वादविवाद” समाविष्ट असतो, जो पहिल्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्रदानाने सुरू होतो आणि तिसऱ्या संदेशाच्या आगमनाने समाप्त होतो. तो वादविवाद असा आहे की त्यांच्या इतिहासातील एलियाने दर्शविलेली कार्यपद्धती स्वीकारायची की नाकारायची. 1863 मध्ये, अॅडव्हेंटिझमच्या पित्यांनी एलियाद्वारे सादर केलेला मोशेच्या “सात वेळा” यांचा संदेश नाकारला.

जुलै, २०२३ पासून यशया सत्तावीस मधील कोमेजलेल्या फांद्यांनी हे ठरविले पाहिजे की त्या गालील येथील मंडळीची पापे, तसेच १८६३ चा इतिहास आणि सप्टेंबर ११, २००१ चा इतिहास, पुन्हा करणार आहेत की नाही. हबक्कूक अध्याय दोन आणि यशया सत्तावीस, तसेच एलियाह, योहान बाप्तिस्ता आणि विल्यम मिलर यांच्याद्वारे दर्शविलेली पद्धत नाकारणे म्हणजे पृथ्वीच्या अंतकाळी ज्यांच्यावर काळ आला आहे त्यांच्यासाठी नोंदविण्यात आलेल्या पवित्र आदर्शांद्वारे लाभ घेण्याऐवजी आपल्या पितरांची पापे पुन्हा करणे होय.

पवित्र कार्यपद्धती मध्यरात्रीच्या आक्रोशाचा संदेश स्थापित करते; आणि तोच उत्तरवृष्टीचा संदेश आहे. तो संदेश, जेव्हा आत्मिक रीतीने आत्मसात केला जातो, तेव्हा तद्नुरूप अनुभव उत्पन्न करतो, जसे दानिएल आणि त्या तीन योग्य पुरुषांच्या कडधान्याच्या आहारामुळे त्यांचे मुखमंडल अधिक सुंदर व पुष्ट झाले होते, त्याप्रमाणेच निश्चितपणे तो परिणाम घडतो. परंतु हबक्कूक अध्याय दोनमध्ये, विश्वासाद्वारे नीतिमत्त्वाच्या अर्पणास नाकारणाऱ्यांसाठी अडथळा अभिमान हा आहे; आणि तोच त्यांना परमेश्वरास जाणून घेण्यासाठी पुढे जाण्यापासून प्रतिबंध करतो. जर कधी असा काळ असेल की देवाच्या लोकांनी खरी कार्यपद्धती स्वीकारण्याचे कार्य, आणि देवदूताच्या हातातून संदेश ग्रहण करण्याचे कार्य, पुढे ढकलू नये, तर तो आत्ताच आहे!

देवाच्या भविष्यवाणीमय वचनाने हे ओळखून दिले आहे की जेव्हा न्यू यॉर्क शहरातील महान इमारती खाली पाडल्या गेल्या, तेव्हा प्रकटीकरण अठराचा देवदूत उतरेल आणि “प्रकटीकरण अठरा, पदे एक ते तीन पूर्ण होतील.” यशया सत्तावीस त्या काळास “पूर्ववाऱ्याचा दिवस” असे ओळखतो, आणि तोच तो काळ आहे जेव्हा “प्रचंड वारा” रोखून धरला जातो. “प्रमाणाने, जेव्हा ते पुढे निघते, तेव्हा तू त्याच्याशी वाद घेशील; पूर्ववाऱ्याच्या दिवशी तो आपला प्रचंड वारा रोखून धरतो.” सिस्टर व्हाईट ह्याच अगदी त्याच काळाची ओळख करून देतात.

जो सामर्थ्य राष्ट्रांना क्रोधित करते, ते उत्तरवर्षाव पडू लागला तेव्हा प्रकट झाले. परंतु जसेच त्या सामर्थ्याने राष्ट्रांना क्रोधित केले, तसेच ते आवरले गेले; कारण यशयाने नोंदविले आहे की तो “आपला प्रचंड वारा आवरतो.” तो प्रचंड वारा म्हणजे पूर्वेकडील वारा होय; आणि जेव्हा उत्तरवर्षाव शिंपडू लागतो व तारणाचे कार्य समाप्तीकडे येते, तेव्हा तो वारा रोखून धरला जातो. तारणाचे समाप्तीचे कार्य म्हणजे शिक्कामोर्तब करण्याचा काळ होय. “ओळीवर ओळ” या तत्त्वानुसार, एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाच्या काळात जो प्रचंड, म्हणजे पूर्वेकडील, वारा रोखून धरला जातो, तोच प्रकटीकरण अध्याय सातमधील चार वारे होत.

एक लाख चव्वेचाळीस हजारांवर लावण्यात आलेल्या शिक्क्याचे प्रतिरूप ख्रिस्ताच्या यरुशलेममध्ये झालेल्या विजयोत्सवी प्रवेशाद्वारे दर्शविण्यात आले होते. तेथे ख्रिस्ताने, आपल्या संपूर्ण जीवनात केवळ त्या एकाच वेळी, गाढवावर (इस्लामचे प्रतीक) स्वार होऊन प्रवेश केला, आणि लाझरने ती मिरवणूक यरुशलेममध्ये नेली. त्या इतिहासात सिस्टर व्हाईट लाझरची ओळख त्या शिक्क्याचे प्रतीक म्हणून करून देतात.

१८ जुलै २०२० रोजी सुरू झालेला विलंबाचा काळ, ख्रिस्ताने लाजरास उठविण्यापूर्वी केलेल्या विलंबाद्वारे दर्शविला जातो. प्रकटीकरण अध्याय अकरातील विलंबाचा काळ, साडेतीन दिवसांच्या समाप्तीला संपतो. त्या दिवसांदरम्यान ते दोन साक्षीदार रस्त्यावर मृत पडलेले होते. आणि जसा लाजरास विलंबाच्या काळानंतर उठविला जाणार होता, तसाच योहानाचे दोन साक्षीदारही उठविले जाणार होते. एकदा पुनरुत्थित झाल्यानंतर, ते यरुशलेमात जाणाऱ्या मिरवणुकीचे नेतृत्व करतात, जे “देवाचा शिक्का” आणि ख्रिस्ताच्या देवत्वाची साक्ष देणारा “मुकुटमणी चमत्कार” यांचे प्रतिनिधित्व करते. हे पुनरुत्थान एक लक्ष चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाच्या समाप्तीची ओळख करून देते; हे शिक्कामोर्तब त्या वेळी घडते, जेव्हा ११ सप्टेंबर २००१ रोजी आलेला चार वारे, पूर्वेकडील वारा, प्रचंड वारा, आवर घालून रोखून धरला जात आहे.

जेव्हा रविवारीचा कायदा ठरेल त्या क्षणी, प्रकटीकरण तेरा मधील पृथ्वीच्या पशूवर प्रतिफळरूप न्याय आणण्यासाठी ते वारे सोडले जातात. आता तर सील लावण्याच्या काळात त्यांना रोखून धरणाऱ्या त्या चार देवदूतांच्या बोटांमधूनही ते निसटू लागले आहेत. पूर्ववायूच्या दिवसाशी संबंधित भविष्यवाणीच्या आत्म्यातील सर्वांत गहन संदर्भांपैकी एक *Testimonies*, खंड नऊ मध्ये आढळतो. त्या खंडातील प्रेरित वचने अकराव्या पानापासून सुरू होतात, म्हणून तो प्रतीकात्मकरित्या “नऊ-अकरा” पासून सुरू होतो. त्या अध्यायाचे शीर्षक आहे, “The Final Crisis”, परंतु तो “For the Coming of the King” या शीर्षकाच्या विभागातील पहिलाही अध्याय आहे.

हा खंड आणि अध्यायाचे शीर्षक ज्या संपादकांनी हा खंड संकलित केला त्यांनी जाणीवपूर्वक फेरबदल करून घडविले, असा कोणताही पुरावा नाही; तरीही राजाचे आगमन हे वराच्या आगमनाप्रमाणे सहज ओळखता येते, जे दहा कुमारिकांच्या दृष्टांतात त्यांच्या पात्रांमध्ये तेल असणे किंवा नसणे यामुळे कुमारिकांमध्ये निर्माण होणाऱ्या मध्यरात्रीच्या संकटासोबत घडते. जे मध्यरात्रीचे संकट आता येत आहे, ते शीर्षक दर्शविते तसेच आहे—दहा कुमारिकांसाठीचे अंतिम संकट. त्या संकटात त्यांच्याकडे तेल आहे की नाही, हे त्या प्रकट करतात. तेल हे केवळ पवित्र आत्माच नाही; ते नेमकेपणाने पवित्र आत्मा असेही परिभाषित केलेले आहे, तसेच योग्य संदेश असेही, आणि योग्य चारित्र्य असेही.

योग्य पद्धतिशास्त्र मध्यरात्रीच्या हाकेसंबंधी योग्य संदेश स्थापित करते, आणि तो संदेश स्वीकारून त्यानुसार आचरण केल्यास योग्य स्वभाव उत्पन्न होतो. शेवटच्या संकटात हाच स्वभाव देवाची मुद्रा प्राप्त करणारा स्वभाव असतो. देवाच्या लोकांवर मुद्रांक लावण्याची प्रक्रिया पूर्ववाऱ्याच्या दिवसाच्या आगमनापासून, ११ सप्टेंबर २००१ रोजी, सुरू झाली. त्या काळाचा संदेश तेव्हा खाल्ला जाणे अपेक्षित होते. खावे किंवा खाऊ नये, हे यशयाच्या “वादविवादात” दर्शविले आहे, आणि हबक्कूकच्या प्रश्नातही, वादविवादात पहारेकऱ्यांनी काय उत्तर द्यावे, हे दर्शविले आहे. मत्तय पंचवीस आणि हबक्कूक येथील विलंबाचा काळ दोन प्रकारच्या उपासकांच्या प्रतिकात्मक दर्शनाने समाप्त होतो. प्रकटीकरण अध्याय अकरामध्ये साडेतीन दिवसांनी दर्शविलेला विलंबाचा काळ जवळजवळ समाप्त झाला आहे.

तो थांबण्याचा काळ नवव्या खंडातील त्या अध्यायाच्या आरंभीही इब्री लोकांस पत्रिकेतील एका उताऱ्याद्वारे दर्शविला आहे, जिथे पौल हबक्कूक अध्याय दोनमधील चौथ्या वचनाचे परिभाषित रूप मांडतो. पौलाचा हा उल्लेख हबक्कूक २ यास तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीत स्थान देतो; कारण ह्याच इतिहासात ख्रिस्त परमपवित्र स्थानी प्रवेशला, आणि ह्याच इतिहासात त्याच्या महायाजकीय सेवाकार्याचा प्रकाश प्रकट करण्यात आला; आणि इब्री लोकांस पत्रिकेतच पौल देवाच्या वचनातील ख्रिस्ताच्या महायाजकीय सेवाकार्याविषयीची सर्वांत स्पष्ट प्रकटीकरण मांडत आहे.

पहिल्या देवदूताच्या हालचालीत हबक्कूक २ मध्ये अद्याप ख्रिस्ताच्या परमपवित्र स्थानी प्रवेश करण्याच्या हालचालीची ओळख झाली नव्हती, कारण ती मध्यरात्रीच्या आरोळीच्या घोषणेच्या समाप्तीपर्यंत घडली नव्हती. पौलाने उल्लेख केलेला विलंबकाळ हा हबक्कूक आणि मत्तय यांचा विलंबकाळ आहे, परंतु तो असा विलंबकाळ आहे जो १८ जुलै, २०२० रोजी आरंभ होणार होता. हबक्कूक २ मधील शेवटचा वचन मिलराइट इतिहासातील मध्यरात्रीच्या आरोळीच्या समाप्तीचे आणि तिसऱ्या देवदूताच्या आगमनाचे प्रतिनिधित्व करतो:

टेस्टिमोनिज, खंड नऊ, पृष्ठ अकरापासून (नऊ-अकरा) सुरू होऊन, दहा कुमारींच्या दृष्टांतावर, विलंबाच्या काळावर आणि त्याचा हबक्कूक व मत्तय यांच्याशी असलेल्या संबंधावर, तसेच अंतिम संकटावर आणि ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी, जेव्हा भविष्यवाणीविषयक वाद समोर आला, यांवर भर देते.

दानिएलच्या पहिल्या अध्यायाने दर्शविलेल्या काळाच्या प्रारंभी पद्धतिशास्त्राविषयी जी “वादविवाद” झाली; आणि जी दानिएल अध्याय १ ते ३ यांनीही दर्शविली आहे; आणि जी ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी सुरू होणाऱ्या इतिहासानेही दर्शविली आहे; आणि जी योहान अध्याय ६ मधील, गालीलातील संकटाच्या इतिहासातही दर्शविली आहे; आणि जी ११ सप्टेंबर, २००१ च्या इतिहासातही (१८ जुलै, २०२० पर्यंत) दर्शविली आहे, ती आता पुन्हा घडत आहे—परंतु व्यापक अॅडव्हेंटिझममध्ये नव्हे, तर अरण्यात पुकारणाऱ्या “आवाजाने” त्यांच्या जडत्वातून जागृत केल्या जात असलेल्या मृत, शुष्क हाडांमध्ये.

आम्ही पुढील लेखात यशया अध्याय अठ्ठावीस आणि एकोणतीस यांमध्ये दर्शविलेल्या उत्तरकालीन पावसाच्या रूपातील कार्यपद्धतीचा विचार करू.