दानिएलाचे पुस्तक - क्रमांक पंचवीस

“बाबेलच्या शेवटच्या अधिपतीवर, जसा प्रतिरूपाने तिच्या पहिल्यावर आला होता, तसाच दैवी पहारेकऱ्याचा हा न्यायवचन आला होता: ‘हे राजानो,... तुला सांगितले जाते; राज्य तुझ्यापासून निघून गेले आहे.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

आणि त्या दिवशी असे होईल की, सोर सत्तर वर्षे विस्मरणात जाईल, एका राजाच्या दिवसांप्रमाणे; सत्तर वर्षांच्या समाप्तीनंतर सोर वेश्येप्रमाणे गाईल. यशया 23:15.

आणि लिहिलेले लेखन हे असे होते: मने, मने, तेकेल, उपहर्सीन. या गोष्टीचा अर्थ असा आहे: मने; देवाने तुझ्या राज्याची गणना केली आहे आणि त्याचा अंत केला आहे. तेकेल; तुला तराजूत तोलण्यात आले आहे आणि तू अपुरा आढळला आहेस. पेरेस; तुझे राज्य विभागले गेले आहे आणि मेदी व पारशी यांना देण्यात आले आहे. दानियेल ५:२५–२८.

परमेश्वराने आपल्या क्रोधात सियोनकन्येला मेघाने आच्छादले आहे, आणि इस्राएलचे वैभव स्वर्गातून पृथ्वीवर पाडून दिले आहे, आणि आपल्या क्रोधाच्या दिवशी आपल्या पादपीठाचे स्मरणही केले नाही! परमेश्वराने याकोबाची सर्व निवासस्थाने गिळंकृत केली आहेत, आणि दया दाखविली नाही; त्याने आपल्या कोपात यहूदाकन्येचे दुर्ग उद्ध्वस्त केले; त्यांना भूमीवर आणून टाकले; त्याने राज्य आणि त्याचे सरदार यांना अपवित्र केले. त्याने आपल्या प्रखर क्रोधात इस्राएलचे सर्व शिंग छाटून टाकले; शत्रूसमोरून आपला उजवा हात मागे घेतला, आणि याकोबाविरुद्ध ज्वलंत अग्निप्रमाणे प्रज्वलित झाला, जो चोहीकडे भस्म करतो. त्याने शत्रूप्रमाणे आपले धनुष्य ताणले; तो विरोधकाप्रमाणे आपल्या उजव्या हाताने उभा राहिला, आणि सियोनकन्येच्या तंबूमध्ये डोळ्यांना प्रिय वाटणारे सर्व मारून टाकले; त्याने आपला संताप अग्निप्रमाणे ओतला. परमेश्वर शत्रूप्रमाणे झाला होता; त्याने इस्राएलला गिळंकृत केले, तिचे सर्व राजवाडे गिळंकृत केले; त्याने तिचे दुर्ग नष्ट केले, आणि यहूदाकन्येमध्ये शोक व विलाप वाढविला. आणि त्याने आपला मंडप बागेतील झोपडीप्रमाणे हिंसकपणे काढून टाकला; त्याने आपल्या सभास्थानांचा नाश केला; परमेश्वराने सियोनमध्ये सणसमारंभ व शब्बाथ विस्मरणात जावेत असे केले, आणि आपल्या क्रोधाच्या संतापात राजाला व याजकाला तुच्छ मानले. परमेश्वराने आपली वेदी टाकून दिली आहे, त्याने आपल्या पवित्रस्थानाचा तिरस्कार केला आहे, त्याने तिच्या राजवाड्यांच्या भिंती शत्रूच्या हाती दिल्या आहेत; त्यांनी परमेश्वराच्या भवनात आरडाओरडा केला, जसा एखाद्या पवित्र सणाच्या दिवशी होतो. परमेश्वराने सियोनकन्येची भिंत नष्ट करण्याचा निश्चय केला आहे; त्याने मापाची दोरी ताणली, विनाश करण्यापासून आपला हात परत घेतला नाही; म्हणून त्याने तटबंदी व भिंत यांना शोक करावयास लावले; त्या दोघीही एकत्र क्षीण झाल्या. विलापगीत 2:1–8.

आणि परमेश्वराने आपल्या सेवक संदेष्ट्यांद्वारे असे सांगितले, “यहूदाचा राजा मनश्शे याने या घृणास्पद गोष्टी केल्या आहेत, आणि त्याच्यापूर्वी जे अमोरी होते त्यांनी जे काही केले त्याहून अधिक दुष्टपणा केला आहे, आणि आपल्या मूर्तींमुळे यहूदालाही पाप करावयास लावले आहे; म्हणून इस्राएलचा परमेश्वर देव असे म्हणतो, पाहा, मी यरुशलेम व यहूदा यांच्यावर असे संकट आणीत आहे की, जो कोणी त्याविषयी ऐकेल त्याचे दोन्ही कान झणझणतील. आणि मी यरुशलेमावर शोमरोनाची मोजपट्टी आणि अहाबाच्या घराण्याचा लंबक ताणीन; आणि जसा मनुष्य ताट पुसतो, पुसून ते उपडे करतो, तसा मी यरुशलेम पुसून टाकीन. आणि मी माझ्या वारशाच्या उरलेल्या लोकांना त्यागीन, आणि त्यांच्या शत्रूंच्या हाती त्यांना देईन; आणि ते आपल्या सर्व शत्रूंना लुटीस व शिकारास होतील.” २ राजे २१:१०–१४.

मग मीही क्रोधाने तुमच्याविरुद्ध प्रतिकूल चालीन; आणि मी, होय मीच, तुमच्या पापांमुळे तुम्हांला सातपट शिक्षा करीन. आणि तुम्ही तुमच्या पुत्रांचे मांस खाल, आणि तुमच्या कन्यांचे मांसही खाल. आणि मी तुमची उच्च स्थाने नष्ट करीन, तुमच्या मूर्ती फोडून टाकीन, आणि तुमची प्रेते तुमच्या निर्जीव मूर्तींच्या प्रेतांवर फेकीन; आणि माझा जीव तुम्हांला घृणास्पद मानील. आणि मी तुमची नगरे उध्वस्त करीन, तुमची पवित्र स्थाने ओसाड पाडीन, आणि तुमच्या सुगंधी अर्पणांचा सुवास मी ग्रहण करणार नाही. आणि मी देश ओसाड करीन; आणि त्यात राहणारे तुमचे शत्रू ते पाहून विस्मित होतील. आणि मी तुम्हांला परराष्ट्रीयांमध्ये पांगवून टाकीन, आणि तुमच्या मागे तलवार उपसून धरीन; आणि तुमचा देश ओसाड होईल, आणि तुमची नगरे उध्वस्त होतील. मग देश आपले शब्बाथ उपभोगील, ज्या काळात तो ओसाड पडलेला असेल, आणि तुम्ही तुमच्या शत्रूंच्या देशात असाल; त्या वेळी देश विश्रांती घेईल, आणि आपले शब्बाथ उपभोगील. तो ज्या काळात ओसाड पडून राहील त्या सर्व काळात तो विश्रांती घेईल; कारण तुम्ही त्यात वस्ती करीत होतात तेव्हा तुमच्या शब्बाथकाळात त्याला जी विश्रांती मिळाली नाही, ती आता त्याला मिळेल. लेवीय 26:28–35.

आणि तलवारीपासून जे सुटले होते त्यांना त्याने बाबेलीस नेऊन नेले; आणि पर्शियाच्या राज्याचे राज्य येईपर्यंत ते त्याचे व त्याच्या पुत्रांचे सेवक राहिले; यासाठी की यिर्मयाच्या मुखाने सांगितलेले परमेश्वराचे वचन पूर्ण व्हावे, जोपर्यंत देशाने आपले शब्बाथ उपभोगले नव्हते; कारण तो उजाड पडून राहिला त्या सर्व काळात त्याने शब्बाथ पाळला, सत्तर वर्षे पूर्ण होण्यासाठी. आता पर्शियाचा राजा कोरेश याच्या पहिल्या वर्षी, यिर्मयाच्या मुखाने सांगितलेले परमेश्वराचे वचन पूर्ण व्हावे म्हणून, परमेश्वराने पर्शियाचा राजा कोरेश याचा आत्मा प्रवृत्त केला; म्हणून त्याने आपल्या सर्व राज्यभर जाहीरनामा करविला, आणि तो लेखीही प्रसिद्ध केला, असे म्हणून, “पर्शियाचा राजा कोरेश असे म्हणतो, स्वर्गाचा देव परमेश्वर याने पृथ्वीवरील सर्व राज्ये मला दिली आहेत; आणि यहूदामधील यरुशलेम येथे त्याच्यासाठी एक मंदिर बांधण्याची आज्ञा त्याने मला केली आहे. त्याच्या सर्व लोकांपैकी तुमच्यामध्ये कोण आहे? परमेश्वर त्याचा देव त्याच्याबरोबर असो, आणि त्याने वर जावे.” २ इतिहास ३६:२०–२३.

आणि संपूर्ण पृथ्वीवर एकच भाषा आणि एकच वाणी होती. आणि असे झाले की, ते पूर्वेकडून प्रवास करीत असता, शिनार देशात त्यांना एक सपाट मैदान आढळले; आणि तेथे ते वस्ती करून राहिले. मग ते एकमेकांस म्हणाले, चला, आपण विटा बनवू या आणि त्या चांगल्या प्रकारे भाजून काढू या. आणि त्यांच्याकडे दगडाऐवजी विटा होत्या, आणि चुन्याऐवजी डांबर होते. आणि ते म्हणाले, चला, आपण आपल्यासाठी एक शहर आणि एक मनोरा बांधू या, ज्याचे शिखर स्वर्गापर्यंत पोहोचेल; आणि आपण आपले नाव मोठे करू या, नाहीतर आपण संपूर्ण पृथ्वीच्या पृष्ठभागावर विखुरले जाऊ. तेव्हा परमेश्वर त्या शहराकडे आणि त्या मनोऱ्याकडे पाहण्यासाठी खाली उतरला, जे मनुष्यपुत्रांनी बांधले होते. आणि परमेश्वर म्हणाला, पाहा, लोक एक आहेत, आणि त्या सर्वांची भाषा एकच आहे; आणि हे ते करू लागले आहेत; आणि आता त्यांनी जे काही करण्याची कल्पना केली आहे, त्यापासून त्यांना काहीही रोखले जाणार नाही. चला, आपण खाली उतरू आणि तेथे त्यांची भाषा गोंधळून टाकू, म्हणजे त्यांना एकमेकांची वाणी समजणार नाही. अशा रीतीने परमेश्वराने त्यांना तेथून संपूर्ण पृथ्वीच्या पृष्ठभागावर विखुरून टाकले; आणि त्यांनी शहर बांधणे सोडून दिले. उत्पत्ति ११:१–८.

“देवाची इच्छा जाणून घेण्यासाठी व ती आचरणात आणण्यासाठी बेलशस्सराला अनेक संधी देण्यात आल्या होत्या. त्याने आपल्या आजोबा नबुखद्नेस्सराला मनुष्यसमाजातून हद्दपार केलेले पाहिले होते. ज्यात त्या गर्विष्ठ राजाने अभिमान मानला होता ती बुद्धी ज्याने दिली, त्याच परमेश्वराने ती त्याच्याकडून काढून घेतलेली त्याने पाहिली होती. त्याने राजाला त्याच्या राज्यातून हाकलून लावलेले आणि त्याला रानातील पशूंचा सोबती बनवलेले पाहिले होते. परंतु बेलशस्सराच्या करमणुकीच्या प्रेमाने व आत्मगौरवाच्या वृत्तीने त्याने कधीही विसरू नयेत असे धडे पुसून टाकले; आणि त्याने नबुखद्नेस्सरावर विशेष न्यायनिवाडे आणणाऱ्या पापांसारखीच पापे केली. कृपेने त्याला बहाल करण्यात आलेल्या संधी त्याने वाया घालवल्या, सत्याची ओळख करून घेण्यासाठी आपल्या आवाक्यात असलेल्या संधींचा उपयोग करण्याकडे दुर्लक्ष केले. ‘तारण पावण्यासाठी मला काय करावे लागेल?’ हा प्रश्न त्या महान पण मूर्ख राजाने उदासीनतेने बाजूला सारला.”

“आजच्या बेफिकीर, बेदरकार तरुणपणाचा हा धोका आहे. जसे बळशस्सरला जागृत केले तसेच देवाचा हात पाप्याला जागृत करील, परंतु अनेकांच्या बाबतीत पश्चात्ताप करण्यास फार उशीर झालेला असेल.

“बाबेलच्या राज्यकर्त्याजवळ संपत्ती व मानमरातब होता, आणि आपल्या गर्विष्ठ आत्मभोगात त्याने स्वर्ग व पृथ्वीच्या देवाविरुद्ध स्वतःला उंच केले होते. त्याने आपल्या स्वतःच्या भुजेवर विश्वास ठेवला होता, असे न मानता की कोणी धजावून म्हणील, ‘तू हे काय करीत आहेस?’ पण जसा त्या गूढ हाताने त्याच्या राजवाड्याच्या भिंतीवर अक्षरे रेखिली, तसा बेलशस्सर भयचकित झाला आणि निःशब्द झाला. एका क्षणात तो पूर्णपणे आपल्या सामर्थ्यापासून वंचित झाला आणि लहान मुलाप्रमाणे नम्र करण्यात आला. त्याला जाणीव झाली की तो बेलशस्सरपेक्षा महान अशा एका व्यक्तीच्या दयेवर अवलंबून आहे. तो पवित्र गोष्टींची थट्टा करीत होता. आता त्याचे अंतःकरण जागृत झाले. त्याला कळले की देवाची इच्छा जाणण्याचा आणि ती करण्याचा विशेषाधिकार त्याला लाभला होता. त्याच्या आजोबांचा इतिहास त्याच्या समोर भिंतीवरील लेखनाइतकाच जिवंतपणे उभा राहिला.” Bible Echo, April 25, 1898.