दानिएलचे पुस्तक - क्रमांक बत्तीस

दानिएल अध्याय सहा हा दानिएलच्या पहिल्या सहा अध्यायांतील तिसरी ओळ आहे, जी रविवारच्या कायद्याच्या संकटाचे एक प्रत्यक्ष उदाहरण थेट सादर करते. तिसऱ्या अध्यायात नबुखद्नेझराची सुवर्णप्रतिमा आणि ते तीन विश्वासू पुरुष उंचावण्यात आलेल्या ध्वजाचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि संपूर्ण जग ते पाहते.

तिसऱ्या अध्यायात ते तिघे मानकरी नतमस्तक होण्यास नकार देतात, आणि त्यांच्या त्या कृतीमुळे त्यांच्यावर अग्निभट्टीतील छळ येतो; तर सहाव्या अध्यायात दानिएल दिवसातून तीन वेळा नतमस्तक होतो, आणि त्याच्या त्या कृतीमुळे त्याच्यावर सिंहांच्या गुहेतील छळ येतो. ओळीनुसार ओळ, हे दोन्ही प्रसंग रविवारच्या कायद्याखालील छळाचे उपासनेविषयक निर्णय म्हणून प्रतिनिधित्व करतात, जो निर्णय दोन्हीही प्रसंगी विश्वासूंनी आधीच निश्चित केलेला असतो. एकशे चव्वेचाळीस हजारांचे प्रतीक असलेल्या तीन आणि एक यांच्या संयोगाने दर्शविलेले लोक, छळाच्या हलकल्लोळ येण्यापूर्वीच सत्यात स्थिर झालेले असतात.

पाचव्या अध्यायात, रविवारीच्या कायद्याचा संबंध भूमीतील पशूच्या अंताशी आहे, आणि भिंतीतून आत आलेल्या शत्रूंनी आणलेल्या न्यायाशी आहे.

सहाव्या अध्यायात, सिंहांच्या गुहेवर राजाची मुद्रा लावली गेली याने प्रतीकात्मकरीत्या दर्शविलेल्या देवाच्या लोकांवर लावल्या जाणाऱ्या शिक्क्याची ओळख करून दिली आहे.

प्रकटीकरण ग्रंथाच्या अकराव्या अध्यायातील महान भूकंपाच्या वेळी, मेघात उंचावण्यात आलेल्या ध्वजाच्या वैशिष्ट्यांना त्या तिन्ही रेषा आपापला वाटा उचलून योगदान देतात.

दानियेल अध्याय सहावा देवाच्या लोकांवर शिक्का मारण्याची ओळख करून देतो; परंतु अधिक विशिष्टरीत्या तो “अध्यक्ष, राज्यपाल, सरदार, सल्लागार आणि सेनापती” यांच्या संघटनेवरील शिक्षेस उद्देशून आहे; या संघटनेने राजाला फसवून दानियेलाचा वध करविला. राजाची फसवणूक (जो राज्यसत्तेचे प्रतीक आहे), हा एक महत्त्वपूर्ण भविष्यसूचक विषय आहे, ज्यामध्ये अनेक भविष्यसूचक साक्षी समाविष्ट आहेत. तिसऱ्या अध्यायातील नबुखद्नेस्सर किंवा पाचव्या अध्यायातील बेलशस्सर यांच्याप्रमाणे नव्हे—जे संकट येईपर्यंत दानियेल आणि त्या तिघा साक्षीदारांविषयी अनभिज्ञ होते—संकट येण्यापूर्वीच दानियेलाविषयी दारयावेशाची “पसंती” असणे, रविवारच्या कायद्याच्या संकटासाठी भिन्न परिस्थितीची ओळख करून देते.

दानीएल हा इतर दोन अध्यक्षांपेक्षा “प्राधान्यप्राप्त” होता, आणि हे तीन अध्यक्ष त्या एकशे वीस सात्रपांवर नेमलेले होते. दानीएलचा विरोध मुख्यतः त्या अध्यक्षांशी व सात्रपांशी दाखविला आहे, आणि पाचाने दर्शविलेल्या फसवणुकीच्या संघटनेची रचना करणाऱ्या त्या दोघांपेक्षा त्याला विशेष मान देण्यात आला होता (पाच मूर्ख कुमारिका).

दारीयाचा उपयोग राजाविरुद्ध राबविण्यात येणाऱ्या एका फसवणुकीचे उदाहरण दर्शविण्यासाठी केला जात आहे; हा राजा जगाच्या अंतकाळी दहा राजांचे (संयुक्त राष्ट्रसंघाचे) प्रतिनिधित्व करतो. ही फसवणूक त्या द्वेषास हातभार लावते, जो दहा राजे (संयुक्त राष्ट्रसंघ) वेश्येविरुद्ध (पोपशाहीविरुद्ध) प्रकट करतात, आणि ज्यामुळे ते “तिला उजाड व नग्न करतील,” आणि “तिचे मांस खातील, व तिला अग्नीने जाळून टाकतील.”

संयुक्त राष्ट्रसंघ (सातवे राज्य) पोपसत्तेचा नाश करील, जरी त्यांनी अगदी अलीकडेच तिला आपले राज्य दिलेले असेल, कारण ते “थोडा काळ” राज्य करतात.

रविवारीच्या कायद्याच्या वेळी बायबलमधील भविष्यवाणीतले सहावे राज्य, म्हणजे प्रकटीकरण अध्याय तेरामधील पृथ्वीवरील पशू (संयुक्त संस्थाने), याने आपल्या सत्तर प्रतीकात्मक वर्षांच्या राज्याचा नुकताच शेवट केलेला असतो; त्या काळात बायबलमधील भविष्यवाणीतले पाचवे राज्य, म्हणजे प्रकटीकरण अध्याय तेरामधील समुद्रातील पशू (पोपशाही), यशया अध्याय तेवीसमधील त्या सत्तर प्रतीकात्मक वर्षांसाठी विस्मरणात गेलेले असते.

रविवारच्या कायद्याच्या वेळी बायबलमधील भविष्यवाणीतील सातवे राज्य, म्हणजे दहा राजे (संयुक्त राष्ट्रे), राज्य करू लागतात; परंतु ते केवळ अल्पकाळासाठीच, कारण त्या दहा राजांतील प्रमुख राजा मग संपूर्ण जगाला पशूच्या रचनेखाली—जी चर्च आणि राज्य यांची संयुक्त व्यवस्था आहे आणि जी पशूच्या प्रतिमेने प्रतीकात्मक दर्शविली जाते—आणण्यासाठी सक्तीचे कार्य आरंभ करतो.

पृथ्वीवरील पशूच्या (संयुक्त संस्थाने) प्रतीकात्मकतेतील एक मुख्य घटक—जो कोकरूप्रमाणे आरंभ करतो आणि शेवटी अजगराप्रमाणे बोलतो—तो म्हणजे त्याचे बोलणे होय. भविष्यवाणीच्या दृष्टीने, बोलणे हे विधिमंडळीय आणि न्यायिक अधिकारांच्या कृतीस सूचित करते.

संयुक्त संस्थानाने प्रथम कोकराप्रमाणे वाणी केली तेव्हा त्याने संयुक्त संस्थानाचे संविधान निर्माण केले, आणि अशा रीतीने पोपसत्तेच्या व युरोपातील राजांच्या छळापासून पळून येणाऱ्यांसाठी आश्रयभूमी स्थापन केली.

सत्तर प्रतीकात्मक वर्षांच्या शेवटी, पृथ्वीवरील पशू पुन्हा बोलतो, परंतु त्यानंतर तो अजगराप्रमाणे बोलतो, कारण तो रविवारी उपासना सक्तीने पाळवितो, जी पोपसत्तेच्या अधिकाराची खूण आहे. जेव्हा पोपसत्तेच्या अधिकाराची ही खूण सक्तीने लादली जाते, तेव्हा पोपसत्तेची आठवण केली जाते; आणि ज्या आज्ञेचे स्मरण कधीही विसरले जाऊ नये, तिचे पालन करणे बेकायदेशीर ठरविले जाते, तेव्हा तिचीही आठवण केली जाते.

मग राष्ट्रीय धर्मत्यागानंतर राष्ट्रीय विनाश येतो, आणि जगाला आर्मगेद्दोनकडे नेणाऱ्या त्या तीन सत्ता परस्पर हातमिळवणी करतात.

जेव्हा “प्रोटेस्टंटवाद” (युनायटेड स्टेट्स), “रोमन सत्ता” (व्हॅटिकन) आणि “आत्मवाद” (युनायटेड नेशन्स) रविवारीच्या कायद्याच्या वेळी हातमिळवणी करतात, तेव्हा ते जगाला आर्मगेडॉनकडे नेऊ लागतात; हे असे दर्शविले आहे की प्रथम ते जगाला एका जगव्यापी शासनाच्या अधिकाराचा स्वीकार करण्यास भाग पाडतात, ज्यामध्ये चर्च आणि राज्य यांचा समावेश असतो, आणि त्या संबंधात चर्चचे नियंत्रण असते. पृथ्वीच्या पशूद्वारे उपयोगात आणल्या जाणाऱ्या चमत्कारांच्या सामर्थ्यामुळे, केवळ सूरच्या वेश्येची पृथ्वीच्या राजांबरोबरची व्यभिचारी संगतीच घडून येत नाही, तर त्या पशूच्या जगव्यापी प्रतिमेचे “बोलणे” देखील अंमलात आणले जाते. भविष्यसूचक व्याख्येनुसार याचा अर्थ असा होतो की त्या जगव्यापी शासनाकडे एक विधिमंडळीय संस्था (न्यूयॉर्क येथे स्थित) आणि एक न्यायिक संस्था (हेग येथे स्थित) असली पाहिजे.

पृथ्वीतील पशू (संयुक्त राज्ये) संपूर्ण जगाला त्या पशूच्या जागतिक प्रतिमेला स्वीकारण्यास फसवील; ही तीच प्रतिमा आहे जी संयुक्त राज्यांनी तयार केली होती, जेव्हा त्यांनी रविवारच्या कायद्याकडे वाटचाल केली आणि अखेरीस तो अंमलात आणला. त्यानंतर तो एक-जागतिक शासनास मृत्यूची शिक्षा, आणि/किंवा आर्थिक दंड यांच्या भीतीवर त्याचे कायदे अंमलात आणण्याचे सामर्थ्य देईल. राजा दारयवेशाची फसवणूक ही त्या राजांच्या फसवणुकीचे प्रतीक आहे, जी भविष्यवाणीत वारंवार ओळखली जाते; कारण पृथ्वीतील पशू जगाला एक-जागतिक शासन स्वीकारण्यास भाग पाडू लागतो, तेव्हा जगाला ही व्यवस्था स्वीकारण्यास भाग पाडण्यासाठी जो युक्तिवाद वापरला जातो, तो असा की ज्या शक्तीने राष्ट्रांना संतप्त केले आहे (इस्लाम), तिचा विरोध जागतिक युद्धाने केला गेला पाहिजे.

संयुक्त संस्थाने पोपसत्तेच्या अधिकाराची खूण अंमलात आणतात; कारण देवाच्या न्यायांनी संयुक्त संस्थानांवर अशी संकटावस्था आणली होती की, रविवारच्या कायद्यापर्यंत पोहोचत असताना, कॅथोलिक धर्माच्या देवाकडे परतल्यास वाढत चाललेल्या आर्थिक हालअपेष्टा समाप्त होतील, असा उपाय पुढे मांडण्यात आला. तथापि रविवारच्या कायद्याच्या वेळी, खालच्या भिंतीखालून आत शिरलेला शत्रू राष्ट्रीय विनाशाचा न्याय आणतो.

प्रकटीकरण ग्रंथाच्या अकराव्या अध्यायातील “महाभूकंपाच्या” “घडीमध्ये,” इस्लामचे “तिसरे धिक्कार,” म्हणजेच सातवा कर्णा, तेव्हा वाजतो, आणि त्यामुळे राष्ट्रे क्रोधित होतील. इस्लामविरुद्ध राष्ट्रांचा तो क्रोध जगाला त्याच पोकळ आश्वासनाचा स्वीकार करण्यास फसविण्यासाठी वापरला जाईल, जे पृथ्वीवरील पशूसाठी नुकतेच निष्फळ ठरले होते. ते पोकळ आश्वासन असे आहे की, पोपसत्तेच्या अधिकाराच्या चिन्हाद्वारे दर्शविलेल्या कॅथलिक धर्मसत्तेच्या अधिकाराला अधीन झाल्यास, देवाचे वाढते न्यायनिवाडे थांबतील. संयुक्त संस्थानांसाठी आधीच निष्प्रभ ठरलेले ते आश्वासन मग घाबरलेल्या जगासाठी एक आश्वासन म्हणून वापरले जाईल.

जगातील राष्ट्रांनी जर केवळ परस्पर सहमती दर्शवून इस्लामकडून उद्भवलेल्या युद्धकारणाला सामोरे जाण्याच्या उद्देशाने एक-जागतिक शासन स्थापन होऊ दिले, तर स्थैर्य पुन्हा प्रस्थापित होईल, असा आग्रह धरला जाईल. इस्लाम हीच ती सत्ता आहे, जी धर्मग्रंथांमध्ये अशी ओळखली जाते की ती प्रत्येक मनुष्याला इस्लामविरुद्ध एकत्र आणते; परंतु असे एकत्र येणे हे राजांच्या अंतिम फसवणुकीचे स्वरूप आहे.

इस्माएल हा इस्लाम धर्माचा आध्यात्मिक पिता आहे. इस्लामचा पिता मोहम्मद इतिहासात सातव्या शतकापर्यंत प्रकट झाला नव्हता, हे खरे आहे; परंतु प्राचीन प्रत्यक्ष लोकांचा उपयोग देव शेवटच्या दिवसांतील आध्यात्मिक लोकांचे प्रतिनिधित्व करण्यासाठी करतो.

इश्माएल जन्मण्यापूर्वीच त्याचे नामकरण झाले होते आणि त्याची भविष्यवाणीतील भूमिका निश्चित करण्यात आली होती. त्याच्या आध्यात्मिक वंशजांचे हात “प्रत्येक मनुष्याविरुद्ध” असतील, आणि “प्रत्येक मनुष्याचा हात” “त्याच्या” विरुद्ध असेल. आणि प्रगत उदारमतवादाच्या मूर्ख शिकवणीच्या विपरीत, बायबल असे शिकविते की इश्माएल “आपल्या सर्व भावांच्या समक्ष वास करील.” ते आपल्या सभोवतालच्या संस्कृतीत एकरूप होत नाहीत; उलट, त्यांपैकी बरेच जण तिचा निषेध करतात, तिच्याविरुद्ध आंदोलन करतात आणि तिच्यावर आक्रमण करतात. इश्माएलचा आत्मा असा आहे की “तो” “रानटी मनुष्य” असेल. इस्लामी श्रद्धेमध्ये शांतताप्रिय असा एक वर्ग अस्तित्वात आहे, ही कल्पना ना देवाच्या वचनात टिकून राहते, ना कुराणमध्ये.

दानियेलाच्या सहाव्या अध्यायातील दोन अध्यक्ष आणि शंभर वीस प्रधान यांची फसवणूक, दहा राजांवर आणली जाणारी त्या फसवणुकीची ओळख करून देते, जेव्हा त्यांना असे मानण्यास प्रवृत्त केले जाते की रोमच्या नियंत्रणाखाली एक-जागतिक शासनाची अंमलबजावणी करण्यामागील उद्देश आणि तातडी, “तिसरे अरिष्ट” असलेल्या इस्लामी युद्धाच्या वाढत्या संकटाला तोंड देणे हा आहे. पशूची प्रतिमा एकदा उभी केली जाऊन तिला “बोलण्यास” सामर्थ्य दिले गेले की, मग जगाला फार उशिरा हे कळेल की पोपसत्तेचे उद्देश सातव्या दिवसाचा शब्बाथ पाळणाऱ्यांविरुद्ध आहेत (दानियेल), त्या शत्रूविरुद्ध नव्हेत जो दक्षिणेकडील अरक्षित भिंतीतून चोरपावलांनी आत शिरला.

पापसत्तेद्वारे अंमलात आणली जाणारी संयुक्त राष्ट्रांची फसवणूक, जी त्यांच्या अंतःकरणातील सूडभावना उत्पन्न करते, तिचे उदाहरण पवित्र शास्त्रांत वारंवार दाखविले गेले आहे; आणि दारियसची कथा या सत्याचे प्रमुख उदाहरण आहे. ही अशी फसवणूक आहे की जी प्रथम संयुक्त संस्थानांत पूर्ण केली जाते आणि नंतर जगावर पुन्हा घडविली जाते. हे सत्य एलियाह व ईजेबेल यांच्या कथेत ओळखले जाते, आणि नंतर पुन्हा योहान बाप्तिस्त व हेरोदिया यांच्या कथेत, तसेच ख्रिस्ताच्या वधस्तंभावर खिळण्याच्या प्रसंगातही दिसते. इस्लामकडून राष्ट्रांना क्रोधित केले जाणे हीच ती युक्ती आहे जी पापसत्तेची शक्ती वापरते, आणि ज्यायोगे तिला संपूर्ण जगभर सब्बाथ पाळणाऱ्यांवर आक्रमण करण्यासाठी अनुकूल स्थान प्राप्त होते.

इस्लामचा पहिला उल्लेख म्हणजे शास्त्रवचनांमध्ये इश्माएलचा परिचय; आणि जगाच्या अंतकाळी इस्लामची ओळखलेली भूमिका—जगाला सार्वत्रिक घबराटीत ढकलणे, जेणेकरून ते कोणताही प्रस्ताव उपाय म्हणून स्वीकारतील—हीच ती गोष्ट आहे जी फसवणूक सफल होऊ देते. ही फसवणूकच संयुक्त राष्ट्रांना (दहा राजे) देवाची इच्छा पूर्ण करण्यास प्रेरित करते, आणि आपले राज्य (सातवे राज्य) पोपसत्तेस (पशूला) देण्यास सहमत होऊ देते.

दारियसद्वारे आणि इतर भविष्यवाणीच्या रेषांद्वारे चित्रित केलेल्या फसवणुकीत इस्लामने राष्ट्रांना क्रोधित करण्याची भूमिका, संयुक्त राष्ट्रसंघाद्वारे पोपसत्तेचा नाश होण्यामागील अंतिम कारण, आणि तितक्याच महत्त्वाने, आधुनिक बाबेलच्या शिरोभागी स्थापन केलेल्या सातांपैकी असलेल्या आठव्या राज्याच्या गूढाभोवतीच्या परिस्थितीचा निर्देश समाविष्ट आहे.

सिंहांच्या गुहेतील दानिएल हे एक अत्यंत गुंतागुंतीचे भविष्यसूचक प्रतिरूप आहे; परंतु त्याचे आकलन केवळ “line upon line” ही कार्यपद्धती लागू केल्यावरच उपलब्ध होते.

पुढील लेखात आपण दानियेल अध्याय सहावा पुढे चालू ठेवू.