दानिएलचे पुस्तक - संख्या सदोतीस

“तारणाऱ्याच्या काळात, यहूद्यांनी सत्याचे मौल्यवान रत्ने परंपरा व आख्यायिकांच्या कचऱ्याखाली इतके झाकून टाकले होते की, खरे आणि खोटे यांतील भेद करणे अशक्य झाले होते. तारणारा अंधश्रद्धा व दीर्घकाळ जपून ठेवलेल्या भ्रमांचा कचरा दूर करण्यासाठी, आणि देवाच्या वचनाची रत्ने सत्याच्या चौकटीत बसविण्यासाठी आला. जर तारणारा आज आपल्याकडेही यहूद्यांकडे आला तसा आला, तर तो काय करील? परंपरा व विधी यांच्या कचऱ्याला दूर करण्याचे त्याला तत्सम कार्य करावे लागेल. त्याने हे कार्य केले तेव्हा यहूदी फार व्याकुळ झाले. त्यांनी देवाच्या मूळ सत्याकडून आपली दृष्टी फिरविली होती, परंतु ख्रिस्ताने ते पुन्हा त्यांच्या दृष्टीस आणले. देवाच्या मौल्यवान सत्यांना अंधश्रद्धा व भ्रम यांपासून मुक्त करणे हे आपले कार्य आहे. सुवार्तेमध्ये आपल्यावर किती महान कार्य सोपविण्यात आले आहे!” Review and Herald, June 4, 1889.

“ख्रिस्त जेव्हा जगात खऱ्या धर्माचे उदाहरण प्रस्थापित करण्यासाठी, आणि मनुष्यांच्या अंतःकरणांवर व कृतींवर राज्य करावयाच्या तत्त्वांना उंचावण्यासाठी आला, तेव्हा ज्यांना इतका महान प्रकाश प्राप्त झाला होता त्यांच्यावर असत्याने इतकी खोल पकड घेतली होती, की त्यांनी तो प्रकाश यापुढे समजेनासा केला होता, आणि सत्याकरिता परंपरा सोडून देण्याची त्यांना काहीही इच्छा नव्हती. त्यांनी स्वर्गीय शिक्षकाला नाकारले, त्यांनी तेजाच्या प्रभूला क्रूसावर खिळले, जेणेकरून ते आपल्या स्वतःच्या प्रथा व कल्पना टिकवून ठेवू शकतील. हाच तोच आत्मा आज जगात प्रकट होत आहे. मनुष्य सत्याची चौकशी करण्यास अनुकूल नसतात, कारण त्यांच्या परंपरा विचलित होतील, आणि गोष्टींची नवी व्यवस्था आणली जाईल, अशी त्यांना भीती असते. मानवजातीत चुकण्याची एक सतत प्रवृत्ती आहे, आणि मनुष्य स्वभावतः मानवी कल्पना व ज्ञान यांना फार उंच स्थान देण्यास प्रवृत्त असतो, तर दैवी व शाश्वत गोष्टी ओळखल्या जात नाहीत किंवा त्यांचे मोल केले जात नाही.” Counsels on Sabbath School Work, 47.

ख्रिस्ताच्या दिवसांत ज्ञानाची किल्ली त्या लोकांनी काढून घेतली होती, ज्यांनी ती जुन्या करारातील शास्त्रवचनांतील ज्ञानाच्या खजिन्याचे कोठार उघडण्यासाठी आपल्या हाती ठेवणे अपेक्षित होते. रब्बी आणि शिक्षकांनी प्रत्यक्षात गरीब व पीडित लोकांसाठी स्वर्गाचे राज्य बंद करून टाकले होते आणि त्यांना नाश पावण्यासाठी सोडून दिले होते. आपल्या भाषणांत ख्रिस्ताने त्यांच्या समोर एकाच वेळी अनेक गोष्टी मांडल्या नाहीत, कारण त्यामुळे त्यांच्या मनांत गोंधळ निर्माण होईल. त्याने प्रत्येक मुद्दा स्पष्ट आणि ठळक केला. भविष्यवाण्यांतील जुन्या व परिचित सत्यांची पुनरुक्ती करण्यास त्याने तुच्छ मानले नाही, जर ती त्याच्या हेतूस कल्पना मनावर बिंबविण्यास उपयुक्त ठरणार असेल.

“ख्रिस्त हा सत्याच्या सर्व प्राचीन रत्नांचा उगमकर्ता होता. शत्रूच्या कार्यामुळे ही सत्ये त्यांच्या योग्य स्थानावरून हटविली गेली होती. ती त्यांच्या खऱ्या स्थानापासून विलग करण्यात आली होती आणि चुकीच्या चौकटीत बसविण्यात आली होती. ख्रिस्ताचे कार्य म्हणजे या अमूल्य रत्नांना पुन्हा योग्य रीतीने जुळवून सत्याच्या चौकटीत स्थापित करणे होय. जगाला आशीर्वाद देण्यासाठी ज्यांनी स्वतः त्याच्याद्वारे दिलेली सत्याची तत्त्वे, ती सैतानाच्या कारस्थानामुळे गाडली गेली होती आणि वरकरणी जणू लुप्त झाली होती. ख्रिस्ताने त्यांना भ्रमाच्या कचऱ्यातून बाहेर काढले, त्यांना नवे, जीवनदायी सामर्थ्य दिले, आणि त्यांना अमूल्य रत्नांप्रमाणे प्रकाशमान होण्याची आणि सदासर्वकाळ स्थिर राहण्याची आज्ञा दिली.”

“ख्रिस्त स्वतः या जुन्या सत्यांपैकी कोणतेही सत्य किंचितही उधार न घेता वापरू शकत होता, कारण त्यानेच ती सर्व उत्पन्न केली होती. त्यानेच ती प्रत्येक पिढीच्या मनात व विचारांत रोवली होती, आणि जेव्हा तो आपल्या जगात आला, तेव्हा जी सत्ये निर्जीव झाली होती त्यांची त्याने नव्याने मांडणी केली व त्यांना जीवन्त केले, आणि भावी पिढ्यांच्या हितासाठी त्यांना अधिक प्रभावी बनविले. सत्यांना कचऱ्याखालून बाहेर काढण्याची आणि त्यांना त्यांच्या मूळ ताजेपणा व सामर्थ्यापेक्षाही अधिक ताजेपणा व शक्तीसह पुन्हा जगाला देण्याची सामर्थ्य येशू ख्रिस्तामध्येच होती.” Manuscript Releases, खंड 13, 240, 241.

“प्रभुने मला 26 जानेवारी रोजी एक दर्शन दिले, ते मी सांगत आहे. मी पाहिले की देवाच्या लोकांपैकी काही जण जडबुद्धी व सुप्त अवस्थेत होते; ते केवळ अर्धेच जागे होते, आणि आपण आता ज्या काळात जगत आहोत तो त्यांना उमजत नव्हता; तसेच ‘घाण-झाडू’ घेऊन आलेला ‘मनुष्य’ आत शिरला होता, आणि काही जण वाहून नेले जाण्याच्या धोक्यात होते. मी येशूला विनविले की त्याने त्यांना वाचवावे, त्यांना आणखी थोडा अवधी द्यावा, आणि त्यांना त्यांच्या भीषण धोक्याची जाणीव होऊ द्यावी, जेणेकरून सर्वकाळासाठी फार उशीर होण्यापूर्वी ते तयार होतील. देवदूत म्हणाला, ‘नाश एका प्रचंड वावटळीप्रमाणे येत आहे.’ मी देवदूताला विनविले की ज्यांना या जगावर प्रेम होते, जे आपल्या मालमत्तेशी आसक्त झाले होते, आणि जे त्या गोष्टींपासून स्वतःला विलग करून त्यांचा त्याग करण्यास तयार नव्हते—जेणेकरून मार्गस्थ दूतांना आध्यात्मिक अन्नाच्या अभावामुळे नाश पावत असलेल्या भुकेल्या मेंढरांना अन्न देण्यासाठी त्यांच्या प्रवासात गती मिळावी—अशांवर त्याने दया करावी आणि त्यांना वाचवावे.”

“सध्याच्या सत्याच्या अभावामुळे गरीब आत्मे मरत आहेत, आणि सत्यावर विश्वास असल्याची कबुली देणारे काहीजण देवाचे कार्य पुढे नेण्यासाठी आवश्यक साधने रोखून धरून त्यांना मरू देत आहेत, हे मी पाहिले तेव्हा ते दृश्य इतके वेदनादायक होते की ते माझ्यापासून दूर करावे अशी मी देवदूताला विनंती केली. मी पाहिले की, जेव्हा देवाच्या कार्यासाठी त्यांच्या काही संपत्तीची मागणी झाली, तेव्हा येशूकडे आलेल्या त्या तरुण मनुष्यासारखे [Matthew 19:16–22.] ते दुःखी होऊन निघून गेले; आणि लवकरच ओसंडून वाहणारी शिक्षा त्यांच्यावरून जाईल व त्यांची सर्व मालमत्ता वाहून नेईल, आणि मग पृथ्वीवरील संपत्तीचा त्याग करून स्वर्गात खजिना साठविण्यास फार उशीर झालेला असेल.” Review and Herald, April 1, 1850.

राजाने ज्या दिवसांच्या शेवटी त्यांना आपल्या समोर आणावे असे सांगितले होते, त्या दिवसांच्या समाप्तीला खोज्यांच्या अधिपतीने त्यांना नबुखद्नेस्सरासमोर आणले. आणि राजाने त्यांच्याशी संवाद साधला; आणि त्या सर्वांमध्ये दानिएल, हनन्या, मिशाएल, आणि अजर्या यांच्यासारखा एकही आढळला नाही; म्हणून ते राजासमोर उभे राहिले. आणि ज्या ज्या ज्ञान व समजुतीच्या बाबतीत राजाने त्यांची चौकशी केली, त्या सर्व बाबतींत त्याने त्यांना आपल्या सर्व राज्यातील सर्व जादूगार व ज्योतिषी यांच्यापेक्षा दहापट श्रेष्ठ आढळले. दानिएल 1:18–20.

“तुम्ही प्रभूच्या आगमनाला फार दूरचे समजत आहात. मी पाहिले की उत्तरवर्षाव [मध्यरात्रीच्या घोषणेप्रमाणे] अचानक येत होता, आणि दहापट सामर्थ्यासह.” Spalding and Magan, 5.

“सत्य नाकारताना मनुष्य त्याच्या कर्त्यालाच नाकारतात. देवाच्या नियमाला तुडविताना ते नियमदात्याच्या अधिकारालाच नाकारणारे ठरतात. लाकूड किंवा दगडाची मूर्ती घडविणे जितके सोपे आहे, तितकेच खोट्या सिद्धांतांचे आणि तत्त्वकल्पनांचे मूर्तिरूप करणेही सोपे आहे.” The Great Controversy, 584.

एफ्रैम मूर्त्यांशी जोडला गेला आहे; त्याला एकटे सोडा. होशेया 4:17.

“शास्त्री आणि फरीसी शास्त्रांचे स्पष्टीकरण करीत असल्याचा दावा करीत होते, परंतु त्यांनी त्यांचे स्पष्टीकरण आपल्या स्वतःच्या कल्पना व परंपरांनुसार केले. त्यांच्या रूढी आणि तत्त्ववचने अधिकाधिक कठोर होत गेली. आपल्या आध्यात्मिक अर्थाने, पवित्र वचन लोकांसाठी जणू एक मुद्रांकित पुस्तक झाले, त्यांच्या समजुतीस बंद झाले.” Signs of the Times, May 17, 1905.

“आपल्याकडे अनंत उद्धारकर्ता आहे, आणि देवाच्या वचनामध्ये याची साक्ष देणारी सत्याची रत्ने किती अमूल्य आहेत. परंतु ही मौल्यवान रत्ने परंपरा, विधर्म, आणि स्वतः सैतानाने उत्पन्न केलेल्या असत्याच्या प्रचंड राशीखाली गाडली गेली आहेत. त्याच्या युक्त्या मानवी मनांवर विलक्षण सामर्थ्याने कार्य करीत आहेत, जेणेकरून जे ख्रिस्तावर विश्वास ठेवतात त्यांच्यापासून ख्रिस्ताचे मूल्य झाकोळले जावे. देवाचा आणि मनुष्याचा शत्रू याने जे स्वतःला ख्रिस्ताचे अनुयायी म्हणवितात त्यांच्यावर जणू काही मोहिनी टाकली आहे, इतके की त्यांपैकी अनेकांविषयी असे म्हणता येईल, त्यांनी आपल्या भेटीची वेळ ओळखली नाही.” Review and Herald, August 16, 1898.

“चुकीची धूळ आणि कचरा यांनी सत्याची अमूल्य रत्ने पुरून टाकली आहेत, परंतु प्रभूचे कामकरी हे खजिने उघड करू शकतात, ज्यामुळे हजारो लोक आनंदाने आणि विस्मयाने त्यांच्याकडे पाहतील. देवाचे दूत नम्र कामकऱ्याच्या बाजूस असतील, कृपा आणि दैवी प्रकाश देत, आणि हजारो लोक दावीदाबरोबर अशी प्रार्थना करण्यास प्रवृत्त होतील, ‘माझे डोळे उघड, म्हणजे तुझ्या नियमशास्त्रातील अद्भुत गोष्टी मी पाहीन.’ जी सत्ये युगानुयुगे अदृश्य आणि उपेक्षित राहिली आहेत, ती देवाच्या पवित्र वचनाच्या प्रकाशित पानांतून तेजाने प्रकट होतील. ज्या मंडळ्यांनी सत्य ऐकले, नाकारले, आणि तुडविले आहे, त्या सर्वसाधारणपणे अधिक दुष्टपणे वागतील; परंतु ‘सुज्ञ,’ म्हणजे जे प्रामाणिक आहेत, ते समजून घेतील. पुस्तक उघडे आहे, आणि देवाचे शब्द त्याची इच्छा जाणून घेण्याची आकांक्षा असलेल्यांच्या अंतःकरणापर्यंत पोहोचतात. स्वर्गातून आलेल्या त्या देवदूताच्या मोठ्या घोषणेच्या वेळी, जो तिसऱ्या देवदूतास सामील होतो, हजारो लोक त्या गुंगीमधून जागे होतील, जिने युगानुयुगे जगाला धरून ठेवले आहे, आणि ते सत्याचे सौंदर्य व मूल्य पाहतील.” Review and Herald, December 15, 1885.

“प्रेषित म्हणतो, ‘संपूर्ण पवित्रशास्त्र देवप्रेरित आहे आणि ते शिकवणीसाठी, ताडनासाठी, सुधारण्यासाठी, नीतिमत्तेतील शिक्षणासाठी उपयोगी आहे; यासाठी की देवाचा मनुष्य परिपूर्ण व्हावा, सर्व चांगल्या कामांसाठी पूर्णपणे सिद्ध व्हावा.’ बायबल हे स्वतःच स्वतःचे स्पष्टीकरण करणारे आहे. एक उतारा दुसऱ्या उताऱ्यांचे कुलूप उघडणारी किल्ली ठरेल, आणि अशा प्रकारे वचनाच्या गूढ अर्थावर प्रकाश पडेल. एकाच विषयावरील विविध वचने परस्पर तुलना करून, त्यांच्या आशयाचा प्रत्येक बाजूने विचार केल्यास, पवित्रशास्त्राचा खरा अर्थ स्पष्ट होईल.”

“देवाच्या वचनाचा अर्थ समजून घेण्यासाठी पवित्रशास्त्रांवरील भाष्यग्रंथांचा सल्ला घेतला पाहिजे, असे अनेकांना वाटते; आणि भाष्यग्रंथांचा अभ्यास करूच नये, अशी भूमिका आम्ही घेत नाही; परंतु मनुष्यांच्या शब्दांच्या प्रचंड राशीखाली दडलेले देवाचे सत्य शोधून काढण्यासाठी मोठ्या विवेकाची आवश्यकता असते. बायबलवर विश्वास असल्याचा दावा करणाऱ्या समुदायाच्या नात्याने मंडळीने देवाच्या वचनातील विखुरलेले रत्न गोळा करून त्यांना सत्याच्या एका परिपूर्ण साखळीत ओविण्यासाठी किती थोडे कार्य केले आहे! सत्याची रत्ने, अनेकांच्या समजुतीप्रमाणे, पृष्ठभागावर पडलेली नसतात. दुष्टतेच्या संघटनेतील प्रधान बुद्धी सत्य नजरेआड ठेवण्यासाठी आणि महान मनुष्यांची मते पूर्णपणे पुढे आणण्यासाठी सतत कार्यरत असते. शैक्षणिक प्रक्रियांच्या माध्यमातून स्वर्गीय प्रकाश झाकोळून टाकण्यासाठी शत्रू आपल्या सामर्थ्याप्रमाणे सर्व काही करीत आहे; कारण मनुष्यांनी प्रभूचा आवाज ऐकावा, जो म्हणतो, ‘हाच मार्ग आहे, त्यात चालत जा,’ असे त्याला मुळीच अभिप्रेत नाही.”

“सत्याचे रत्न प्रकटीकरणाच्या क्षेत्रभर विखुरलेले पडले आहेत; परंतु ती मानवी परंपरांच्या खाली, मनुष्यांच्या उक्ती व आज्ञांच्या खाली गाडली गेली आहेत, आणि स्वर्गातून येणाऱ्या ज्ञानाकडे प्रत्यक्षात दुर्लक्ष करण्यात आले आहे; कारण सैतानाला जगाला असा विश्वास बसविण्यात यश आले आहे की मनुष्यांची वचने व कर्तृत्वे फार मोठ्या महत्त्वाची आहेत. प्रभु देव, जो जगतांचा सृष्टिकर्ता आहे, याने अपरिमित किंमत मोजून जगाला सुवार्ता दिली आहे. या दैवी साधनाद्वारे, जीवनाच्या झऱ्याकडे येऊ इच्छिणाऱ्यांसाठी स्वर्गीय सांत्वनाचे आनंददायी, ताजेतवाने करणारे झरे आणि चिरस्थायी दिलासा उघडण्यात आले आहेत. सत्याच्या धारा अद्याप शोधल्या जाण्याच्या आहेत; परंतु आत्मिक गोष्टी आत्मिक रीतीनेच ओळखल्या जातात. दुष्टतेने आच्छादित मनांना येशूमध्ये असलेल्या सत्याचे मूल्य जाणवत नाही.” Review and Herald, December 1, 1891.

म्हणून परमेश्वर असे म्हणतो: “जर तू परत फिरलास, तर मी तुला पुन्हा आणीन, आणि तू माझ्यासमोर उभा राहशील; आणि जर तू नीचातून मौल्यवान वेगळे काढशील, तर तू माझ्या मुखाप्रमाणे होशील; त्यांनी तुझ्याकडे परत यावे, पण तू त्यांच्याकडे परत जाऊ नकोस.” यिर्मया १५:१९

“ही शुद्धीकरणाची प्रक्रिया नेमकी किती लवकर सुरू होईल, हे मी सांगू शकत नाही; परंतु तिचा विलंब फार काळ होणार नाही. ज्याच्या हातात सूप आहे तो आपल्या मंदिरातील नैतिक अपवित्रता दूर करून ते शुद्ध करील. तो आपला खळा पूर्णपणे स्वच्छ करील.” Testimonies to Ministers, 372, 373.

“मलाखी 3:1–4 उद्धृत.”

“देवाच्या लोकांमध्ये शुद्धीकरण व निर्मलीकरणाची प्रक्रिया चालू आहे, आणि सेनाधीश परमेश्वराने या कार्यावर आपला हात ठेविला आहे. ही प्रक्रिया आत्म्यास अत्यंत क्लेशदायक असते, तरी अशुद्धता दूर व्हावी म्हणून ती आवश्यक आहे. आपण त्याच्या इच्छेस अधीन राहून आपल्या स्वर्गीय पित्याच्या निकट आणले जावे, आणि आपण परमेश्वराला नीतिमत्त्वातील अर्पण अर्पावे, यासाठी परीक्षा अत्यावश्यक आहेत. आत्म्याचे परिष्करण व शुद्धीकरण करण्याचे देवाचे कार्य चालूच राहिले पाहिजे, जोपर्यंत त्याचे सेवक इतके नम्र, इतके आत्मस्वार्थापासून मृत होत नाहीत की, सक्रिय सेवेसाठी बोलावले गेल्यावर त्यांची दृष्टी केवळ देवाच्या गौरवावरच स्थिर राहील.” Review and Herald, April 10, 1894.

“जेव्हा आपल्याला इतरांशी मतभेद करावे लागतात, किंवा इतर लोक आपल्या मतापासून त्यांचा भेद व्यक्त करतात, तेव्हा आपण ख्रिस्ती आत्मा प्रकट केला पाहिजे, आणि ही गोष्ट ठळकपणे समोर ठेवली पाहिजे की आपण शांत व न्याय्य राहू शकतो; कारण सत्य परीक्षण सहन करू शकते. जितके अधिक त्याचा अभ्यास केला जाईल, तितकाच त्याचा प्रकाश अधिक तेजाने प्रकट होईल. जे काही कठोरपणा आणि उग्रतेचा वास देत असते त्यावर प्रभू अप्रसन्न होतो, आणि जे लोक आपल्या मतांशी भिन्न असणाऱ्यांवर तुच्छता व निंदा टाकतात, त्यांना शक्य तितक्या वाईट प्रकाशात उभे करतात, त्यांच्यावर तो आपला धिक्कार ठेवतो. स्वर्गातील सर्वजण असे करणाऱ्यांकडे तशाच रीतीने पाहतात जशा रीतीने स्वर्गाने फरीश्यांकडे पाहिले, आणि त्यांना शास्त्रांविषयी तसेच देवाच्या सामर्थ्याविषयी अज्ञानी ठरवितात. सत्याचे शत्रू सत्याला असत्य ठरवू शकत नाहीत. ते सत्यावर तुडवू शकतात, आणि त्यांनी ते खाली पाडले आहे, आणि कचऱ्याने झाकून टाकले आहे म्हणून ते जिंकले गेले आहे, असे त्यांना वाटू शकते; परंतु देव आपल्या काही विश्वासू जनांवर अशी प्रेरणा करील की त्यांनी ख्रिस्ताने पृथ्वीवर असताना केले तसे करावे,—कचरा दूर सारावा, आणि सत्याच्या चौकटीत सत्याला त्याच्या योग्य स्थानावर पुन्हा स्थापित करावे.”

“ज्या मंडळींमध्ये सत्य हा चर्चेचा विषय असतो, तेथे असे लोक असतील की त्यांनी जे सत्य म्हणून मान्य केलेले नाही त्याविरुद्ध ते सर्व गोष्टींचा विरोध करतील; आणि ते स्वतःची समजूत काढीत असताना की ते केवळ चुकीविरुद्ध लढत आहेत, त्यांना निष्पक्ष कानांनी ऐकण्याची गरज आहे, जेणेकरून ते सत्य काय आहे हे समजू शकतील, आणि जे सांगितले जाते त्याचे चुकीचे प्रतिपादन व चुकीचा अर्थ लावू नयेत. त्यांच्यासमोर सर्व युगांतील त्या लोकांचे उदाहरण आहे, ज्यांनी सत्याविरुद्ध लढा दिला, आणि असे करताना त्यांनी देवाचा सल्ला (sic) स्वतःच्या विरोधात नाकारला. ज्यांना मोठा प्रकाश, आणि मोठ्या संधी प्राप्त झाल्या आहेत, आणि तरीही जे पूर्णपणे प्रभूच्या बाजूस उभे राहण्यात अपयशी ठरले आहेत, अशा लोकांवर येणारी जबाबदारी फार जड असेल. जर त्यांनी पूर्णपणे प्रभूच्या बाजूस उभे राहण्याचे धैर्य केले असते, तर जरी त्यांना एकटे उभे राहण्याचे आवाहन झाले असते, तरीही ते सचोटीमध्ये जतन केले गेले असते. तो त्यांना धैर्याने, पावित्र्यात आणि निष्पक्षतेत उभे राहण्यास समर्थ करील, आणि भ्रष्ट न झालेल्या नीतिमत्तेच्या तत्त्वांसाठी संघर्ष करण्यास समर्थ करील. तो त्यांना योग्य गोष्टीसाठी—कारण ती योग्य आहे म्हणून—लढताना आधार देईल, जरी न्याय रस्त्यावर पडला असता, आणि समता प्रवेश करू शकली नसती. त्यांना जे शुद्ध आणि निष्कलंक आहे, आणि जे ख्रिस्ताच्या जीवनाशी सुसंगत आहे, ते समजले असते; आणि जरी ते केवळ अज्ञानालाच नव्हे, तर सुशिक्षित व अनुभवी अशा त्या लोकांनाही विरोध करत उभे राहिले असते, जे त्यांना गप्प करण्यासाठी कुतर्काची शस्त्रे वापरत असत, तरीही ते आत्म्याने, वचनाने, किंवा कृतीने ख्रिस्ती धर्माच्या अत्यंत शुद्ध तत्त्वांपासून दूर वळले नसते. चुकीचा सत्याविरुद्ध चालणारा हा सर्व संघर्ष असतानाही, ते जतन केले गेले असते, आणि असा मार्ग राखण्यास समर्थ केले गेले असते की त्यांच्या शत्रूंना त्यांच्याविरुद्ध काही बोलता आले नसते किंवा त्यांना विरोध करता आला नसता. ते तत्त्वासाठी खडकाप्रमाणे स्थिर उभे राहिले असते, कोणत्याही मनुष्याशी तडजोड करण्यास नकार देत, आणि तरीही प्रत्येक ख्रिस्तीचे वैशिष्ट्य ठरेल असा आत्मा जतन करीत.”

“जो ख्रिस्ताचा अनुयायी आहे तो पवित्र आणि सामान्य यांतील भेद ओळखील, आणि मनुष्याच्या स्वभाव व कार्य यांबद्दलच्या खऱ्या पुराव्याला धरून राहील; कारण ख्रिस्ताने म्हटले आहे, ‘त्यांच्या फळांवरून तुम्ही त्यांना ओळखाल.’ ख्रिस्ती मनुष्य सर्व प्रकारच्या विरोधाच्या मध्येमध्ये पुढे चालत राहील. तो खुशामतीचा तिरस्कार करील, कारण ती सैतानापासून उत्पन्न होते. तो आरोपाचा तिटकारा करील, कारण तो दुष्टाच्या हातातील शस्त्र आहे. ते मत्सर बाळगणार नाहीत किंवा आत्मोन्नतीत रमणार नाहीत, कारण या गोष्टी देव आणि मनुष्य यांच्या वैऱ्याची लक्षणे आहेत. ते हेर म्हणून आढळणार नाहीत; कारण येशूविरुद्ध हे कार्य करण्यासाठी सैतानाने तुच्छ मानल्या गेलेल्या यहुद्यांचा उपयोग केला होता. ते आपल्या बंधूंच्या मागे प्रश्नांचा पूर लावीत फिरणार नाहीत, जसे यहुद्यांनी ख्रिस्ताच्या मागे त्याला त्याच्या शब्दांत अडकविण्याच्या हेतूने, आणि त्याला अनेक गोष्टी बोलण्यास प्रवृत्त करण्यासाठी, पाठपुरावा केला, जेणेकरून एखाद्या शब्दावरून त्याला अपराधी ठरविता येईल.” Home Missionary, September 1, 1894.