दानियेलाचे पुस्तक - क्रमांक चाळीस

दानिएल अध्याय एक, जेव्हा दानिएल अध्याय चार याच्यावर अध्यारोपित केले जाते, तेव्हा १७९८ ते १८४४ या कालावधीत पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांचा इतिहास दर्शविते. त्या इतिहासात दानिएलचे पुस्तक उघडण्यात आले, आणि जे भाग उघडण्यात आले ते अध्याय सात, आठ आणि नऊ होते. “ओळीवर ओळ” — अध्याय एक, चार, आणि नंतर सात ते नऊ — पहिल्या देवदूताच्या मिलराइट चळवळीचा इतिहास स्पष्ट करतात.

त्या इतिहासात (१७९८ ते १८४४), अॅडव्हेंटिझमच्या मूलभूत सत्यांची स्थापना झाली, आणि ती सत्ये शेवटी १८४३ च्या पायोनियर चार्टवर दर्शविण्यात आली. दानियेल अध्याय दोनमधील नबुखद्नेझराची प्रतिमा त्या चार्टवर आहे. दानियेल सात व आठमधील दर्शने त्या चार्टवर आहेत. अध्याय आठमधील “daily” जसे दर्शविलेले आहे, तसेच लेवीयव्यवस्था सव्वीस मधील “seven times” देखील आहे. प्रकटीकरण अध्याय नऊमध्ये दर्शविल्याप्रमाणे इस्लामची तीन धिक्कारे तेथे आहेत. देवाने वारंवार पूर्वसूचना दिली की त्या मूलभूत सत्यांवर आक्रमण केले जाईल.

धुळीची झाडू धरणाऱ्या मनुष्याचे कार्य, म्हणजे देवाच्या शेवटच्या दिवसांतील लोकांच्या सहभागाने पूर्ण केले जाणारे कार्य, यशयाही दर्शवितो, जेव्हा तो शेवटच्या दिवसांतील लोकांची आणि त्यांना करावयास पाचारण केलेल्या कार्याची ओळख करून देतो; कारण शेवटचे दिवस येण्यापूर्वी पाया चुकांखाली गाडला जावा, असे नियोजित होते.

“जुनी उजाड स्थाने” हा उल्लेख मूर्तिपूजकत्व आणि पोपशाही या दोन उजाड करणाऱ्या सत्तांशी संबंधित असलेल्या सिद्धान्तिक सत्यांकडे निर्देश करतो. मूर्तिपूजकत्वाच्या या दोन उजाड करणाऱ्या सत्तांनंतर पोपशाही येते, हीच गोष्ट विल्यम मिलर यांनी सादर केलेल्या प्रत्येक भविष्यवाणीच्या आराखड्यासाठी आधार म्हणून वापरली.

भविष्यवाण्येची जी रचना आराखड्याप्रमाणे दर्शविली आहे, ती त्या दोन शक्तींचा इतिहास आणि परस्परसंबंध आहे. “वसतीसाठी मार्ग पुन्हा स्थापणे” म्हणजे मिलरच्या आराखड्याची पुनर्स्थापना होय, जी त्याच्या स्वप्नात धूळ झाडणाऱ्या मनुष्याच्या कार्याद्वारे दर्शविली गेली होती. यशयाने एझ्रा आणि बाबेलहून परत येऊन यरुशलेमची दुरुस्ती करणाऱ्यांच्या इतिहासाचे उदाहरण वापरून, पूर्वीच्या उजाड अवस्थांची पुनर्स्थापना ओळखून दिली.

एज्रा आणि ज्यांनी यरुशलेमची दुरुस्ती केली, ते “शेष” लोकांचे प्रतिनिधित्व करतात, जे वस्ती करण्यासाठीचे मार्ग पुन्हा स्थापणारे आहेत; आणि तेच असे लोक आहेत जे लेवीयव्यवस्था अध्याय २६ मधील प्रार्थनेच्या संदर्भात हे कार्य पूर्ण करीत आहेत. एज्रा त्या प्रार्थनेचा उल्लेख करत म्हणतो की, “आमच्या पूर्वजांच्या दिवसांपासून आजच्या दिवसापर्यंत आम्ही मोठ्या अपराधात आहोत; आणि आमच्या अधर्मांमुळे आम्ही, आमचे राजे आणि आमचे याजक, देशांतील राजांच्या हाती, तलवारीकडे, बंदिवासाकडे, लुटीकडे आणि मुखावरील लज्जेकडे सोपविले गेलो आहोत.” तो ज्या “दिवसा”चा उल्लेख करीत आहे, तो तोच “दिवस” आहे ज्यात शेवटच्या दिवसांतील “शेष” वस्ती करण्यासाठीचे मार्ग पुन्हा स्थापतात.

एज्राचा अवशेष हे ते दोन साक्षीदार आहेत, जे साडेतीन दिवसांच्या शेवटी पुनरुत्थित केले जातात, आणि दानियेलाने नवव्या अध्यायात दर्शविल्याप्रमाणे लेवीयविवरण छब्बीस मधील प्रार्थना पूर्ण करतात. जेव्हा एज्रा आणि त्याचे सहकारी बंदिवासातून परत आले व त्यांनी यरुशलेम पुन्हा बांधले, तेव्हा त्यांनी मिलरच्या रत्नांची पुनर्स्थापना करण्याच्या कार्याचे प्रतिरूप दर्शविले; आणि ते म्हणजे मिलरच्या पायाभूत सत्यांची पुनर्स्थापना करण्याचे कार्य होय. या कारणास्तव, मिलरच्या कार्याची चौकट समजून घेणे अत्यावश्यक आहे.

यशयाच्या या दोन्ही उताऱ्यांत, कार्य अनेक पिढ्यांच्या पायाभूत गोष्टी आणि उजाड पडलेल्या अवस्थांना पुन्हा उभे करण्याचे आहे. यशया येथे अशा एका आध्यात्मिक कार्याची ओळख करून देतो, ज्याचे चित्रण अक्षरशः केलेल्या कार्याद्वारे झाले होते. त्या पायाभूत गोष्टींचे रक्षण केले जाणे अपेक्षित होते; परंतु त्याऐवजी त्या शेवटी बनावट रत्नांच्या खोट्या पायावर पूर्णपणे झाकल्या गेल्या. यशया ज्यांची ओळख करून देतो, ते अक्षरशः वीटा आणि दगड नव्हे, तर मिलेराइटांच्या पायाभूत सत्यांची पुनर्स्थापना करीत आहेत. त्या सत्यांचे प्रतीक म्हणजे मिलरची “सात काळ” या अवधीत पवित्रस्थान आणि सैन्य यांना तुडवून टाकणाऱ्या दोन उजाड करणाऱ्या सत्तांची रूपरेखा होय.

पुनर्स्थापनेचे ते कार्य “पाया” आणि “अनेक पिढ्यांची उजाड स्थाने” उभारून पुन्हा स्थापन करण्याचे म्हणून दर्शविले आहे, आणि ते येथे थोडे व तेथे थोडे अशा प्रकारे, भविष्यवाणीवर भविष्यवाणी अशी ओळ उभी करणाऱ्या पद्धतीद्वारे मूलभूत सत्यांचे पुनर्स्थापन करण्याच्या भविष्यसूचक कार्याचे प्रतिनिधित्व करते. पाया आणि उजाड स्थाने पुन्हा स्थापन करण्याचे कार्य म्हणजे 1843 आणि 1850 च्या अग्रदूतांच्या तक्त्यांवर दर्शविलेल्या मूळ सत्यांचे सादरीकरण व समर्थन करण्याचे कार्य होय; हेच हबक्कूक अध्याय दोनमधील दोन पाट्या आहेत. आणि हे कार्य “ओळीवर ओळ” या उत्तरकालीन पावसाच्या पद्धतीने पूर्ण केले जाते. मिलरच्या स्वप्नातील खोट्या रत्नांनी दर्शविल्याप्रमाणे, बनावट पाया टिकवून धरण्याची इच्छा बाळगणाऱ्यांच्या वादंगात, यिर्मयाच्या जुन्या वाटांकडे परत जाण्याचे हे कार्य आहे.

“शेवटच्या दिवसांत उभे राहू शकणाऱ्या लोकांची तयारी करण्याचे कार्य,” हे यहेज्केलाच्या सदोतीसाव्या अध्यायातील दोन भविष्यवाण्यांशी निगडित कार्य आहे. यशयाच्या अरण्यातील आवाजाद्वारे एक संदेश दिला जातो, आणि यहेज्केलाचा पहिला संदेश सदोम व इजिप्त या नगराच्या रस्त्यावर साडेतीन दिवस मृत पडून राहिलेल्यांना एकत्र आणतो. त्यानंतर त्यांना हे ओळखू येते की ते दहा कुमारिकांच्या दृष्टांतातील मत्तयामधील विलंबाच्या काळात होते. त्यानंतर, जर त्यांना परत यावयाचे असेल, तर मौल्यवानास नीचापासून वेगळे करण्यासाठी यिर्मयाला देण्यात आलेली हाक ते ऐकतात. तसेच दानियेलाच्या नवव्या अध्यायातील प्रार्थना ही वर्तमान सत्य आहे, हेही त्यांना ओळखू येते. म्हणून, जर आणि जेव्हा ते सुवार्तेच्या अटी स्वीकारून व पूर्ण करून परत येण्याची निवड करतात, तेव्हा त्यांना यहेज्केलाचा दुसरा संदेश प्राप्त होतो, आणि ते आपल्या पायांवर उभे राहतात—एक पराक्रमी सेना.

“अंतकाळी उभे राहणाऱ्या एका लोकांची तयारी करण्याचे कार्य” हे “ओळीवर ओळ” या उत्तरवृष्टिच्या पद्धतीद्वारे सिद्ध केले जाते. त्या कार्यामध्ये 1843 आणि 1850 च्या पायोनियर चार्टांवर दर्शविलेल्या मिलराइट सत्यांच्या पुनर्स्थापनेचे कार्य समाविष्ट आहे. हे दोन्ही चार्ट हबक्कूकच्या दोन पाट्या आहेत, आणि त्या एकमेकांवर ठेवावयाच्या आहेत (ओळीवर ओळ); आणि असे करताना हे दोन्ही चार्ट त्या मूलभूत सत्यांचे प्रतिनिधित्व करतात, जी शेवटच्या दिवसांत डर्ट ब्रश मॅनद्वारे पुनर्स्थापित केली जाणार आहेत.

जेव्हा त्या एकत्र आणल्या जातात, ओळीवर ओळ, तेव्हा त्या 1843 च्या चार्टमधील चूक ओळखून दाखवितात, जी नंतर 1850 च्या चार्टवर दुरुस्त करण्यात आली. जेव्हा त्यांचा एक तक्ता म्हणून (ओळीवर ओळ) विचार केला जातो, तेव्हा त्या देवाच्या लोकांचा अनुभव आणि सात मेघगर्जनांचा गुप्त इतिहास या दोन्हींचे प्रतिनिधित्व करतात; कारण त्या एकत्र येऊन पहिली निराशा, विलंबाचा काळ, मध्यरात्रीचा घोष, आणि 22 ऑक्टोबर, 1844, तसेच महान निराशा यांचे चित्रण करतात.

पहिली निराशा, मध्यरात्रीचा पुकारा आणि महान निराशा—हेच सात गर्जनांचा गुप्त इतिहास आहे. ही सत्याची रचना आहे; कारण “सत्य” या इब्री शब्दातील पहिले आणि शेवटचे अक्षर जसे एकच असते, तसेच त्या इतिहासातील पहिली आणि शेवटची निराशाही एकच स्वरूप धारण करतात. मधले, म्हणजे तेरावे अक्षर, बंडाचे प्रतीक आहे, जसे मध्यरात्रीच्या पुकाराच्या संदेशाला नाकारणाऱ्यांद्वारे ते दर्शविले जाते. ही दोन तक्ते एकत्र आणल्यावर, मिलराइटांच्या भविष्यवाणीसंबंधी सत्यांसाठी दोन साक्षी पुरवितात, जी डर्ट ब्रश मॅनद्वारे पुनर्स्थापित केली जाणार आहेत; परंतु ते त्या अनुभवाचीही ओळख करून देतात, जो एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या अनुभवाचा प्रतिरूप ठरतो.

जे ध्वजचिन्ह होण्यासाठी बोलावले गेले होते (एक लक्ष चव्वेचाळीस हजार), त्यांना १८ जुलै २०२० रोजी त्यांच्या पहिल्या निराशेचा सामना करावा लागला, आणि त्यानंतर जुलै २०२३ मध्ये, त्यांच्यासमोर अरण्यात पुकार करणाऱ्या एका आवाजाकडून एक संदेश प्रस्तुत करण्यात आला. तो आवाज त्यांना परत येण्याचे आवाहन करीत होता.

सात गडगडाटांच्या गुप्त इतिहासातील याच टप्प्यावर बंडखोरी प्रकट होईल, कारण पुढील मार्गचिन्ह ते आहे जेव्हा मळ झाडणारा मनुष्य रत्न गोळा करून त्यांना पेटीत टाकतो. तेव्हा ती दहा पटीने अधिक तेजाने चमकतात. त्या वेळी मिलर जागृत झाला. जेव्हा कुमारिका (मिलर) जागृत होतात, तेव्हा फार उशीर झालेला असतो. अनेक पिढ्यांच्या उजाड अवस्थेचे पुनर्स्थापन हे असे कार्य आहे ज्यात त्या दोन साक्षीदारांनी सहभागी झाले पाहिजे. ते कार्य आता पार पाडले जात आहे.

उलई नदीच्या दर्शनाने दर्शविलेल्या दानियेल ग्रंथातील सातवा, आठवा आणि नववा अध्याय यांच्या भविष्यवाण्यांची विल्यम मिलर यांनी मांडलेली चौकट म्हणजे पगानवाद आणि पापत्ववाद या दोन उजाड करणाऱ्या सत्ता; आणि Future for America साठीची चौकट म्हणजे पगानवाद (अजगर), त्यानंतर पापत्ववाद (पशू) आणि धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवाद (खोटा संदेष्टा). या दोन्ही चौकटी स्थापन करणारी किल्ली म्हणजे प्रेषित पौल यांचे लेखन होय. प्रेषित पौल हा तो भविष्यवाणीचा आवाज होता ज्याने प्राचीन इस्राएलला आध्यात्मिक इस्राएलशी जोडले. त्याच्या परिवर्तनापूर्वी पौलाचे नाव शाऊल होते, ज्याचा अर्थ “निवडलेला” किंवा “पुढे ठेवलेला” असा होतो.

पौल याची अन्यजातींकरिता प्रेषित म्हणून निवड करण्यात आली, आणि त्याची निवड इतर कारणांबरोबरच जुन्या कराराच्या त्याच्या समजुतीमुळे करण्यात आली. नवीन कराराचा बहुतांश भाग लिहिताना, नवीन कराराच्या लेखकांमध्ये जुन्या कराराचे ज्ञान पौलाप्रमाणे इतर कोणाकडेही नव्हते. अन्यजातींना सुवार्ता सादर करण्याच्या कार्यात पुढाकार घेण्यासाठी त्याची निवड करण्यात आली; परंतु त्याचबरोबर, क्रूसाच्या कालखंडानंतर आलेल्या भविष्यवाणीच्या इतिहासाशी जुन्या करारातील भविष्यसूचक इतिहासांचा संबंध प्रस्थापित करण्यासाठीही त्याची निवड करण्यात आली. पौलाच्या साक्षीशिवाय मिलराइट्सची भविष्यसूचक समज, तसेच Future for America यांचीही, अस्तित्वातच आली नसती. ज्या इतिहासकाळात अक्षरशः इस्राएलला देवाच्या निवडलेल्या लोकांपासून घटस्फोट देण्यात आला, त्याच इतिहासात पौलाची निवड प्राचीन इस्राएल—जरी त्या वेळी देवापासून विभक्त झालेले होते—हे आत्मिक इस्राएलच्या भविष्यसूचक इतिहासाचे प्रतीक होते, हे ओळख करून देण्यासाठी करण्यात आली. पहिल्या आणि तिसऱ्या देवदूतांच्या चळवळींसाठी आवश्यक असलेले भविष्यसूचक नियम मुख्यत्वे प्रेषित पौलाच्या लेखनांवर आधारित आहेत.

या कारणास्तव, आपण पौलाने निर्देशित केलेल्या काही भविष्यवाणीतील तत्त्वांचा विचार करू, ज्यांचा परिणाम मिलराइटांच्या संदेशावर झाला होता; तो संदेश दोन उजाड करणाऱ्या सत्तांच्या चौकटीत स्थापित करण्यात आला होता; आणि असे करताना, त्या तत्त्वांचा तीन उजाड करणाऱ्या सत्तांच्या चौकटीवर कसा परिणाम होतो, याचाही आपण विचार करू.

दहा लहान वचनांत, पौल असे ओळखून देतो की बाप्तिस्म्याचा विधी लाल समुद्र ओलांडण्यात प्रतिरूपित झाला होता, की प्राचीन इस्राएलच्या मागोमाग येणारा खडक “आध्यात्मिक खडक” होता, आणि तो ख्रिस्त होता. तो असेही स्पष्ट करतो की प्राचीन इस्राएल हे शेवटच्या दिवसांत जगणाऱ्यांसाठी आदर्श उदाहरण होते. हा उतारा एक इशारा आहे, आणि सत्याचे समर्थन करणारे व सत्याचा विरोध करणारे यांच्यामध्ये हा उतारा वादाचा एक मुद्दा आहे. अॅडव्हेंटिस्ट धर्मशास्त्रज्ञ शिकवितात की पौल केवळ एवढेच दर्शवीत होता की प्राचीन इस्राएलच्या इतिहासांद्वारे नैतिक धडे चित्रित होत होते, आणि ते शेवटच्या दिवसांत जगणाऱ्यांनी समजून घेणे आवश्यक होते; परंतु ते आग्रहाने म्हणतात की पौल असे दर्शवीत नव्हता की प्रत्यक्ष इस्राएलचे इतिहास आध्यात्मिक इस्राएलकडून प्रत्यक्षात पुन्हा घडविले जाणार होते. सिस्टर व्हाईट हा उतारा नेहमीच पौलचा नेमका अभिप्राय काय होता हे पुष्ट करण्यासाठी वापरतात.

“जुन्या कराराच्या इतिहासातील महान घटना आणि गंभीर व्यवहार शेवटच्या या दिवसांत मंडळीत पुन्हा घडले आहेत, आणि घडत आहेत,” अशा प्रकारे सिस्टर व्हाइट या वचनेतील पौलाच्या अभिप्रायाचा सारांश मांडतात. प्राचीन इस्राएलचा इतिहास हा प्रतिकात्मकरीत्या वास्तविक इस्राएलच्या इतिहासाचे चित्रण करतो, अशी पौलाने केलेली ओळख कमकुवत करण्याच्या प्रयत्नात, सैतानाने या भविष्यवाणी-सिद्धांताविरुद्ध दोन प्रमुख आघात उभे केले आहेत. त्यांपैकी पहिला, ज्याचा मी आधीच उल्लेख केला आहे, तो असा दावा आहे की पौल फक्त एवढेच दर्शवीत होता की त्या इतिहासांनी नैतिक धडे सादर केले. हे खोटे शिक्षण अर्धसत्य आहे, आणि अर्धसत्य मुळीच सत्य नसते. हे खरे आहे की प्राचीन इस्राएलच्या इतिहासातून घेतले जाऊ शकणारे नैतिक धडे शेवटच्या दिवसांत जगणाऱ्यांच्या हितासाठी आहेत; परंतु जेव्हा त्या गोष्टीचा उपयोग हा नाकारण्यासाठी केला जातो की तो इतिहास पुन्हा घडणाऱ्या घटनांचेही एक चित्रण आहे, तेव्हा ते अर्धसत्य ठरते, आणि सत्य नाकारण्यासाठीच ते रचलेले असते.

एका सत्याचा उपयोग दुसऱ्या सत्याला नाकारण्यासाठी करू नये; कारण जेव्हा तसे केले जाते, तेव्हा देवाचे सत्य असत्यात रूपांतरित होते.

प्राचीन इस्राएलचा इतिहास केवळ नैतिक धडे दर्शवितो, ही शिकवण देवाचे भविष्यवाणीपर वचन नष्ट करण्यासाठी अ‍ॅडव्हेंटिस्ट धर्मतज्ज्ञांकडून अनेकदा वापरली जाते; आणि ती त्या अर्धसत्यांपैकी एक आहे, जी देवाच्या लोकांना असत्य स्वीकारण्यास फसविण्यासाठी तयार केलेल्या बनावट कथांच्या मिश्रणात समाविष्ट आहे; आणि त्यांनी जे असत्य स्वीकारले आहे, त्याची ओळख प्रेषित पॉल यांच्या लेखनांत करून देण्यात आली आहे.

प्राचीन इस्राएलचा इतिहास आधुनिक इस्राएलच्या इतिहासाचे उदाहरण आहे, या तत्त्वाविरुद्धचा दुसरा मुख्य हल्ला प्रतिसुधारणा-चळवळीच्या इतिहासकाळात जेसुइटांनी निर्माण केला, आणि तो प्राचीन इस्राएलचा इतिहास पुनरावृत्त होतो या कल्पनेशी सहमत होण्यात आहे. जेसुइटांचा असत्य दावा असा आहे की इतिहासाची पुनरावृत्ती अक्षरशः होते, आत्मिक रीतीने नव्हे. हे असत्य अशा प्रकारे निर्माण करण्यात आले की बायबलमधील भविष्यवाणीनुसार रोमचा पोप हाच ख्रिस्तविरोधी आहे, ही समज रोखली जावी; कारण ही शिकवण अखेरच्या दिवसांत एक ख्रिस्तविरोधी आहे या सत्याला मान्यता देते, परंतु ती असा युक्तिवाद करते की ख्रिस्तविरोधी हा आत्मिक शक्तीने नव्हे, तर अक्षरशः एका शक्तीने दर्शविला जातो. मग प्रकटीकरण सतरामधील ती वेश्या, जिने आपल्या कपाळावर “गूढ बाबेल” असे लिहिलेले आहे, ती आजच्या काळातील इराक असलेल्या बाबेलच्या अक्षरशः भूमीत उदयास येणारी वेश्या ठरेल.

पोप हा एक प्रत्यक्ष व्यक्ती आहे, जो एका प्रत्यक्ष सत्तेचे (कॅथोलिक चर्चचे) प्रतिनिधित्व करतो; परंतु भविष्यवाणीमध्ये त्याला आणि त्याच्या संघटनेला प्रत्यक्ष बाबेलद्वारे ओळख देण्यात आली आहे, आणि जेव्हा प्रतिख्रिस्ताचा विषय एखाद्या प्रत्यक्ष उदाहरणाच्या आध्यात्मिक परिपूर्तीप्रमाणे मांडला जातो, तेव्हाच त्याची योग्य रीतीने ओळख पटू शकते. पौलाने असे दर्शविले की प्रत्यक्ष इस्राएल हे आध्यात्मिक इस्राएलचे चित्रण करते; परंतु त्याने मांडलेले हे काही नवीन भविष्यसूचक सत्य नव्हते, कारण त्याची समज सामान्यतः जुन्या करारावर आधारित होती, आणि त्याची साक्ष त्याच ठिकाणी आधारलेली आहे.

आपण ख्रिस्ताचे साक्षीदार व्हावयाचे आहे, जसा पौल होता, की अल्फा आणि ओमेगा यांनी केवळ प्राचीन इस्राएललाच नव्हे, तर बायबलातील सर्व प्राचीन लोकांनाही “येणाऱ्या गोष्टी” दाखविण्यासाठी, शेवटच्या दिवसांत जगणाऱ्यांवर येणाऱ्या घटनांचे प्रतीक म्हणून नियुक्त केले. पौल हा जुन्या कराराचा तज्ज्ञ होता, आणि तो प्रत्यक्ष व आत्मिक इस्राएलच्या व्यवस्थाकाळांमधील भविष्यसूचक जोडणारा दुवा होण्यासाठी उभा करण्यात आला होता. १७९८ मध्ये, तसेच १९८९ मध्येही, अंतकाळी ज्ञानवृद्धी समजून घेणाऱ्यांना मार्गदर्शन करणारे त्याचेच लेखन होते.

प्राचीन अक्षरशः बाबेल, प्राचीन पूर्वेकडील संतती, प्राचीन इजिप्त, प्राचीन ग्रीस, आणि प्राचीन मेदो-पर्शियन साम्राज्य ही जगाच्या अंतकाळातील आध्यात्मिक शक्तींची प्रतीके आहेत. ही प्राचीन प्रतीके आधी येणाऱ्या अक्षरशः गोष्टी आहेत, आणि नंतर येणाऱ्या आध्यात्मिक गोष्टींचे प्रतिनिधित्व करतात. पौल इतक्या दूरपर्यंत जातो की, अक्षरशः आदाम हा आध्यात्मिक आदामाचा (जो ख्रिस्त आहे) प्रतीक होता, असे तो स्पष्टपणे दर्शवितो.

पहिला आणि शेवटचा आदाम यांच्याविषयी पौल येथे काही अतिशय गूढ धडे शिकवीत आहे; परंतु या उताऱ्यात त्याने अत्यंत स्पष्टपणे मांडलेले तत्त्व आपण फक्त ओळखत आहोत, जेव्हा तो असे म्हणतो, “that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual.” येथे पौल ज्यास “natural” असे संबोधतो ते शब्दशः पहिले आहे, आणि आध्यात्मिक शेवटी येते. शब्दशः इस्राएल पहिले होते, आणि नैसर्गिक होते, आणि आध्यात्मिक इस्राएल “afterward” येते.

प्रत्यक्ष बाबेल आध्यात्मिक बाबेलपूर्वी येते. पौलाच्या लिखाणांत ठळकपणे अधोरेखित झालेला पुढील महत्त्वाचा मुद्दा म्हणजे इतिहासातील तो टप्पा, जेव्हा प्रत्यक्षापासून आध्यात्मिकाकडे हा बदल लागू करावयाचा आहे. तो क्रूसाचा कालखंड आहे, ज्यामध्ये प्रत्यक्षापासून आध्यात्मिकाकडे होणारा भविष्यसूचक बदल ओळखला जातो.

तुमचा जन्महक्क काहीही असो, तुम्ही जेव्हा आणि जर ख्रिस्ताला स्वीकारता, तेव्हा तुम्ही अब्राहामाचे संतती होता. तुम्ही प्रत्यक्ष इस्राएल नाही; तुम्ही आध्यात्मिक इस्राएल आहात. प्रत्यक्षापासून आध्यात्मिकतेकडे झालेला संक्रमण क्रूस होता. पौल मानवजातीचे दोन वर्गांत विभाजन करतो. प्रत्येक वर्गाचा स्वतःचा करार आहे; दोन्हीही अब्राहामाचे वंशज आहेत. प्रत्येकाकडे एक नगर आहे, जे त्यांच्या कुटुंबाचे आणि कराराचे प्रतिनिधित्व करते. प्रत्येक जण किंवा तर प्रत्यक्ष आदामाचा पुत्र आहे किंवा आध्यात्मिक आदामाचा.

क्रूसाच्या कालखंडात, प्राचीन शब्दशः गोष्टी आधुनिक आध्यात्मिक गोष्टींची प्रतीके बनल्या. प्रेषित पौलाने या मूलभूत भविष्यवाणीविषयक सत्यांचे स्पष्टीकरण केले, ज्यांमुळे विल्यम मिलर यांना दोन उजाड करणाऱ्या सत्तांच्या चौकटीची स्थापना करता आली, आणि त्याच चौकटीवर त्यांनी आपले सर्व भविष्यवाणीविषयक निष्कर्ष आधारले. प्रेषित पौलाने केलेले तेच कार्य अमेरिकेसाठी भविष्य (Future for America) याच्या सर्व भविष्यवाणीविषयक निष्कर्षांची चौकट असलेल्या तीन उजाड करणाऱ्या सत्तांची ओळख करून देते.

डॅनिएलच्या पुस्तकातील “नित्य” हे मूर्तिपूजक रोमचे प्रतिनिधित्व करते, हा विल्यम मिलर यांना झालेला शोध हा अध्याय सात, आठ आणि नऊमधील उलाय नदीच्या दर्शनाने दर्शविलेल्या ज्ञानवृद्धीविषयी त्यांच्या समजुतीच्या चौकटीचा आधार होता. त्यांना हा शोध पौलाने थेस्सलनीकाकरांस लिहिलेल्या दुसऱ्या पत्रात लागला. ही समज हीच ती प्रमुख सत्यता आहे जी भविष्यवाणीतील “असत्य” याच्याशी संबंधित म्हणून ओळखली जाते, आणि जी शेवटच्या काळात सातव्या-दिवसाचे अॅडव्हेंटिस्टांवर प्रबळ भ्रम येण्यास कारणीभूत ठरते.

पुढील लेखात, पौलाच्या पत्रात मिलरने काय ओळखले याचा विचार करून, उलई नदीच्या दर्शनाद्वारे दर्शविलेल्या ज्ञानवृद्धीच्या आपल्या अभ्यासास आपण पुढे चालू ठेवू.