दानिएलाचे पुस्तक - क्रमांक एकोणपन्नास

१७९८ मध्ये उलाय नदीच्या दर्शनावरील शिक्कामोर्तब काढण्यात आले तेव्हा जो ज्ञानवृद्धीचा उदय झाला, त्यातून एक परीक्षेची प्रक्रिया निर्माण झाली; आणि ती १८४४ मधील मध्यरात्रीच्या आरोळीच्या चळवळीत आपल्या पराकाष्ठेला पोहोचली. अंतिम दिवसांतील मध्यरात्रीची आरोळी, जी आता उघड केली जात आहे, त्या इतिहासाद्वारे प्रतिरूपित करण्यात आली आहे, आणि त्या इतिहासातील अगदी त्याच परीक्षात्मक सत्यांचा ती समावेश करते; कारण आता उघड केली जात असलेली मध्यरात्रीच्या आरोळीची संदेशना ही मिलरच्या रत्नांची पुनर्स्थापना आहे.

आपल्या काळातील मध्यरात्रीच्या आक्रोशाच्या भविष्यवाणीपर संदेशाचा मुख्य विषय तिसऱ्या शापातील इस्लामची भूमिका हा आहे. इस्लामचे तीनही शाप हबक्कूकच्या दोन पट्टिकांवर दर्शविलेले आहेत. अंतिम दिवसांतील मध्यरात्रीच्या आक्रोशाचा संदेश १८ जुलै २०२० च्या निराशेच्या वेळी, जेव्हा अंतिम दिवसांचा विलंबकाळ आला, तेव्हा उलगडला जाऊ लागला. जसे मिलराइट इतिहासातील मध्यरात्रीच्या आक्रोशाचा संदेश क्रमशः विकसित होत गेला, तसेच अंतिम दिवसांचा संदेशही एकामागोमाग विकसित होत जातो, जोपर्यंत तो एक्सेटर शिबिरसभेने दर्शविलेल्या बिंदूपर्यंत पोहोचत नाही. त्या बिंदूवर कुमारिकांकडे तेल असते, किंवा नसते.

यरुशलेमेतील लोकांवर राज्य करणाऱ्या उपहासक पुरुषांवर यशयाने उच्चारलेला धिक्कार हे दर्शवितो की ते दर्शन एप्रैमच्या मद्यपी लोकांसाठी शिक्कामोर्तब केलेल्या पुस्तकासारखे झाले आहे. यशयाच्या या उताऱ्यात, अॅडव्हेंटिझमच्या इतिहासात जसे साध्य करण्यात आले आहे तसे, सैतानी प्रतीकाचे देवभक्त प्रतीकामध्ये रूपांतर करण्याचे कार्य कुंभाराच्या मातीप्रमाणे मानले जावे. ते कार्य म्हणजे “दैनिक” याची व्याख्या ख्रिस्ताचे प्रतीक म्हणून स्थापित करणे होय, जेव्हा ते सैतानाचे प्रतीक आहे. दानिएलने “तमिद” हा शब्द मूर्तिपूजेचे प्रतीक म्हणून वापरला तेव्हा त्याने तो शब्द प्रतीकात्मक हेतूसाठी निवडला, कारण त्या शब्दाचा अर्थ “निरंतर” असा आहे.

जगाला आर्मगेदोनकडे नेणाऱ्या तीन सत्ता आहेत, आणि त्या तीन सत्तांपैकी पहिली सत्ता म्हणजे अजगर (मूर्तिपूजकवाद). अजगराने स्वर्गात देवाविरुद्ध आपले युद्ध आरंभिले. अजगर ते युद्ध हजार वर्षांच्या सहस्रकाच्या शेवटापर्यंत चालू ठेवतो, आणि शेवटी त्याचा पूर्ण नाश केला जातो.

तीन सत्तांपैकी दुसरी सत्ता असलेला पशू (पापसी), जो जगाला आर्मगेदोनकडे नेतो, आणि त्या तीन सत्तांपैकी तिसरा असलेला खोटा संदेष्टा (युनायटेड स्टेट्स), हे दोघेही क्रूसाच्या इतिहासानंतर इतिहासात प्रकट झाले, आणि ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनावेळी त्या दोघांचाही नाश होतो.

जेव्हा दानिएलने मूर्तिपूजकत्वाचे (सैतानाचे) प्रतीक म्हणून “निरंतर” हा हिब्रू शब्द निवडला, तेव्हा त्याने असा शब्द निवडला की ज्यातून हे स्पष्ट होते की निरंतर देवाविरुद्ध लढा देणारा सैतानच आहे. इतर दोन सत्ता देवाविरुद्धच्या आपल्या युद्धकार्यात केवळ निर्दिष्ट कालखंडांसाठीच सक्रिय असतात. “तामीद” (निरंतर) या शब्दाची दानिएलने केलेली निवड हेतुपुरस्सर आणि अचूक होती.

ज्यांच्यावर परमेश्वराने गाढ निद्रेचा आत्मा ओतला आणि ज्यांचे डोळे मिटले, अशांवरील हाय यशयाच्या वर्णनात अठ्ठावीसाव्या अध्यायापासून तीसाव्या अध्यायापर्यंत पुढे चालू राहत असताना, तो असे नोंदवितो:

जे “पाट” लिहिले गेले आहे, ते हबक्कूक अध्याय दोनमधील पाट आहेत, जे अशा रीतीने तयार केले गेले होते की ज्यांनी ते वाचले त्यांनी “धावावे” आणि संदेश पसरवावा. ज्या “पुस्तकाने” त्या “पाटाची” “नोंद” केली, ते हबक्कूक आहे. हबक्कूकच्या “पुस्तकातील” “पाट” ही अशा परीक्षेची प्रक्रिया दर्शविते जी “बंडखोर लोक, खोटारडी मुले, परमेश्वराचा नियम ऐकणार नाहीत अशी मुले” प्रकट करते. जे “बंडखोर लोक” “ऐकण्यास” नकार देतात, ते यिर्मयामधील तेच आहेत जे पहारेकऱ्याच्या कर्ण्याच्या आवाजास ऐकण्यास नकार देतात.

बंडखोर म्हणजे यशयाच्या इतिहासातील तसेच ख्रिस्ताच्या इतिहासातील ते लोक होत, ज्यांनी ऐकण्यास नकार दिला.

यशयाहाचे बहिरे बंडखोर “ऐकू” शकतात, परंतु ते “ऐकत” नाहीत; आणि “ऐकण्यास” त्यांचा नकार हेच दर्शवितो की ते “समजत नाहीत.” दानिएलातील दुष्ट जन, जे मत्तयातील मूर्ख कुमारिकाही आहेत, ते हबक्कूकच्या “पुस्तकात” नोंदविलेल्या “फलकावर” दर्शविलेल्या ज्ञानाच्या वाढीला समजत नाहीत. यशयाहाचे बहिरे बंडखोर जर ऐकले असते, तर त्यांचे परिवर्तन होऊन ते बरे होऊ शकले असते; परंतु त्यांचे हृदय स्थूल झाले आहे, म्हणून ते मध्यरात्रीच्या घोषणेचा संदेश समजू शकत नाहीत. येशूने बहिऱ्या बंडखोरांविषयी दुसरी साक्ष प्रदान केली.

शहाणे लोक दृष्टांतांचे गूढ समजून घेतात; ते ओळीवर ओळ अशा रीतीने प्रकट केलेले सत्य आहे. शहाणे धन्य आहेत, कारण ते पाहतात व ऐकतात; आणि शहाणे तसेच धन्य हे दोन्ही दानियेल अध्याय बारा मध्ये दर्शविलेले आहेत. “शहाणे” ते आहेत जे ज्ञानाच्या वृद्धीला—जी हबक्कूकच्या “पुस्तकात” नोंद केलेल्या “मेज” द्वारे दर्शविली आहे—(आपल्या हृदयांनी) समजून घेतात; आणि “धन्य” ते आहेत जे वाट पाहतात.

मिलरवादी लोकांनी योग्य रीतीने हे समजले की तेराशे पंचतीस दिवसांची सुरुवात इ.स. ५०८ मध्ये झाली, जेव्हा मूर्तिपूजा (“दैनंदिन”) “काढून टाकली” गेली. इ.स. १८४३ मध्ये प्रतीक्षा करणाऱ्यांना आशीर्वादाचे आश्वासन देण्यात आले होते. त्या उताऱ्यातील “येते” या शब्दाचा अर्थ “स्पर्श करते” असा आहे. इ.स. १८४३ हे वर्ष समाप्त होत असताना इ.स. १८४४ वर्षाला “स्पर्श” करीत होते. इ.स. १८४३ हे वर्ष समाप्त झाल्यावर हबक्कूकचा “विलंबाचा काळ” आला, आणि “पाट्या” यांची नोंद केलेल्या “पुस्तकात” दिलेल्या आज्ञेप्रमाणे जे प्रतीक्षा करीत होते त्यांच्यावर आशीर्वाद घोषित करण्यात आला. हबक्कूकच्या “पुस्तकाने” त्या दृष्टान्तासाठी “प्रतीक्षा” करण्याची आज्ञा दिली होती.

दानीएल १७९८ च्या इतिहासाची ओळख करून देतो (अंतकाळाची वेळ), जेव्हा त्याचे पुस्तक उघडण्यात आले, आणि त्यानंतर तीन टप्प्यांची एक परीक्षेची प्रक्रिया उदयास आली (शुद्ध केले गेले, आणि शुभ्र केले गेले, आणि परीक्षित केले गेले). त्या प्रक्रियेचा शेवट सात गडगडाटांच्या गुप्त इतिहासाच्या प्रकटीकरणात झाला. तो गुप्त इतिहास सत्याच्या तीन मार्गचिन्हांचा आहे, ज्यांचे प्रतिनिधित्व पहिल्या निराशेद्वारे, मध्यरात्रीच्या हाकेच्या संदेशाद्वारे आणि महान निराशेद्वारे केले जाते. पहिल्या निराशेपर्यंत पोहोचण्याचा आशीर्वाद १७९८ ते १८४४ या इतिहासाच्या शेवटी असलेल्या तीन-टप्प्यांच्या परीक्षेच्या प्रक्रियेचे प्रतिनिधित्व करतो.

१७९८ चा इतिहास, १८४४ मधील महान निराशेपर्यंत, १९८९ च्या इतिहासाचे, लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यापर्यंत, प्रतिरूप दर्शवितो. पहिल्या निराशेच्या वेळी विलंब करू लागलेल्या दर्शनाची प्रतीक्षा करणाऱ्यांसाठी एक आशीर्वाद अभिवचन दिलेला आहे. दानियेल बारा मधील “सुज्ञ” ते आहेत जे “धन्य” आहेत, आणि जे “प्रतीक्षा करितात.” दुष्ट ते आहेत जे आपल्या अंतःकरणाने “ऐकत” नाहीत, आणि जे “पाहत” नाहीत. मिलराइट चळवळीचा संपूर्ण अनुभव दानियेलच्या चार वचनांत संक्षेपित केला आहे, आणि ती वचने एक लक्ष चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाच्या इतिहासालाही दर्शवितात.

त्या चार वचनेमध्ये दर्शविलेला पवित्र इतिहास हा हबक्कूकाच्या पट्ट्यांवर दर्शविण्यात आलेल्या ज्ञानवृद्धीच्या समजुतीवर, आणि येशूने “ओळीनुसार ओळ” या पद्धतीने शिकविताना निर्देश केलेल्या ज्ञानवृद्धीवर आधारित आहे. त्याने “सुज्ञांना” भविष्यवाणीचे गूढ स्पष्ट करण्यासाठी दृष्टांतामागून दृष्टांत मांडला. दानिएल बारा मध्ये “दुष्ट” समजत नाहीत; आणि २ थेस्सलनीकर, अध्याय दोन मध्ये, त्यांची ही न समज सत्याविषयीच्या द्वेषरूपाने दर्शविली आहे, जी प्रबळ भ्रम उत्पन्न करते. पौलाच्या पत्रात दुष्ट ज्या सत्यावर प्रेम करीत नाहीत ते “the daily” होते; आणि दानिएलच्या त्या चार वचनांमध्ये विशिष्टपणे ओळखले गेलेले भविष्यसूचक सत्यही “the daily” हेच आहे.

येशूने शिष्यांना सांगितले की ते धन्य आहेत; आणि असे करताना त्याने त्यांची तुलना यशयामधील त्या लोकांशी केली, ज्यांनी पाहण्यास व ऐकण्यास नकार दिला, जेणेकरून ते परिवर्तित होऊ नयेत. दानियेल बारा मध्ये जे धन्य आहेत, ते प्रतीक्षा करणारे आहेत. दानियेल अध्याय बारा मधील त्या चार वचने, तसेच मिलराइट्सच्या इतिहासामधील त्या वचनांची पूर्तता, आणि पाहण्यास व ऐकण्यास नकार देणाऱ्या एका वर्गाच्या संदर्भात यशयाचा विरोधाभास, तसेच ख्रिस्ताने केलेला त्याच दोन वर्गांतील तोच भेद—हे सर्व 18 जुलै, 2020 रोजी प्रकट झालेल्या सात गडगडाटांच्या गुप्त इतिहासाकडे पुढे निर्देश करतात. मिलराइट इतिहासातील अंतिम परीक्षेची प्रक्रिया, जी पहिल्या निराशेपासून सुरू झाली, ती आता पुन्हा पुनरावृत्त होत आहे. काही जण पाहतील, आणि इतर पाहण्यास नकार देतील.

विल्यम मिलर यांना देवदूतांनी हे समजावून दिले की “the daily” हे मूर्तिपूजक रोमचे एक प्रतीक होते. सिस्टर व्हाइट यांनी थेट पुष्टी केली की त्या समजुतीत ते योग्य होते. हबक्कूकच्या “book” मध्ये उल्लेखिलेल्या “tables” वर दर्शविण्यात आलेली ती समजूत “for the time to come” आहे. त्या “book” चे उघड केले जाणे “a rebellious, lying children” प्रकट करते. “Children” हे शेवटच्या पिढीचे प्रतीक आहे; म्हणून यशयाच्या उताऱ्यातील “time to come” हे विशेषतः तपासणी न्यायाच्या शेवटच्या दिवसांचे निदर्शक आहे.

यशया असे सांगतो की “खोटारडी मुले” “पुस्तकात” नोंद केलेल्या “पाटी”वर दर्शविलेला भविष्यवाणीचा संदेश नाकारतील; कारण ते “द्रष्ट्यांना, पाहू नका; आणि संदेष्ट्यांना, आम्हांला योग्य गोष्टींची भविष्यवाणी करू नका; आम्हांला गुळगुळीत गोष्टी सांगा, फसव्या गोष्टींची भविष्यवाणी करा” असे म्हणतात. १८६३ मध्ये लाओदिकीया-अॅडव्हेंटिझमने खोटारड्या मुलांच्या या मागणीची पूर्तता करण्याची वाढती प्रक्रिया सुरू केली. यशया या कार्याचे प्रतिनिधित्व असे करतो की त्यांनी मिलेराइट पायाभूत तत्त्वांच्या जुन्या वाटा नाकारल्या; कारण त्यांनी असे म्हटले, “मार्गातून निघून जा, वाटेपासून बाजूस वळा, इस्राएलच्या पवित्राला आमच्यासमोरून नाहीसे करा.” जो मार्ग म्हणजे वाट होय, तो यिर्मयाच्या जुन्या वाटा आहेत.

“खोटारड्या मुलांनी” यिर्मयाच्या “प्राचीन मार्गांना” केलेला नकार हा मध्यरात्रीच्या घोषणेच्या संदेशालाच केलेला नकार आहे; कारण “विश्रांती” तेथेच सापडते. हिच ती “विश्रांती व ताजेतवानेपणा” आहे, जी ते यशयामध्ये ऐकण्यास तयार नव्हते; आणि हाच उशिराच्या पावसाच्या संदेशाचा ताजेतवानेपणा देखील आहे. तो संदेश म्हणजे मध्यरात्रीच्या घोषणेचा संदेश होय, जो मिलराइटांच्या इतिहासात दर्शविला गेला आहे आणि “पुस्तकात” नोंदलेल्या “पट्ट्यांवर” चित्रित केला आहे. खोटारड्या मुलांनी मध्यरात्रीच्या घोषणेच्या संदेशाला केलेला नकार हा त्यांच्या या इच्छेद्वारे दर्शविला जातो की “इस्राएलच्या पवित्रास” त्यांच्या समोरून दूर केले जावे. एलेन व्हाइट यांचे पहिले दर्शन, जे शेवटाचे प्रतिनिधित्व करण्यासाठी अल्फा आणि ओमेगा नक्कीच उपयोगात आणतील, ते धर्मींचा मार्ग ओळख करून देते, त्याच्या प्रारंभीचा प्रकाश चिन्हांकित करते, आणि “ज्ञानींना” त्या मार्गाच्या शेवटापर्यंत नेणारा कोण आहे हेही दर्शविते.

आरंभी आणि शेवटीही ते मध्यरात्रीच्या हाकाचे प्रकाशच होते. तो येशूच (इस्राएलचा पवित्र) होता, ज्याने त्यांच्या पुढे राहणे थांबवावे अशी त्यांची इच्छा होती. येशूच्या तेजस्वी उजव्या भुजेतून निघणारा प्रकाश हा “पुस्तकात” नोंदलेल्या “पाट्यांवर” दर्शविल्याप्रमाणे मध्यरात्रीच्या हाकाचा प्रकाश होता. ख्रिस्ताच्या मध्यरात्रीच्या हाकेच्या संदेशाचा, आणि त्यांनी ज्या मार्गावर चालावयाचे होते त्या मार्गाचा, “खोटारड्या मुलांनी” केलेला नकार, ते मार्गावरून खाली पडले तेव्हा, त्यांच्यावर देवाचा न्याय घेऊन आला. जी “उंच भिंत” अचानक मोडून पडते, ती चर्च आणि राज्य यांच्या विभाजनाची “भिंत” होय, जी लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी नष्ट केली जाते. तो न्याय “क्षणात अचानक” येतो, आणि तो “कुंभाराच्या भांड्याचे तुकडे तुकडे करून फोडल्याप्रमाणे” असेल. तो असा न्याय आहे, जो “दैनिक” या सैतानी प्रतीकाला उलटे फिरविण्याशी आणि त्यास ख्रिस्ताचे प्रतीक म्हणून ओळखण्याशी संबंधित आहे.

“नित्य” हे ते भविष्यवाणीतील सत्य आहे, जे दानियेल बारा अध्यायातील त्या चार वचनांना एकत्र बांधते, जी दुष्ट आणि ज्ञानी यांच्यामधील भेद ओळखून देतात. “नित्य” हे ते सत्य आहे, ज्याचा द्वेष २ थेस्सलनीकाकरांस पत्रामध्ये प्रबळ भ्रम स्वीकारणारे करतात. “नित्य” हे “खोटारडे मुलां”च्या त्या इच्छेचे प्रतिनिधित्व करते की इस्राएलच्या पवित्राने त्यांच्या मार्गातून बाजूला व्हावे. आणि त्यांची शिक्षा कुंभाराच्या भांड्याच्या फोडण्याद्वारे दर्शविली जाते, आणि जे उरते ते मूर्ख कुमारिकांच्या हरविलेल्या अवस्थेचे चित्रण आहे; कारण त्या फोडून तुकडे झालेल्या कुंभाराच्या भांड्याचे जे मोडके व उरलेले तुकडे आहेत, त्यांमध्ये तेथे “सापडणार नाही” “चुलीतील अग्नी उचलण्यासाठी खापराचा तुकडा, किंवा खड्ड्यातून पाणी काढण्यासाठी काही.”

“अग्नी” आणि “पाणी” ही दोन्ही पवित्र आत्म्याची प्रतीके आहेत, जसे दहा कुमारींच्या दृष्टांतातील तेलही आहे. जेव्हा मध्यरात्रीची हाक अचानक एका क्षणी येते, जशी ती ऑगस्ट १८४४ मध्ये एक्झेटर येथील छावणी सभेत आली होती, तेव्हा “खोटारडी मुले” यांना काहीही तेल (पाणी किंवा अग्नी) मिळविणे अशक्य होईल. यिर्मयाप्रमाणे पहिल्या निराशेनंतर त्यांना “परत या” असे बोलावण्यात आले होते, परंतु त्यांनी नकार दिला.

यरमिया हा पहिल्या निराशेनंतर परत आलेल्यांचे प्रतिनिधित्व करतो. ज्यांनी “अमूल्याला हीनापासून” वेगळे करण्याच्या कार्यात प्रवेश केला, जेणेकरून ते परमेश्वरासमोर “उभे राहतील” आणि परमेश्वराच्या “मुखासारखे” होतील, त्यांचे तो प्रतिनिधित्व करतो. दानियेलाच्या नवव्या अध्यायात ज्यांचे प्रतिनिधित्व केले आहे, ते हेच आहेत—ज्यांनी आपली विखुरलेली अवस्था समजून घेतली आणि त्यानंतर लेवीय पुस्तकाच्या सव्वीसाव्या अध्यायातील प्रार्थना केली. दानियेल, यरमिया आणि हबक्कूक यांच्या पहारेकऱ्यांनी ज्यांचे प्रतिनिधित्व केले आहे, ते हेच आहेत; आणि त्यांचा “खोटारडी मुले” यांच्याशी विरोधाभास दाखविला आहे. “खोटारडी मुले” यांनाही “इस्राएलाच्या पवित्राने” संबोधिले होते, जेव्हा त्याने म्हटले, “परत येण्यात व विश्रांतीत तुमचे तारण होईल; शांततेत व विश्वासात तुमचे सामर्थ्य असेल; परंतु तुम्ही न मानले.”

मिलरची रत्ने ही हबक्कूकच्या पट्ट्यांवर दर्शविलेली सत्ये आहेत, जी मध्यरात्रीच्या हाकाच्या संदेशाच्या परीक्षेचे प्रतिनिधित्व करतात; आणि ती परीक्षा दोन वर्गांचे उपासक उत्पन्न करते. त्या रत्नांविरुद्ध प्रकट होणाऱ्या बंडखोरीचे प्रतीक म्हणजे “the daily.” “the daily” विषयी मिलरची समज अचूक होती, परंतु तो ज्या इतिहासकाळात जगला त्या इतिहासाने त्याची समज मर्यादित केली होती; आणि आपल्या खोलीच्या मध्यभागी असलेल्या टेबलावर ठेवण्यासाठी ज्या रत्नांचा उपयोग करण्यास तो प्रवृत्त झाला होता, ती रत्ने आता त्याने प्रथम आपल्या टेबलावर ठेवली तेव्हापेक्षा दहापट अधिक तेजाने प्रकाशमान होत आहेत. ती आता अधिक मोठ्या पेटिकेमध्ये आहेत; कारण ती पेटी आता केवळ बायबलचेच प्रतिनिधित्व करीत नाही, जसे मिलरच्या काळात करीत होती, तर आता ती बायबल आणि भविष्यवाणीचा आत्मा या दोन्हींचे प्रतिनिधित्व करते.

हेच ते दोन साक्षीदार आहेत जे शेवटच्या दिवसांत परीक्षेचा प्रकाश उत्पन्न करतात, आणि ह्याच दोन साक्षीदारांभोवती शेवटच्या दिवसांत एक प्रमुख रणभूमी निर्माण होते. मिलरने ही लढाई पाहिली, कारण त्याच्या स्वप्नात त्यांनी त्याची पेटी (बायबल) घेतली आणि ती फाडून टाकली. योहान, जो शेवटच्या दिवसांतील “सुज्ञ” यांचे प्रतिनिधित्व करतो, “देवाच्या वचनासाठी, आणि येशू ख्रिस्ताच्या साक्षीसाठी, पात्मोस नावाच्या बेटावर होता.” योहानाचा छळ होत होता, कारण तो बायबलचा संदेश आणि Ellen White यांच्या लिखाणांवरील संदेश या दोन्हींवर विश्वास ठेवत होता.

१७९८ मध्ये उघड करण्यात आलेल्या उलई नदीच्या दर्शनाद्वारे प्रतिपादित झालेल्या सत्यांचा विचार आपण पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.