दानिएलाचे पुस्तक - क्रमांक पन्नास

मग मी एका पवित्र जनाला बोलताना ऐकले; आणि जो बोलत होता त्या एका विशिष्ट पवित्र जनाला दुसऱ्या पवित्र जनाने म्हटले, “नित्याच्या यज्ञाविषयी, आणि उध्वस्त करणाऱ्या अपराधाविषयीचे ते दर्शन किती काळपर्यंत असेल, ज्यामुळे पवित्रस्थान आणि सैन्य या दोन्हींचा पायाखाली तुडविला जाईल?” आणि त्याने मला म्हटले, “दोन हजार तीनशे दिवसांपर्यंत; मग पवित्रस्थान शुद्ध केले जाईल.” दानियेल 8:13, 14.

“देवाच्या वचनातील प्रत्येक तत्त्वाला त्याचे स्थान आहे, प्रत्येक वस्तुस्थितीला तिचा संदर्भ आहे. आणि ही संपूर्ण रचना, तिच्या संकल्पनेत व अंमलबजावणीत, तिच्या कर्त्याची साक्ष देते. अशी रचना अनंताच्या मनाखेरीज अन्य कोणतेही मन ना संकल्पू शकते ना घडवू शकते.” Education, 123.

“देवाच्या वचनाचा अधिक निकटून अभ्यास करण्याची आवश्यकता आहे. विशेषतः दानिएल आणि प्रकटीकरण यांकडे आपल्या कार्याच्या इतिहासात यापूर्वी कधी नव्हते इतके लक्ष दिले पाहिजे. रोमन सत्तेबद्दल आणि पोपसत्तेबद्दल काही बाबतींत आपण कदाचित कमी बोलू; परंतु देवाच्या आत्म्याच्या प्रेरणेने संदेष्टे आणि प्रेषित यांनी जे लिहिले आहे त्याकडे आपण लक्ष वेधले पाहिजे. पवित्र आत्म्याने भविष्यवाणी देण्यात आणि चित्रित घटनांमध्ये बाबी अशा रीतीने घडवून आणल्या आहेत की मानवी प्रतिनिधी दृष्टीआड ठेवला जावा, ख्रिस्तामध्ये लपविला जावा, आणि स्वर्गातील प्रभू देव व त्याची व्यवस्था यांचा गौरव करण्यात यावा.”

“दानीएलाचा ग्रंथ वाचा. तेथे दर्शविलेल्या राज्यांचा इतिहास मुद्दामुद्द्याने स्मरणात आणा. राज्यकर्ते, सभा, प्रबळ सैन्ये यांकडे पाहा, आणि देवाने मनुष्याचा गर्व कसा खालचा करून मानवी वैभव धुळीत कसे मिसळले हे पाहा. केवळ देवच महान म्हणून दर्शविला आहे. संदेष्ट्याच्या दर्शनात तो एका पराक्रमी राज्यकर्त्याला खाली पाडीत असून दुसऱ्याला उभा करीत आहे असे दिसते. तो विश्वाचा सम्राट म्हणून प्रकट होतो, आपले सार्वकालिक राज्य स्थापन करावयास सज्ज—प्राचीन दिवसांचा, जिवंत देव, सर्व ज्ञानाचा उगम, वर्तमानाचा अधिपती, भविष्य प्रकट करणारा. वाचा आणि समजून घ्या की मनुष्य आपले मन व्यर्थतेकडे उचलताना किती दीन, किती दुर्बल, किती अल्पायुषी, किती चुकणारा, किती दोषी आहे.”

“यशयाद्वारे पवित्र आत्मा आपले लक्ष देवाकडे, जिवंत देवाकडे, मुख्य ध्यानविषय म्हणून वळवितो—ख्रिस्तामध्ये प्रकट झालेल्या देवाकडे. ‘कारण आमच्यासाठी एक बालक जन्माला आले आहे, आमच्यासाठी एक पुत्र दिला गेला आहे; आणि राज्यभार त्याच्या खांद्यावर असेल; आणि त्याचे नाव अद्भुत, सल्लागार, सामर्थ्यवान देव, सनातन पिता, शांतीचा अधिपती असे ठेविले जाईल’ [यशया 9:6].”

दानिएलला देवाकडून थेट प्राप्त झालेला प्रकाश विशेषतः या अखेरच्या दिवसांसाठी देण्यात आला होता. शिनारमधील महान नद्या उलई आणि हिद्देकेल यांच्या काठावर त्याने जी दर्शने पाहिली, ती आता पूर्णत्वास जाण्याच्या प्रक्रियेत आहेत, आणि भाकीत केलेल्या सर्व घटना लवकरच घडून येतील.

“दानियेलच्या भविष्यवाण्या दिल्या गेल्या त्या वेळी यहूदी राष्ट्राची परिस्थिती विचारात घ्या. इस्राएली लोक बंदिवासात होते, त्यांचे मंदिर उद्ध्वस्त झाले होते, आणि मंदिरातील सेवा थांबविण्यात आली होती. त्यांचा धर्म यज्ञपद्धतीतील विधी-समारंभांभोवती केंद्रित झाला होता. त्यांनी बाह्य स्वरूपांनाच सर्वस्वी महत्त्व दिले होते, तर खरी उपासना करण्याचा आत्मा त्यांनी गमावला होता. त्यांच्या सेवा विधी मूर्तिपूजकांच्या परंपरा व आचारांनी भ्रष्ट झाल्या होत्या, आणि यज्ञविधी पार पाडताना त्यांनी सावलीपलीकडे जाऊन तत्त्ववस्तूकडे पाहिले नाही. त्यांनी ख्रिस्ताला, मनुष्यांच्या पापांसाठीच्या खऱ्या अर्पणाला, ओळखले नाही. प्रभूने लोकांना बंदिवासात जाण्यास दिले, आणि मंदिरातील सेवा थांबविली, यासाठी की बाह्य विधी-समारंभच त्यांच्या धर्माचे सर्वस्व होऊ नयेत. त्यांची तत्त्वे आणि आचरणे मूर्तिपूजक प्रभावांपासून शुद्ध केली गेली पाहिजेत. विधिसेवा थांबली, जेणेकरून अंतःकरणातील सेवा पुन्हा जागृत व्हावी. बाह्य गौरव दूर करण्यात आला, जेणेकरून आध्यात्मिक प्रकट होईल.”

“त्यांच्या बंदिवासाच्या देशात, लोकांनी पश्चात्तापाने परमेश्वराकडे वळल्यावर, त्याने स्वतःला त्यांच्यापुढे प्रकट केले. त्याच्याविषयीच्या उपस्थितीचे बाह्य प्रतीक त्यांच्याकडे नव्हते; परंतु धार्मिकतेच्या सूर्याचे तेजस्वी किरण त्यांच्या मनांत व अंतःकरणांत चमकले. त्यांनी आपल्या नम्रतेत व क्लेशात देवाला हाक मारली तेव्हा, त्याच्या संदेष्ट्यांना अशा दृष्टान्तांची देणगी देण्यात आली की ज्यांनी भावी घटनांचे प्रकटीकरण केले—देवाच्या लोकांवर अत्याचार करणाऱ्यांचा पराभव, मुक्तिदात्याचे आगमन, आणि सार्वकालिक राज्याची स्थापना.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

इतर सर्वांपेक्षा ज्याने अॅडव्हेंट विश्वासाचा पाया आणि मध्यवर्ती स्तंभ या दोन्हींचे कार्य केले, ते शास्त्रवचन हे होते: “दोन हजार तीनशे दिवसांपर्यंत; मग पवित्रस्थान शुद्ध केले जाईल.” [Daniel 8:14.] प्रभूच्या लवकर आगमनावर विश्वास ठेवणाऱ्या सर्व विश्वासूंना हे शब्द परिचित होते. हजारो लोकांच्या ओठांवर ही भविष्यवाणी त्यांच्या विश्वासाच्या परवलीच्या शब्दाप्रमाणे पुनःपुन्हा उच्चारली जात होती. सर्वांना असे वाटत होते की त्यामध्ये भाकीत केलेल्या घटनांवरच त्यांच्या सर्वांत उज्ज्वल अपेक्षा आणि सर्वांत जपून ठेवलेल्या आशा अवलंबून आहेत. हे भविष्यसूचक दिवस इ.स. 1844 च्या शरद ऋतूत समाप्त होतात, असे दर्शविण्यात आले होते. उर्वरित ख्रिस्ती जगाप्रमाणेच, त्या वेळी अॅडव्हेंटिस्ट लोक असे मानत होते की पृथ्वी, किंवा तिचा काही भाग, हेच पवित्रस्थान आहे. पवित्रस्थानाचे शुद्धीकरण म्हणजे शेवटच्या त्या महान दिवसाच्या अग्नीद्वारे पृथ्वीचे शुद्धीकरण होय, आणि हे दुसऱ्या आगमनाच्या वेळी घडेल, असे त्यांना समजत होते. म्हणूनच ख्रिस्त इ.स. 1844 मध्ये पृथ्वीवर परत येईल, हा निष्कर्ष काढण्यात आला.

“परंतु नियोजित समय निघून गेला होता, आणि प्रभू प्रकट झाला नव्हता. विश्वासणाऱ्यांना माहीत होते की देवाचे वचन निष्फळ ठरू शकत नाही; भविष्यवाणीबाबतची त्यांची व्याख्या दोषपूर्ण असली पाहिजे; परंतु चूक नेमकी कुठे होती? पुष्कळांनी उतावळेपणाने 2300 दिवस 1844 मध्ये संपलेच नाहीत, असे नाकारून या कठीण प्रश्नाची गाठ तोडली. यासाठी कोणतेही कारण देता येत नव्हते, याखेरीज की त्यांनी ज्या वेळी ख्रिस्ताच्या येण्याची अपेक्षा केली होती त्या वेळी तो आला नव्हता. त्यांचा युक्तिवाद असा होता की, जर भविष्यसूचक दिवस 1844 मध्ये संपले असते, तर ख्रिस्त अग्नीने पृथ्वीचे शुद्धीकरण करून पवित्रस्थान शुद्ध करण्यासाठी त्या वेळी परत आला असता; आणि तो आला नव्हता, म्हणून ते दिवस संपलेले असू शकत नव्हते.”

“हा निष्कर्ष स्वीकारणे म्हणजे भविष्यवाणीतील कालखंडांच्या पूर्वीच्या गणनेचा त्याग करणे होय. 2300 दिवसांची सुरुवात यरुशलेमच्या पुनर्स्थापना व बांधणीसाठी अर्तक्षत्राने दिलेली आज्ञा अमलात आली तेव्हा, इ. स. पू. 457 च्या शरद ऋतूत, झाली असे आढळले होते. हा प्रारंभबिंदू मानल्यास, दानियेल 9:25–27 मध्ये त्या कालखंडाच्या स्पष्टीकरणात पूर्वकथित सर्व घटनांच्या अनुप्रयोगात पूर्ण सुसंगती आढळत होती. एकोणसत्तर आठवडे, म्हणजे 2300 वर्षांपैकी पहिले 483 वर्षे, मशीहापर्यंत, त्या अभिषिक्तापर्यंत, पोहोचणार होती; आणि ख्रिस्ताचा बाप्तिस्मा व पवित्र आत्म्याद्वारे त्याचा अभिषेक, इ. स. 27 मध्ये, त्या निर्देशाचे तंतोतंत पालन करणारा ठरला. सत्तराव्या आठवड्याच्या मध्यभागी, मशीहाचा छेद केला जाणार होता. त्याच्या बाप्तिस्म्यानंतर साडेतीन वर्षांनी, इ. स. 31 च्या वसंत ऋतूत, ख्रिस्त वधस्तंभावर खिळला गेला. सत्तर आठवडे, किंवा 490 वर्षे, विशेषत्वाने यहूद्यांशी संबंधित असणार होती. या कालावधीच्या समाप्तीला, त्या राष्ट्राने त्याच्या शिष्यांवरील छळाद्वारे ख्रिस्ताचा आपला नकार मुद्रित केला, आणि प्रेषितांनी इ. स. 34 मध्ये अन्यजातींकडे वळण घेतले. अशा रीतीने 2300 वर्षांपैकी पहिली 490 वर्षे संपल्यानंतर, 1810 वर्षे उरली असती. इ. स. 34 पासून 1810 वर्षे 1844 पर्यंत पोहोचतात. ‘तेव्हा,’ देवदूत म्हणाला, ‘पवित्रस्थान शुद्ध केले जाईल.’ भविष्यवाणीतील यापूर्वीचे सर्व निर्देश नेमून दिलेल्या वेळी निःसंशयपणे पूर्ण झाले होते. या गणनेनुसार सर्व काही स्पष्ट व सुसंगत होते, फक्त 1844 मध्ये पवित्रस्थानाच्या शुद्धीकरणाशी सुसंगत अशी कोणतीही घटना घडली होती असे दिसत नव्हते. त्या वेळी दिवस संपले हे नाकारणे म्हणजे संपूर्ण प्रश्न गोंधळात टाकणे, आणि भविष्यवाणीच्या निर्विवाद पूर्ततेने स्थापित झालेल्या भूमिकांचा त्याग करणे होय.”

“परंतु देवाने आपल्या लोकांचे महान Advent चळवळीत नेतृत्व केले होते; त्याची सामर्थ्य आणि महिमा या कार्याबरोबर होती, आणि त्याने ते अंधकार व निराशेच्या समाप्तीत जाऊ द्यावे, किंवा ते खोट्या व उन्मादी उद्रेक म्हणून निंदिले जावे, असे तो होऊ देणार नव्हता. तो आपल्या वचनाला संशय व अनिश्चिततेत गुंतलेले राहू देणार नव्हता. जरी अनेकांनी भविष्यसूचक कालखंडांविषयीची आपली पूर्वीची गणना सोडून दिली, आणि त्यावर आधारित असलेल्या चळवळीच्या अचूकतेचा इन्कार केला, तरी इतर काही जण पवित्रशास्त्र आणि देवाच्या आत्म्याच्या साक्षीने समर्थित असलेल्या विश्वासाच्या व अनुभवाच्या बाबींचा त्याग करण्यास तयार नव्हते. त्यांचा विश्वास होता की भविष्यवाण्यांचा अभ्यास करताना त्यांनी अर्थलक्षणाचे सुदृढ तत्त्वे स्वीकारली होती, आणि आधीच प्राप्त झालेल्या सत्यांना दृढपणे धरून ठेवणे, तसेच बायबलाधारित संशोधनाची तीच दिशा पुढे चालू ठेवणे, हे त्यांचे कर्तव्य होते. त्यांनी मनःपूर्वक प्रार्थना करून आपल्या भूमिकेचा पुनर्विचार केला, आणि आपली चूक शोधण्यासाठी पवित्रशास्त्राचा अभ्यास केला. भविष्यसूचक कालखंडांच्या आपल्या गणनेत त्यांना कोणतीही चूक दिसली नाही, म्हणून त्यांना पवित्रस्थानाच्या विषयाची अधिक निकटपणे छाननी करण्यास प्रवृत्त करण्यात आले.” The Great Controversy, 409, 410.

“मी देवाच्या लोकांना आनंदित अपेक्षेने, आपल्या प्रभूची वाट पाहताना पाहिले. परंतु देवाने त्यांची कसोटी घ्यावी असा उद्देश केला होता. त्याच्या हाताने भविष्यवाणीतील कालखंडांच्या गणनेतील एक चूक झाकून ठेवली होती. जे आपल्या प्रभूची वाट पाहत होते त्यांनी ही चूक ओळखली नाही, आणि त्या वेळेला विरोध करणारे अतिशय विद्वान पुरुषसुद्धा ती पाहण्यात अपयशी ठरले. देवाचा उद्देश असा होता की त्याच्या लोकांना निराशेचा सामना करावा लागावा. तो वेळ निघून गेला, आणि ज्यांनी आपल्या तारणहाराची आनंदित अपेक्षेने वाट पाहिली होती ते दुःखी व खचलेले झाले; तर ज्यांनी येशूच्या प्रकट होण्यावर प्रेम केले नव्हते, पण भयामुळे हा संदेश स्वीकारला होता, ते अपेक्षित वेळी तो आला नाही यामुळे संतुष्ट झाले. त्यांच्या अंगीकाराचा हृदयावर परिणाम झाला नव्हता आणि जीवन शुद्ध झाले नव्हते. त्या वेळेचे निघून जाणे अशा हृदयांचे प्रकटीकरण करण्यास अत्यंत योग्य ठरले. ज्यांनी खरोखर आपल्या तारणहाराच्या प्रकट होण्यावर प्रेम केले होते अशा शोकाकुल, निराश झालेल्यांची थट्टा करून त्यांच्याकडून दूर वळणारे हेच पहिले होते. परीक्षेच्या क्षणी कोण संकोच करून मागे फिरेल हे उघड करण्यासाठी देवाने आपल्या लोकांची कसोटी घेण्यात आणि त्यांना शोधक परीक्षा देण्यात जी प्रज्ञा दाखविली ती मी पाहिली.”

“येशू आणि सर्व स्वर्गीय सैन्याने त्यांच्याकडे सहानुभूतीने व प्रेमाने पाहिले, ज्यांनी गोड अपेक्षेने आपल्या आत्म्यांनी ज्याच्यावर प्रेम केले त्याला पाहण्याची दीर्घकाळ आस धरली होती. त्यांच्या परीक्षेच्या काळात त्यांना आधार देण्यासाठी देवदूत त्यांच्या भोवती तरंगत होते. ज्यांनी स्वर्गीय संदेश स्वीकारण्याकडे दुर्लक्ष केले होते ते अंधारात सोडले गेले, आणि देवाचा क्रोध त्यांच्यावर प्रज्वलित झाला, कारण त्याने स्वर्गातून त्यांच्याकडे पाठविलेला प्रकाश त्यांनी स्वीकारला नव्हता. ते विश्वासू, निराश झालेले लोक, ज्यांना आपला प्रभु का आला नाही हे समजू शकत नव्हते, अंधारात सोडले गेले नाहीत. पुन्हा त्यांना भविष्यवाणीतील कालखंडांचा शोध घेण्यासाठी त्यांच्या बायबलकडे नेण्यात आले. प्रभूचा हात त्या आकड्यांवरून काढून घेण्यात आला, आणि चूक स्पष्ट करण्यात आली. त्यांनी पाहिले की भविष्यवाणीतील कालखंड 1844 पर्यंत पोहोचत होते, आणि भविष्यवाणीतील कालखंड 1843 मध्ये संपले असे दाखविण्यासाठी त्यांनी जेच पुरावे मांडले होते, त्याच पुराव्यांनी हे सिद्ध केले की ते 1844 मध्ये समाप्त होणार होते.” Early Writings, 235–237.

“ख्रिस्ताने जगाला असा एक धडा दिला, जो मनावर व आत्म्यावर कोरला गेला पाहिजे. ‘हेच अनंत जीवन आहे,’ तो म्हणाला, ‘की त्यांनी तुला, एकमेव खऱ्या देवास, आणि तू ज्याला पाठविले आहेस त्या येशू ख्रिस्तास ओळखावे.’ परंतु सैतान मानवी मनांवर कार्य करीत म्हणतो, हे किंवा ते कर्म करा, आणि तुम्ही देवांसारखे व्हाल. फसव्या तर्काने त्याने आदाम आणि हव्वेला देवाच्या वचनाविषयी शंका घ्यावयास प्रवृत्त केले, आणि त्याच्या जागी असा एक सिद्धांत उभा केला, ज्याने अपराध व आज्ञाभंग यांकडे नेले. आणि त्याची कुतर्कविद्या आजही तेच करीत आहे जे तिने एदेनमध्ये केले. जेव्हा ख्रिस्त आपल्या जगात आला, तेव्हा त्याने आपल्या मंडळीच्या पायाभरणीसाठी नम्र कोळ्यांची निवड केली. या शिष्यांना त्याने आपल्या राज्याचे व कार्याचे स्वरूप समजावून सांगण्याचा प्रयत्न केला. परंतु त्यांच्या मर्यादित आकलनाने त्याच्यावर बंधन आणले. ते शास्त्री व परुशी यांच्या उक्ती स्वीकारत आले होते, आणि म्हणून त्यांनी जे बरेचसे मानले होते ते असत्य होते. आणि जरी ख्रिस्ताला त्यांच्याशी सांगण्यास अनेक गोष्टी होत्या, तरी तो ज्याची उत्कटतेने त्यांना कल्पना द्यावयास इच्छित होता, त्यांपैकी बरेचसे ऐकण्यास ते असमर्थ होते.”

“या काळातील धर्माभिमानी लोकांना ख्रिस्त इतके विपर्यस्त मतांनी परिपूर्ण आढळतात की त्यांच्या मनांत सत्याला स्थानच उरत नाही. दिलेल्या शिक्षणामुळे शिक्षक अविश्वासी लेखकांची मते त्यात मिसळतात. अशा रीतीने त्यांनी तरुणांच्या मनांत कोंडा पेरला आहे. ते अशी मते उच्चारतात की जी तरुणांसमोर किंवा वृद्धांसमोर कधीही मांडली जाऊ नयेत; आणि ते कोणत्या प्रकारचे बी पेरत आहेत, किंवा त्याच्या परिणामस्वरूप कोणते पीक त्यांना कापावे लागेल, याचा ते कधीही विचार करत नाहीत.” Review and Herald, July 3, 1900.