दानियेलाचे पुस्तक - क्रमांक त्रेपन्न

सर्व संदेष्टे त्यांनी ज्या काळात जीवन व्यतीत केले त्यापेक्षा शेवटच्या दिवसांविषयी अधिक बोलत आहेत.

दानीएल देवाच्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करीत आहे, ज्यांनी शेवटच्या दिवसांत भविष्यवाणीच्या वचनाद्वारे हे शोधून काढले आहे की ते विखुरले गेले आहेत. जेव्हा ते त्या वस्तुस्थितीबाबत जागृत होतात, तेव्हा त्यांना लेवीयविधी छब्बीस मधील प्रार्थना पूर्ण करणे अपेक्षित असते, तसेच परीक्षणकाळ समाप्त होण्याच्या अगोदर उघड करण्यात येणारे शेवटचे भविष्यवाणीचे रहस्य समजण्यासाठीची प्रार्थनाही करणे अपेक्षित असते; जसे दुसऱ्या अध्यायातील दानीएलच्या प्रार्थनेद्वारे दर्शविले आहे. जर आणि जेव्हा ते दानीएलच्या अनुभवात प्रवेश करतात, तेव्हा देवदूत गब्रीएल त्यांना “कौशल्य आणि समज” देण्याच्या उद्देशाने त्यांना स्पर्श करील, माहिती देईल आणि त्यांच्याशी बोलेल. शहाणे तेच आहेत जेव्हा एखादे भविष्यवाणीचे रहस्य उघड केले जाते, तेव्हा “ज्ञानवृद्धी” समजतात.

दानीएलाला विचारपूर्वक लक्ष देण्यास सांगितलेली जी दृष्टांतदृष्टी आहे, ती प्रकट स्वरूपाच्या “मारेह” दृष्टांतदृष्टीची आहे. आठव्या अध्यायात दानीएलाला “मारेह” दृष्टांतदृष्टी समजावून सांगण्यास सांगितले गेले तेव्हा गब्रिएलास नेमून दिलेले कार्य त्याने अद्याप पूर्ण केले नव्हते. नवव्या अध्यायात तो अर्थस्पष्टीकरण पूर्ण करण्यासाठी परत आला आहे. नवव्या अध्यायात दानीएल आता बाबेलच्या राज्यकाळात जगत नाही, तर मेदो-पर्शियन साम्राज्याच्या इतिहासकाळात आहे.

जेव्हा गॅब्रिएल दानिएलला “त्या गोष्टीचे आकलन कर” आणि “दृष्टांताचा विचार कर” असे निर्देश देतो, तेव्हा तो अशा मानसिक विभाजनाच्या प्रक्रियेची ओळख करून देत असतो, ज्याचा अवलंब दानिएलने करावा अशी त्याची इच्छा असते. “आकलन कर” आणि “विचार कर” असे ज्यांचे भाषांतर केले आहे, ते दोन्ही शब्द एकाच इब्री शब्दाचे भाषांतर आहेत. तो शब्द “biyn” आहे, आणि त्याचा अर्थ मनाने विभक्त करणे असा होतो. “गोष्ट” असा ज्याचा अनुवाद केलेला इब्री शब्द “dabar” आहे, आणि त्याचा अर्थ “वचन” असा होतो. म्हणून गॅब्रिएल दानिएलला, आणि शेवटच्या दिवसांत ज्यांचे तो प्रतिनिधित्व करतो त्यांना, सत्याच्या वचनाचे योग्य रीतीने विभाजन करावे असे कळवित आहे.

“matter” हा शब्द दानिएलानेही दहाव्या अध्यायाच्या पहिल्या वचनात वापरला आहे, जिथे त्याचा अनुवाद तीन वेळा “thing” असा केला आहे.

त्या वचनात “दृष्टांत” हा प्रकटस्वरूपाच्या “मारेह” दृष्टांतास सूचित करतो, आणि दानिएलास त्या गोष्टीचे (प्रकरणाचे) तसेच त्या दृष्टांताचे (“मारेह”) दोन्हीचे ज्ञान होते. नवव्या अध्यायाच्या तेविसाव्या वचनात गब्रिएलने दानिएलास त्या प्रकरणाचे आणि त्या दृष्टांताचे योग्य प्रकारे विभाजन करावे अशी सूचना केली, आणि दहाव्या अध्यायाच्या पहिल्या वचनात त्याला त्या प्रकरणाचे (गोष्टीचे) आणि त्या दृष्टांताचे (“मारेह”) दोन्हीचे ज्ञान आहे. गब्रिएल नवव्या अध्यायात दानिएलास प्रकरण आणि दृष्टांत यांमधील भेद ओळखण्यास (योग्य प्रकारे विभाजन करण्यास) सांगत आहे. दृष्टांत हा “मारेह” दृष्टांत आहे, आणि “प्रकरण” किंवा “गोष्ट” हा “खाझोन” दृष्टांत आहे.

आठव्या अध्यायात दोन्ही दृष्टान्तांची ओळख करून दिली आहे, आणि एक भेद नोंदविला आहे, कारण दानिएलाला “chazon” दृष्टान्त समजून घ्यायचा होता, परंतु गब्रिएलाला दानिएलाला “mareh” दृष्टान्त समजावून सांगण्याची आज्ञा देण्यात आली होती. गब्रिएल दानिएलाला “matter” आणि “vision” समजावून सांगण्याचे आपले कार्य आरंभ करीत असताना, तो दानिएलाला हे लक्षात घेण्यास सांगतो की ते दोन वेगवेगळे दृष्टान्त आहेत.

गॅब्रिएलची इच्छा होती की, त्याने दानियेलाला दिलेल्या स्पष्टीकरणामध्ये “chazon” दृष्टांताचे तसेच “mareh” दृष्टांताचे घटक प्रतिनिधित्व करतील, हे दानियेलाने ओळखावे. ते स्पष्टीकरण या दोन्ही दृष्टांतांना संबोधित करणार होते, आणि पवित्रस्थान व सैन्य यांच्या तुडविण्याविषयी असलेल्या दृष्टांताचा, २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी अतिपवित्र स्थानात ख्रिस्ताच्या प्रकट होण्यास कारणीभूत ठरलेल्या दृष्टांतापासून योग्य प्रकारे भेद करणे, ही दानियेलाची जबाबदारी होती.

गॅब्रिएल हे स्पष्ट करतो की इ.स.पू. ४५७ मध्ये अर्तहशस्त याच्या फतव्यापासून, संध्याकाळी व सकाळी यांच्या दर्शनातील दोन हजार तीनशे वर्षांतून खास यहूद्यांसाठी “वेगळी कापून ठेवलेली” अशी चारशे नव्वद वर्षे असतील. आत्ताच उद्धृत केलेल्या वचनेमध्ये “निश्चित” हा शब्द तीन वेळा आढळतो, परंतु त्या वचनांमध्ये “निश्चित” असा अनुवाद केलेले ते प्रत्यक्षात दोन भिन्न इब्री शब्द आहेत. “निश्चित” हा शब्द प्रथम चोवीसाव्या वचनात आढळतो, आणि तो इब्री शब्द “chathak” असा असून त्याचा अर्थ “कापून वेगळे करणे” असा आहे.

हे ओळखून देते की इस्त्राएलला एक परीक्षाकाल देण्यात आला होता, जो अर्तहशश्ताच्या तिसऱ्या फर्मानापासून आरंभ झाला आणि इ.स. ३४ मध्ये स्तेफनाच्या दगडमाराने समाप्त झाला. चारशे नव्वद वर्षे “वेगळी कापून ठेवली” गेली होती, आणि ती तेवीसशे वर्षांच्या दीर्घ भविष्यवाणीच्या अंतर्गत असलेल्या एका लहान भविष्यसूचक कालखंडाचे प्रतिनिधित्व करीत होती. “चारशे नव्वद” हा आकडा, येशूने दिलेल्या साक्षीप्रमाणे, परीक्षाकालाचे प्रतीक आहे.

क्षमेला एक अंत आहे, आणि तो अंत “चारशे नव्वद” या संख्येने दर्शविला आहे. “चारशे नव्वद” वर्षे ही यहूद्यांसाठी त्यांच्या मुक्ततेपासून ते स्तेफनाच्या दगडमाराच्या प्रसंगी त्यांनी आपल्या परीक्षाकालाचा प्याला भरून काढेपर्यंत असलेल्या परीक्षाकालाचा कालावधी दर्शवितात. “चारशे नव्वद” वर्षांचा संबंध लेवीयविधी अध्याय २६ मधील “सात वेळा” या शापाशीही आहे. बायबलमध्ये भूमीने आपल्या शब्बाथांचा उपभोग घेतल्याचा उल्लेख फक्त दोन ठिकाणी आढळतो. त्यांपैकी पहिले ठिकाण लेवीयविधी अध्याय २६ मध्ये आहे.

अध्याय सव्वीसमध्ये चार वेळा उल्लेखिलेली “सात वेळा” ही शिक्षा हे दर्शविते की, जेव्हा देवाची प्रजा विखुरली जाईल, तेव्हा देश “आपले शब्बाथ उपभोगील.” दानिएल आणि ते तीन पराक्रमी पुरुष मोशेच्या शापाच्या परिपूर्तीत शत्रूंच्या देशात विखुरले गेले होते; आणि सत्तर वर्षांचे ते विखुरणे, दोन हजार पाचशे वीस वर्षांच्या विखुरण्याचा एक प्रतीकात्मक दृष्टांतधडा होता. तो एक भविष्यसूचक दृष्टांतधडा होता, इझेबेलच्या छळाच्या काळात एलियाच्या साडेतीन वर्षांच्या दुष्काळाप्रमाणे. ती साडेतीन वर्षे साडेतीन भविष्यसूचक वर्षांचे प्रतिनिधित्व करीत होती, जी इ.स. ५३८ पासून १७९८ पर्यंत पोपसत्तेच्या बारा शतके साठ वर्षांच्या राज्यसत्तेस समतुल्य होती. सत्तर वर्षे ही “सात वेळा” यांचे प्रतीक होती, जशी साडेतीन वर्षे बारा शतके साठ वर्षांच्या अरण्यवासाचे प्रतीक होती. यिर्मयाने निर्देशिलेल्या दानिएलच्या बंदिवासातील सत्तर वर्षांनी “चारशे नव्वद” वर्षांचे प्रतिनिधित्व केले.

बायबलमध्ये भूमीने तिचे सब्बाथ उपभोगले याचे केवळ दोनच संदर्भ आढळतात, आणि ते देवाच्या लोकांच्या विखुरले जाण्याशी व सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाशी संबंधित आहेत; हा असा कालावधी होता की ज्यामुळे भूमीला तिचे सब्बाथ उपभोगता येतील. तो त्या सब्बाथांच्या संख्येइतकाच होता, जितक्या सब्बाथांमध्ये यहूद्यांनी भूमीला विश्रांती उपभोगू दिली नव्हती. भूमीने सत्तर वर्षे विश्रांती घेतली, याचा अर्थ असा होता की भूमीला विश्रांती द्यावी या आज्ञेविरुद्ध केलेल्या बंडाचा एकूण कालावधी पूर्ण झाला होता. साध्या गणिताने हे स्पष्ट होते की “चारशे नव्वद” वर्षांच्या बंडामध्ये, भूमीला विश्रांती मिळाली नव्हती अशी एकूण सत्तर वर्षे झाली असती.

यहुद्यांसाठी परीक्षाकाल म्हणून तेवीसशे वर्षांमधून चारशे नव्वद वर्षे वेगळी कापून ठेवण्यात आली होती, आणि ही “चारशे नव्वद” वर्षे लेवीयव्यवस्था अध्याय २६ मधील “सात काळां”च्या विखुरण्याशी थेट संबंधित आहेत.

“खाजोन” मधील तुडवून टाकण्याचे दर्शन आणि तेवीसशे वर्षांच्या शेवटी होणाऱ्या प्रकट होण्याचे “मरेह” दर्शन ही एकमेकांपासून वेगळी आहेत; परंतु त्यांचा परस्परांशी थेट संबंध आहे. दानियेलाप्रमाणे, देवाच्या लोकांनी या दोन्ही दर्शनांचा योग्य भेद केला पाहिजे, आणि त्याच वेळी त्यांचा एकमेकांशी असलेला संबंधही ओळखला पाहिजे. यहूद्यांना परत येऊन यरुशलेम पुन्हा बांधण्याची परवानगी देणाऱ्या तीन आज्ञांपर्यंत नेणारी सत्तर वर्षांची बंदिवासाची अवस्था, भूमीला विश्रांती देण्याच्या कराराविरुद्ध यहूद्यांनी केलेल्या “चारशे नव्वद” वर्षांच्या बंडखोरीचे प्रतिनिधित्व करीत होती.

तिसऱ्या फर्मानाने त्यांच्या परत येऊन पुनर्बांधणी करण्याची संधी निश्चित केली तेव्हा, त्यांना परीक्षाकाल म्हणून “चारशे नव्वद” वर्षे देण्यात आली; कारण ज्या कालावधीत त्यांच्या आज्ञाभंगामुळे यरुशलेमचा नाश झाला आणि त्यांचे विसर्जन झाले, त्याच कालावधीत त्यांची परीक्षा घेण्यात आली. दुसऱ्या “चारशे नव्वद वर्षांच्या” शेवटी, त्यांच्या आज्ञाभंगामुळे पुन्हा एकदा यरुशलेमचा नाश होईल आणि परधर्मीयांमध्ये त्यांचे विखुरणे होईल.

सत्तर वर्षांच्या कैदेतील विखुरण्या पूर्वी “चारशे नव्वद” वर्षांचे बंड झाले होते, आणि त्यानंतर त्या सत्तर वर्षांच्या कैदेनंतर पुढील बंडाची आणखी “चारशे नव्वद वर्षे” आली.

पहिला “चारशे नव्वद” वर्षांचा कालखंड, ज्यामुळे भूमीच्या सत्तर वर्षांच्या विश्रांतीची पूर्ती झाली, तो यरुशलेमच्या विनाशाने समाप्तीस पोहोचला होता. “तेवीसशे” वर्षांमधून वेगळा कापून काढलेला “चारशे नव्वद” वर्षांचा कालावधी संपता-संपता यरुशलेम पुन्हा एकदा नाश पावले, कारण येशू एखाद्या गोष्टीच्या प्रारंभाद्वारेच तिचा शेवट नेहमी स्पष्ट करतो.

प्रत्यक्ष बाबेलमध्ये प्रत्यक्ष इस्राएलाच्या सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाने “सात वेळा” या विखुरलेपणाचे प्रतीक दर्शविले; आणि सिस्टर व्हाइट यांनी स्पष्ट केले आहे की, प्रत्यक्ष बाबेलमध्ये प्रत्यक्ष इस्राएलाच्या सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाचा प्रकार हा आध्यात्मिक बाबेलमध्ये आध्यात्मिक इस्राएलाच्या एक हजार दोनशे साठ वर्षांच्या बंदिवासाचा पूर्वछाया होता.

इ.स. ५३८ ते १७९८ या काळातील एक हजार दोनशे साठ वर्षे ही “सात वेळा” यांची प्रतिकृती होती. सत्तर वर्षांच्या शेवटी, यहूदी यरुशलेम पुनर्स्थापित करण्यासाठी व पुन्हा बांधण्यासाठी परतले. तीन हुकुमनाम्यांच्या काळात त्यांचे परतणे हे “mareh” दर्शनातील दोन हजार तीनशे वर्षांच्या प्रारंभाचे चिन्ह होते (इ.स.पू. ४५७), ज्यामुळे २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी अतिपवित्र स्थानी ख्रिस्ताच्या प्रगटीकरणापर्यंत पोहोचले. त्या तीन हुकुमनाम्यांनी भविष्यवाणीतील कालखंडाचा प्रारंभ दर्शविला, आणि भविष्यवाणीतील कालखंड सुरू होण्यासाठी ती तिन्ही हुकुमनामे आवश्यक होती, जरी कुरुशच्या पहिल्या हुकुमनाम्यापासून त्यांनी परतणे व पुनर्बांधणी सुरू केली होती.

१७९८ पासून १८४४ पर्यंत, प्रकटीकरणातील तीन देवदूत भविष्यवाणीच्या इतिहासात प्रकट झाले; आणि जसे तीन हुकुमनाम्यांनी तेवीसशे वर्षांच्या भविष्यवाणीची सुरुवात चिन्हित केली, तसेच त्या तीन देवदूतांनी त्या भविष्यवाणीचा समारोप चिन्हित केला. भविष्यवाणीचा कालखंड तिसऱ्या देवदूताच्या आगमनाने समाप्त झाला, जसा तो तिसऱ्या हुकुमनाम्याच्या आगमनाने आरंभ झाला होता; कारण येशू नेहमी एखाद्या गोष्टीचा शेवट तिच्या आरंभाशी जोडून ओळखतो.

पहिल्या आज्ञेखाली यहूद्यांनी परत येण्यास प्रारंभ केला, आणि दुसऱ्या आज्ञेच्या इतिहासात त्यांनी मंदिर पूर्ण केले. तिसरा देवदूत २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी आला, आणि त्या तारखेपूर्वी मिलराइटांनी आत्मिक बाबेलमधून बाहेर येऊन जे आत्मिक मंदिर पुन्हा बांधण्यास आरंभ केला होता, ते त्यांनी पूर्ण केले होते. ते पूर्ण व्हावयासच हवे होते, कारण २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी कराराचा दूत आपल्या मंदिरात अकस्मात येणार होता. ते मंदिर म्हणजे मिलराइट लोक होते, ज्यांनी २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी करारात प्रवेश केला, आणि ज्यांना पेत्र मंदिर असल्याचे ओळखतो.

मिलेराइट मंदिर १७९८ ते १८४४ या कालावधीत बांधले गेले, म्हणजे छेचाळीस वर्षे, किंवा भविष्यवाणीच्या दृष्टीने तीन दिवस; कारण ख्रिस्ताने असे दर्शविले की मंदिर उभे करण्यास तीन दिवस लागतात.

सिस्टर व्हाईट असे निदर्शित करतात की, मलाखीच्या पुस्तकात जसे दर्शविले आहे तसे, कराराचा दूत अचानक आपल्या मंदिरात आला तेव्हा, योहानमधील उताऱ्यात नुकतेच ओळखल्याप्रमाणे, ख्रिस्ताने मंदिर शुद्ध केले तेव्हा ती भविष्यवाणी पूर्ण झाली होती.

योहान अध्याय दोनमधील मंदिर बांधण्यास सेहेचाळीस वर्षे लागली, आणि येशूने असे म्हटले की तो उद्ध्वस्त झालेले मंदिर तीन दिवसांत उभारील. 1798 ते 1844 हा कालावधी सेहेचाळीस वर्षांचा आहे, आणि तो प्रकटीकरण अध्याय चौदा मधील तीन देवदूतांच्या (दिवसांच्या) आगमनाची ओळख करून देतो; ज्यांची छायारूप पूर्वसूचना तेवीसशे वर्षांच्या भविष्यवाणीची सुरुवात करणाऱ्या तीन फर्मानांनी दिली होती. ही सेहेचाळीस वर्षे तो कालावधी आहे ज्यामध्ये ख्रिस्ताने मिलराइट मंदिर उभारले, कारण त्यापूर्वी आध्यात्मिक पवित्रस्थान आणि आध्यात्मिक इस्राएल यांना आध्यात्मिक बाबेलने तुडवून टाकले होते.

आपल्या सेवाकार्याच्या प्रारंभी पासोवरच्या वेळी ख्रिस्ताने मंदिर शुद्ध केले, तेव्हा तो मलाखीमध्ये वर्णिल्याप्रमाणे कराराचा दूत अचानक आपल्या मंदिरात येईल या भविष्यवाणीची पूर्तता करीत होता. २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी ख्रिस्त अचानक आपल्या मंदिरात आला, आणि त्याचे उद्ध्वस्त झालेले मंदिर उभारण्यास त्याला छेचाळीस वर्षे लागली होती.

पहिला संताप १७९८ मध्ये समाप्त झाला, आणि शेवटच्या संतापाचा अंत १८४४ मध्ये झाला. छेचाळीस वर्षांच्या कालखंडाची सुरुवात—ज्या काळात ख्रिस्ताने मिलेराइट मंदिर उभे केले—तिने शेवटाचे चित्रण केले; कारण सुरुवात आणि शेवट हे दोन्हीही देवाच्या आपल्या लोकांविरुद्धच्या संतापाच्या समाप्तीने चिन्हांकित झाले होते, कारण येशू नेहमी एखाद्या गोष्टीच्या अंताची ओळख तिच्या आरंभाशी जोडून करतो.

आपण पुढील लेखात दानियेलास दिलेल्या गब्रिएलच्या निर्देशाचा आपला अभ्यास पुढे चालू ठेवू.