दानियेलचे पुस्तक - क्रमांक छप्पन्न

बायबलमधील भविष्यवाण्यांतील राज्यांचे शेवटचे प्रतीकात्मक चित्रण प्रकटीकरण ग्रंथाच्या सतराव्या अध्यायात आढळते. त्या अध्यायात, तिसऱ्या वचनात, योहानाला “अरण्यात” नेले जाते, जेणेकरून देवदूत योहानाला भविष्यवाणीतल्या “महान वेश्येचा” न्याय दाखवू शकेल; ती “पुष्कळ पाण्यांवर” बसलेली आहे आणि जिने “पृथ्वीच्या राजांबरोबर” “व्यभिचार” केला आहे.

योहानाच्या स्वतःच्या शब्दांनुसार “अरण्य” हे इ.स. ५३८ पासून इ.स. १७९८ मधील अंतकाळापर्यंतच्या पोपसत्तेच्या एक हजार दोनशे साठ वर्षांचे प्रतीक आहे.

आत्म्यात, योहानाला पापसंस्थेच्या बारा शंभर साठ वर्षांच्या राज्यकाळात नेण्यात आले. त्या वर्षांचे प्रतिरूप इजेबेल, अहाब आणि एलियाच्या इतिहासातील साडेतीन वर्षांच्या दुष्काळाने दर्शविले गेले होते. ती वर्षे १७९८ मध्ये पापसंस्थेला तिचा प्राणघातक घाव मिळेपर्यंत चालू राहणार होती, कारण ते घडणे पहिल्या संतापाच्या शेवटी, म्हणजेच मूर्तिपूजकत्व आणि पापसंस्था या दोन उजाड करणाऱ्या सत्तांद्वारे पवित्रस्थान आणि सैन्यावर आलेल्या युद्धाच्या समाप्तीच्या वेळी, “निर्धारित” केले गेले होते. ही सर्व तथ्ये अलीकडील लेखांमध्ये मांडण्यात आली आहेत.

“महावेश्या” ही यशयातील सोरची वेश्या आहे, जिला सत्तर प्रतीकात्मक वर्षे विस्मरणात जावे लागणार होते; आणि ती वर्षे “एका राजाचे दिवस” होती. संयुक्त संस्थानांचा इतिहास हा त्या प्रतीकात्मक सत्तर वर्षांचा इतिहास आहे, ज्यांचा आदर्श बायबल भविष्यवाणीतील पहिल्या राज्याच्या, म्हणजे बाबेलच्या राज्यकाळातील सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाने पूर्वरूपाने दर्शविला गेला होता. त्या इतिहासकाळात सोरची महावेश्या विस्मरणात जाणार होती. त्या इतिहासाच्या शेवटी तिची आठवण पुन्हा होणार होती आणि ती पुन्हा एकदा बाहेर पडून आपली गीते गाणार होती; आणि अशा प्रकारे पृथ्वीच्या राजांबरोबर व्यभिचार करणार होती. पोपसत्तेचा न्याय पाहावा म्हणून योहानाला आत्मिक रीतीने पोपसत्तेच्या राज्याच्या इतिहासात नेण्यात आले. ज्या याजकाच्या कन्येने व्यभिचार केला, तिच्यावरील न्याय असा होता की तिला अग्नीने जाळण्यात यावे.

सात शेवटच्या पीडांपैकी एक ओतणाऱ्या देवदूतांपैकी एका देवदूताने योहानाला दिलेल्या त्या महान वेश्येच्या न्यायाच्या दर्शनात असे होते की तिला अग्नीने जाळण्यात आले.

महान वेश्या ज्या पाण्यांवर बसलेली आहे, ती जगातील लोक आहेत; आणि संयुक्त संस्थाने संपूर्ण जगाला त्या पशूची उपासना करण्यासाठी फसवेल तेव्हा, जो पशू ही तीच महान वेश्या आहे, ते लोक तिच्या अधिकाराखाली आणले जातील. त्यानंतर संयुक्त संस्थाने प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायातील भविष्यवाणीत दर्शविलेल्या दहा राजांपैकी प्रधान राजा बनते; आणि या चित्रणात संयुक्त संस्थाने त्या वेश्येशी व्यभिचार करणारा पहिला राजा दर्शविते, जरी त्यानंतर ती सर्व राजांबरोबर तोच कृत्य पूर्ण करील.

अनेक राजांपैकी पहिला राजा आहाब याच्याद्वारे दर्शविला आहे, ज्याचा विवाह महान वेश्येशी झाला होता; तीच थ्यातीरा येथील मंडळीत येजेबेल म्हणून दर्शविली आहे. येजेबेलचा (महान वेश्येचा) न्याय दहा राजांद्वारे पूर्ण केला जातो; संयुक्त संस्थानांच्या सामर्थ्यामुळे त्यांना चर्च व राज्य यांच्या संधीत जबरदस्तीने आणले जाईल. त्या राजांची वेश्येबद्दल द्वेषभावना असूनही, ते पोपसत्तेला जगावर राज्य करू देण्यास (पाण्यांवर बसण्यास) संमती देतील.

“दहा राजे” (संयुक्त राष्ट्रसंघ) प्रत्यक्षात पोपसत्तेचा द्वेष करतात; परंतु परिस्थितीमुळे जगाला त्याच्या वाढत्या आपत्तींपासून वाचविण्याच्या व्यर्थ आशेने त्यांना आपले अल्पायुषी राज्य पोपसत्तेच्या अधिकाराकडे सोपविण्यास भाग पाडले जाते. जेव्हा त्यांना तिची फसवणूक कळते, तेव्हा लेवीयपुस्तकातील नियमाच्या पूर्ततेसाठी तिला अग्निने जाळण्याचे साधन ते बनतात.

“दहा राजे” देवाच्या शेवटच्या दिवसांतील लोकांवर जे छळ आणतात, त्याद्वारे “कोकर्‍याविरुद्ध युद्ध करतात.”

पोपसत्तेसाठी पृथ्वीवरील राजांनी जी छळवणूक पूर्ण केली, तीच ख्रिस्ताविरुद्धही क्रुसावर करण्यात आली.

ख्रिस्ताच्या क्रूसारोपणाच्या वेळी त्याच्याविरुद्ध उठून उभे राहिलेले “पृथ्वीचे राजे” हे प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायातील त्या “दहा राजांचे” प्रतिनिधित्व करतात, जे त्याच्या लोकांचा छळ करून पुन्हा कोकर्‍याविरुद्ध युद्ध करतात. क्रूसावर, ते राजे म्हणजे “दुष्टांची सभा” होती, जिने ख्रिस्ताला “वेढले” होते, आणि जी त्याच्या शेवटच्या दिवसांतील लोकांबरोबर पुन्हा तसेच करते.

दहा राजे, जे त्या महान वेश्येवर न्याय आणतात, तिला अग्नीने जाळतात, कारण ती स्वतःला याजकाची कन्या म्हणवणारी वेश्या आहे. त्या राजांचे प्रतिनिधित्व “कुत्रे” असेही केलेले आहे; आणि ते दहा राजे केवळ त्या महान वेश्येला अग्नीने जाळणार नाहीत, तर “तिचे मांस खातील” देखील. येजाबेलचा मृत्यू असा घडवून आणला गेला की तिला भिंतीवरून खाली फेकण्यात आले व ती जमिनीवर आदळून चिरडली गेली; आणि मग कुत्रे येऊन तिचे मांस खाऊ लागले.

दहा राजे, जे संयुक्त राष्ट्रे आहेत, ज्यांचा प्रमुख राजा संयुक्त राज्ये आहे, ते पोपतंत्रावर अग्नीने तिला जाळून व तिचे मांस खाऊन न्याय आणतील. तो न्यायच तो होता जो देवदूत योहानाला दाखविण्यास आला होता; आणि तसे करण्यासाठी त्याने योहानाला अरण्याच्या इतिहासात नेले, परंतु अरण्याच्या इतिहासातील केवळ एखाद्या अनियमित टप्प्यावर नव्हे, तर त्या कालखंडाच्या अगदी शेवटापर्यंत. हे स्पष्ट आहे की योहानाला एक हजार दोनशे साठ वर्षांच्या शेवटी ठेवण्यात आले होते; कारण जेव्हा त्याने त्या स्त्रीला पाहिले, तेव्हा ती आधीच छळाच्या रक्ताने मतवाली झाली होती आणि आधीच वेश्यांची माता म्हणून ओळखली जात होती.

टायरची वेश्या, जी प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायात दर्शविलेली “महान वेश्या” देखील आहे, ती त्या काळापर्यंत विस्मरणात जाणार होती, जेव्हा ती पुन्हा एकदा आपली गीते गाईल आणि पृथ्वीवरील राजांबरोबर व्यभिचार करील.

१९५० पूर्वी प्रकाशित झालेला कोणताही मान्यताप्राप्त शब्दकोश हे स्पष्टपणे दाखवितो की प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायातील किरमिजी वस्त्रे परिधान केलेली स्त्री ही रोमन कॅथलिक चर्चचे प्रतीक आहे; परंतु आज जग कॅथलिक चर्चला ख्रिस्ती चर्च समजते. जगाने ती प्रत्यक्षात कोण आहे हे विसरले आहे.

योहानाने तिला पाहिले तेव्हा अंधकारयुगातील छळाचा काळ संपत आला होता, कारण ती संतांच्या रक्ताने आधीच मतवाली झाली होती. नैसर्गिक गोष्ट आध्यात्मिक गोष्ट स्पष्ट करते; मनुष्य पितो त्यानंतरच मतवाला होतो, त्यापूर्वी नाही.

इ.स. १७९८ पूर्वी अनेक शतकांपूर्वी कॅथलिक धर्मापासून विभक्त झालेले प्रोटेस्टंट, इ.स. १७९८ पर्यंत कॅथलिक सहवासाकडे परत जाण्याचा आपला प्रवास आधीच सुरू केला होता, कारण तिची ओळख “वेश्यांची माता” अशी करण्यात आली होती. योहानाने तिला पाहिले व आश्चर्य व्यक्त केले, तेव्हा पूर्वी तिच्या सहवासापासून विभक्त झालेल्या मंडळ्या आधीच परत आलेल्या होत्या. अशा प्रकारे योहानाला इ.स. १७९८ पर्यंत नेण्यात आले, जेव्हा त्या महान वेश्येने आधीच ख्रिस्ती लोकांपैकी लाखो जणांची हत्या केली होती, आणि जस्टिनियनने इ.स. ५३३ मध्ये जशी तिची ओळख चर्चांची प्रमुख अशी करून दिली होती, तसाच ती चर्चांची प्रमुख आहे हा तिचा उद्धट दावा स्वीकारण्यास तिने माजी प्रोटेस्टंट मंडळ्यांनाही आधीच फसवून प्रवृत्त केले होते.

१७९८ च्या भविष्यसूचक दृष्टिकोनातून, त्या देवदूताने मग योहानास बायबलमधील भविष्यवाणीतील राज्यांचे अंतिम चित्रण सादर केले.

बायबलमधील भविष्यवाणीत पशू म्हणजे एक राज्य होय, हे दानियेलाच्या सातव्या व आठव्या अध्यायांत सहजपणे ओळखता येते; आणि देवदूत योहानास जे रहस्य सादर करीत आहे ते म्हणजे त्या पशूचे आणि त्या पशूवर आरूढ असलेल्या स्त्रीचे रहस्य होय. त्या पशूवर असलेली स्त्री ही पृथ्वीवरील राजांसोबत व्यभिचार करणारी ती महान वेश्या आहे. ती ईझेबेल आहे आणि तिचा पती अहाब आहे.

पुरुष हा पुरुष आहे आणि स्त्री ही स्त्री आहे, परंतु एकत्र ते एक देह आहेत. त्या पशूचे गूढ हे आहे की तो मंडळी आणि राज्य यांचा संयोग आहे—स्त्री (मंडळी) आणि पशू (राजे) यांचा असा संयोग, की जे एक राज्य आहेत, परंतु दोन भागांनी बनलेले आहेत. राज्यकारभार आणि मंडळीकारभार यांचा संमिश्र मिलाफ, आणि त्या नातेसंबंधावर स्त्रीचे नियंत्रण, हेच “पशूची प्रतिमा” आहे. योहानास पशूवर आरूढ असलेली स्त्री दाखविली जाते, कारण त्या नातेसंबंधावर नियंत्रण ठेवणारी तीच आहे.

त्या पशू आणि स्त्री मिळून एक राज्याचे (एक देह) प्रतिनिधित्व करतात; परंतु देवदूत पृथ्वीवरील राजांबरोबर त्या महान व्यभिचारिणीच्या संबंधावर भर देत आहे. “जो पशू” “होता, आणि नाही,” जो “अथांग खाईतून वर येईल आणि विनाशात जाईल,” आणि ज्याच्यापाठी “पृथ्वीवर राहणारे आश्चर्य करतील,” तो म्हणजे त्या महान व्यभिचारिणीचा प्राणघातक घाव भरून निघाल्यावरचे पोपपद होय. ती “होती” बायबलमधील भविष्यवाणीतील पाचवे राज्य; परंतु 1798 मध्ये तिला प्राणघातक घाव प्राप्त होईल असे “ठरविण्यात” आले होते.

जेव्हा योहानाला आत्म्याने १७९८ या वर्षात नेण्यात आले, तेव्हा ती पशू “नव्हती”; आणि “तरीही,” लवकरच येऊ घातलेल्या रविवार-कायद्याने समाप्त होणाऱ्या सत्तर प्रतीकात्मक वर्षांच्या शेवटी तिचा प्राणघातक घाव बरा होतो तेव्हा, ती पुन्हा “आहे”—जिवंत, आपली गीते गात, व्यभिचार करीत आणि ख्रिस्तीजनांची हत्या करीत.

सतरावा अध्याय हा बायबलमधील भविष्यवाणीतील राज्यांचे अंतिम सादरीकरण आहे, आणि म्हणून तो बायबलमधील भविष्यवाणीतील राज्यांच्या पहिल्या उल्लेखाशी सुसंगत असला पाहिजे. त्या राज्यांचा पहिला उल्लेख दानियेल अध्याय दोनमध्ये आढळतो, आणि तो हबक्कूकच्या “दृष्टान्त लिहून तो फलकांवर स्पष्ट कर” या आज्ञेची पूर्तता ठरलेल्या दोन्ही तक्त्यांवर दर्शविला आहे.

दानिएलाच्या दुसऱ्या, सातव्या आणि आठव्या अध्यायांत दर्शविलेल्या बायबलमधील भविष्यवाणीच्या राज्यांविषयीच्या त्यांच्या समजुतीत मिलेराइट्स बरोबर होते; परंतु त्यांची समज अपूर्ण होती. दानिएल दुसरा अध्याय यातील मिलर यांचे रत्न अखेरच्या दिवसांत दहापट अधिक तेजाने प्रकाशते, कारण ते केवळ बायबलमधील भविष्यवाणीच्या राज्यांच्या पहिल्या उल्लेखाचीच नव्हे, तर आठवा हा त्या सातांपैकी आहे, या प्रकटीकरणाच्या पहिल्या उल्लेखाचीही ओळख करून देणारे म्हणून मान्य केले जाते. येशू नेहमी एखाद्या गोष्टीच्या प्रारंभाद्वारे तिच्या समाप्तीचे उदाहरण देतो.

सर्व संदेष्टे शेवटच्या दिवसांविषयी बोलत आहेत, आणि योहान, प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायात, जेव्हा तो “ते श्वापद जे” “होते, आणि नाही; आणि अथांग खड्ड्यातून वर येईल, आणि विनाशात जाईल” असे सादर करतो, तेव्हा तो शेवटच्या पृथ्वीवरील राज्याची ओळख करून देत आहे. ते श्वापद “अथांग खड्ड्यातून” वर येते, जे “सैतानी सामर्थ्याच्या नव्या प्रकटीकरणाचे” प्रतीक आहे.

काही धर्मतत्त्वज्ञ असे प्रतिपादन करतील की, प्रकटीकरण ग्रंथाच्या अकराव्या अध्यायातील “अथांग खाईतून वर येणारा पशू” हा त्या उताऱ्यात फ्रेंच राज्यक्रांतीतील नास्तिकतावादाशी ओळखला गेला आहे, म्हणून “अथांग खाई” ही अभिव्यक्ती नास्तिकतावादाचे प्रतीक आहे. परंतु प्रकटीकरण ग्रंथाच्या नवव्या अध्यायात इस्लाम “अथांग खाईतून” वर आला, आणि इस्लाम हा नास्तिकतावाद नाही. अथांग खाई ही सैतानी प्रकटीकरणाचे प्रतिनिधित्व करते.

“सैतानाकडून” असलेली कोणतीही गोष्ट “अथांग खाईतून” आलेली गोष्ट असते. प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायात, अथांग खाईतून वर येणारे पशू हे त्या सामर्थ्याचे प्रतीक आहे, जे विनाशात जाते, आणि ज्यांची नावे पुस्तकात लिहिलेली नाहीत ते त्याच्या मागे आश्चर्याने जातील. “विनाश” याचा अर्थ अनंतकाळचा धिक्कार असा होतो, आणि प्रकटीकरणात तो “अग्नीच्या सरोवराने” दर्शविला आहे, ज्यात ते पशू टाकले जाते.

तेराव्या अध्यायात समुद्रातून वर येणारा पहिला पशू, ज्याची सिस्टर व्हाइट यांनी थेट पोपसत्तेशी ओळख करून दिली आहे, त्याची ओळख पटविण्यात येते. त्या उताऱ्यात जग पोपसत्तेच्या त्या पशूच्या मागे आश्चर्याने जाते.

प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायातील ते पशु, ज्याच्या मागे “पृथ्वीवर राहणारे आश्चर्य करतील,” हे सैतानी सामर्थ्याचे अंतिम प्रगटीकरण आहे, जेव्हा पापसीवरील घातक जखम लवकरच येऊ घातलेल्या रविवार-कायद्याच्या वेळी बरी होते. सतराव्या अध्यायातील त्या स्त्रीचे आणि ती ज्या पशूवर स्वार आहे त्याच्या प्रत्येक भविष्यसूचक वैशिष्ट्याने रोमच्या चर्चचीच ओळख पटते, जशी १९५० पूर्वी प्रकाशित शब्दकोशांनी ओळख पटविली होती.

प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायातील पशू हे चर्च आणि राज्य यांच्या संयोगाचे प्रतीक आहे, जो पशूच्या प्रतिमेचा अर्थ दर्शवितो. सात मस्तके आणि दहा शिंगे असलेला पशू हे ते राज्य आहे, जे दहा राजांपासून (युनायटेड नेशन्स) बनलेले आहे, ज्यावर ती स्त्री आरूढ आहे व ज्यावर ती राज्य करते. ती स्त्री म्हणजे पोपसत्ता होय, जी “महान बाबेल, वेश्यांची माता” अशी ओळखली जाते. ही प्रतीके ओळखल्यानंतर आपण पुन्हा 1798 या वर्षी परत येऊ शकतो; इतिहासातील तो बिंदू, जिथे बायबलमधील भविष्यवाणीतील राज्यांचे अंतिम चित्रण ग्रहण करण्यासाठी योहानास नेण्यात आले होते.

त्या राज्यांविषयी, आणि दानियेल अध्याय दोनमधील त्यांच्या प्रतिरूपाविषयी, आपण पुढील लेखात विचार करू.