दानिएलचे पुस्तक - क्रमांक सत्तावन्न

सर्व संदेष्टे जगाच्या अंताविषयी बोलतात, आणि सर्व भविष्यवाण्या एकत्र येऊन प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात समाप्त होतात. प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात दानियेलाच्या पुस्तकातील तीच रेषा पुढे घेतली आहे, कारण ती दोन्ही एकच पुस्तक आहेत. ही सर्व भविष्यसूचक तत्त्वे मागील लेखांमध्ये दृढपणे नोंदविली गेली आहेत. प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात आम्हाला कळविण्यात आले आहे की कृपाकाल समाप्त होण्याच्या अगदी आधी अशी एक भविष्यवाणी आहे जी मुद्रांकित करण्यात आलेली होती आणि जी उघडली जाते. हे लेख त्या संदेशाशी संबंधित भविष्यसूचक घटक मांडत आले आहेत, जो प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात आता उघडला जात आहे. हा संदेश एखादे एकमेव भविष्यसूचक सत्य नाही, आणि जो संदेश उघडला जात आहे त्यातील प्रत्येक घटक येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाच्या श्रेणीत येतो.

परीक्षाकाल संपण्याच्या अगदी आधी, जेव्हा “वेळ जवळ आली आहे,” तेव्हा संदेश उघड केला जातो. दानियेल व प्रकटीकरण ही पुस्तके, भविष्यवाणीच्या आत्म्याच्या लेखनांतील भाष्यासह, भविष्यवाणीतील संदेश उघडण्याशी संबंधित प्रक्रियेविषयी अत्यंत स्पष्ट आहेत. यहूदाच्या वंशाचा सिंहच हे उघड करतो, आणि जेव्हा तो तसे करतो, तेव्हा संदेश सादर करण्यासाठी तो एक सुसूत्र पद्धत वापरतो. तो हा संदेश पित्याकडून ग्रहण करतो, ज्याचे चित्रण सात मोहोरांनी बंद केलेले बायबल हातात धरून असल्याप्रमाणे केले आहे. यहूदाच्या वंशाचा सिंह, जो दाविदाचे मूळ आणि वध करण्यात आलेला कोकरूही आहे, तो पित्याकडून ते पुस्तक घेतो आणि त्या मोहोर काढून टाकतो.

मग येशू हा संदेश गॅब्रिएलला देतो; आणि गॅब्रिएल इतर देवदूतांसह तो संदेश एका संदेष्ट्यापर्यंत पोहोचवतो, जो तो संदेश लिहितो आणि मंडळ्यांकडे पाठवितो. भविष्यसूचक संदेशावरील शिक्का काढण्याची वेळ जवळ आली असता, त्या भविष्यसूचक संदेशाचे उघड होणे अशी तीन-टप्प्यांची परीक्षेची प्रक्रिया निर्माण करते, जी त्या मंडळ्यांतील त्या लोकांची परीक्षा घेते जे संदेष्ट्याच्या लेखनाचे उद्दिष्ट प्रेक्षक आहेत; आणि त्या मंडळीतील सदस्यांच्या वैयक्तिक प्रतिसादाच्या आधारे, ते स्वतः ठरवितात की ते दोन वर्गांपैकी एका वर्गात आहेत की नाहीत. जे उघड झालेल्या संदेशामुळे उत्पन्न होणारी ज्ञानवृद्धी स्वीकारतात त्यांची ओळख “सुज्ञ” अशी केली जाते; आणि जे ती स्वीकारत नाहीत त्यांची ओळख दानियेलमध्ये “दुष्ट” अशी, आणि मत्तयमध्ये “मूर्ख” अशी केली जाते.

अंतिम भविष्यवाणीतील गूढ रहस्य उघडण्याशी संबंधित हे सर्व घटक प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायाच्या नवव्या वचनात संबोधित व अधोरेखित केले आहेत, कारण ते येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणातील अशा एका घटकाची ओळख करून देते, जो उपासकांच्या दोन वर्गांची परीक्षा घेणार आहे. ते असे करते की, त्या वचनातील इशारक ध्वजानंतर येणारा संदेश “ज्ञानी” लोकच समजून घेतील, अशी ओळख करून देते.

“ज्याच्याकडे बुद्धी आहे असे मन” म्हणजे “सुज्ञांचे” मन होय. “सुज्ञ” ज्ञानवृद्धी समजतात; आणि भविष्यवाणीतील चिन्हानंतर तत्काळ दर्शविलेली जी ज्ञानवृद्धी आहे, जी अशी एक सत्यता ओळखून देते की ती सुज्ञांना समजेल आणि दुष्टांकडून नाकारली जाईल, ती पुढे येणाऱ्या वचनांमध्ये मांडलेल्या बायबलमधील भविष्यवाणीच्या राज्यांशी संबंधित सत्यता आहे. ती वचने बायबलमधील भविष्यवाणीच्या राज्यांचे अंतिम चित्रण दर्शवितात, आणि शेवटच्या दिवसांत जे उघड केले जाते ते असे की ती आठ राज्ये दानियेल अध्याय दोनमधील भविष्यवाणीच्या राज्यांच्या पहिल्या चित्रणातही दर्शविली गेली आहेत.

सत्याचे प्रकटीकरण हे बायबलमधील भविष्यवाणीत वर्णिलेल्या राज्यांविषयीच्या त्या मर्यादित दृष्टिकोनाला आधार देते, जो मिलरच्या रत्नांपैकी एक होता; परंतु ते दहा पट अधिक तेजाने प्रकाशले, कारण त्यात मिलराइटांनी त्यांच्या इतिहासातील मर्यादित स्थानावरून जितके समजले त्यापेक्षा कितीतरी अधिक सत्य आहे, आणि ते “दहा” या संख्येद्वारे दर्शविलेल्या परीक्षेचे प्रतिनिधित्व करते, तसेच “येथे ज्ञान असलेले मन आहे” या प्रारंभीच्या इशाऱ्याच्या चेतावणी-दीपस्तंभाद्वारेही, ज्याचा भविष्यसूचक अर्थ असा लावला जातो की, पुढील सत्य त्या मंडळ्यांची परीक्षा घेईल ज्यांना परिविक्षाकाळ संपण्याच्या अगोदर उघडण्यात आलेला संदेश पाठविला जातो.

प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायात योहानाला पापल अंधःकाराच्या एक हजार दोनशे साठ वर्षांच्या अरण्यात नेण्यात आले. त्याला त्या कालखंडाच्या अगदी शेवटी, इ.स. १७९८ मध्ये, ठेवण्यात आले; आणि हाच तोच इतिहास आहे ज्यात त्याला प्रकटीकरण तेराव्या अध्यायात ठेवण्यात आले होते.

“समुद्राची वाळू” 1798 चे प्रतिनिधित्व करते, कारण ती त्या ऐतिहासिक दृष्टिबिंदूचे प्रतिनिधित्व करते जिथे योहानाला पोपसत्ता (समुद्रातील पशू) भूतकाळाच्या रूपात, आणि संयुक्त संस्थाने (पृथ्वीतील पशू) वर येताना, आणि शेवटी लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी अजगराप्रमाणे बोलताना दाखविण्यात आले. त्यानंतर पृथ्वीतील पशू जगाला “पशूची प्रतिमा” स्वीकारण्यास भाग पाडतो; ती बोलेल आणि संपूर्ण जगावर रविवारविषयक कायद्याची अंमलबजावणी करील.

सतराव्या अध्यायात बायबलमधील भविष्यवाणीतील राज्यांचे अंतिम दर्शन ग्रहण करण्यासाठी योहानास इतिहासातील त्याच दृष्टिबिंदूवर नेण्यात येते. त्या दृष्टिबिंदूवर उभे राहून राज्ये सादर केली जातात. प्रथम त्याला हे कळविण्यात येते की त्या पशूचे नियंत्रण चर्च आणि राज्य या दोन्हींवर आहे, कारण ती केवळ सात मस्तकांवरच नव्हे, तर सात पर्वतांवरही बसलेली आहे. त्या महान वेश्येचे बसणे हेच दर्शविते की तीच त्या पशूवर आरूढ आहे, आणि जो त्या पशूवर आरूढ असतो तोच त्या पशूवर नियंत्रण ठेवतो.

“राज्य करतो” या शब्दाचा अर्थ धरून ठेवणे आणि त्यावर अधिराज्य गाजवणे असा होतो. लगाम हातात धरून एखादा स्वार पशूवर राज्य करतो. पोपसत्ता सात शिरांवर आणि सात पर्वतांवरही राज्य करते. दानियेल अध्याय दोनमध्ये, दानियेल नबुखद्नेस्सरास सांगतो की तो सोन्याचे “शिर” आहे. यशया अध्याय सातमध्ये “शिर” हा शब्द राजा, राजधानी किंवा राज्य यांसाठीही वापरला आहे.

पशुत्वावर आरूढ असलेले स्त्रीरूप, म्हणजेच पोपशाही, पृथ्वीवरील सर्व राजांवर राज्य करते. त्या राजांचे प्रतिनिधित्व “दहा राजे” असे केले आहे; हेच अंतिम दिवसांतील सर्पशक्ती आहेत. हे तेच राजे आहेत ज्यांच्याबरोबर सोरची व्यभिचारिणी व्यभिचार करते. त्या “दहा राजांना” पोपशाहीचे अधिकार मान्य करण्यास भाग पाडण्यात आले आहे; परंतु त्या दहा राजांतील प्रमुख राजा संयुक्त संस्थाने आहेत. म्हणून संयुक्त संस्थानांचे प्रतिनिधित्व इस्राएलच्या उत्तरेकडील दहा राज्यांचा राजा अहाब याच्याद्वारेही केले गेले आहे. “सात” ही संख्या “पूर्ण” दर्शविते; आणि जेव्हा पोपशाहीचे पृथ्वीवरील राजांवर राज्य करणारी अशी चित्रण केले जाते, तेव्हा ती त्या दहा राजांवरही राज्य करीत असते आणि ती सात मस्तकांवर बसलेली असते.

येथे ती बुद्धी आहे जी ज्ञानयुक्त आहे; कारण शेवटच्या दिवसांतील ज्ञानी “ओळीवर ओळ” ही पद्धत वापरतात, आणि व्यभिचारिणी ज्या राज्यकारभारावर राज्य करते त्याच्या प्रत्येक प्रतीकातून तेच सत्य दर्शविले जाते, हे ते ओळखतात. ती सात पर्वतांवरही राज्य करते, आणि मिलराइटांनी बायबलमधील भविष्यवाणीत “पर्वत” हे राज्याचे प्रतीक आहे, असे ओळखले; परंतु त्यांनी हेही ओळखले की प्रतीकांना एकापेक्षा अधिक अर्थ असतात.

पर्वत हेही मंडळीचे प्रतीक आहेत. पवित्र शास्त्रांतील “गौरवशाली पवित्र पर्वत” हे देवाच्या मंडळीचे प्रतिनिधित्व करते.

“प्रभूचे घर” म्हणजे त्याची कलीसिया होय, आणि ती एक “पर्वत” आहे. ती महान वेश्या सात पर्वतांवर बसलेली आहे; यावरून हे स्पष्ट होते की, जशी ती सर्व राजांवर राज्य करते, तशीच ती सर्व कलीसियांवरही राज्य करते. संपूर्ण जगातील सर्व कलीसिया आणि सर्व राज्ये हिच्या अधीन आहेत.

यशयाला “यहूदा व यरुशलेम यांच्याविषयी” जे दर्शन प्राप्त झाले, आणि ज्याचा आपण आत्ताच उल्लेख केला, ते पुढेही चालू राहते; आणि ते अजूनही चौथ्या अध्यायातील तेच उतारे आहे. तसेच, यशयाच्या मते, तोच “तो दिवस” आहे ज्यावेळी लोक म्हणतात, “या, आपण परमेश्वराच्या पर्वतावर, याकोबाच्या देवाच्या घराकडे जाऊ या.” त्याच त्या कालखंडात “सात स्त्रिया” यांचा उल्लेख केला आहे.

यशयाच्या दर्शनाचा विषय असलेला तो “दिवस” म्हणजे प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायातील महान भूकंपाची “घडी” होय. ज्यांनी १८ जुलै २०२० च्या निराशेनंतर “परत येण्याचा” इशारा स्वीकारला आहे, लिव्हीयवस्था सव्वीसच्या अपेक्षा पूर्ण केल्या आहेत, आणि यहेज्केलाच्या पहिल्या भविष्यवाणीने जे एकत्र आणले गेले आहेत, ते इस्लामच्या चार वाऱ्यांविषयी यहेज्केलाचा दुसरा संदेश स्वीकारतात तेव्हा शिक्कामोर्तब केले जातात. त्यानंतर त्यांना ध्वज म्हणून स्वर्गात उचलले जाते, आणि बाबेलमधील देवाची इतर मुले बाबेलमधून बाहेर पडण्याच्या त्या हाकेला प्रतिसाद देऊ लागतात, जी भूकंपाच्या वेळी, म्हणजे लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी, सुरू होते. देवाच्या इतर कळपातील लोक बाबेलमधून बाहेर पडण्याचा संदेश ऐकतात, आणि ते जाहीर करतात, “या, चला, आपण परमेश्वराच्या पर्वतावर, याकोबाच्या देवाच्या घरात जाऊ.”

त्या “क्षणी” ती महान वेश्या आपली गीते गाऊ लागते आणि पृथ्वीवरील राजांबरोबर व्यभिचार करू लागते. ज्यांची नावे कोकराच्या जीवनाच्या पुस्तकात लिहिलेली नाहीत, ते त्या वेश्येच्या मागे जातात, आणि त्यांच्या मंडळ्या तिच्या अधिकाराखाली येतात. त्या मंडळ्यांचे यशयाने “सात स्त्रिया” असे प्रतिनिधित्व केले आहे. त्या “सात स्त्रिया” म्हणजे ती “सात पर्वते” होत, ज्यांच्यावर पोपसत्ता राज्य करील, जेव्हा संयुक्त संस्थाने संपूर्ण जगाला त्या पशूची प्रतिमा उभारण्यास भाग पाडतील, जी बोलणारही आहे आणि सर्वांना पोपसत्तेच्या अधिकाराची खूण स्वीकारण्यासही प्रवृत्त करील.

त्या “सात स्त्रिया एका पुरुषाला धरून राहतील,” आणि तो “पुरुष” म्हणजे पौल ज्याची ओळख “पापाचा मनुष्य” अशी करून देतो तोच “पुरुष” होय. त्या परीक्षेच्या काळात जे “यरुशलेममध्ये उरतील, त्यांना पवित्र म्हटले जाईल, म्हणजे यरुशलेममधील जिवंतांमध्ये ज्याचे नाव लिहिलेले आहे असा प्रत्येक जण.” देवाचे लोक तेच आहेत, ज्यांची नावे त्या काळात जीवनाच्या पुस्तकात, जगाच्या स्थापनेपासून वध करण्यात आलेल्या कोकर्‍याच्या पुस्तकात, लिहिलेली आहेत. दुसरा वर्ग, जे “पापाच्या मनुष्याला” धरून राहतात, ते प्रकटीकरणाच्या तेराव्या अध्यायातील तेच आहेत जे पापाच्या मनुष्याची उपासना करतात.

महाभूकंपाचा “तास,” जो रविवारच्या कायद्याच्या संकटास आहे, तो शोधपर न्यायाच्या समाप्तीचा काळ आहे; आणि न्याय हा तुमचे नाव जीवनाच्या पुस्तकात नोंदलेले आढळते की नोंदलेले आढळत नाही यावर आधारित आहे; म्हणून त्या वेळी जीवनाच्या पुस्तकासंबंधीच्या नात्याने दर्शविलेले हे दोन वर्ग न्यायाच्या अगदी अंतिम प्रसंगांची ओळख करून देत आहेत. जे “पापाच्या मनुष्याला” धरून ठेवतात, ते जाहीर करतात की ते आपली “स्वतःची भाकर खातील, आणि” आपले “स्वतःचे वस्त्र परिधान करतील,” परंतु त्यांची मुख्य इच्छा ही आहे की “आम्हांस तुझ्या नावाने म्हटले जावे”.

ते स्वतःचेच श्रद्धाविषयक तात्त्विक विधान कायम ठेवतील (स्वतःचीच भाकर खातील), आणि स्वतःची संप्रदायिक कबुलीही कायम ठेवतील (स्वतःचेच वस्त्र परिधान करतील), परंतु “पापपुरुषाचे” नाव स्वीकारतील. “पापपुरुषाचे” नाव “कॅथोलिक” असे आहे, ज्याचा अर्थ “सार्वत्रिक” असा होतो. जे “पापपुरुषाला” धरून राहतात, ते “सार्वत्रिक चर्चचा” भाग होऊ इच्छितात, म्हणजेच कॅथोलिक चर्चचा. त्यांना तो संबंध आपल्या “निंदेचा कलंक” “दूर करण्यासाठी” हवा असतो.

“निंदा” ही शेवटच्या दिवसांत सर्व मंडळ्यांवर आणि सर्व राष्ट्रांवर राज्य करणाऱ्या पशूच्या दोन महत्त्वपूर्ण घटकांना उद्देशून आहे. प्रकटीकरण अकरा मधील “महाभूकंपाच्या घडीला,” “तिसरे हाय लवकर येत आहे.” “तिसरे हाय” म्हणजे इस्लाम. प्रकटीकरण अकरा मधील “महाभूकंपाच्या घडीला,” सातवा कर्णा वाजतो. सातवा कर्णा म्हणजे इस्लाम. “महाभूकंपाच्या घडीला” इस्लाम प्रहार करतो, कारण जगाच्या इतिहासभर सक्तीच्या रविवार-उपासनेवर न्याय आणण्यासाठी देवाने वापरलेली भविष्यवाणीतील साधने ही सर्व कर्णेच आहेत.

लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यामुळे जेव्हा संयुक्त संस्थानांचा “राष्ट्रीय विनाश” घडवून आणला जाईल, तेव्हा “राष्ट्रे क्रोधित होतील.” उत्पत्तीच्या पुस्तकातील इस्लामविषयीच्या पहिल्या उल्लेखात जसे दर्शविले आहे, तसे बायबलमधील भविष्यवाणीनुसार राष्ट्रांना क्रोधित करणारा घटक इस्लामच आहे.

शेवटच्या दिवसांची “निंदा” ही इस्लामचा धर्म आहे. जगातील चर्चेस आणि राष्ट्रे संयुक्त राष्ट्रांच्या नव्या जागतिक व्यवस्थेच्या अधिकाराखाली येतील, जी कॅथॉलिक चर्चच्या अधिपत्याखाली असेल. जसे कॉन्स्टन्टाईनने इ.स. 330 मध्ये पोपसत्तेला तिची आसंदी दिली, तसेच पोप त्या एक-जागतिक व्यवस्थेवर विराजमान होईल. इस्लामकडून मानवजातीवर आणल्या जाणाऱ्या युद्धप्रसंगांचा सामना करण्याची त्यांची क्षमता केवळ एकत्रित प्रयत्नानेच साध्य होऊ शकते, आणि त्यासाठी काही नैतिक प्राधिकरणाच्या अधीनता आवश्यक असेल, असे राष्ट्रे ठरवतील; आणि संयुक्त संस्थाने आग्रह धरेल की ते रोमन चर्चच असावे. जसे जस्टिनियनने इ.स. 533 मध्ये कॅथॉलिक चर्चला तिचे महान अधिकार दिले, तसे इतिहासाची पुनरावृत्ती होईल. जसे क्लोव्हिसने इ.स. 496 मध्ये कॅथॉलिक चर्चसाठी केले, तसेच संयुक्त संस्थाने आपल्या लष्करी सामर्थ्याद्वारे जगाला आज्ञापालन करण्यास भाग पाडतील. प्रकटीकरण तेरावा अध्याय, वचन दोन याचा इतिहास पुन्हा घडविला जाईल.

एकदा प्रतिमा उभारली गेली की, इस्लामच्या आक्रमणांमुळे क्रोधित झालेल्या पृथ्वीवरील राजांना हे ओळखू येईल की, जगव्यापी पशूच्या प्रतिमेच्या स्थापनेस कारणीभूत ठरविण्यासाठी इस्लामविरुद्ध वापरण्यात आलेला सर्वव्यापी “धिक्कार” हा प्रत्यक्षात “पापाचा मनुष्य” (ईजेबेल) ज्याबद्दल खरोखर चिंतित होता तो “धिक्कार” नव्हता. फार उशिरा, जगाला हे कळेल की ईजेबेलला इस्लामची काहीही पर्वा नाही; उलट, हेरोदियाने योहान बाप्तिस्ताचा वध केला तसे, तिच्या हृदयाची अभिलाषा एलियाला ठार मारण्याची आहे.

“ज्याला ज्ञान आहे असे मन” हेच “शहाण्यांचे मन” होय, आणि “शहाणे” ते आहेत जे यहूदाच्या वंशातील सिंहाने, कृपाकाळ संपण्याच्या अगोदर, येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण उघडल्यावर उत्पन्न होणाऱ्या “ज्ञानवृद्धी”ला समजतात.

“सात मस्तके ही सात पर्वत आहेत, ज्यांवर ती स्त्री बसली आहे,” हे या सत्याचे प्रतिनिधित्व करते की पोपसत्ता चर्च आणि राज्य या दोन्हींवर राज्य करील. प्रतीकांना एकापेक्षा अधिक अर्थ असतात, आणि ज्या उताऱ्यात ती प्रतीके दर्शविली आहेत त्याच्या संदर्भानुसारच त्या प्रतीकांची व्याख्या व समज केली पाहिजे. असा युक्तिवाद मांडला जातो की हा वचनभाग मस्तके हीच पर्वते आहेत असे ओळख करून देतो; तर मग मस्तके (राज्यकारभार) आणि पर्वते (चर्चकारभार) यांमध्ये भेद ओळखण्याचे समर्थन काय असू शकेल? हा भेद दानिएलाच्या सातव्या आणि आठव्या अध्यायांत स्थापित केला आहे. सातव्या अध्यायात मूर्तिपूजक रोम आणि पोपसत्ताक रोम ही दोन्ही, त्यांच्याआधी आलेल्या पशूंपेक्षा “भिन्न” अशी ओळख करून दिली आहेत.

जेव्हा सातवा अध्याय आठव्या अध्यायावर आणला जातो (ओळीवर ओळ), तेव्हा आपल्याला आठव्या अध्यायात रोमचे लहान शिंग दिसते, जे पुरुष, स्त्री, पुरुष, स्त्री अशा प्रकारे दोलायमान होत असते. एकच प्रतीक (लहान शिंग) दोन सत्तांचे प्रतिनिधित्व करते. त्या अध्यायांमध्ये, एक शिंग म्हणजे एक राज्य, आणि एक राज्य हे एक मस्तकही असते. आठव्या अध्यायात, लहान शिंग दोन राज्यांचे प्रतिनिधित्व करते, बायबलमधील भविष्यवाणीतील चौथे आणि पाचवे राज्य. लहान शिंग प्रतीकात्मकरीत्या दोन राज्यांचे प्रतिनिधित्व करते, आणि ती ज्या दोन राज्यांचे प्रतिनिधित्व करते ती राज्ये राज्यकारभार आणि चर्चकारभार यांच्या संयोगाची ओळख करून देणारी राज्ये आहेत. सात मस्तके, जी सात पर्वतही आहेत, ती दोन राज्यांचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि त्यांपैकी एक राज्य चर्चकारभार आहे व दुसरे राज्यकारभार आहे.

दानियेलाच्या दुसऱ्या अध्यायात या भविष्यसूचक प्रतीकवादाचा आणखी एक साक्षीदार आढळतो; कारण तेथे शेवटचे राज्य, जे मिलराइट लोकांनी रोमचे चौथे राज्य असल्याचे समजले, लोखंड व माती यांच्याद्वारे दर्शविले आहे. लोखंड व माती एकत्र केलेले आहेत, जरी प्रत्यक्षात लोखंड मातीशी एकरूप होत नाही. तरीही, जेव्हा सिस्टर व्हाइट “लोखंड व माती” यांवर भाष्य करतात, तेव्हा त्या त्यास चर्चसत्ता व राज्यसत्तेचे प्रतीक म्हणून ओळखतात, जसे आठव्या अध्यायातील लहान शिंगाद्वारे, तसेच पर्वतही असलेल्या प्रकटीकरण सतरा मधील शिरांद्वारे दर्शविले आहे.

आपण हा अभ्यास पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.