दानिएलचे पुस्तक - क्रमांक साठ

आणि येथे तो मन आहे ज्याला ज्ञान आहे. ती सात मस्तके म्हणजे सात पर्वत आहेत, ज्यांवर ती स्त्री बसलेली आहे. आणि सात राजे आहेत: पाच पडले आहेत, आणि एक आहे, आणि दुसरा अजून आलेला नाही; आणि जेव्हा तो येईल, तेव्हा त्याने थोडा काळ टिकले पाहिजे. आणि जो पशू होता, आणि नाही, तोच आठवा आहे, आणि तो त्या सातांपैकीच आहे, आणि तो विनाशाकडे जातो. प्रकटीकरण 17:9–11.

“उत्तरकाळचा पाऊस जे शुद्ध आहेत त्यांच्यावर येत आहे—आणि मग सर्वजण तो पूर्वीप्रमाणेच प्राप्त करतील.

“जेव्हा ते चार देवदूत सोडून देतील, तेव्हा ख्रिस्त आपले राज्य स्थापन करील. जे आपल्या कुवतीप्रमाणे सर्व काही करीत आहेत, त्यांच्याशिवाय कोणीही उत्तरवर्षा प्राप्त करणार नाही.” Spalding and Magan, 3.

आणि हे इस्राएलच्या अपवित्र, दुष्ट अधिपती, ज्याचा दिवस आला आहे, जेव्हा अधर्माचा अंत होईल, परमेश्वर देव असे म्हणतो: पागोटे काढून टाक, आणि मुकुट उतरवून ठेव; हे पूर्वीसारखे राहणार नाही; जो नीच आहे त्याला उंच कर, आणि जो उंच आहे त्याला नीच कर. मी ते उलथून टाकीन, उलथून टाकीन, उलथून टाकीन; आणि ज्याचा तो हक्क आहे तो येईपर्यंत ते राहणार नाही; आणि मी ते त्याला देईन. यहेज्केल 21:25–27.

राष्ट्राला वेगाने विनाशाकडे नेत असलेल्यांमध्ये त्यांचा राजा सिदकियाह हा सर्वांत अग्रस्थानी होता. संदेष्ट्यांच्या द्वारे दिलेल्या परमेश्वराच्या सल्ल्यांचा पूर्णपणे त्याग करून, नबुखद्नेस्सराचे आपणावर असलेले कृतज्ञतेचे ऋण विसरून, इस्राएलचा परमेश्वर देव याच्या नावाने घेतलेली आपली निष्ठेची गंभीर शपथ मोडून, यहूदाचा राजा संदेष्ट्यांविरुद्ध, आपल्या उपकारकर्त्याविरुद्ध, आणि आपल्या देवाविरुद्ध बंड करून उठला. स्वतःच्या शहाणपणाच्या व्यर्थ अभिमानात त्याने इस्राएलच्या समृद्धीच्या प्राचीन शत्रूकडे मदतीसाठी वळण घेतले, “त्याने आपले दूत मिसरात पाठविले, जेणेकरून त्यांनी त्याला घोडे व पुष्कळ लोक द्यावेत.”

“‘तो समृद्ध होईल काय?’ ज्याने अशा रीतीने प्रत्येक पवित्र विश्वासाचा नीचपणे विश्वासघात केला होता, त्याच्याविषयी परमेश्वराने विचारले; ‘जो अशी कृत्ये करतो, तो सुटेल काय? किंवा तो करार मोडून मुक्त होईल काय? मी जिवंत आहे, असे प्रभु परमेश्वर म्हणतो, ज्याने त्याला राजा केले त्या राजाच्या राहत्या ठिकाणीच, ज्याची शपथ त्याने तुच्छ मानली, आणि ज्याचा करार त्याने मोडला, त्याच्याच जवळ, बाबेलच्या मध्यभागी तो मरेल. आणि फारो त्याच्या पराक्रमी सैन्याने व मोठ्या समुदायाने युद्धात त्याच्यासाठी काही करणार नाही: … कारण त्याने करार मोडून शपथ तुच्छ मानली; पाहा, त्याने आपला हात दिला होता, आणि ही सर्व कृत्ये केली आहेत; तो सुटणार नाही.’ यहेज्केल 17:15–18.”

“‘अपवित्र दुष्ट अधिपती’ याच्यावर अंतिम हिशोबाचा दिवस आला होता. ‘मुकुटपट्टी काढून टाक,’ परमेश्वराने जाहीर केले, ‘आणि किरीट उतरवून टाक.’ ख्रिस्त स्वतः आपले राज्य स्थापेपर्यंत यहूदाला पुन्हा राजा बाळगण्याची परवानगी मिळणार नव्हती. दावीदाच्या घराण्याच्या सिंहासनाविषयी दैवी हुकूम असा होता, ‘मी ते उलथवून टाकीन, उलथवून टाकीन, उलथवून टाकीन’; ‘आणि ज्याचा तो हक्क आहे तो येईपर्यंत ते राहणार नाही; आणि मी ते त्यालाच देईन.’ यहेज्केल 21:25–27.” Prophets and Kings, 450, 451.

शिष्यांनी प्रभूच्या नावाने केलेली घोषणा प्रत्येक बाबतीत अचूक होती, आणि ज्या घटनांकडे ती निर्देश करीत होती त्या त्याच वेळी घडत होत्या. “काळ पूर्ण झाला आहे, आणि देवाचे राज्य जवळ आले आहे,” हा त्यांचा संदेश होता. ‘त्या काळाच्या’—दानियेल ९ मधील एकोणसत्तर आठवड्यांच्या—समाप्तीवर, जे मशीहापर्यंत, ‘अभिषिक्त’ याच्यापर्यंत पोहोचणार होते, ख्रिस्ताने यर्देनमध्ये योहानकडून बाप्तिस्मा घेतल्यानंतर आत्म्याचा अभिषेक प्राप्त केला होता. आणि ज्या ‘देवाच्या राज्याला’ त्यांनी जवळ आलेले घोषित केले होते, ते ख्रिस्ताच्या मृत्यूद्वारे स्थापन झाले. हे राज्य, जसे त्यांना विश्वास ठेवण्यास शिकवले गेले होते, तसे कोणतेही पृथ्वीवरील साम्राज्य नव्हते. तसेच ते ते भावी, अमर राज्यही नव्हते, जेव्हा “सर्व आकाशाखालील राज्य, प्रभुत्व, आणि राज्याची महती, परात्पराच्या पवित्र जनांच्या लोकांना दिली जाईल;” ते सनातन राज्य, ज्यामध्ये “सर्व प्रभुत्वे त्याची सेवा करतील आणि त्याचे आज्ञापालन करतील.” दानियेल ७:२७. बायबलमध्ये वापरल्या जाणाऱ्या अर्थाने, ‘देवाचे राज्य’ ही संज्ञा कृपेचे राज्य आणि गौरवाचे राज्य या दोन्हींसाठी वापरली जाते. इब्री लोकांस लिहिलेल्या पत्रात पौल कृपेच्या राज्याचे दर्शन घडवितो. आपल्या “आपल्या दुर्बलतांच्या जाणिवेने स्पर्शिलेला” दयाळू मध्यस्थ ख्रिस्ताकडे निर्देश केल्यानंतर प्रेषित म्हणतो: “म्हणून आपण कृपासनाजवळ धीटपणे जाऊ या, म्हणजे आपल्याला दया प्राप्त होईल, आणि गरजेच्या वेळी सहाय्यासाठी कृपा मिळेल.” इब्री ४:१५, १६. कृपासन हे कृपेच्या राज्याचे प्रतिनिधित्व करते; कारण सिंहासनाचे अस्तित्व राज्याच्या अस्तित्वाचा अर्थ सूचित करते. ख्रिस्त आपल्या अनेक दृष्टांतांत ‘स्वर्गाचे राज्य’ ही संज्ञा मनुष्यांच्या अंतःकरणांवर होणाऱ्या दैवी कृपेच्या कार्यासाठी वापरतो.

“म्हणून गौरवाचे सिंहासन हे गौरवाच्या राज्याचे प्रतिनिधित्व करते; आणि या राज्याचा उल्लेख तारणाऱ्याच्या या शब्दांत केला आहे: ‘जेव्हा मनुष्याचा पुत्र आपल्या गौरवात, आणि सर्व पवित्र देवदूतांसह येईल, तेव्हा तो आपल्या गौरवाच्या सिंहासनावर बसेल; आणि त्याच्यापुढे सर्व राष्ट्रे एकत्र केली जातील.’ मत्तय 25:31, 32. हे राज्य अद्याप भविष्यकाळातील आहे. ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनापर्यंत ते स्थापित केले जाणार नाही.”

“मनुष्याच्या पतनानंतर तत्काळ कृपेचे राज्य स्थापन करण्यात आले, जेव्हा दोषी वंशाच्या उद्धारासाठी एक योजना निश्चित करण्यात आली. त्या वेळी ते देवाच्या उद्देशात आणि त्याच्या वचनाद्वारे अस्तित्वात होते; आणि विश्वासाद्वारे मनुष्य त्याचे प्रजाजन होऊ शकत होते. तरीही ख्रिस्ताच्या मृत्यूपर्यंत ते प्रत्यक्षात स्थापित झाले नव्हते. पृथ्वीवरील आपल्या सेवाकार्यास आरंभ केल्यानंतरही, मनुष्यांच्या हट्टीपणामुळे व कृतघ्नतेमुळे थकून, तारणहार कॅल्व्हरीच्या बलिदानापासून मागे फिरू शकला असता. गेत्सेमनीमध्ये दुःखाचा प्याला त्याच्या हातात थरथरत होता. त्यावेळीही तो आपल्या कपाळावरील रक्तमिश्रित घाम पुसून दोषी वंशाला त्यांच्या अधर्मात नाश पावण्यासाठी सोडून देऊ शकला असता. जर त्याने असे केले असते, तर पतित मनुष्यांसाठी कोणताही उद्धार राहिला नसता. परंतु जेव्हा तारणहाराने आपले जीवन अर्पण केले, आणि आपल्या अखेरच्या श्वासाने, ‘पूर्ण झाले आहे,’ असा उद्गार काढला, तेव्हा उद्धाराच्या योजनेची पूर्तता निश्चित झाली. एदेनमध्ये पापी जोडप्याला दिलेले तारणाचे वचन दृढ करण्यात आले. कृपेचे राज्य, जे यापूर्वी देवाच्या वचनाद्वारे अस्तित्वात होते, तेव्हा स्थापित करण्यात आले.”

“अशा प्रकारे ख्रिस्ताचा मृत्यू—ज्या घटनेकडे शिष्यांनी आपल्या आशेच्या अंतिम विनाशाप्रमाणे पाहिले होते—तीच घटना त्यांच्या आशेला सर्वकाळासाठी निश्चित करून गेली. जरी तिने त्यांना क्रूर निराशेला सामोरे जावे लागले, तरी ती त्यांच्या विश्वासाच्या सत्यतेचा सर्वोच्च पुरावा होती. ज्या घटनेने त्यांना शोक आणि नैराश्याने भरून टाकले होते, तीच आदामाच्या प्रत्येक संततीसाठी आशेचे द्वार उघडणारी ठरली, आणि ज्यामध्ये सर्व युगांतील देवाच्या सर्व विश्वासू जनांचे भावी जीवन आणि अनंतकालीन आनंद केंद्रित झाले.”

“अनंत दयेचे उद्देश, शिष्यांच्या निराशेमधूनसुद्धा, त्यांच्या परिपूर्तीकडे जात होते. त्यांच्या अंतःकरणांना त्याच्या त्या शिक्षणाच्या दैवी कृपेने व सामर्थ्याने जिंकले गेले होते, जो ‘कधीही कोणताही मनुष्य बोलला नाही तसा बोलला’; तरीही येशूविषयी त्यांच्या प्रेमाच्या शुद्ध सोन्यात जगिक अभिमान आणि स्वार्थी महत्त्वाकांक्षांचे हीन मिश्रधातू मिसळलेले होते. पास्का-भोजनाच्या कक्षातही, त्या गंभीर वेळी, जेव्हा त्यांचा गुरु आधीच गेथसेमनेच्या छायेत प्रवेश करीत होता, तेव्हा ‘त्यांच्यामध्ये हा वाद झाला की त्यांच्यात कोण मोठा मानला जाईल.’ Luke 22:24. त्यांच्या दृष्टीसमोर सिंहासन, मुकुट आणि वैभव भरून राहिले होते, तर त्यांच्या अगदी समोर बागेची लज्जा व वेदना, न्यायसभागृह, आणि कलवरीचा क्रूस पडला होता. त्यांच्या अंतःकरणातील अभिमानाने, जगिक वैभवाच्या त्यांच्या तृष्णेने, त्यांना त्यांच्या काळातील खोट्या शिक्षणाला इतक्या हट्टाने चिकटून राहण्यास प्रवृत्त केले होते, आणि त्याच्या राज्याचे खरे स्वरूप दर्शविणारे, तसेच त्याच्या वेदना आणि मृत्यूकडे निर्देश करणारे तारकाचे शब्द त्यांनी दुर्लक्षित केले. आणि या चुकांचा परिणाम त्या परीक्षेत झाला—तीव्र, परंतु आवश्यक—जी त्यांच्या दुरुस्तीसाठी अनुमती देण्यात आली होती. शिष्यांनी त्यांच्या संदेशाचा अर्थ चुकीचा समजला होता, आणि त्यांच्या अपेक्षांची पूर्तता ओळखण्यात ते अपयशी ठरले होते, तरीही त्यांनी देवाने त्यांना दिलेला इशारा घोषित केला होता, आणि प्रभु त्यांच्या विश्वासाचे प्रतिफळ देईल व त्यांच्या आज्ञाधारकतेचा मान राखील. त्यांच्या पुनरुत्थित प्रभूच्या गौरवशाली सुवार्तेची सर्व राष्ट्रांना घोषणा करण्याचे कार्य त्यांच्याकडे सोपविले जाणार होते. त्यांना या कार्यासाठी सिद्ध करण्यासाठीच, त्यांना इतका कडू वाटलेला हा अनुभव अनुमतीने घडू देण्यात आला होता.” The Great Controversy, 347, 348.

आणि तो मला म्हणाला, ज्या पाण्यांवर ती वेश्या बसलेली आहे, ती तू पाहिली, ती लोक, आणि समुदाय, आणि राष्ट्रे, आणि भाषा आहेत. प्रकटीकरण 17:15.

आणि मी जणू अग्नीमिश्रित काचेचा समुद्र पाहिला; आणि ज्यांनी त्या पशूवर, त्याच्या प्रतिमेवर, त्याच्या खूणिवर, आणि त्याच्या नावाच्या संख्येवर विजय मिळविला होता, ते देवाच्या वीणा हातात घेऊन त्या काचेच्या समुद्रावर उभे होते. आणि ते देवाचा सेवक मोशे याचे गीत आणि कोकर्‍याचे गीत गात होते, असे म्हणत, “हे प्रभु देव सर्वशक्तिमान, तुझी कृत्ये महान व अद्भुत आहेत; हे संतांच्या राजा, तुझे मार्ग न्यायी व सत्य आहेत.” प्रकटीकरण 15:2, 3

राजा नबुखद्नेस्सराने सोन्याची एक मूर्ती केली; तिची उंची साठ हात व रुंदी सहा हात होती; ती त्याने बाबेल प्रांतातील दूरा मैदानात उभी केली. दानियेल 3:1.

“सदैव टिकून राहील असे साम्राज्य व एक राजवंश स्थापन करण्याचा विचार, पृथ्वीवरील राष्ट्रे ज्याच्या भुजांसमोर उभी राहू शकली नव्हती त्या पराक्रमी अधिपतीला अत्यंत प्रभावीपणे भावला. अमर्याद महत्त्वाकांक्षा व स्वार्थी अभिमान यांपासून उत्पन्न झालेल्या उत्साहाने त्याने हे कसे साध्य करावे याविषयी आपल्या ज्ञानी पुरुषांबरोबर सल्लामसलत केली. महान प्रतिमेच्या स्वप्नाशी निगडित उल्लेखनीय दैवी व्यवस्था विसरून; तसेच इस्राएलच्या देवाने आपल्या सेवक दानियेलाद्वारे त्या प्रतिमेचा अर्थ स्पष्ट केला होता, आणि त्या अर्थस्पष्टीकरणाच्या संदर्भात राज्यातील महान पुरुषांना लज्जास्पद मृत्यूपासून वाचविण्यात आले होते, हेही विसरून; स्वतःची सत्ता व सर्वोच्चत्व स्थापन करण्याची आपली इच्छा याखेरीज सर्व काही विसरून, राजाने व त्याच्या राज्यपरिषदेकऱ्यांनी ठरविले की शक्य त्या प्रत्येक उपायाने ते बाबेलला सर्वोच्च आणि सार्वत्रिक निष्ठेस पात्र अशी उंची देण्याचा प्रयत्न करतील.”

“ज्या प्रतीकात्मक दर्शनाद्वारे देवाने पृथ्वीवरील राष्ट्रांबाबतचा आपला उद्देश राजा आणि प्रजेला प्रकट केला होता, त्याचाच आता मानवी सत्तेच्या गौरवासाठी उपयोग केला जाणार होता. दानिएलच्या अर्थनिर्णयास नाकारले जाऊन विस्मृतीत टाकले जाणार होते; सत्याचा विपर्यास करून त्याचा दुरुपयोग केला जाणार होता. भविष्यातील महत्त्वाच्या घटनांचे उलगडून मनुष्यांच्या मनासमोर मांडण्यासाठी स्वर्गाने नेमलेले ते प्रतीक, देव जगाला जे ज्ञान प्राप्त व्हावे असे इच्छित होता त्याच्या प्रसाराला अडथळा आणण्यासाठी वापरले जाणार होते. अशा प्रकारे महत्त्वाकांक्षी मनुष्यांच्या युक्त्यांद्वारे सैतान मानवजातीसाठी असलेल्या दैवी हेतूला हाणून पाडण्याचा प्रयत्न करीत होता. मानवजातीचा शत्रू जाणून होता की, भ्रमरहित शुद्ध सत्य हे तारण करण्यास समर्थ असे सामर्थ्य आहे; परंतु जेव्हा त्याचा उपयोग स्वार्थोन्नतीसाठी आणि मनुष्यांच्या योजना पुढे नेण्यासाठी केला जातो, तेव्हा ते दुष्टतेचे सामर्थ्य बनते.”

“आपल्या समृद्ध खजिन्यातून नबुखद्नेस्सराने एक मोठी सुवर्णमूर्ती बनविण्याची आज्ञा दिली, जी तिच्या सर्वसाधारण वैशिष्ट्यांमध्ये दर्शनात पाहिलेल्या मूर्तीप्रमाणेच होती, फक्त ती ज्या पदार्थाची बनलेली होती त्या एका बाबतीत वेगळी होती. आपल्या मूर्तिपूजक देवतांच्या भव्य प्रतिमा उभारण्याची सवय असलेल्या कल्दीयांनी यापूर्वी कधीही इतकी प्रभावी आणि वैभवशाली वस्तू निर्माण केली नव्हती—उंचीला साठ हात आणि रुंदीला सहा हात अशी ही तेजस्वी मूर्ती. आणि ज्या देशात मूर्तिपूजा सर्वत्र प्रचलित होती, त्या देशातील दुरा मैदानावरील ही सुंदर व अमूल्य मूर्ती, जी बाबेलच्या गौरवाचे, त्याच्या वैभवाचे आणि सामर्थ्याचे प्रतिनिधित्व करीत होती, तिला उपासनेचा विषय म्हणून अर्पण करण्यात यावे, यात आश्चर्य ते काय? त्यानुसार तशी व्यवस्था करण्यात आली, आणि प्रतिष्ठापनेच्या दिवशी सर्वांनी त्या मूर्तीपुढे नतमस्तक होऊन बाबिलोनी सत्तेबद्दलची आपली सर्वोच्च निष्ठा प्रदर्शित करावी, असा फर्मान निघाला.” प्रॉफेट्स अँड किंग्ज, 504, 505.