दानियेलाचे पुस्तक - सदुसष्टावा क्रमांक

तिसऱ्या धिक्काराचा इस्लाम ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी भविष्यवाणीच्या इतिहासात प्रकट झाला, आणि त्याला तत्काळ आवर घालण्यात आला. त्या वेळी उत्तरपाऊस पडू लागला, परंतु तो “मोजलेला” होता.

“पूर्व वाऱ्याचा दिवस” हा उत्तरवृष्टीच्या आगमनाची, तसेच तिसऱ्या धिक्कारातील इस्लामची, ओळख करून देतो. तो त्या इतिहासाच्या प्रारंभालाही चिन्हित करतो, ज्या ठिकाणी “याकोबाचा अधर्म शुद्ध केला जातो.” पूर्व वाऱ्याचा दिवस ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी आला, आणि त्या क्षणी जिवंतांचा न्याय सुरू झाला. जिवंतांचा न्याय हा तिसऱ्या देवदूताचे समारोपाचे कार्य आहे, आणि तेथेच एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या पापांचे दूरकरण आरंभ झाले. यशया जेव्हा “याद्वारे” असे लिहितो, तेव्हा त्याचा हाच अर्थ असतो.

“याद्वारे” या शब्दांपूर्वीचे शब्द असे आहेत: “मोजमापाने, जेव्हा ते पुढे फुटून निघते, तेव्हा तू त्याच्याशी वाद करशील; पूर्वेकडील वाऱ्याच्या दिवशी तो आपला प्रखर वारा थांबवितो.” “याद्वारे” हे याकोब म्हणून दर्शविलेल्यांमधून पाप शुद्ध करणाऱ्या विशिष्ट परीक्षात्मक सत्यांची ओळख करून देते. त्या सत्यांमध्ये ती घटना (9/11) समाविष्ट आहे, जी उत्तरवृष्टीच्या आगमनाची खूण ठरते. त्या सत्यांमध्ये उत्तरवृष्टीची व्याख्या “एक संदेश” अशी आहे, आणि तो “संदेश” म्हणजे इस्लाम. त्यात हे सत्यही समाविष्ट आहे की “पूर्वेकडील वारा” म्हणजे तिसऱ्या धिक्काराचा इस्लाम होय, आणि त्यात इस्लामच्या त्यानंतरच्या संयमनाचे (थांबवितो) भविष्यसूचक वैशिष्ट्यही समाविष्ट आहे.

ही चाचणी स्वतः “वादविवाद” याने दर्शविली जाते, ज्याची सुरुवात 11 सप्टेंबर, 2001 रोजी झाली. यिर्मया, जेव्हा पहिल्या निराशेचे प्रतिनिधित्व करीत होता, तेव्हा त्याला देवाकडे “परत” येण्याचा आणि मौल्यवान गोष्ट क्षुद्रापासून वेगळी करण्याचा सल्ला देण्यात आला. चाचणीच्या संदेशाचे “फळ” उपासकांचे दोन वर्ग उत्पन्न करते.

मूर्खांच्या न्यायाचे चित्रण असे करण्यात आले आहे: “जेव्हा तो वेदीचे सर्व दगड फोडून टाकलेल्या चुनखडीच्या दगडांसारखे करील, तेव्हा उपवनातील मूर्ती आणि प्रतिमा उभ्या राहणार नाहीत.” यशया अठ्ठावीस आणि एकोणतीस अध्यायांतील, सर्व गोष्टी उलटसुलट करणाऱ्यांविरुद्धच्या उच्चारलेल्या विधानाचा संदर्भ देत आहे. हे तेच लोक आहेत जे मुद्रांकित पुस्तक समजू शकत नाहीत. दुष्टांचे कार्य (फळ) कुंभाराच्या मातीप्रमाणे मानले जावे.

दुष्टांचे कार्य कुंभाराच्या चिकणमातीसारखे असेल, आणि सत्तावीसाव्या अध्यायात त्यांच्या कार्याचे चित्रण अशाच प्रकारे, फोडून तुकडे केलेल्या चुनखडीच्या दगडांसारखे केले आहे. चुनखड किंवा कुंभाराची चिकणमाती सहजपणे ठेचून भुकटी केली जाऊ शकते; आणि “वेदीचे सर्व दगड फोडून तुकडे केलेल्या चुनखडीच्या दगडांसारखे” करण्याचे चिन्ह, तसेच “उपवने आणि प्रतिमा” पाडून टाकण्याचे कार्य, जेणेकरून ती “उभी राहणार नाहीत,” हे राजा योशियाच्या सुधारणेद्वारे दर्शविलेले कार्य आहे. अंतिम पुनरुज्जीवन आणि सुधारणेत, जे योशियाच्या सुधारणेद्वारे प्रतीकात्मकरित्या दर्शविले आहे, अॅडव्हेंटिस्ट संस्थात्मक रचना उजाड होईल, कारण “तटबंद नगरी ओसाड होईल, आणि वसाहत टाकून दिली जाईल, आणि अरण्यासारखी सोडून दिली जाईल.” त्यांची सर्व कामे, म्हणजे जगभरातील हजारो चर्च, शाळा, महाविद्यालये, विद्यापीठे, रुग्णालये आणि कार्यालयीन इमारती, भविष्यसूचक अर्थाने ठेचून निरर्थक भुकटीत रूपांतरित केली जातील.

सदस्यताही ओसाड होईल, कारण ते “समज नसलेले” “लोक” “वाळलेल्या” “फांद्या”प्रमाणे असतील, ज्या “तोडून टाकल्या जातील” आणि “आगीत टाकल्या जातील,” कारण “ज्याने त्यांना निर्माण केले तो त्यांच्यावर दया करणार नाही, आणि ज्याने त्यांना घडविले तो त्यांच्यावर कृपा दाखविणार नाही.”

जेव्हा परीक्षेच्या संदेशाद्वारे घडवून आणलेले विभाजन पूर्ण होईल, तेव्हा प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायातील दुसरा आवाज देवाच्या इतर कळपाला बाबेलमधून बाहेर बोलावील; कारण त्या दिवशी “असे घडेल” की “मोठा कर्णा फुंकला जाईल, आणि अश्शूर देशात नाश पावण्यास सिद्ध झालेले आणि मिसर देशातील हाकललेले येतील, आणि यरुशलेम येथील पवित्र पर्वतावर परमेश्वराची उपासना करतील.”

आपण विचाराधीन असलेला उतारा (यशया सत्तावीस, आठ ते तेरा वचने) ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी आरंभ झालेला भविष्यवाणीतील इतिहास ओळखून दाखवितो, आणि जे अखेरीस देवाच्या इतर कळपाला बाबेलमधून बाहेर बोलावतील, त्यांची परीक्षा व शुद्धीकरण चित्रित करतो. याच अध्यायातील आरंभीची वचने त्या अगदी त्याच इतिहासकाळात गायिले जाणारे एक गीत ओळखून दाखवितात.

द्राक्षमळ्याचे गीत हे असे गीत आहे की जे प्रथम देवाच्या लोकांना त्या द्राक्षमळ्याप्रमाणे ओळखते, ज्याच्यावर त्याने प्रेम केले होते आणि ज्याची त्याने काळजी घेतली होती. त्यानंतर ते त्या प्रत्येकासाठी स्वीकाराचे वचन प्रस्तुत करते, ज्याला ख्रिस्ताच्या धार्मिकतेचा आश्रय धरण्याची इच्छा असेल. पुढे ते पवित्र आत्म्याच्या ओतप्रोत वर्षावाच्या वचनाची ओळख करून देते, जो पावसाच्या दोन अवस्थांनी दर्शविला आहे. पावसाची पहिली अवस्था फुले व कळ्या यांना जीवन देते, आणि दुसरी अवस्था पृथ्वीला फळांनी परिपूर्ण करते.

द्राक्षमळ्याचे गीत हे असे गीत आहे की जे त्या कालखंडाची ओळख करून देते, जेव्हा देव पूर्वीच्या निवडलेल्या लोकांना बाजूस सारून जात आहे, आणि त्याच वेळी नव्या निवडलेल्या लोकांशी करार करीत आहे. आठव्या व त्यानंतरच्या वचनेत अध्यायाच्या प्रारंभील वचनांचीच केवळ पुनरुक्ती करून त्यांचे अधिक विस्ताराने वर्णन केलेले आहे. अध्यायाचे पहिले वचन त्याच घटनाची ओळख करून देते जी आठव्या वचनात “पूर्ववायूचा दिवस” अशी ओळख करून दिलेली आहे.

अजगर हा सैतान आहे, परंतु दुय्यम अर्थाने तो मूर्तिपूजक रोम होता.

दानियेलच्या सातव्या अध्यायातील आणि प्रकटीकरणाच्या बाराव्या अध्यायातील मूर्तिपूजक रोमचे दहा राजे, शेवटच्या दिवसांत प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायातील दहा राजांचे प्रतिनिधित्व करतात.

यशया २७ मधील पहिले वचन अजगराच्या न्यायाच्या आरंभाची ओळख करून देते; हा न्याय पूर्ववाऱ्याच्या दिवशी, म्हणजे ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी सुरू झाला. पृथ्वीवरील राजांचा आणि त्यांच्या जागतिकतावादी व्यापारी भागीदारांचा न्याय तेव्हा पूर्ण होतो, जेव्हा पृथ्वीची आर्थिक रचना “समुद्रांच्या” मध्यभागी “पूर्ववाऱ्याने” नष्ट केली जाते.

यशया अध्याय सत्तावीस, वचने एक ते सात, यांची पुनरुक्ती आठ ते तेरा वचनांमध्ये करण्यात आलेली आहे आणि त्यांचा अधिक विस्तारही तेथे केलेला आहे. ते हे दर्शविते की “पूर्ववायूच्या दिवशी” पृथ्वीवरील राजे आणि व्यापारी भयास सामोरे जाणार आहेत, आणि त्या बिंदूपासून पुढे इतिहासभर त्यांचे भय वाढतच जाते. हे भय पृथ्वीवरील प्रगतिवादी जागतिकतावाद्यांच्या ११ सप्टेंबर २००१ पासूनच्या अतार्किक व उतावळ्या हालचालींची ओळख करून देते, कारण ते आपला कार्यक्रम तर्कशुद्धरीत्या अपेक्षित असण्यापेक्षा अधिक पुढे आणि अधिक आक्रमकपणे रेटत आहेत. सैतान, आणि त्याचे प्रतिनिधी—पृथ्वीवरील व्यापारी आणि राजे (जागतिकतावादी), जे अजगराची प्रतीके आहेत—हे जाणतात की त्यांचा काळ अल्प आहे.

पूर्वेच्या वाऱ्याचा दिवस, ज्याने 2001 मध्ये आर्थिक संकट निर्माण केले—जे जागतिकतावादी माध्यमे कायही दावा करण्याचा प्रयत्न करो, तरी सतत अधिकच गंभीर होत गेले आहे—हा तो प्रश्न आहे जो जगासमोर त्या क्षणी उभा राहतो, जेव्हा अजगराला कळते की त्याचा काळ अल्प आहे. त्यानंतर तो संपूर्ण पृथ्वीवर नियंत्रण मिळविण्यासाठी आपल्या हालचाली अधिक तीव्र करतो, आणि तो हे त्या वेळी करतो जेव्हा “हाय” (तिसरे हाय) “पृथ्वी व समुद्रावर राहणाऱ्यांवर” आणले जाते.

तिसऱ्या धिक्कारातील इस्लामचे (पूर्वेकडील वारा) ११ सप्टेंबर २००१ रोजी झालेले आगमन अशा आर्थिक आपत्तीला कारणीभूत ठरले की ज्यामुळे जागतिकतावाद्यांना पृथ्वीवर एकच जागतिक सरकार लादण्याच्या त्यांच्या प्रयत्नांना गती देणे भाग पडले. तरीही इस्लाम आपली भूमिका पूर्ण करीतच आहे. बायबलमधील भविष्यवाणीत प्रतीक म्हणून इस्लामविषयीचे कदाचित सर्वांत गंभीर प्रकटीकरण इस्लामच्या पहिल्या उल्लेखात आढळते.

देवाचे वचन कधीही अपयशी ठरत नाही. इस्लाम प्रसववेदनांत असलेल्या स्त्रीप्रमाणे वेदना उत्पन्न करीत राहतो तसतसे, बायबलातील भविष्यवाणीत इस्लामाची ओळख दिली आहे हे कदाचित मान्य करणाऱ्यांपैकी काहींनीही त्या दोन वचनेतील उघड सत्य अद्याप पूर्णपणे आपल्या आकलनात घेतलेले नाही. काहींना हे समजू शकते की पृथ्वीवरील प्रत्येक मनुष्याला एका समान शत्रूच्या विरोधात एकत्र आणणारा इस्लामच आहे, आणि हे अर्थातच सत्य आहे. तरीही त्या वचनातील शेवटचा वाक्यांश अधिक गंभीर सत्य प्रकट करतो. 11 सप्टेंबर 2001 रोजी जग हादरले होते, आणि अलीकडेच या वर्षी 7 ऑक्टोबर रोजी हमासने इस्राएलवर केलेल्या हल्ल्याने ते पुन्हा हादरले आहे. परंतु इश्माएलाच्या सर्व बंधूंच्या “समक्ष” युद्धाचा आत्मा आणि आकस्मिक विनाश उपस्थित आहे, हे कोणीही पाहण्यास तयार नाही.

सौदी अरेबिया, युनायटेड अरब एमिरेट्स, कतार, कुवेत, ब्रुनेई आणि बहरेन यांसारख्या इस्लामी राष्ट्रांकडून अचानक हल्ला केला जाईल, तेव्हा कोणत्या प्रकारचा विनाश घडवून आणला जाईल? इश्माएलाचा आत्मा “त्याच्या सर्व भावांमध्ये” आहे, आणि अफगाणिस्तान किंवा इराक यांसारख्या देशांकडून आतापर्यंत तिसऱ्या शापाद्वारे निर्माण झालेले युद्ध, इश्माएलाची भविष्यवाणी पूर्णपणे पूर्ण होईल तेव्हा, अगदी वेगळे असेल. पाकिस्तानकडे किती अणुबॉम्ब आहेत?

पहिल्या आणि दुसऱ्या इस्लामी धिक्कारांमध्ये प्रगट झालेल्या इस्लामी युद्धाच्या भविष्यसूचक वैशिष्ट्यांपैकी एक म्हणजे अचानक, अनपेक्षित हल्ले. संपन्न इस्लामी राष्ट्रांमध्ये इंधनाने भरलेल्या विमानांपेक्षा, कार बॉम्ब, जळणारे टायर, बलात्कार आणि सुरे यांपेक्षा अधिक प्रगत आणि अधिक प्राणघातक अशी शस्त्रे गुप्तपणे प्राप्त करण्यासाठी किंवा निर्मिती करण्यासाठी पुरेसा आर्थिक स्रोत आहे काय? देवाचे वचन विश्वास ठेवण्याजोगे आहे काय?

मिलरच्या स्वप्नातील सर्व रत्ने शेवटच्या दिवसांत परीक्षेच्या सत्ये ठरतात, जरी त्यापेक्षा अधिक काही नसले तरीही ही वस्तुस्थिती पुरेशी आहे की त्या सत्यांचा नकार करण्यात आला आहे आणि भविष्यवाणी दर्शविते की ती पुनर्स्थापित केली जातील. परंतु त्या रत्नांपैकी काही—जसे की स्वर्गीय पवित्रस्थानातील ख्रिस्ताचे कार्य आणि तिसऱ्या धिक्कारातील इस्लाम—अशा भविष्यवाण्या दर्शवितात ज्या केवळ अगदी शेवटच्या दिवसांतच पूर्ण होतात. त्यांपैकी एक अतिपवित्र स्थानी ख्रिस्ताच्या कार्याचे प्रतिनिधित्व करते, जे निश्चितच सध्याचे परीक्षेचे सत्य आहे, आणि दुसरे मध्यरात्रीच्या आरोळीचा संदेश दर्शविते, जो पुन्हा एकदा सध्याचे परीक्षेचे सत्य आहे.

मिलेराइट चळवळ आणि १९८९ मधील अंतकाळ—जो पुढे एकशे चव्वेचाळीस हजारांच्या चळवळीची ओळख करून देतो—यांना एकत्र गुंफणारा धागा म्हणजे “सात वेळा” होय; हे मिलर यांचे पहिले रत्न होते, आणि अ‍ॅडव्हेंटवादाने जुने मार्ग सोडून दिले तेव्हा सर्वप्रथम बाजूला ठेवण्यात आलेली गोष्टही हीच होती. १८६३ मधील बंडापासून १९८९ मधील अंतकाळापर्यंतची एकशे सव्वीस वर्षे “सात वेळा” यांचे प्रतिनिधित्व करतात. दोन हजार पाचशे वीस याची विभागणी बारा शंभर साठ अशा दोन कालखंडांत करण्यात आली होती, आणि बारा शंभर साठ याचा दशांश किंवा दशमांश म्हणजे एकशे सव्वीस. बांधकाम करणाऱ्यांनी नाकारलेला दगड इतका प्रदीर्घ आहे की तो तीन देवदूतांच्या पहिल्या आणि शेवटच्या चळवळींना जोडतो. असे करून तो हे ओळख करून देतो की “सात वेळा” यांचे सत्य हे वर्तमानकाळातील परीक्षेचे सत्यही आहे, आणि हेच ते सत्य आहे जे केवळ पायाभरणीचा दगड राहात नाही, तर कोपऱ्याचा प्रमुख दगड बनते.

आता आपण दानिएलाच्या पुस्तकातील उलाय नदीच्या दर्शनाद्वारे प्रतीत होणाऱ्या मिलराइट चळवळीतील ज्ञानवृद्धीचा विचार येथे थांबवून, शंभर चव्वेचाळीस हजारांच्या चळवळीत ज्ञानवृद्धीचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या हिद्देकेल नदीच्या दर्शनाकडे आपले लक्ष वळवू.

पुढे, १८६३ ते १९८९ या एकशे सव्वीस वर्षांच्या कालखंडात पसरलेल्या अॅडव्हेंटिझमच्या चार पिढ्यांचा विचार करून आपण आरंभ करू.

आपण त्या अभ्यासाची सुरुवात पुढील लेखात करू.