दानिएलचे पुस्तक - अडुसष्टवा क्रमांक

आणि असे घडले की सहाव्या वर्षी, सहाव्या महिन्यात, महिन्याच्या पाचव्या दिवशी, मी माझ्या घरात बसलो असता आणि यहूदाचे वडीलजन माझ्यासमोर बसले असता, तेथे प्रभु परमेश्वराचा हात माझ्यावर पडला. यहेज्केल 8:1.

त्यानंतर आत्म्याने मला उचलून घेतले, आणि देवाच्या आत्म्याद्वारे दृष्टांतात मला बंदिवानांकडे, कल्दीयात आणले. मग मी पाहिलेला तो दृष्टांत माझ्यापासून वर गेला. तेव्हा परमेश्वराने मला दाखविलेल्या सर्व गोष्टी मी त्या बंदिवानांना सांगितल्या. यहेज्केल 11:24, 25.

आणि मी स्वर्गात आणखी एक चिन्ह पाहिले, महान व अद्भुत—सात देवदूत, ज्यांच्याकडे सात शेवटच्या पीडा होत्या; कारण त्यांच्यामध्ये देवाचा क्रोध परिपूर्ण झाला आहे. आणि मी जणू अग्नीमिश्रित काचेचा समुद्र पाहिला; आणि ज्यांनी त्या पशूवर, त्याच्या प्रतिमेवर, त्याच्या चिन्हावर, आणि त्याच्या नावाच्या संख्येवर विजय मिळविला होता, ते देवाच्या वीणा हातात घेऊन त्या काचेच्या समुद्रावर उभे होते. आणि ते देवाचा सेवक मोशे याचे गीत, आणि कोकराचे गीत गात होते, असे म्हणत, “हे सर्वशक्तिमान प्रभू देव, तुझी कृत्ये महान व अद्भुत आहेत; हे संतांच्या राज्या, तुझे मार्ग न्यायी व सत्य आहेत.” प्रकटीकरण १५:१–३.

आणि सहाव्या देवदूताने आपला कटोरा महान फरात नदीवर ओतला; आणि तिचे पाणी आटून गेले, जेणेकरून पूर्वेकडील राजांचा मार्ग तयार व्हावा. आणि मी अजगराच्या तोंडातून, पशूच्या तोंडातून, आणि खोट्या संदेष्ट्याच्या तोंडातून बेडकांसारखे तीन अशुद्ध आत्मे बाहेर येताना पाहिले. कारण ते सैतानांचे आत्मे आहेत, जे चमत्कार करीत पृथ्वीवरील राजांकडे आणि सर्व जगातील राजांकडे जातात, सर्वशक्तिमान देवाच्या त्या महान दिवसाच्या युद्धासाठी त्यांना एकत्र गोळा करण्यासाठी. पाहा, मी चोराप्रमाणे येतो. जो जागा राहतो आणि आपली वस्त्रे राखून ठेवतो तो धन्य, नाहीतर तो नग्न चालेल आणि लोक त्याची लज्जा पाहतील. आणि त्याने त्यांना इब्री भाषेत अर्मागेदोन असे म्हणतात त्या ठिकाणी एकत्र केले. प्रकटीकरण 16:12–16.

“जे लोक वचनाच्या त्यांच्या समजुतीत गोंधळून जातात, जे ख्रिस्तविरोधकाचा अर्थ ओळखण्यात अपयशी ठरतात, ते नक्कीच स्वतःला ख्रिस्तविरोधकाच्या बाजूला उभे करतील. आता आपल्यासाठी जगाशी एकरूप होण्यास वेळ नाही. दानियेल आपल्या वाट्याला आलेल्या भागात आणि आपल्या स्थानावर उभा आहे. दानियेल आणि योहान यांच्या भविष्यवाण्या समजल्या गेल्या पाहिजेत. त्या एकमेकींचा अर्थ स्पष्ट करतात. त्या जगाला अशी सत्ये देतात जी प्रत्येकाने समजली पाहिजेत. या भविष्यवाण्या जगात साक्ष म्हणून असाव्यात. या शेवटच्या दिवसांत त्यांच्या पूर्णतेद्वारे त्या स्वतःच स्वतःचे स्पष्टीकरण करतील.” Kress Collection, 105.

“परंतु गत पिढ्यांतील ख्रिस्ती लोक रविवार पाळीत होते, असे समजून की तसे करून ते बायबलातील सब्बाथ पाळीत आहेत; आणि आता प्रत्येक मंडळीत, रोमन कॅथोलिक समुदायास अपवाद न ठेवता, असे खरे ख्रिस्ती आहेत, जे प्रामाणिकपणे विश्वास ठेवतात की रविवार हा दैवी नेमणुकीचा सब्बाथ आहे. देव त्यांच्या हेतूतील प्रामाणिकपणास व त्याच्या समोर त्यांच्या सचोटीला मान्यता देतो. परंतु जेव्हा रविवारपालन कायद्याने सक्तीचे केले जाईल, आणि खऱ्या सब्बाथाच्या बंधनाविषयी जगाला प्रकाश दिला जाईल, तेव्हा जो कोणी देवाच्या आज्ञेचे उल्लंघन करून, रोमच्या अधिकारापेक्षा उच्च असा कोणताही अधिकार नसलेल्या एका नियमाचे पालन करील, तो अशा रीतीने देवापेक्षा पोपसत्तेचा मान राखील. तो रोमला आणि रोमने नेमून दिलेल्या त्या संस्थेची सक्ती करणाऱ्या सत्तेला वंदन करीत आहे. तो त्या पशूची आणि त्याच्या प्रतिमेची उपासना करीत आहे. जेव्हा मनुष्य देवाने आपल्या अधिकाराचे चिन्ह म्हणून घोषित केलेल्या संस्थेला नाकारतात, आणि तिच्या ऐवजी रोमने आपल्या सर्वोच्चत्वाच्या खूण म्हणून निवडलेल्या गोष्टीचा मान राखतात, तेव्हा ते अशा रीतीने रोमप्रती निष्ठेचे चिन्ह—‘पशूची खूण’—स्वीकारतील. आणि हा प्रश्न लोकांसमोर इतक्या स्पष्टपणे मांडला जाईपर्यंत, आणि त्यांना देवाच्या आज्ञा व मनुष्यांच्या आज्ञा यांपैकी निवड करण्यास आणले जाईपर्यंत, जे उल्लंघन करीत राहतील ते ‘पशूची खूण’ प्राप्त करतील.” The Great Controversy, 449.

“जर सत्याचा प्रकाश तुम्हाला प्रस्तुत करण्यात आला असेल, चौथ्या आज्ञेतील शब्बाथ प्रकट करून, आणि देवाच्या वचनात रविवाराचे पालन करण्यास कोणताही आधार नाही हे दाखवून, आणि तरीही तुम्ही खोट्या शब्बाथाला चिकटून राहता, देव ज्याला ‘माझा पवित्र दिवस’ म्हणतो त्या शब्बाथाला पवित्र मानण्यास नकार देता, तर तुम्ही पशूची खूण स्वीकारता. हे कधी घडते?—जेव्हा तुम्ही त्या फर्मानाचे पालन करता जे तुम्हाला रविवारी श्रम करणे थांबवून देवाची उपासना करण्याची आज्ञा देते, आणि त्याच वेळी तुम्हाला माहीत असते की बायबलमध्ये रविवार हा सर्वसाधारण कामकाजाचा दिवस यापेक्षा वेगळा आहे असे दाखवणारा एकही शब्द नाही, तेव्हा तुम्ही पशूची खूण स्वीकारण्यास संमती देता, आणि देवाचा शिक्का नाकारता. जर आपण ही खूण आपल्या कपाळांवर किंवा आपल्या हातांवर स्वीकारली, तर आज्ञाभंग करणाऱ्यांविरुद्ध घोषित केलेले न्यायनिवाडे आपल्यावर आलेच पाहिजेत. परंतु जिवंत देवाचा शिक्का त्यांच्यावर ठेवला जातो जे प्रभूचा शब्बाथ सद्सद्विवेकबुद्धीने पाळतात.” Review and Herald, April 27, 1911.

“जर अशा प्रकारची दृश्ये पुढे येणार असतील, दोषी जगावर असे प्रचंड न्याय येणार असतील, तर देवाच्या लोकांसाठी आश्रय कुठे असेल? संताप ओसरेपर्यंत त्यांचे संरक्षण कसे होईल? योहान निसर्गातील तत्त्वे—भूकंप, वादळ, आणि राजकीय कलह—ही चार देवदूतांनी रोखून धरलेली आहेत, असे पाहतो. हे वारे देव त्यांना सोडून देण्याचा शब्द देईपर्यंत नियंत्रणाखाली आहेत. यातच देवाच्या मंडळीची सुरक्षितता आहे. देवाचे देवदूत त्याची आज्ञा पार पाडतात, पृथ्वीचे वारे रोखून धरतात, जेणेकरून देवाच्या सेवकांच्या कपाळांवर शिक्का मारला जाईपर्यंत ते वारे पृथ्वीवर, समुद्रावर, किंवा कोणत्याही वृक्षावर वाहू नयेत. तो सामर्थ्यवान देवदूत पूर्वेकडून (किंवा सूर्यउदयाकडून) वर येताना दिसतो. सर्वांत सामर्थ्यवान अशा त्या देवदूताच्या हातात जिवंत देवाचा, म्हणजे जीवन देऊ शकणाऱ्या, कपाळांवर ते चिन्ह किंवा लेख कोरणाऱ्या, ज्याच्याकडून अमरत्व, अनंत जीवन प्रदान केले जाणार आहे, अशाच एकट्याच असणाऱ्या त्याचा शिक्का आहे. हाच त्या सर्वोच्च देवदूताचा आवाज आहे, ज्याला हे कार्य पूर्ण होईपर्यंत, आणि त्याने त्यांना मुक्त सोडण्याची आज्ञा देईपर्यंत, चार वाऱ्यांना आवर घालून ठेवण्यासाठी त्या चार देवदूतांना आज्ञा देण्याचा अधिकार होता.”

“जे जग, देहस्वभाव आणि सैतान यांवर जय मिळवितात, तेच जिवंत देवाची मुद्रा प्राप्त करणारे कृपापात्र ठरतील. ज्यांचे हात स्वच्छ नाहीत, ज्यांची अंतःकरणे शुद्ध नाहीत, त्यांच्यावर जिवंत देवाची मुद्रा असणार नाही. जे पापाची योजना करीत आहेत आणि ते आचरणात आणत आहेत, त्यांना वगळून पुढे जाता येईल. केवळ तेच, जे देवासमोर आपल्या वृत्तीत महान प्रतिरूपात्मक प्रायश्चित्तदिनी पश्चात्ताप करून आपल्या पापांची कबुली देणाऱ्यांच्या स्थानावर उभे आहेत, तेच देवाच्या संरक्षणास पात्र म्हणून ओळखले जातील आणि त्यांच्यावर चिन्ह ठेवले जाईल. जे आपल्या तारणकर्त्याच्या प्रकट होण्याकडे स्थिरतेने पाहत, वाट पाहत आणि जागृतपणे लक्ष ठेवत आहेत—पहाटेची प्रतीक्षा करणाऱ्यांपेक्षाही अधिक उत्कटतेने आणि आतुरतेने—त्यांची नावे मुद्रा प्राप्त केलेल्यांमध्ये गणली जातील. ज्यांच्या आत्म्यांवर सत्याचा संपूर्ण प्रकाश झळकत असताना, त्यांच्या जाहीर केलेल्या विश्वासास अनुरूप अशी कृत्ये असली पाहिजेत, परंतु जे पापाने मोहित होतात, आपल्या अंतःकरणात मूर्ती उभ्या करतात, देवासमोर आपल्या आत्म्यांना भ्रष्ट करतात, आणि पापात त्यांच्याशी सहभागी होणाऱ्यांना कलुषित करतात, त्यांची नावे जीवनाच्या पुस्तकातून पुसली जातील, आणि ते अर्धरात्रीच्या अंधःकारात सोडून दिले जातील, त्यांच्या दिव्यांसह त्यांच्या भांड्यांत तेल नसताना. ‘परंतु माझ्या नावाचे भय बाळगणाऱ्यांवर धर्मसूर्य त्याच्या पंखांत आरोग्य घेऊन उगवेल.’”

“देवाच्या सेवकांवर केले जाणारे हे मुद्रांकन तेच आहे, जे यहेज्केलाला दर्शनात दाखविण्यात आले होते. योहान हाही या अत्यंत थरारक प्रकटीकरणाचा साक्षीदार झाला होता. त्याने समुद्र आणि त्याच्या गर्जणाऱ्या लाटा पाहिल्या, आणि मनुष्यांची हृदये भयाने क्षीण होत असल्याचे पाहिले. त्याने पृथ्वी हलविली जात असल्याचे, आणि पर्वत समुद्राच्या मध्यभागी टाकले जात असल्याचे (जे अक्षरशः घडत आहे), त्याचे पाणी गर्जत व खवळत असल्याचे, आणि त्याच्या फुगवट्याने पर्वत थरथरत असल्याचे पाहिले. त्याला पीडा, रोगराई, दुष्काळ आणि मृत्यू यांना आपले भयंकर कार्य पार पाडताना दाखविण्यात आले.” टेस्टिमोनीज टू मिनिस्टर्स, 445.

“मत्तय २५ मधील दहा कुमारिकांची दृष्टांतकथा अॅडव्हेंटिस्ट लोकांच्या अनुभवाचेही चित्रण करते.” The Great Controversy, 393.

“देवाचे खरे लोक, ज्यांच्या अंतःकरणात प्रभूच्या कार्याचा आत्मा व आत्म्यांच्या तारणाची आस्था आहे, ते पापाकडे नेहमी त्याच्या खऱ्या, पापमय स्वरूपातच पाहतील. देवाच्या लोकांना सहज वेढून टाकणाऱ्या पापांविषयी ते नेहमी विश्वासू व स्पष्ट व्यवहाराच्या बाजूने उभे राहतील. विशेषतः मंडळीसाठीच्या अंतिम कार्यात, त्या एकशे चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तब करण्याच्या काळात, जे देवाच्या सिंहासनासमोर निर्दोष उभे राहणार आहेत, ते देवाच्या नामधारी लोकांच्या अपराधांबद्दल अतिशय खोलवर वेदना अनुभवतील. हे संदेष्ट्याने अंतिम कार्याच्या दृष्टांतात, प्रत्येकाच्या हातात कत्तलीचे शस्त्र असलेल्या पुरुषांच्या रूपकाद्वारे, अत्यंत प्रभावीपणे मांडले आहे. त्यांच्यामध्ये एक मनुष्य तागाच्या वस्त्राने परिधान केलेला होता, आणि त्याच्या कंबरेजवळ लेखकाची दौत होती. ‘आणि परमेश्वर त्याला म्हणाला, शहराच्या मधून, यरुशलेमच्या मधून जा, आणि तिच्या मधोमध जे सर्व घृणास्पद कृत्ये केली जातात त्याबद्दल उसासे टाकणाऱ्या व आक्रोश करणाऱ्या पुरुषांच्या कपाळांवर एक चिन्ह कर.’” टेस्टिमोनीज, खंड ३, २६६.

“देवाचे खरे लोक, ज्यांच्या अंतःकरणी प्रभूच्या कार्याचा आत्मा आणि आत्म्यांच्या तारणाची जिव्हाळ्याची भावना वसलेली आहे, ते पापाकडे नेहमीच त्याच्या खऱ्या, पापमय स्वरूपात पाहतील. देवाच्या लोकांना सहज वेढून टाकणाऱ्या पापांबाबत ते सदैव विश्वासूपणे आणि स्पष्टपणे वागण्याच्या बाजूने उभे राहतील. विशेषतः मंडळीकरिता होणाऱ्या अंतिम कार्यात, म्हणजे देवाच्या सिंहासनासमोर निर्दोष उभे राहणाऱ्या एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तब होण्याच्या काळात, ते देवाचे असल्याचा दावा करणाऱ्या लोकांच्या अपराधांविषयी अत्यंत खोलवर दुःख अनुभवतील. हे संदेष्ट्याने अंतिम कार्याचे चित्रण करताना दिलेल्या दृष्टांतात प्रभावीपणे दर्शविले आहे, ज्यात प्रत्येकाच्या हातात संहाराचे शस्त्र असलेल्या पुरुषांची प्रतिमा आहे. त्यांच्यामध्ये एक मनुष्य तागाच्या वस्त्रांनी परिधान केलेला होता, आणि त्याच्या कंबरेशी लेखकाची दौत होती. ‘तेव्हा परमेश्वराने त्यास म्हटले, शहराच्या मधून, यरुशलेमच्या मधून जा, आणि जे लोक तिच्या मधोमध केल्या जाणाऱ्या सर्व घृणास्पद कृत्यांमुळे उसासे टाकतात व आक्रोश करतात, त्यांच्या कपाळांवर एक चिन्ह कर.’”

“या काळी देवाच्या सभेत उभे असणारे कोण आहेत? ते असे आहेत काय, जे देवाचे असल्याचा दावा करणाऱ्या लोकांमध्ये होणाऱ्या चुकीच्या गोष्टींना प्रत्यक्षात माफी देतात, आणि जे पापाचा धिक्कार करणाऱ्यांविरुद्ध, उघडपणे नसले तरी, आपल्या अंतःकरणात कुरकुर करतात? ते असे आहेत काय, जे त्यांच्याविरुद्ध उभे राहतात आणि दुष्कर्म करणाऱ्यांबद्दल सहानुभूती बाळगतात? नाही, निश्चितच नाही! त्यांनी पश्चात्ताप केला नाही, आणि कार्याची जबाबदारी वाहणाऱ्यांवर अत्याचार करण्यात व सियोनमधील पाप्यांचे हात बळकट करण्यात सैतानाचे कार्य सोडून दिले नाही, तर त्यांना देवाच्या शिक्कामोर्तब मान्यतेचे चिन्ह कधीही मिळणार नाही. वधाची शस्त्रे धारण केलेल्या पाच पुरुषांच्या कार्याने दर्शविलेल्या दुष्टांच्या सर्वसाधारण विनाशात ते पडतील. हा मुद्दा काळजीपूर्वक लक्षात ठेवा: पवित्र आत्म्याच्या सामर्थ्याने त्यांच्यामध्ये घडवून आणलेले सत्याचे शुद्ध चिन्ह, जे तागाचे वस्त्र परिधान केलेल्या मनुष्याच्या चिन्हाने दर्शविले आहे, ते प्राप्त करणारे तेच आहेत, ‘जे मंडळीत केल्या जाणाऱ्या सर्व घृणास्पद गोष्टींसाठी उसासे टाकतात आणि आक्रोश करतात.’ पावित्र्याविषयीचे त्यांचे प्रेम, आणि देवाच्या सन्मान व गौरवाविषयीची त्यांची जाणीव, अशी आहे, आणि पापाच्या अत्यंत पापी स्वरूपाविषयी त्यांची दृष्टी इतकी स्पष्ट आहे, की त्यांना जणू क्लेशात असलेले, अगदी उसासे टाकणारे व आक्रोश करणारे असे दर्शविले आहे. यहेज्केलचा नववा अध्याय वाचा.”

“परंतु जे सर्वजण पाप आणि धार्मिकता यांतील व्यापक विरोध असा पाहत नाहीत, आणि जे देवाच्या सल्ल्यात उभे राहून चिन्ह प्राप्त करतात त्यांच्याप्रमाणे अनुभवत नाहीत, अशा सर्वांच्या सार्वत्रिक संहाराचे वर्णन संहारक शस्त्रे धारण केलेल्या त्या पाच पुरुषांना दिलेल्या आदेशात असे केले आहे: ‘तू त्याच्या मागून नगरातून जा आणि प्रहार कर; तुमच्या डोळ्यांनी दया दाखवू नका, आणि करुणा बाळगू नका: वृद्ध आणि तरुण, कुमारिका, लहान मुले, आणि स्त्रिया—सर्वांचा पूर्णतः वध करा: परंतु ज्याच्यावर चिन्ह आहे अशा कोणत्याही मनुष्याजवळ जाऊ नका; आणि माझ्या पवित्रस्थानापासून आरंभ करा.’ Testimonies, volume 3, 266, 267.”