दानिएलाचे पुस्तक - क्रमांक एकाहत्तर

यहेज्केल अध्याय आठमधील चार घृणास्पद गोष्टी आधुनिक इस्राएलच्या चार पिढींचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि आधुनिक इस्राएलची सुरुवात प्राचीन इस्राएलच्या सुरुवातीद्वारे प्रतिरूपित करण्यात आली होती. त्या दोन्ही आरंभीच्या इतिहासांनी लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी आधुनिक इस्राएलच्या शेवटाविषयी साक्ष दिली आहे. इस्राएलच्या त्या दोन्ही सुरुवाती—प्राचीन, प्रत्यक्ष आणि आधुनिक, आध्यात्मिक—यांना यहूदापासून विभक्त झालेल्या इस्राएलच्या उत्तरेकडील राज्याच्या आरंभीच्या इतिहासाद्वारे साक्ष मिळते.

प्राचीन इस्राएलाने सोन्याचे वासरू उभारले तेव्हा, ते नुकतेच इजिप्तमधून बाहेर पडले होते, अशा एका भविष्यवाणीच्या पूर्ततेत की देव त्यांना एक राज्य करील. इस्राएलच्या उत्तरेकडील राज्याचा पहिला राजा यराबाम याची कथा ह्याच वैशिष्ट्यांचा समावेश करते. यराबाम शलमोनाच्या क्रोधापासून इजिप्तमध्ये पळून गेला होता. संदेष्टा अहियाच्या द्वारे त्याला अशी भविष्यसूचक प्रतिज्ञा देण्यात आली होती की बारा वंशांपैकी दहा वंशांवर त्याला राजा करण्यात येईल. भविष्यवाणी पूर्ण होण्यापूर्वी, यराबाम स्वतःमध्ये आणि शलमोनामध्ये अंतर पडावे म्हणून, शलमोन मरेपर्यंत, इजिप्तमध्ये पळून जाईल.

राजा सोलोमोनाच्या मृत्यूनंतर राज्य विभागले जाणार होते, आणि उत्तर दिशेच्या दहा वंशांवर यारोबाम राजा होणार होता, तर सोलोमोनाचा पुत्र रहोबाम यरुशलेममध्ये राजा होणार होता. वंशांचे विभाजन होण्यापूर्वी, यारोबामाला मिसरमधून बाहेर येणे आवश्यक होते.

रहबामाने त्या तीन दिवसांच्या काळात किती मूर्खपणाने वागले याची कथा, त्याने वृद्ध पुरुषांच्या सल्ल्याला मूर्खपणाने नाकारले यावर दोष ठेवते; परंतु वंशांचे विभाजन पूर्वीच भविष्यवाणी करण्यात आलेले होते, म्हणून ते एका ना एका प्रकारे घडलेच असते. येथे भविष्यातील एका लेखासाठी हे नोंद घेण्यासारखे आहे की विभाजनाची प्रक्रिया विशिष्टपणे तीन दिवस अशी ओळखली गेली होती. मिलराइटांच्या इतिहासकाळात ती दोन राज्ये पुन्हा एक राज्य होतात, आणि जेव्हा मिलराइट इतिहासात उत्तरेकडील व दक्षिणेकडील वंश एक राज्य होतात, तोच काळ म्हणजे प्रकटीकरण अध्याय चौदा येथील तीन देवदूतांच्या आगमनाचा कालावधी होय. मिलराइटांच्या इतिहासातील ते तीन देवदूत रहबामाच्या निर्णयाच्या तीन दिवसांनी प्रतिरूपित केले गेले होते. 1798 पासून 1844 पर्यंतचे ते छेचाळीस वर्षे, ज्यावेळी ते तीन देवदूत आले, तीच प्रतीकात्मक तीन दिवसही होती, ज्यांविषयी ख्रिस्ताने योहान अध्याय दोनमध्ये असे म्हटले होते की नाश पावलेल्या मंदिराला उभे करण्यासाठी त्याला तेवढा कालावधी आवश्यक असेल; परंतु अभ्यासाचा तो भाग भविष्यातील एका लेखासाठी आहे.

जेव्हा रहोबामाने तीन दिवसांच्या शेवटी आपला मूर्खतापूर्ण निर्णय जाहीर केला, तेव्हा राज्यांचे विभाजन झाले.

यरोबामाला एक राज्य दिले जाईल ही भविष्यवाणी पूर्ण झाली होती, आणि तो मिसरदेशातून बाहेर आल्याच्या काळातच ती पूर्ण झाली. देवाचे पवित्रस्थान यरुशलेम नगरात आहे याचा हेवा बाळगून—जे नगर देवाने आपले नाव तेथे स्थापन करण्यासाठी निवडले होते—यरोबामाने पवित्रस्थान, याजकपद आणि उपासनेची सेवा यांची बनावट प्रतिकृती उभारण्यास सुरुवात केली; ही सेवा केवळ यरुशलेममध्येच पार पाडली जावी अशी नेमणूक करण्यात आली होती. उत्तरेकडील दहा वंशांमध्ये बनावट उपासना-प्रणाली उभारण्याचे यरोबामाचे कार्य, अहरोनाच्या बंडखोरीशी व सुवर्णवासराशी थेट समांतर आहे, आणि अशा प्रकारे ते केवळ लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याविषयीच नव्हे, तर 1863 मधील बंडखोरीविषयीही आणखी एक साक्ष पुरविते.

यरोबामाच्या बंडामुळे आणखी एक सत्यरेषा प्राप्त होते, जी अहरोनाच्या बंडावर, इ.स. १८६३ मधील प्रोटेस्टंट शिंगाच्या बंडावर, आणि लवकरच येऊ घातलेल्या रविवार कायद्याच्या वेळी रिपब्लिकन शिंगाच्या बंडावर अध्यारोपित करता येते; आणि असे करताना ती भविष्यवाणीच्या साक्षीला अधिक विस्तृत करते. अहरोनाच्या सोन्याच्या वासराच्या बंडामध्ये, परमेश्वराने याजकपदाची निवड करण्याची नेमलेली पद्धत बदलली.

बंडखोरीपूर्वी कोणत्याही वंशातील ज्येष्ठपुत्र याजकवर्गाचा भाग होणार होता. परंतु अहरोनाच्या सुवर्णवासराच्या बंडखोरीत केवळ लेवीचा वंशच मोशेबरोबर उभा राहिला. या कारणास्तव देवाने याजकवर्गासाठी पुरुष पुरविण्याची नियुक्त केलेली पद्धत बदलली, आणि त्या वेळेपासून केवळ लेवीचेच कुळ याजकवर्ग बनवणार होते.

यारोबामाने देवाने अहरोनाच्या बंडखोरीच्या प्रसंगी केलेल्या कार्याची बनावट नक्कल केली, जेव्हा देवाने लेवीच्या वंशातून एक नवे याजकत्व उभे केले होते; कारण यारोबामाने “लोकांतील अगदी कनिष्ठांनाही याजक नेमले, जे लेवीच्या पुत्रांपैकी नव्हते.” उत्तरेकडील दहा वंशांच्या राज्याच्या आरंभी झालेल्या या बंडखोरीचा अहरोनाच्या बंडखोरीशी व नाचणाऱ्या मूर्खांशी समांतर संबंध आहे. ही बंडखोरी मिसरमधून बाहेर आल्यानंतर घडली, त्या भविष्यवाणीच्या पूर्ततेत, ज्यात एक राज्य स्थापन होईल असे वचन दिले गेले होते. या दोन्ही प्रसंगी एक नवे याजकत्व स्थापन करण्यात आले, आणि ते याजक निवडण्याच्या पूर्वीच्या व्यवस्थेपासून झालेला एक बदल होता.

अहरोनाचा सुवर्ण वासराचा बंड पुन्हा घडला, परंतु यरोबामाने ते दुप्पट केले; कारण त्याने दोन सुवर्ण वासरे बनवून ती दोन नगरांत स्थापन केली. दान हे नगर राज्यकारभाराचे प्रतिनिधित्व करते, कारण दान याचा अर्थ “न्याय करणे” असा आहे; आणि बेथेल हे नगर चर्चकारभाराचे प्रतिनिधित्व करते, कारण बेथेल याचा अर्थ “देवाचे घर” असा आहे. त्या सुवर्ण वासरांत अहरोनाच्या वासराप्रमाणेच तेच प्रतीकात्मक अर्थ होते, परंतु त्या दोन नगरांनी दर्शविलेल्या चर्च व राज्य यांच्या ऐक्याची अतिरिक्त साक्ष त्यात होती. वासरू हे मूर्तिपूजक अर्पणाचे सर्वोच्च रूप होते, आणि म्हणून ते ख्रिस्ताच्या बनावट अर्पणाचे प्रतिनिधित्व करते. सोने हे बाबेलचे प्रतीक आहे, आणि वासरू हे एका पशूची प्रतिमा होती. जसा अहरोनाने उपासनेचा एक खोटा दिवस नेमला, तसाच यरोबामानेही एक उत्सव नेमला, आणि त्या उत्सवाची तारीख यरुशलेममधील खऱ्या उपासनेच्या वेळेशी जुळणार नाही याची खात्री केली.

लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याचे सर्व घटक यारोबामच्या बंडखोरीच्या साक्षीमध्ये दर्शविलेले आहेत; खोटे बलिदान (वासरू), खोटा ख्रिस्त (वेदी), पशूची प्रतिमा (मंडळी व राज्य यांचा संयोग), उपासनेचा खोटा दिवस (रविवार), आणि बनावट याजकत्व.

प्राचीन इस्राएलची सुरुवात, दहा उत्तरेकडील वंशांचे राज्यरूपाने झालेले प्रारंभ, आणि अॅडव्हेंटिझमची सुरुवात—या सर्वांमध्ये समान भविष्यसूचक घटक आहेत; आणि हे सर्व मिळून लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारीच्या कायद्याचे भविष्यसूचक घटक ओळखून देतात. प्राचीन इस्राएल मिसरच्या दास्यातून बाहेर आला होता; यरोबाम मिसरमधून बाहेर आला, जिथे तो सोलोमनाच्या छळापासून बचाव करण्यासाठी पळून गेला होता; आणि मिलराइट अॅडव्हेंटिझम नुकताच पोपसत्तेच्या दास्यातून बाहेर आला होता.

लेवीचे याजकत्व अहरोनाच्या बंडाच्या वेळी स्थापित झाले, सर्वात नीच मनुष्यांपैकी बनावट याजकत्व यरोबामाच्या साक्षीत उभे करण्यात आले, आणि प्रभुने मिलराइट अॅडव्हेंटिझमशी करार केला तेव्हा, पेत्राच्या मते, मिलराइट लोक “एक निवडलेली पिढी, राजकीय याजकत्व, पवित्र राष्ट्र, स्वतःसाठी वेगळे ठेवलेले लोक” होते; “ज्याने तुम्हांला अंधारातून आपल्या अद्भुत प्रकाशात बोलाविले, त्याचे गुणप्रकाशन तुम्ही करावे.” मिलराइट लोकांना ज्या प्रकाशात बोलाविण्यात आले होते, तो मिलरच्या रत्नांचा प्रकाश होता, जो हबक्कूकच्या दोन पट्ट्यांवर दर्शविला गेला होता आणि ज्याचे पूर्वछायारूप अहरोनाच्या बंडाच्या इतिहासात दहा आज्ञांच्या दोन पट्ट्यांद्वारे प्रकट झाले होते. ज्या अंधारातून त्यांना बाहेर बोलाविण्यात आले होते, तो पोपसत्ताक राज्याच्या अंधकारमय युगांचा अंधार होता, ज्याचे पूर्वछायारूप मिसरी दास्याच्या अंधाराने दर्शविले गेले होते.

जेव्हा ख्रिस्ताने अन्यजनी धर्म आणि पोपसत्तावाद या दोहोंकडून तुडविले गेलेले मंदिर उभारले, तेव्हा त्याने ते १७९८ ते १८४४ या काळातील छेचाळीस वर्षांत उभारले. जेव्हा त्याने मंदिर उभारून पूर्ण केले, तेव्हा कराराचा दूत म्हणून तो २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी अकस्मात आपल्या मंदिरात आला; कारण त्याने तुडविले जाऊन उद्ध्वस्त झालेले मंदिर उभारले होते, आणि त्याने लेवीच्या वंशाने प्रतीकात्मकरीत्या दर्शविलेल्या याजकवर्गालाही शुद्ध केले होते.

२२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी ख्रिस्त अचानक आपल्या मंदिरात आला आणि लेवीय याजकपदाद्वारे प्रतिनिधित्व केलेल्या लोकांशी करारात प्रवेश केला; तरीही १८६३ पर्यंत त्यांनी अहरोनाच्या बंडाची पुनरावृत्ती केली, आणि मिलेराइट याजकपदाचे रूपांतर लाओदीकेय याजकपदात झाले, जसे यरोबामाच्या अतिशय नीच लोकांतील याजकपदाने आणि अहरोनाच्या नाचणाऱ्या मूर्खांनी प्रतिनिधित्व केले आहे. तरीसुद्धा, यरोबामाच्या बंडाची साक्ष १८६३ च्या बंडाची अधिक व्यापक साक्ष धारण करते. जेव्हा यरोबामाने आपल्या खोट्या उपासना-पद्धतीचे उद्घाटन केले, तेव्हा यरोबामाच्या बंडाला धिक्कारण्यासाठी यरुशलेमहून एक संदेष्टा पाठविण्यात आला; ज्याचा पूर्वप्रकार असा आहे की मिलेराइट अॅडव्हेंटिझमला दहा आज्ञांतील सबाथ विश्रांतीचा दिवस म्हणून स्वीकारण्यास मार्गदर्शन करण्यात आले.

अॅडव्हेंटिझमने तिसऱ्या देवदूताचा प्रकाश आणि पवित्रस्थान स्वीकारले तेव्हा, १७९८ मध्ये अंतकाळाच्या प्रारंभी सुरू झालेल्या उघडकीस येण्याच्या वाढत्या प्रकाशास नाकारणाऱ्या त्या प्रोटेस्टंटांसाठी त्यांनी एक धिक्कारच प्रतिनिधित्व केला. जसा प्राचीन इस्राएलाने आपल्या मिसरी दास्यात असताना शब्बाथ विसरला होता, तशीच अरण्यातील मंडळीने १७९८ येईपर्यंत शब्बाथ विसरला होता. मिलराइट्सद्वारे आणण्यात आलेल्या न्याय-तासाच्या संदेशाच्या वाढत्या प्रकाशामुळे अखेरीस पवित्रस्थान आणि देवाच्या नियमाकडे मार्गदर्शन झाले.

ते प्रकाश २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी आले, आणि ज्यांना कॅथलिक धर्मातील खोट्या शिकवणींपासून पूर्णपणे बाहेर पडण्यासाठी बोलावण्यात आले होते, त्यांच्यासाठी ते खोट्या उपासनेवरील एक ताडना दर्शवत होते. सूर्याची उपासना ही तिच्या कक्षेत पुन्हा परत आलेल्या चर्चांवरील कॅथलिक धर्मसत्तेच्या अधिकाराची खूण आहे. ती ताडना येरोबामाने आपल्या खोट्या उपासनेच्या व्यवस्थेच्या उद्घाटनावेळी दर्शविली आहे.

आरोन आणि यरोबाम यांच्या साक्षीतील सुवर्णवासरांच्या बंडाबरोबरच, यरोबामाने स्थापन केलेल्या खोट्या उपासना-पद्धतीच्या प्रत्यक्ष उद्घाटनाचाही त्याच्या साक्षीत समावेश आहे. ते उद्घाटन, यरुशलेममध्ये केली जाणारी उपासना आणि यरोबामाच्या बनावट व्यवस्थेतील भेद दर्शविते. 1798 पासून 1844 पर्यंत, प्रभुने आपल्या लोकांना पोपसत्तेच्या राज्याच्या अंधारातून बाहेर काढून प्रकटीकरण चौदा मधील तीन देवदूतांनी दर्शविलेल्या अद्भुत भविष्यवाणीच्या प्रकाशात आणले. प्रोटेस्टंट मंडळ्यांनी तो प्रकाश नाकारला आणि असे करून त्या 1844 मध्ये कॅथोलिक धर्माच्या कन्या बनल्या.

यरोबामाची उपासना कॅथोलिक उपासना-प्रणालीचे प्रतीकरूप होती; आणि त्याच्या कथेत इस्राएलचे उत्तरेकडील राज्य कॅथोलिक धर्मातील त्या खोट्या व्यवस्थेचे प्रतिनिधित्व करते, ज्यात मिलराइट इतिहासातील प्रोटेस्टंटांनी राहणे निवडले. त्या व्यवस्थेचे प्रतीक म्हणजे सूर्याची उपासना होय.

२२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी परमपवित्र स्थानी प्रवेश केलेल्या विश्वासू व शहाण्या कुमारिका, नुकत्याच कॅथोलिकत्वाच्या प्रभावाकडे परत गेलेल्या प्रोटेस्टंटांना दिलेल्या एका ताडनाचे प्रतिनिधित्व करीत होत्या, आणि त्या रोमच्या कन्या झाल्या. यरोबामाच्या बनावट उपासना-पद्धतीच्या प्रतिष्ठापनेच्या वेळी, यहूदामधून एक संदेष्टा आला आणि त्याने यरोबामास ताडना दिली; याप्रमाणे तो परमपवित्र स्थानी प्रवेश केलेल्या आणि देवाच्या नियमास ओळखण्यास प्रवृत्त झालेल्या विश्वासू कुमारिकांचा प्रतिरूप ठरला. १८६३ च्या बंडाचा विचार करताना त्या संदेष्ट्याची कथा व यरोबामास दिलेली त्याची ताडना अत्यंत माहितीपूर्ण आहे; तरी, आरंभीसह एक समाप्ती जोडली जाईपर्यंत ती कथा थांबणे आवश्यक आहे.

प्राचीन इस्राएलाची प्रारंभिक अवस्था, यारोबामाचे राज्य, आणि आधुनिक इस्राएल—हे सर्व एकमेकांशी जुळून येतात; आणि एकत्रितपणे ते लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी, प्रकटीकरण तेराव्या अध्यायातील पृथ्वीवरील पशूच्या अंताचे तीन साक्षी पुरवितात. २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी मिलराइट अॅडव्हेंटिझममधील विश्वासू लोक पृथ्वीवरील पशूचे खरे प्रोटेस्टंट शिंग बनले, आणि त्यांनी हे त्या इतिहासात केले ज्याची सुरुवात १७९८ मध्ये, अंतकाळाच्या वेळी, झाली होती. १७९८ हे बायबलमधील भविष्यवाणीतील सहाव्या राज्याची—संयुक्त संस्थाने—आणि संयुक्त संस्थानांमध्ये अॅडव्हेंटिझमच्या खऱ्या प्रोटेस्टंट शिंगाच्या स्थापनेची सुरुवात होती. त्या आरंभीच्या इतिहासात संयुक्त संस्थानांचा अंतिम इतिहास प्रतिनिधित्व करतो; कारण येशू नेहमी एखाद्या गोष्टीच्या शेवटाचे चित्रण तिच्या प्रारंभाने करतो.

प्राचीन, आधुनिक आणि यराबामच्या इस्राएलचे आरंभीचे तीन साक्षी पृथ्वीवरील पशूच्या अंताचा दाखला देतात; परंतु यहूदाहून आलेल्या आणि यराबामाला धिक्कारलेल्या संदेष्ट्याच्या साक्षीचे विवेचन मांडण्यापूर्वी आगाऊपणे स्थापित करणे आवश्यक असे आणखी एक अंतही आहे. समाविष्ट करावयाचा तो अंतिम इतिहास म्हणजे संदेष्टा यहेज्केल याने दर्शविल्याप्रमाणे इस्राएलच्या उत्तरेकडील आणि दक्षिणेकडील राज्यांचा अंत होय.

हे विसरता कामा नये की आपण आता जे स्पष्ट करीत आहोत ते असे आहे की 1863 मधील बंडखोरीवर यहेज्केल अध्याय आठमधील पहिल्या घृणास्पद कृत्याची छाप आहे, जे मत्सराची प्रतिमा होते. यहेज्केलद्वारे दर्शविलेल्या उत्तरेकडील व दक्षिणेकडील राज्यांच्या समाप्तीचा आपण विचार केल्यावर, 1863 मधील बंडखोरी हारून व यारोबाम यांच्या बंडखोरीद्वारे चित्रित करण्यात आली होती, आणि ती लाओदीकेयीन अॅडव्हेंटिझमच्या चार पिढ्यांपैकी पहिल्या पिढीच्या आरंभाची ओळख करून देते, हे सिद्ध करण्यासाठी आपल्याकडे पुरेसाहून अधिक पुरावा असेल.

आपण हा अभ्यास पुढील लेखात चालू ठेवू.