दानिएलचे पुस्तक - क्रमांक शहात्तर

इ.स. १८५६ मध्ये “सात वेळा” यांचा प्रकाश उघड करण्यात आला, आणि इ.स. १८६३ पर्यंत त्या प्रकाशाचा नकार करण्यात आला. यहूदाहून आलेल्या संदेष्ट्याने तो प्रकाश दुष्ट राजा यारोबाम याच्याकडे आणला, आणि यारोबामाने त्या प्रकाशाचा नकार केला. यशयाने तोच प्रकाश दुष्ट राजा आहाज याच्याकडे आणला, आणि त्यानेही त्याचा नकार केला. शिलोहाच्या तळ्याशी संबंधित असलेल्या प्रकाशाचा स्वीकार करण्यास नकार दिल्यामुळे, यारोबामाचे (उत्तरेकडील) व आहाजाचे (दक्षिणेकडील) ही दोन्ही राज्ये अनुक्रमे इ.स.पू. ७२३ आणि इ.स.पू. ६७७ मध्ये उत्तरेकडून आलेल्या एका राजाने गुलामगिरीत नेली.

मोशे, आरोनाच्या बंडात; यशया आहाजबरोबर आणि यिर्मया इतर राजांबरोबर, मिलराइट इतिहासातील त्या विश्वासू लोकांचे प्रतिनिधित्व करीत होते, जे सर्व अंतिम-दिवसांच्या बंडामधील प्रकाशाचे संदेशवाहक यांचे प्रतिनिधित्व करीत होते. 1863 मधील अंतिम-दिवसांच्या संकटांपैकी “पहिले” संकट, आणि प्रकटीकरण अध्याय अकरामधील “महाभूकंप” या “शेवटच्या” अंतिम-दिवसांच्या संकटाचे (लवकरच येणारा रविवारचा कायदा), या सर्व भविष्यसूचक रेषांद्वारे प्रतिनिधित्व केले जाते. यहूदामधील संदेष्टा अशा संदेष्ट्याचे प्रतिनिधित्व करतो की जो आपल्या जबाबदारीपासून पाठीमागे हटला, आणि शेवटी धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवादाबरोबर त्याच कबरीत पुरला जातो. त्याचा मृत्यू आणि त्याचे दफन हे बेथेलच्या खोट्या संदेष्ट्याच्या आहाराचे अन्न खाणे व पेय पिणे निवडण्याच्या त्याच्या निर्णयाला प्रतिसाद म्हणून झाले.

रविवार कायद्याच्या वेळी पापसत्तेकडून (अश्शूरच्या राजाकडून) पराभूत होण्याचा न्याय, जो यारोबाम आणि अहाज यांच्या उत्तरेकडील व दक्षिणेकडील राज्यांच्या विखुरण्याद्वारे प्रतिरूपित करण्यात आला होता, तो यहूदी भविष्यवक्त्याच्या नियतीशी सुसंगत ठरतो; कारण तो “सिंह” आणि “गाढव” यांच्या मध्ये मरण पावला. “सिंह” हे बाबेलचे प्रतीक आहे, जे अंतिम दिवसांत पापसत्ता आहे.

यहूदाचा संदेष्टा दोन प्रतीकांच्या मध्ये मरण पावला. सिंह हे बाबेलचे प्रतीक आहे, आणि अंतिम दिवसांतील आधुनिक बाबेल म्हणजे उत्तराचा राजा होय, जो दानियेल अध्याय अकरा, वचन पंचेचाळीस मध्ये कोणाच्याही मदतीविना आपल्या अंतास येतो. त्याच्या अधिकाराचे चिन्ह म्हणजे सूर्याची उपासना होय; ही चौथी घृणास्पद गोष्ट आहे, आणि येथे लाओदिकीया-अॅडव्हेंटवादाच्या चौथ्या पिढीचे चित्रण यहेज्केल अध्याय आठ मध्ये सूर्यापुढे नतमस्तक होताना केलेले आहे. मिलरच्या स्वप्नात त्याला दाखविण्यात आले की केवळ रत्ने विखुरली गेली आणि झाकली गेली असेच नव्हे, तर ज्याने बायबलचे प्रतिनिधित्व केलेली ती पेटी स्वतःही फाडून टाकली गेली.

अॅडव्हेंटिझमच्या तिसऱ्या पिढीत तथाकथित आधुनिक बायबल-भाषांतरांचा उपयोग सुरू करण्याचे कार्य अॅडव्हेंटिझमच्या नेतृत्वाकडून प्रोत्साहित करण्यात आले. ती तथाकथित आधुनिक भाषांतरे भ्रष्ट हस्तलिखितांच्या एका संचापासून उद्भवली होती, ज्याचा प्रसार पापपुरुषाचे धर्मशास्त्रज्ञ आणि धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवाद करीत आहेत. मिलरची पेटी म्हणजे किंग जेम्स व्हर्जन होती, जी अभ्रष्ट हस्तलिखितांवरून भाषांतरित करण्यात आली होती.

लाओदीकेयीन अॅडव्हेंटिझमच्या चौथ्या पिढीपर्यंत, चर्चने वर्ल्ड कौन्सिल ऑफ चर्चेसमध्ये प्रवेश केला होता; ही रोमन चर्च आणि तिच्या कन्यांची एक महासंघटना आहे. अॅडव्हेंटिझमने अनेक वर्षे, आपल्या निद्रिस्त कळपाच्या फायद्यासाठी, असा युक्तिवाद केला की वर्ल्ड कौन्सिल ऑफ चर्चेसमध्ये ते फक्त “निरीक्षक” आहेत; परंतु त्या दुष्ट महासंघटनेच्या उपनियमांनी उघड केले की “निरीक्षक” हा दर्जा म्हणजे पूर्ण मतदानाधिकार असलेला सदस्य होय!

त्यांच्या चौथ्या पिढीत त्यांनी “पापाचा मनुष्य” यास दोनदा सुवर्णपदक बहाल केले. त्या पदकांपैकी किमान एका पदकावर ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनाविषयीची कॅथलिक समज अंकित करण्यात आली होती; त्यात येशू आपल्या पुनरागमनाच्या वेळी पृथ्वीवर आपला पाय ठेवताना दर्शविला होता, आणि ख्रिस्ताच्या मागे कॅथलिक सूर्य-प्रभामंडळ दाखविण्यात आले होते, तसेच चौथ्या आज्ञेचा कॅथलिक संक्षेपही त्यात समाविष्ट होता, ज्यात फक्त असे म्हटले होते, “शब्बाथ दिवस आठव.” न्यायालयीन कार्यवाहीमध्ये (जी एक कायदेशीर घोषणा असते), जनरल कॉन्फरन्सच्या अध्यक्षाने अशी साक्ष दिली की सेव्हंथ-डे अॅडव्हेंटिस्ट मंडळी पूर्वी पापसत्ताच ख्रिस्तविरोधी आहे असे मानत होती; परंतु त्याच्या मंडळीने बऱ्याच वर्षांपूर्वी त्या विश्वासाला “इतिहासाच्या कचराकुंडीत” टाकून दिले आहे.

चौथी घृणास्पद गोष्ट (पिढी) ती आहे जिथे यरुशलेमच्या मंडळीचे पंचवीस नेते सूर्यापुढे नतमस्तक होतात. प्रगतीशील घृणास्पद गोष्टींची सुरुवात प्रवेशद्वारी उभी करण्यात आलेल्या मत्सराच्या प्रतिमेपासून झाली, ज्याने आरंभच चिन्हित केला. यहूदामधील संदेष्टा अखेरीस धर्मत्यागी प्रॉटेस्टंटवादाबरोबर पुरला जातो, आणि सिंह (बाबेल) त्याला ठार मारतो; कारण तो धर्मत्यागी प्रॉटेस्टंटवादाच्या कार्यपद्धतीकडे परतला, आणि म्हणूनच त्याला हे ओळखता येत नाही की दर्शन स्थापन करणारी रोम आहे; आणि जिथे पापाच्या मनुष्याच्या प्रतीकाद्वारे कोणतेही दर्शन स्थापन केलेले नसते, तिथे शेवटी तुम्ही पापाच्या मनुष्याच्या बाजूनेच जाऊन उभे राहता.

यहूदियाचा संदेष्टा बेथेलच्या खोट्या संदेष्ट्यासोबत पुरला गेला, ज्याने त्याला आपला “भाऊ” म्हणून ओळखले, आणि तो दोन प्रतीकांच्या मध्ये मृतावस्थेत आढळला. “सिंह” हे ख्रिस्तविरोधकास न ओळखण्यातील त्याच्या अपयशाचे प्रतिनिधित्व करत होता, आणि “गाढव” हे इस्लामचे प्रतीक आहे. लाओदीकेयी अॅडव्हेंटिझमने 11 सप्टेंबर, 2001 विषयीच्या आपल्या मौनाद्वारे आधीच दाखवून दिले आहे की तिसऱ्या धिक्काराच्या इस्लामविषयक विषयास तो मध्यरात्रीच्या आरोळीचा, उत्तरवर्षावाच्या संदेशाचा विषय म्हणून ओळखत नाही. उत्तरवर्षावाचा संदेश ओळखण्यात अपयश म्हणजे मृत्यू होय! उत्तरवर्षाव 11 सप्टेंबर, 2001 रोजी सुरू झाला, जेव्हा प्रकटीकरण अठराचा पराक्रमी देवदूत खाली उतरला, जेव्हा न्यू यॉर्क शहरातील महान इमारती खाली फेकल्या गेल्या. “पाऊस” हा एक संदेश आहे, आणि तो प्राप्त करण्यासाठी त्या संदेशास ओळखले गेले पाहिजे.

“संपूर्ण पृथ्वी”ला ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी काय घडले हे माहीत आहे; परंतु जी संदेशरचना तेथून आरंभ होते आणि अखेरीस देवाच्या गौरवाने संपूर्ण पृथ्वी प्रकाशमय करते, तो संदेश ग्रहण करण्यासाठी त्या संदेशाची ओळख पटली पाहिजे. “ओळख पटणे” या शब्दाचा अर्थ असा आहे: “जाणिवेची कबुली दिली जावो अथवा न दिली जावो, एखाद्या गोष्टीविषयीचे ज्ञान पुन्हा स्मरणात आणणे किंवा परत मिळवणे. आपण एखाद्या व्यक्तीला दूरून ओळखतो, जेव्हा आपल्याला स्मरते की आपण त्याला पूर्वी पाहिले आहे, किंवा आपण त्याला पूर्वीपासून ओळखत होतो. आपण त्याचे मुखवैशिष्ट्ये किंवा त्याचा आवाज ओळखतो.” Webster’s 1828 Dictionary.

११ सप्टेंबर २००१ रोजी आलेला उत्तरवृष्टीचा संदेश एखादा लाओदिकीया अॅडव्हेंटिस्ट ओळखू शकण्याचा एकमेव मार्ग म्हणजे त्याने पूर्वी दैवी सामर्थ्याचे हेच प्रगटीकरण पाहिले आहे, हे त्याने ओळखणे. ११ ऑगस्ट १८४० रोजी, इस्लामच्या दुसऱ्या शापाची भविष्यवाणी पूर्ण झाली तेव्हा, प्रकटीकरण दहामधील सामर्थ्यवान देवदूत खाली उतरला. जेव्हा ११ सप्टेंबर २००१ रोजी इस्लामच्या तिसऱ्या शापाची भविष्यवाणी पूर्ण झाली, तेव्हा प्रकटीकरण अठरामधील सामर्थ्यवान देवदूत खाली उतरला, आणि त्या इतिहासाची परिपूर्ण पुनरावृत्ती झाली; आणि तिसऱ्या शापातील इस्लामाला ओळखण्यात अपयशी ठरणे म्हणजे आधुनिक बाबेलच्या सिंहामुळे येणाऱ्या मृत्यूपर्यंत रानटी अरबी गाढवाने नेले जाणे होय.

एप्रैमचे मद्यपी, जे मुद्रांकित पुस्तक वाचू शकत नाहीत, ते मिलराइट इतिहासाची पुनरावृत्ती पाहू शकत नाहीत; कारण ती ओळख “ओळीवर ओळ” या उत्तरपावसाच्या पद्धतीवर आधारित आहे. मिलराइट इतिहासात देवाच्या सामर्थ्याचे प्रकटीकरण शेवटच्या दिवसांत पुनः घडते, ही संकल्पना धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवाद आणि कॅथलिकतावाद यांच्या पद्धतीद्वारे समर्थित होऊ शकत नाही.

आधुनिक इस्राएलचे आंधळे नेते त्यांच्या कार्यपद्धतीमुळे या सत्यास नाकारण्यास बाध्य होतात की, पूर्वीच्या वर्षांत जसे झाले होते, तसेच शेवटच्या दिवसांत देवाच्या सामर्थ्याच्या प्रकटीकरणाची पुनरावृत्ती होईल.

यरुशलेममधील अशिक्षितांवर राज्य करणाऱ्या विद्वान पुरुषांचे लाओदिकीय आंधळेपण त्यांना उत्तरकाळचा पाऊस ओळखू देत नाही; कारण ते केवळ भ्रष्ट बायबलाधारित पद्धतीचा अवलंब करीत नाहीत, तर त्यांच्या खोट्या तर्कशास्त्रातून निघणारे निष्कर्ष त्यांना अशा स्थितीत उभे करतात की, पूर्वीच्या युगांप्रमाणे देवाच्या सामर्थ्याचे कोणतेही भावी प्रगटीकरण ते नाकारणार आहेत. तरीही मलाखी ३ हे दर्शविते की, जेव्हा कराराचा दूत लेवीच्या पुत्रांना शुद्ध करील, तेव्हा अर्पण प्राचीन दिवसांप्रमाणे असेल.

यहूदियातील संदेष्ट्याचा मृत्यू आधुनिक बाबेलच्या “सिंह”द्वारे दर्शविला जातो, जो संदेष्ट्यांच्या इतिहासाच्या दर्शनाची स्थापना करणारा भविष्यवाणीतील प्रतीक आहे, तसेच “गाढव”द्वारेही. पवित्र शास्त्रांमध्ये इस्लामचा पहिला उल्लेख तेव्हा आढळतो, जेव्हा इश्माएलचा परिचय “रानटी मनुष्य” असा करून दिला जातो.

शास्त्रांतील प्रथम उल्लेखाचा नियम असे सूचित करतो की त्या चिन्हाची सर्व वैशिष्ट्ये त्यात समाविष्ट असतात; कारण देवाचे वचन हे बीज आहे, आणि बीजामध्ये संपूर्ण वनस्पतीला फलित अवस्थेपर्यंत आणण्यासाठी आवश्यक असलेले सर्व डीएनए अंतर्भूत असते. “रानटी मनुष्य” असा अनुवाद केलेला शब्द हा “रानटी अरबीय गाढव” यासाठीचा शब्द आहे. सत्याच्या शास्त्रांमध्ये “गाढव” हे इस्लामच्या प्रतीकांपैकी एक आहे.

एकोणचाळीसाव्या अध्यायातील यहेज्केलचा जो संदेश मृत हाडांना जीवन देऊन त्यांना उभे राहून एक प्रचंड सैन्य बनवितो, तो तिसऱ्या धिक्काराच्या इस्लामाचा संदेश आहे, आणि तो संदेश शेवटच्या दिवसांच्या मध्यरात्रीच्या हाकेला अनुसरून आहे. सिस्टर व्हाईट थेटपणे शिकवितात की ख्रिस्ताचा यरुशलेममध्ये झालेला विजयोत्सवी प्रवेश हा मध्यरात्रीच्या हाकेच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करीत होता.

येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण हा शेवटच्या दिवसांत उघडला जाणारा अंतिम संदेश आहे, आणि त्यात तिसऱ्या शापातील इस्लामचा समावेश आहे. ख्रिस्त, जो उघडला जाणारा संदेश आहे, जेव्हा यरुशलेममध्ये प्रवेश केला, आणि अशा रीतीने शेवटच्या दिवसांतील मध्यरात्रीच्या घोषणेचे प्रतिरूप ठरला, तेव्हा तो एका “गाढवावर” वाहून नेण्यात आला (त्याचा संदेश वाहून नेण्यात आला). ख्रिस्ताच्या नीतिमत्त्वाचा अंतिम संदेश इस्लामद्वारे वाहून नेला जातो.

इस्लाम हा होता, आहे, आणि राहीलही—एक वन्य मनुष्य—जसा वन्य अरब गाढवाने प्रतीकात्मकरीत्या दर्शविला आहे; आणि ज्यांना पाहण्याची इच्छा आहे (आणि असे न पाहू इच्छिणारे अनेक आहेत), ते सहजपणे “ओळखू” शकतात की सध्या इस्लामकडून चालविले जात असलेले युद्ध हे वन्य वेडेपणाचे आहे. परलोकात काही महान लैंगिक प्रतिफळ मिळेल, या विश्वासाने आत्महत्या करण्याची तयारी ही सैतानी वेडेपणा आहे. इस्लामचा पहिला उल्लेख याच गोष्टीची ओळख करून देत होता की इस्लाम हा एक वन्य मनुष्य असेल.

इस्लामचे युद्ध तिसऱ्या शोकविपत्तीच्या वाढत चाललेल्या युद्धाशी लढण्यासाठी संपूर्ण मानवजातीला एकत्र आणते. इस्लाम हा एक-जागतिक शासनाच्या अंमलबजावणीमागील भविष्यवाणीजन्य तर्क आहे, आणि जागतिकतावादी असे शिकवतात की दुसऱ्या महायुद्धानंतर त्यांनी जाणीवपूर्वक यहुद्यांना इस्राएलच्या भूमीत पुन्हा आणले, जेणेकरून यहुद्यांविषयी इस्लामच्या प्राचीन द्वेषाचा उपयोग करून ते तिसरे महायुद्ध आरंभ करू शकतील. जागतिकतावादी असा विश्वास बाळगतात, आणि अनेक दशकांपासून शिकवत आले आहेत, की त्यांच्या एक-जागतिक शासनाची स्थापना घडवून आणण्यासाठी त्यांना तिसऱ्या महायुद्धाची आवश्यकता भासेल. जागतिकतावाद्यांच्या भ्रष्ट प्रेरणा, त्यांच्या स्वतःच्या शब्दांत व्यक्त झालेल्या, इस्लामच्या बायबलनिष्ठ भूमिकेशी सुसंगत ठरतात.

इश्माएलच्या भविष्यसूचक स्वभावातील कदाचित सर्वांत गंभीर घटक असा आहे की, ज्या वचनात त्याचा प्रथम उल्लेख आढळतो, त्यात हे सत्य प्रकट होते की त्याचा आत्मा, जो “रानटी मनुष्याचा” आत्मा आहे, “आपल्या सर्व भावंडांसमोर वास करतो.” तिसऱ्या धिक्कारामध्ये केवळ कट्टर इस्लामच्या काही पंथांचाच सहभाग असेल, ही कल्पना देवाच्या वचनाशी सुसंगत ठरत नाही. प्रत्येक धर्मसमूहात काही दुष्ट व्यक्ती असतात, आणि मुस्लिम धर्मातील बहुसंख्य लोक शांतिप्रिय नागरिक आहेत, हा सर्वमान्य राजकीयदृष्ट्या ग्राह्य दृष्टिकोन त्यांच्या स्वतःच्या पवित्र ग्रंथाशी किंवा बायबलशीही जुळत नाही.

कुरआन असे शिकवते की अल्लाहच्या प्रत्येक अनुयायाचे कर्तव्य म्हणजे संपूर्ण जगाला शरिया कायद्याच्या अधीन आणणे; आणि उत्पत्तीच्या पुस्तकातील इस्लामचा पहिला उल्लेख असा ओळख करून देतो की इश्माएलचा “रानटी मनुष्य” हा आत्मभाव इस्लामच्या प्रत्येक अनुयायामध्ये असेल. कुरआन आपल्या अनुयायांना थेट असे शिकवते की ज्या प्रदेशांत त्यांना अजून लोकसंख्येवर आपले धार्मिक शासन लादण्याची क्षमता प्राप्त झालेली नसते, तेथे त्यांनी सभ्यतेचा दिखावा करावा, अगदी कॅथोलिक धर्माप्रमाणे.

यहूदाहातून आलेल्या संदेष्ट्याने यरोबामाच्या राज्याची प्रथम स्थापना झाली तेव्हा त्याचा सामना केला. धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवादाची सुरुवात 1844 मध्ये झाली, आणि त्याच वेळी अतिपवित्र स्थानी प्रवेश करून देवाची व्यवस्था, ज्यामध्ये सातव्या दिवसाचा शब्बाथ समाविष्ट होता, शोधून काढणाऱ्या मिलराइट अॅडव्हेंटिझमने त्याचा तत्काळ सामना केला. मिलराइट अॅडव्हेंटिझमला, यिर्मयाच्या प्रतीकाद्वारे दर्शविल्याप्रमाणे, देवाकडे परत येण्यास सांगितले गेले, परंतु “उपहास करणाऱ्यांच्या सभेकडे” कधीही परत जाऊ नये, असेही सांगितले गेले. यहूदाहातून आलेल्या संदेष्ट्याला तो ज्या मार्गाने आला त्याच मार्गाने परत जाऊ नये, तसेच बेथेलच्या खोट्या संदेष्ट्याचे अन्न वा पाणी ग्रहण करू नये, असे सांगितले गेले; परंतु त्याने तसेच केले. यहूदाहातून आलेल्या संदेष्ट्याच्या मृत्यूला प्रतीकात्मकरीत्या दोन चिन्हांच्या मध्ये ठेवण्यात आले, जी पोपसत्ता आणि इस्लाम यांचे प्रतिनिधित्व करीत होती. लाओदिकीयन अॅडव्हेंटिझमला ही दोन सत्ये दिसू शकत नाहीत; कारण 1863 मध्ये त्यांनी स्वतःचे आध्यात्मिक डोळे फोडून घेतले, आणि अॅडव्हेंटिझमच्या पायाभूत तत्त्वांची स्थापना करण्यासाठी विल्यम मिलर यांनी वापरलेल्या रत्नांना व कार्यपद्धतीला झाकून टाकण्याची प्रक्रिया सुरू केली, आणि त्यांच्या जागी बनावट नाणी व रत्ने, तसेच धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवाद आणि कॅथोलिक धर्माची कार्यपद्धती स्थापित केली.

“धूळ झाडणारा मनुष्य” आता आपल्या मजल्यावर झाडू मारत आहे, रत्ने पुन्हा मिळवून त्यांना आपल्या मेजावर ठेवण्यासाठी मिलरकडे देत आहे; परंतु १८४४ मध्ये त्याचे लोक म्हणून उभे केले गेलेले अवशेषजन आपणच आहोत, या विश्वासामुळे अॅडव्हेंटिझम आंधळे झाले आहे.

लाओदिकीयन अॅडव्हेंटिझम प्रभूच्या तोंडातून वांतीप्रमाणे बाहेर टाकले जाईल, फक्त त्या व्यक्तींचा अपवाद राहील जे कदाचित पश्चात्ताप करतील. लाओदिकीयन अॅडव्हेंटिझम त्याच थडग्यात पुरले जाणार आहे ज्यात मिलरचा संदेश नाकारणारे पूर्वीचे करारबद्ध लोक पुरले गेले आहेत, कारण ते आता एक लक्ष चव्वेचाळीस हजारांच्या संबंधात, तसेच, पूर्वीचे करारबद्ध लोक आहेत. १८६३ मधील बंडखोरी यहूदामधून आलेल्या त्या संदेष्ट्याद्वारे चित्रित केली आहे, ज्याने राजा योशीयाची भविष्यवाणीही सोडून ठेवली.

आपण हा अभ्यास पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.