दानिएलचे पुस्तक - क्रमांक आठवा

दानिएल आणि प्रकटीकरण ही पुस्तके एकच पुस्तक आहेत, आणि दानिएलाच्या पुस्तकात दर्शविलेल्याच भविष्यवाणीच्या रेषा प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात पुढे घेतल्या आहेत. येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण हे कृपाकाळ संपण्याच्या अगदी थोडे आधी उघड केलेला अंतिम भविष्यवाणीचा संदेश दर्शविते.

पूर्वी प्रकाशितवाक्याच्या पुस्तकातून योग्य रीतीने समजून घेतलेली, पण रूढी व परंपरेमुळे मुद्रांकित होऊन बंद झालेली सत्ये, तरीही सत्यच आहेत; आणि आज यहूदाच्या वंशातील सिंह त्यांना पुन्हा उघड करीत आहे, आणि ती सत्ये आता आपल्या परिपूर्ण परिपूर्तीचे प्रकटीकरण करीत आहेत.

भूतकाळात दानियेलाच्या पुस्तकातून योग्य रीतीने समजलेल्या, परंतु रूढी आणि परंपरेमुळे मुद्रित राहिलेल्या सत्ये, ती अजूनही सत्यच आहेत; आणि आज ती यहूदाच्या वंशातील सिंहाद्वारे पुन्हा उघडली जात आहेत, आणि ती सत्ये आता त्यांच्या परिपूर्ण पूर्ततेचे प्रकटीकरण करीत आहेत.

दानीएल हे केवळ त्या दोन पुस्तकांपैकी पहिले पुस्तक आहे, जे येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचे प्रतिनिधित्व करतात.

यहोयाकीम हा सुधारणा चळवळीतील पहिल्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीचे प्रतीक आहे. तो कराराचेही एक प्रतीक आहे, कारण नावातील बदल भविष्यसूचक रीतीने करारसंबंधाच्या आरंभाची ओळख करून देतो. पूर्वी देवाच्या करारातील लोक नव्हते अशा लोकांबरोबर देव जो करारसंबंध प्रस्थापित करतो, तो पहिल्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीच्या वेळी आरंभ होतो.

नाव बदलले जाणे हे करारसंबंधाचे प्रतीक आहे, हे अब्रामचे नाव अब्राहाम असे, सराईचे नाव साराह असे, याकोबाचे नाव इस्राएल असे आणि साऊलचे नाव पौल असे बदलण्यातून स्थापित होते. या प्रतीकासाठी इतरही साक्षी आहेत; परंतु दानियेलाच्या पहिल्या अध्यायात, दानियेलाचे नाव बेल्तशस्सर असे बदलले जाते, हनन्याचे नाव शद्रख असे, मिशाएलाचे नाव मेशक असे, आणि अझर्याचे नाव अबेदनगो असे बदलले जाते.

जेव्हा प्रभु एखाद्या लोकांबरोबर करारसंबंधात प्रवेश करतो, तेव्हा तो त्याच वेळी एका पूर्वीच्या करारबद्ध लोकांवरून पुढे जात असतो. यहोयाकीम त्या करारबद्ध लोकांचे प्रतिनिधित्व करतो ज्यांच्यावरून पुढे जाता येत आहे, आणि दानिएल, हनन्या, मिशाएल आणि अजर्या त्या करारबद्ध लोकांचे प्रतिनिधित्व करतात ज्यांची नंतर निवड केली जाते. जेव्हा लोक करारसंबंधात प्रवेश करतात, तेव्हा ते कराराच्या अटी पाळतील की नाही याची त्यांची परीक्षा घेतली जाते. ही परीक्षा खाण्याच्या कृतीद्वारे दर्शविली जाते.

आदम आणि हव्वा यांनी खाण्याच्या कृतीद्वारे परीक्षेत अपयश पत्करले, आणि देवाने प्रथम जेव्हा निवडलेल्या लोकांबरोबर करार केला, तेव्हा त्याने मन्नाद्वारे त्यांच्याशी असलेले नाते परीक्षेने आरंभले. प्राचीन इस्राएल अखेरीस त्या परीक्षेत अपयशी ठरला; परंतु असे करताना त्यांनी या वस्तुस्थितीचा पहिला उल्लेख आणि पहिले साक्ष्य प्रदान केले की कराराची परीक्षा ही एकच परीक्षा नसून, ती एक परीक्षेची प्रक्रिया आहे. दहाव्या परीक्षेपर्यंत त्यांना पुढील चाळीस वर्षांत अरण्यात मरण्यास नेमण्यात आले. त्यानंतर देवाने यहोशवा आणि कालेब यांच्याबरोबर करार केला; अशा रीतीने हे साक्ष्य दिले की जेव्हा प्रभु निवडलेल्या लोकांबरोबर करार करतो, तेव्हा तो एका पूर्वीच्या करारबद्ध लोकांना मागे टाकून पुढे जात असतो. प्राचीन इस्राएलच्या शेवटी, जो आध्यात्मिक इस्राएलच्या प्रारंभाचाही काळ होता, प्राचीन इस्राएलसाठीची शेवटची परीक्षेची प्रक्रिया ही आध्यात्मिक इस्राएलसाठीची पहिली परीक्षेची प्रक्रिया होती, आणि तिचे प्रतीक स्वर्गाची भाकर असे होते. पहिल्या करार-परीक्षेच्या प्रक्रियेत मन्नाद्वारे तिचे पूर्वचित्रण करण्यात आले होते.

त्या परीक्षणाच्या प्रक्रियेत, जी पहिलीही होती आणि अंतिमही परीक्षणाची प्रक्रिया होती, येशूने स्वर्गीय भाकराच्या कसोटीची ओळख करून दिली, जेव्हा त्याने सांगितले की जे त्याच्या करारातील लोक आहेत त्यांनी त्याचे मांस खावे आणि त्याचे रक्त प्यावे. आपल्या सेवाकार्यातील इतर कोणत्याही प्रसंगापेक्षा त्या मांडणीमुळे त्याने अधिक शिष्य गमावले. त्याच्या सेवाकार्यातील तो वाद कराराच्या परीक्षण प्रक्रियेच्या दृष्टान्ताचा सर्वोच्च बिंदू होता, आणि Sister White यांनी The Desire of Ages मध्ये त्या घटनेवर सविस्तर भाष्य केले आहे, जिथे त्या अध्यायाचे शीर्षक “The Crisis in Galilee” असे आहे. Galilee या नावाचा अर्थ “कडी,” किंवा “वळणबिंदू” असा होतो, आणि त्या अध्यायात तिने शिष्यांनी त्याच्यापासून का फिरून गेले हे स्पष्ट केले आहे. त्याचे मांस खाणे आणि त्याचे रक्त पिणे या आवश्यकतेविषयीच्या त्याच्या साक्षीला योग्य भविष्यसूचक पद्धतिशास्त्राने लागू करण्यास त्यांनी नकार दिला. तिने हे ओळखले की त्यांनी भविष्यसूचक संकल्पनांच्या अशा रूढी व परंपरा धरून ठेवल्या होत्या, ज्या सैतानाने प्राचीन इस्राएलच्या बायबलविषयक समजुतीमध्ये रुजविल्या होत्या. त्या गैरसमजुतींमुळे त्यांना, त्यांच्या मते, त्याच्या शब्दांचा आध्यात्मिक अर्थाने नव्हे तर शब्दशः अर्थाने उपयोग करण्याचे एक कारण मिळाले. ती हेही नमूद करते की जे येशूपासून “फिरून” गेले (Galilee), ज्यांची ओळख योहानाच्या सहाव्या अध्यायात (John 6:66) दिली आहे, ते नंतर त्याच्याबरोबर पुन्हा कधीही चालले नाहीत.

प्राचीन इस्राएलाच्या पहिल्या तसेच शेवटच्या करार-परीक्षेच्या प्रक्रियेप्रमाणे, आपण पाहतो की जेव्हा देव एखाद्या निवडलेल्या लोकांबरोबर करारसंबंधात प्रवेश करतो, तेव्हा तो त्याच वेळी पूर्वीच्या करारातील लोकांना वगळून पुढे जात असतो. आपण हेही पाहतो की तो त्या लोकांची परीक्षा एखाद्या एकमेव कसोटीने नव्हे, तर परीक्षेच्या एका प्रक्रियेद्वारे घेतो. तसेच आपण पाहतो की ही परीक्षा-प्रक्रिया खाल्ली जाणाऱ्या एखाद्या वस्तूद्वारे दर्शविली जाते. आपण हेही आढळते की ते अन्न देवाच्या वचनाचे प्रतिनिधित्व करते, आणि त्या परीक्षेत खाण्यासाठी दोन प्रकारच्या अन्नांमधील निवड अंतर्भूत असते. देवाने ज्या प्रत्येक वृक्षाचे फळ आपण खाऊ शकतो असे सांगितले आहे, त्यापैकी आपण खातो काय, की ज्या वृक्षाचे फळ खाण्यास आपल्याला मनाई करण्यात आली आहे त्यापासून आपण खातो? तसेच आपण हेही पाहतो की काय खावे या निवडीमध्ये अर्पण केलेले अन्न आपण कशा प्रकारे खातो, याची परीक्षाही समाविष्ट असते.

आध्यात्मिक इस्राएलाच्या शेवटी, मिलराइट चळवळीच्या काळात, पहिला संदेश ११ ऑगस्ट १८४० रोजी सामर्थ्याने समर्थित करण्यात आला. तेथे यहोयाकीम त्या प्रोटेस्टंटांचा प्रतिनिधी ठरतो, जे त्या वेळी बाबेलमध्ये नेले जात असून तिच्या कन्या होऊ लागतात. प्रकटीकरण दहा मधील देवदूत खाली उतरला आणि त्याच्या हातात एक छोटे पुस्तक उघडे होते, तेव्हा त्यांना एका परीक्षेला सामोरे जावे लागले. जसे यहोयाकीमने नबुखद्नेस्सराच्या मागण्यांविरुद्ध बंड केले आणि त्यानंतर त्याला बंदिवासात नेण्यात आले, तसेच प्रोटेस्टंटांनी देवदूताच्या हातातील अन्न खाण्यास नकार दिला, कारण अंधकारयुगातून ते बरोबर घेऊन आलेल्या परंपरा आणि रीतिरिवाज यांवर त्यांनी आधार ठेवला होता.

इ.स. 1844 च्या वसंतऋतूपर्यंत, यहोयाकीम आणि प्रोटेस्टंट यांच्यासाठी परीक्षेची प्रक्रिया एका “वळणबिंदू”वर पोहोचली होती; आणि जसे आत्मिक इस्राएलाच्या पहिल्या परीक्षेच्या प्रक्रियेत घडले होते, तसेच त्यांनी “वळण” घेतले आणि येशूसमवेत पुढे चालले नाहीत. त्या इतिहासात दानीएल, हनन्या, मीशाएल आणि अजर्या हे मिलेराइट्सचे प्रतिनिधित्व करतात, ज्यांनी ते छोटे पुस्तक खाण्याची निवड केली, जे त्यांच्या तोंडात गोड होते, परंतु त्यांच्या पोटात कडू झाले.

जर आपण आदाम आणि हव्वा यांचा समावेश केला, तर आपल्याकडे अशी चार प्राचीन साक्षी आहेत की परीक्षेचे प्रतिनिधित्व खाण्याच्या कृतीद्वारे केले जाते. आपल्याकडे अनेक भविष्यसूचक साक्षी आहेत, ज्यां सर्वांवर पहिल्या आणि शेवटच्या यांची छाप आहे. मन्नाच्या परीक्षेची साक्ष ही पहिली साक्ष आहे, आणि स्वर्गीय भाकरीची परीक्षा ही आध्यात्मिक इस्राएलासाठी पहिली परीक्षा आहे, तसेच ती प्राचीन इस्राएलासाठी शेवटची साक्षही आहे. लहान पुस्तकाची परीक्षा ही पहिलीही आहे आणि शेवटचीही आहे. ती अरण्यातील मंडळी म्हणून आध्यात्मिक इस्राएलाच्या भटकंतीचा शेवट आहे, आणि ज्यांना देवाचे अंतिम नामनिर्दिष्ट लोक होण्यासाठी निवडले गेले त्यांच्यापैकी ती पहिली आहे. मिलराइट्स हे देवाच्या नामनिर्दिष्ट लोकांचे आरंभ होते, ज्यांची ओळख प्रोटेस्टंटवादाच्या खऱ्या शिंगाप्रमाणे व्हावयाची होती. पहिला संदेश सामर्थ्याने समर्थित झाला तेव्हा आरंभ होणाऱ्या परीक्षेच्या प्रक्रियेविषयी अनेक साक्षी आहेत.

परीक्षेच्या त्या प्रक्रियांमध्ये असा एक “वळणबिंदू” येतो, ज्या ठिकाणी शिष्यांपैकी जवळजवळ सर्वच जण दूर फिरतात. यहोशवा व कालेब यांच्या साक्षीसमयी सर्व इस्राएल दूर फिरले व मिसरदेशी परत जाण्याचा प्रयत्न करू लागले. गालीलमधील मंडळीत शिष्यांपैकी बहुसंख्य जण दूर फिरले. येशू हा अल्फा आणि ओमेगा असल्यामुळे, परीक्षेच्या प्रक्रियेच्या शेवटी दर्शविला गेलेला “वळणबिंदू” हा परीक्षेच्या प्रक्रियेच्या आरंभीही चित्रित केला जातो. प्राचीन इस्राएलाकरिता जेव्हा प्रथम मन्ना पुरविण्यात आला, तेव्हा असे काही होते की ज्यांनी लगेचच दिलेल्या सूचनांकडून दूर फिरले. ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्याच्या वेळी तो वळून अरण्यात गेला. सिस्टर व्हाइट “वळणबिंदू” या प्रतीकाचा अत्यंत माहितीपूर्ण रीतीने उपयोग करतात.

प्राचीन इस्राएलाला प्रथमच मन्ना देण्यात आले, तेव्हा त्या इतिहासासाठीचा प्रकाश देण्यात आला. ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्याच्या वेळी त्या इतिहासासाठीचा प्रकाश देण्यात आला. ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी त्या इतिहासासाठीचा प्रकाश देण्यात आला. त्या प्रत्येक वळणबिंदूने एका परीक्षेच्या प्रक्रियेची सुरुवात दर्शविली आहे, जी शेवटी आणखी एका वळणबिंदूवर समाप्त होते, जेव्हा पूर्वीचे करारबद्ध लोक दूर वळतात आणि ख्रिस्ताबरोबर पुढे चालत नाहीत.

कारण या विविध परीक्षेच्या प्रक्रिया पूर्वीच्या करारातील लोकांसाठी तसेच नव्या करारातील लोकांसाठीही एका परीक्षेच्या प्रक्रियेचे प्रतिनिधित्व करतात, म्हणून त्या परीक्षेच्या प्रक्रियेचे दोन निष्कर्ष आहेत. परीक्षेच्या प्रक्रियेचा निष्कर्ष, आणि त्यामुळे मिलराइट इतिहासातील प्रोटेस्टंटांसाठीचा अंतिम वळणबिंदू, 1844 चा वसंत ऋतू होता. परीक्षेच्या प्रक्रियेचा निष्कर्ष (1844 च्या शरद ऋतूत), अथवा मिलराइटांसाठीचाच वळणबिंदू, देवाच्या पूर्वीच्या लोकांसाठीच्या वळणबिंदूनंतर आला.

ख्रिस्ताच्या इतिहासात, त्याच्या सेवाकार्याच्या आरंभी एकदा आणि नंतर त्याच्या सेवाकार्याच्या शेवटी पुन्हा एकदा, मंदिराचे त्याने केलेले दोन वेळचे शुद्धीकरण हे परीक्षेच्या प्रक्रियेचे चिन्ह म्हणून ओळखले जाते.

आत्म्याच्या भविष्यवाणीच्या लेखनांमध्ये, ख्रिस्ताच्या मंदिराच्या दोन शुद्धीकरणांच्या परीक्षेची प्रक्रिया मलाखी अध्याय तीनशी सुसंगत आहे.

देवाच्या लोकांचे शुद्धीकरण हे त्या परीक्षेच्या प्रक्रियेचे प्रतिनिधित्व करते, जी अनेक भविष्यवाण्यांच्या धाग्यांशी वारंवार ओळखली जाते. आदाम व हव्वा यांपासून मिलराइट इतिहासापर्यंतचा प्रत्येक संदर्भ एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शुद्धीकरणाचे प्रतिनिधित्व करतो.

एक लक्ष चौेचाळीस हजारांच्या शुद्धीकरणाची प्रक्रिया ही दानियेलाच्या पुस्तकातील पहिली सूचना आहे; आणि दानियेल हे त्या दोन पुस्तकांपैकी पहिले पुस्तक आहे, जी दोन्ही मिळून मनुष्याच्या परिविक्षेचा काळ संपण्याच्या अगदी आधी उघडकीस आणलेल्या येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचे प्रतिनिधित्व करतात. एक लक्ष चौेचाळीस हजारांच्या शुद्धीकरणाची प्रक्रिया ही शिक्कामोर्तब करण्याच्या प्रक्रियेप्रमाणेही दर्शविली आहे. एक लक्ष चौेचाळीस हजारांच्या शुद्धीकरण-शिक्कामोर्तब प्रक्रियेचा पहिला संदेश ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी सुरू झाला, तेव्हा तो मंडळीकरिता आणि जगाकरिता एक निर्णायक वळणबिंदू ठरला. प्रकटीकरण अध्याय अठरा मध्ये, जगाला आपल्या तेजाने प्रकाशित करणारा देवदूत तेव्हा आला. तरी प्रकटीकरण अठरा मध्ये, त्या देवदूताच्या हातात खाण्यासाठी काही आहे असे दर्शविलेले नाही—परंतु ते तेथे आहे. ते छोटे पुस्तक तेथे आहे. यशया संदेष्ट्याने “ओळीवर ओळ” असे ज्याचे प्रतिनिधित्व केलेल्या पद्धतीला खाणे निवडणारे ते सहज ओळखू शकतात.

“ओळीवर ओळ” मांडल्याने आपण हे समजतो की, 11 सप्टेंबर 2001 रोजी ख्रिस्त खाली उतरला तेव्हा त्याच्याजवळ एक “लहान पुस्तक” देखील होते, ज्याचे प्रतिनिधित्व “मन्ना”, “स्वर्गाची भाकर” आणि “लहान पुस्तक” असे करण्यात आले होते. परंतु 11 सप्टेंबर 2001 रोजी, यहोयाकीमद्वारे प्रतिनिधित्व केलेल्या पूर्वीच्या निवडलेल्या लोकांनी अॅडव्हेंटिझमच्या रूढी आणि परंपरांना धरून राहणे निवडले, आणि मग त्यांनी बाबेलच्या बंदिवासाकडे आपली वाटचाल सुरू केली, जी रविवारी कायद्याच्या वेळी पूर्ण होईल.

११ सप्टेंबर २००१ रोजी, जेव्हा “New York” मधील “महान इमारती” “देवाच्या सामर्थ्याच्या उलथापालथीने व उध्वस्तीकरणाने” “पाडल्या गेल्या,” तेव्हा प्रकटीकरण अठरा मधील देवदूताचा प्रकाश संपूर्ण पृथ्वीवर भरून गेला; कारण प्रकटीकरण तेरा मधील पृथ्वीच्या पशूच्या इतिहासात एक निर्णायक वळणबिंदू आला होता.

प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायातील देवदूताचा प्रकाश ११ सप्टेंबर २००१ रोजी आला तेव्हा, ज्यांनी तो प्रकाश स्वीकारला ते आध्यात्मिकदृष्ट्या प्रगती पावले, आणि ज्यांनी तो प्रकाश नाकारला ते आध्यात्मिकदृष्ट्या अधोगतीस गेले, आणि रविवारच्या नियमाच्या त्यांच्या अंतिम वळणबिंदूपर्यंत त्यांच्या बंडखोर प्रवासास पुढे लागले; तेथे ते तिसऱ्या देवदूताचे संदेशवाहक म्हणून आपल्या कबुलीचे सर्वथा जहाजभंग करतात. योहान ६:६६ मध्ये गालीलमधील जे लोक मागे वळले आणि पुढे ख्रिस्ताबरोबर चालले नाहीत, ते त्याच्या बाप्तिस्म्यावेळी प्रथम आलेल्या प्रकाशापासून दूर फिरत होते; आणि तेथेच त्या परीक्षणाच्या इतिहासातील पहिल्या संदेशाला सामर्थ्य प्राप्त झाले होते. दानियेलाच्या पहिल्या अध्यायात, पहिल्या संदेशाला सामर्थ्य प्राप्त होते त्या इतिहासात उपासकांच्या दोन वर्गांचे चित्रण केले आहे. यहोयाकीम विश्वासाचा जहाजभंग करणाऱ्यांचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि दानियेल, हनन्या, मिशाएल आणि अजर्या हे विश्वासूंचे प्रतिनिधित्व करतात.

दानीएल, हनन्या, मिशाएल आणि अझऱ्या हे यहूदाच्या वंशातील पुत्र होते. त्यांना नपुंसक करण्यात आले; अशा रीतीने ते अॅडव्हेंटिझमच्या अंतिम पिढीचे प्रतिनिधित्व करीत होते. नबुखद्नेस्सराने, अनेक प्राचीन राजांप्रमाणे, या चार यहूदी तरुणांचे बधियाकरण केले, जेणेकरून ते दास म्हणून सेवा करत असताना आणि राजाच्या पत्नी व उपपत्नींशी संबंध येत असताना राजाला असणारी कोणतीही चिंता दूर व्हावी.

प्रतीकात्मकरीत्या ते अॅडव्हेंटिझमच्या अंतिम पिढीचे प्रतिनिधित्व करते, कारण या चौघांनंतर यहूदाच्या वंशाची आणखी कोणतीही रेषा उरणार नव्हती. चार हा जगव्यापीपणाचे प्रतीक आहे, आणि म्हणूनच तो जगभरातील सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्टांच्या त्या अंतिम पिढीचे प्रतिनिधित्व करतो, जी 11 सप्टेंबर, 2001 यास देवाच्या भविष्यवाणीतील वचनाची एक परिपूर्ती म्हणून ओळखते.

ते सातव्या-दिवसाचे ॲडव्हेंटिस्ट हे देवाच्या भविष्यवाणीपर वचनाचा विषय आहेत, कारण तेच एक लक्ष चव्वेचाळीस हजार म्हणून बोलावले गेलेले आहेत. तरीसुद्धा, त्यांचा भविष्यसूचक वारसा 1863 मध्ये त्यांच्या पित्यांच्या बंडखोरीपासून आरंभ झाला. ती आरंभीची बंडखोरी ओळखणे जवळजवळ अशक्य आहे, कारण वाढत्या बंडखोरीच्या चार पिढ्यांच्या परंपरा आणि रूढी यांनी तिचे आच्छादन केले आहे. ती ओळखणे जरी कठीण असले, तरी ती पाहिली गेली पाहिजे आणि मान्य केली गेली पाहिजे, जसे दानिएल शेवटी दानिएल अध्याय नऊमध्ये करतो. त्याने तसे देवाच्या भविष्यवाणीपर वचनामध्ये असलेले सत्य ओळखून केले.

दानीएल आणि ते तीन श्रेष्ठ पुरुष जेथून थेट उतरंडीत आले, ती बंडखोरी त्यांच्या पित्याने त्यांना वेढून असलेल्या अन्यधर्मी प्रभावांपासून वेगळे राहण्यास नकार दिला, हीच होती. १८६३ मध्ये, लेओदिकीया-अॅडव्हेंटिझमने लेवीयविधी अध्याय २६ मधील “सात वेळा” याविषयी मिलरने केलेल्या ओळखीच्या त्यांच्या नकाराला आधार देण्यासाठी, धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवाद आणि कॅथोलिकतावाद यांच्या बायबलाधिष्ठित पद्धतीकडे पुनरागमन केले. दानीएल आणि त्या तीन श्रेष्ठ पुरुषांच्या बाबतीत ती बंडखोरी राजा हिजकियाह याच्याद्वारे प्रतिनिधित्व करण्यात आली होती.

राजा हिजकियाने मरण येऊ नये म्हणून परमेश्वराकडे विनवणी केली, आणि परमेश्वराने त्याला आणखी पंधरा वर्षे दिली तेव्हा त्याची प्रार्थना ऐकण्यात आली. असे करताना त्याने मनश्शेचा जन्म दिला, जो यहूदाच्या सर्वांत दुष्ट राजांपैकी एक होता; तसेच तोच असा राजा ठरला की ज्याच्यापासून यहूदावर होणाऱ्या क्रमिक सात-टप्प्यांच्या विजय आणि दास्याची सुरुवात चिन्हांकित होते. 1856 मध्ये, खरा साक्षीदार लाओदिकीयन अॅडव्हेंटिझमच्या दारावर टकटक करण्यास आला, परंतु त्यांनी स्वतःला नाकारून मरण्याऐवजी जगणे निवडले. 1863 पर्यंत त्यांनी “यरीहो” पुन्हा बांधले आणि वाढत जाणारे बंड सुरू केले, ज्यामुळे अखेरीस त्यांना 11 सप्टेंबर, 2001 हा त्यांच्या आत्मिक बाबेलच्या दास्यात प्रवेश करणाऱ्या तीन-टप्प्यांच्या प्रवासाचा आरंभ आहे हे ओळखता आले नाही; हा प्रवास रविवारच्या कायद्यापाशी समाप्त होतो.

राजा हिजकियासाठी 1863 तेव्हा आले, जेव्हा जगण्यासाठी केलेली त्याची प्रार्थना मंजूर झाली. प्रभुने त्याची प्रार्थना स्वीकारली गेली असल्याचे एक चिन्ह दिले. देवाने सूर्य हलवून त्या प्रार्थनेची खात्री दिली, आणि बाबिलोनी लोकांनी आकाशात देवाची ही क्रिया पाहिली, तरी तिचा अर्थ काय होता हे त्यांना कळले नाही. मग सूर्याला नियंत्रित करण्याची सत्ता ज्याच्या हातात होती त्या देवाविषयी जाणून घेण्यासाठी बाबिलोनी लोक यरुशलेमला आले. स्वर्गातील देवाचे गौरव करण्याऐवजी, राजा हिजकियाने—स्वतःला मरण देण्याऐवजी—ज्या देवाने त्या मंदिरात व त्या नगरीत आपले नाव ठेवण्याचे निवडले होते, त्या देवाऐवजी आपल्या मंदिराचे आणि नगरीचे गौरव करण्याचे निवडले.

त्या बंडखोरीमुळे अशी भविष्यवाणी प्रकट झाली की त्याच्या रक्तवंशातील संतती बाबेलमध्ये गुलाम आणि नपुंसक होईल. ती संतती म्हणजे दानियेल, हनन्या, मिशाएल आणि अझर्या होत; आणि ते त्या सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्टांच्या आध्यात्मिक अंतिम पिढीचे प्रतिनिधित्व करतात, जे 11 सप्टेंबर 2001 हा जगातील राष्ट्रांच्या आणि मंडळीच्या इतिहासातील एक वळणबिंदू म्हणून ओळखतात, जेव्हा असा प्रकाश दिला जातो की ज्याद्वारे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांची परीक्षा होऊन त्यांच्यावर शिक्का बसणार आहे.

पुढील वचन असे म्हणते:

जर राजा हिज्कियाने परमेश्वराची इच्छा मान्य केली असती, आपले घर व्यवस्थित केले असते आणि सरळ मरण पावला असता, तर त्याचा परिणाम काय झाला असता? त्याला आणखी पंधरा वर्षे देण्यात आली, आणि तीन वर्षांनी दुष्ट मनश्शेचा जन्म झाला. जर 1856 मध्ये Adventism ने Philadelphia पासून Laodicea कडे झालेला संक्रमण स्वीकारला असता, आपले घर व्यवस्थित केले असते, आणि William Miller यांच्या मूलभूत सत्यांना अखंड ठेवले असते, तर काय झाले असते? मला वाटते, त्या प्रश्नाचे उत्तर आपल्याला कधीच कळणार नाही; परंतु आपल्याला जे माहीत आहे ते असे की, “Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank.”

पुढील लेखात आपण दानिएल अध्याय एक याचा पुढील भाग पाहू.