सत्य हे दोन किंवा तीन साक्षींच्या साक्षीवर स्थिर केले जाते; आणि येहेज्केल अध्याय आठमधील चार घृणास्पद कृत्यांचा लौदिकीया-अॅडव्हेंटिझमच्या चार पिढ्या म्हणून केलेला उपयोग यास अनेक साक्षी आहेत. पूर्वीच्या लेखांमध्ये हे ओळखले गेले होते की प्रकटीकरण अध्याय दोन आणि तीन येथील सात मंडळ्या केवळ प्रेषितांच्या काळापासून जगाच्या अंतापर्यंत आधुनिक इस्राएलचा इतिहास दर्शवित नाहीत, तर त्या सात मंडळ्या मोशेच्या काळापासून ख्रिस्ताच्या काळापर्यंत प्राचीन इस्राएलचा इतिहासही दर्शवितात.
इफिसस येथील मंडळीने आरंभीच्या ख्रिस्ती मंडळीचे प्रतिनिधित्व केले, तसेच मोशेपासून न्यायाधीशांच्या काळापर्यंतच्या प्राचीन इस्राएलचेही. स्मुर्णा येथील मंडळीने शिष्यांच्या काळापासून रोमन सम्राट कॉन्स्टँटाईनपर्यंतच्या छळाच्या कालखंडाचे प्रतिनिधित्व केले, तसेच न्यायाधीशांच्या त्या काळाचेही, जेव्हा प्रत्येक मनुष्य आपल्या स्वतःच्या दृष्टीने योग्य तेच करीत होता. पर्गमोस येथील मंडळीने कॉन्स्टँटाईनपासून इ.स. 538 मधील पोपसत्तेपर्यंतच्या तडजोडीच्या कालखंडाचे प्रतिनिधित्व केले, तसेच त्या काळाचेही, जेव्हा प्राचीन इस्राएलने देवाला नाकारून राजा निवडला, आणि आपल्या सभोवती असलेल्या मूर्तिपूजक राज्यांशी सतत तडजोड करीत राहिले. येझेबेलद्वारे दर्शविलेली थुआतीरा येथील चौथी मंडळी, इ.स. 538 पासून 1798 पर्यंतच्या पोपसत्तेच्या राज्यकालाचे प्रतिनिधित्व करते, तसेच प्राचीन इस्राएलच्या बाबेलमधील सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाचेही.
त्या चार मंडळ्या अॅडव्हेंटिझमच्या चार पिढ्यांचेही प्रतिनिधित्व करतात, आणि यहेज्केलाच्या चार घृणास्पद कृत्यांचा त्या चार पिढ्यांवर कसा उपयोग होतो याविषयी साक्ष पुरवितात. १८६३ मधील बंडखोरी प्राचीन इस्राएलच्या पहिल्या पिढीने हारूनाच्या सोन्याच्या वासराच्या बंडखोरीत दाखविल्याप्रमाणे दर्शविण्यात आली होती. पहिल्या पिढीत इफिससच्या मंडळीला दिलेला सल्ला समाविष्ट आहे, ज्यात हे ओळखून दिले आहे की देवाच्या लोकांनी आपले पहिले प्रेम सोडून दिले होते, आणि त्यांना पश्चात्ताप करून आपल्या पहिल्या प्रेमाकडे परत येण्याची गरज होती. १८६३ मध्ये, पहिले प्रेम—विल्यम मिलर यांच्या रत्नांनी (पायाभूत सत्यांनी, विशेषतः “सात वेळा”) दर्शविल्याप्रमाणे—बाजूला ठेवले गेले, आणि देवाच्या लोकांना परत येण्याचा सल्ला देण्यात आला.
तरीही मला तुझ्याविरुद्ध थोडीशी गोष्ट आहे, कारण तू आपले पहिले प्रेम सोडून दिले आहेस. म्हणून तू कोठून पडलास हे स्मरण कर, आणि पश्चात्ताप कर, आणि पहिली कृत्ये कर; नाहीतर मी लवकरच तुझ्याकडे येईन, आणि तू पश्चात्ताप केला नाहीस तर तुझा दीपस्तंभ त्याच्या जागेवरून काढून टाकीन. प्रकटीकरण 2:4, 5.
मिलराईटांनी धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवादाशी संघर्ष केला होता, ज्याला यिर्मयाने “उपहासकांची सभा” असे म्हटले, आणि दर्शन येईपर्यंत त्यांनी धीराने प्रतीक्षा केली; कारण ते जेव्हा येईल, तेव्हा ते असत्य ठरणार नव्हते. “उपहासकांची सभा” हिचे प्रतीक त्या वृद्ध संदेष्ट्यामध्ये दर्शविले गेले होते, ज्याने यहूदाच्या संदेष्ट्याशी खोटे बोलले होते, ज्याने यारोबामाच्या बनावट उपासनेविरुद्ध ताडना जाहीर केली होती.
मला तुझी कर्मे, तुझे श्रम, तुझा धीर, आणि जे दुष्ट आहेत त्यांना तू सहन करू शकत नाहीस हे माहीत आहे; आणि जे स्वतःला प्रेषित म्हणवितात, परंतु तसे नाहीत, त्यांची तू परीक्षा केली आहेस व त्यांना खोटारडे आढळविले आहेस; आणि तू सहन केले आहेस, आणि तुला धीर आहे, आणि माझ्या नावाकरिता तू श्रम केले आहेत, आणि तू खचला नाहीस. प्रकटीकरण 2:2, 3.
स्मुर्ना येथील दुसऱ्या मंडळीने प्रारंभीच्या ख्रिस्ती मंडळीतील छळाच्या त्या कालखंडाचे प्रतिनिधित्व केले, ज्यामध्ये खरे हुतात्मे होते, तसेच काही असेही होते ज्यांनी पवित्रतेपेक्षा कनिष्ठ प्रेरणांमुळे छळ स्वतःवर ओढवून घेतला. त्याने न्यायाधीशांच्या त्या काळाचेदेखील प्रतिनिधित्व केले, जेव्हा प्राचीन इस्राएलमध्ये प्रत्येक मनुष्य आपल्या स्वतःच्या दृष्टीने जे योग्य वाटे तेच करीत असे. 1888 मध्ये आरंभ झालेल्या बंडखोरीच्या पिढीने भविष्यवाणीच्या आत्म्याविरुद्ध, त्या वेळेसाठी निवडलेल्या संदेशवाहकांविरुद्ध, आणि पवित्र आत्म्याविरुद्ध छळाचा एक कालखंड दर्शविला. त्याने असा एक काळ आरंभिला, जेव्हा लॉदिकीया अॅडव्हेंटवादातील प्राचीन पुरुषांनी आपल्या स्वतःच्या दृष्टीने जे योग्य वाटे तेच करण्याची निवड केली, जसे की केलॉग, प्रेस्कॉट आणि डॅनिएल्स यांसारख्या पुरुषांच्या उदाहरणांतून दिसून येते.
त्या काळातील विश्वासू थोडक्या लोकांना अशा एका वर्गाशी प्राणांतिक आध्यात्मिक संघर्ष करावयाचा होता, जो स्वतःला यहूदी असल्याचा दावा करीत होता, परंतु तो तसा नव्हता. नेतृत्वाच्या पदांवर असूनही, ते सैतानाच्या सभास्थानातील होते, याची साक्ष Sister White यांनी अशी दिली की काही जणांना “स्वर्गातून हाकलून देण्यात आलेल्या देवदूतांद्वारे” मार्गदर्शन केले जात होते. ते स्वतःला शहाणे समजत होते, पण प्रत्यक्षात मूर्ख होते. त्या कालखंडात शहाण्यांवर कोणताही दोषारोप ठेवण्यात आलेला नव्हता, तर मृत्यूपर्यंत विश्वासू राहण्याचे प्रोत्साहन देण्यात आले होते. 1915 मध्ये, Sister White यांनी उच्चारलेले शेवटचे शब्द होते, “I know in whom I have believed,” कारण त्या मृत्यूपर्यंत विश्वासू राहिल्या होत्या.
मी तुझे कर्म, तुझी क्लेशे, आणि तुझे दारिद्र्य जाणतो, (तरी तू धनवान आहेस) आणि जे स्वतःला यहूदी म्हणतात, पण तसे नाहीत, तर सैतानाचे सभास्थान आहेत, त्यांच्या निंदेचीही मला जाणीव आहे. तुला जे काही भोगावे लागणार आहे त्यांपैकी कशालाही भिऊ नकोस: पाहा, तुम्हांपैकी काहींना सैतान कैदेत टाकील, यासाठी की तुमची परीक्षा व्हावी; आणि तुम्हांला दहा दिवस क्लेश भोगावा लागेल: मरणापर्यंत विश्वासू राहा, आणि मी तुला जीवनाचा मुकुट देईन. प्रकटीकरण 2:9, 10.
पर्गामोसच्या मंडळीने सम्राट कॉन्स्टँटाइनच्या काळातील सत्य आणि भ्रांती यांतील, तसेच मूर्तिपूजकत्व आणि ख्रिस्ती धर्म यांतील तडजोड दर्शविली; आणि राजांच्या इतिहासकाळात घडून आलेल्या प्राचीन इस्राएलच्या तडजोडीचेही ती प्रतिनिधित्व करीत होती. तिने सत्य आणि भ्रांती यांच्या मिश्रणाचे प्रतिनिधित्व केले, जे केवळ भ्रांतीच उत्पन्न करू शकते. 1919 च्या बायबल परिषदेत हिचे प्रतिनिधित्व झाले, जिथे “The Doctrine of Christ” या पुस्तकाच्या प्रकाशनास कारणीभूत ठरले, जेणेकरून धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवादाच्या खोट्या सुवार्तेचे अधिक निकटपणे प्रतिनिधित्व करणारा अॅडव्हेंटिस्ट संदेश निर्माण करता येईल. अॅडव्हेंटिझमच्या तिसऱ्या पिढीतच सत्यावरील महान तडजोडी घडून आल्या.
१९१९ पासून आरंभ झालेल्या त्या पिढीतच, चर्चने चर्च मॅन्युअल निर्माण करणाऱ्या तडजोडीस आरंभ केला. १९१९ पासून आरंभ झालेल्या त्या पिढीतच, चर्चने आरोग्य व धर्म या दोन्ही शाळांमध्ये मान्यता आवश्यक ठरणारी तडजोड सुरू केली. त्या पिढीतच, आधुनिक कॅथलिक-आधारित बायबलांकडे वळण्याची चळवळ आरंभ करण्यात आली. त्या इतिहासातच, उघडपणे ख्रिस्तविरोधी असलेल्या राजवटींशी संबंध प्रस्थापित करण्याची नेतृत्वाची तयारी प्रकट झाली.
अमेरिकन इतिहासातील सर्वांत प्राणघातक युद्धात भरती होऊ घातलेल्या मंडळीतील तरुण पुरुषांसाठी अधिक अनुकूल परिणाम साधण्यासाठी, जेव्हा लाओदिकीय नेतृत्वाने संयुक्त संस्थानांच्या सरकारशी कायदेशीर संबंध प्रस्थापित केला, तेव्हा यादवी युद्धाच्या काळात ही प्रथा तिच्या आरंभीच्या अवस्थेत जन्माला आली; आणि पहिल्या महायुद्धाच्या प्रारंभी ती पुन्हा घडली, जेव्हा जनरल कॉन्फरन्सचे अध्यक्ष A. G. Daniells यांनी जर्मन सरकारशी संपर्क साधून, जर्मनीने तरुण पुरुषांना सैनिकी सेवेसाठी भरती करण्यास व बाध्य करण्यास, शस्त्र धारण करण्यास, आणि सब्बाथकडे दुर्लक्ष करण्यास आपली मान्यता दिली. Daniells यांच्या त्या कृतीमुळे अशी फूट पडली की आजपर्यंत अस्तित्वात असलेल्या सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट रिफॉर्म चळवळीतील विविध उपशाखा निर्माण झाल्या.
तो तडजोडीचा मार्ग हिटलरच्या नाझी जर्मनीबरोबर पुढे चालू राहिला, आणि त्यानंतर सोव्हिएत संघ बनविणाऱ्या राष्ट्रांबरोबरही, आणि आजही चीनसारख्या शासनव्यवस्थांमध्ये तो टिकवून धरला जात आहे. राज्यकारभाराशी असलेल्या तिच्या संबंधात तिसऱ्या पिढीची तडजोड, पर्गामोसच्या मंडळीत प्रतीकात्मकरीत्या दर्शविल्याप्रमाणे, प्राचीन इस्राएलच्या राजांची आणि कॉन्स्टंटाईनची तडजोड यांद्वारे पूर्वप्रतीकित झाली होती. त्या कालखंडाने, प्रेस्कॉटच्या “The Doctrine of Christ” द्वारे प्रतिनिधित्व केलेल्या शांतता व सुरक्षितता या खोट्या सुवार्तेबरोबर झालेल्या तिच्या मंडळीच्या कारभारातील तडजोडीचेही प्रतिनिधित्व केले.
मला तुझी कृत्ये ठाऊक आहेत, आणि तू कोठे राहतोस हेही ठाऊक आहे, म्हणजे जिथे सैतानाचे सिंहासन आहे; तरीही तू माझे नाव दृढपणे धरून ठेवले आहेस, आणि माझ्या विश्वासाचा इन्कार केला नाहीस, अगदी त्या दिवसांतही, ज्यांत अंतिपास, माझा विश्वासू हुतात्मा, तुमच्यामध्ये ठार मारला गेला, जिथे सैतान वास करतो. परंतु मला तुझ्याविरुद्ध काही गोष्टी आहेत, कारण तुझ्याकडे असे लोक आहेत जे बलामाच्या शिकवणीला धरून आहेत; ज्याने बालाकाला इस्राएलच्या संततीपुढे अडथळा ठेवण्यास, मूर्तींना अर्पण केलेल्या वस्तू खाण्यास, आणि जारकर्म करण्यास शिकविले. प्रकटीकरण २:१३, १४.
व्यभिचार हे जनरल कॉन्फरन्सने भ्रष्ट सरकारांबरोबर आवश्यक कार्यसंबंध टिकवून ठेवण्याच्या सबबीखाली नाझी जर्मनी आणि सोव्हिएत युनियन यांसारख्या राष्ट्रांशी स्वतःला संलग्न करून घेतलेल्या कार्याची ओळख करून देतो, आणि त्याच वेळी त्यांनी ज्यांच्याशी हातमिळवणी केली त्या विविध सत्ताधारी व्यवस्थांकडून छळ सहन करणाऱ्या त्या राष्ट्रांतील विश्वासू लोकांकडे दुर्लक्ष केले. मूर्तींना अर्पिलेले अन्न हे धर्म आणि आरोग्य या दोन्ही क्षेत्रांत धर्मभ्रष्ट कार्यपद्धतींच्या मार्गदर्शक तत्त्वांनुसार शासित होण्यास संमती दिलेल्या लाओडिकीया-अॅडव्हेंटिझमच्या विद्यापीठांत त्या वेळी दृढपणे स्थापित झालेल्या धर्मभ्रष्ट प्रोटेस्टंटवाद आणि कॅथलिकतावाद यांच्या खोट्या कार्यपद्धतीचे प्रतिनिधित्व करीत होते.
येशूने तिसऱ्या पिढीचा शेवट जसा आरंभी दाखविला तसाच स्पष्ट केला; कारण १९५७ मध्ये प्रकाशित झालेल्या *Questions on Doctrine* या पुस्तकाच्या प्रकाशनाद्वारे त्याने चौथ्या पिढीच्या आगमनाची खूण केली. या पुस्तकाने सत्य आणि धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवाद व कॅथलिकतावाद यांच्या चुकीच्या कल्पना यांतील तारणासंबंधीचा मूलभूत भेद पूर्णपणे नाकारला. अर्थात, या पुस्तकात अनेक चुकीच्या शिकवणी आहेत; परंतु मुळात ते असे शिकवते की, एखाद्या व्यक्तीचे दुसऱ्या आगमनाच्या वेळी अद्भुत रीतीने रूपांतर होईपर्यंत, ख्रिस्तामध्ये विजयी जीवन जगणे अशक्य आहे. या पुस्तकाने त्या पिढीचा आरंभ दर्शविला ज्यामध्ये पंचवीस प्राचीन पुरुषांनी सूर्यापुढे नतमस्तक व्हायचे होते. लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी लाओदिकीया-अॅडव्हेंटिस्ट मंडळीला रविवारच्या उपासनेचा स्वीकार करता यावा यासाठी आवश्यक असलेले राजकीय आणि धार्मिक घटक तेव्हा प्रकट झाले होते.
यहेज्केलमधील चौथी घृणास्पद गोष्ट नवव्या अध्यायात त्या विश्वासू थोडक्यांना त्यांच्या कपाळांवर शिक्का मिळत असताना घडते, म्हणजे नाश करणारे देवदूत आपले कार्य सुरू करण्याच्या अगदी आधी. ही दृष्टांतदृष्टी आठव्या अध्यायातील पहिल्या वचनात, सहाव्या वर्षाच्या सहाव्या महिन्याच्या पाचव्या दिवशी सुरू होते. सूर्यापुढे नतमस्तक होणाऱ्यांवर न्यायाची शिक्षा अमलात येण्याच्या आदल्या दिवशी ही दृष्टी सुरू होते; आणि सूर्यापुढे नतमस्तक होणे हे पोपसत्तेच्या अधिकाराचे चिन्ह आहे, आणि त्याच्या नावाचा अंक “666” आहे.
एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाचे कार्य ११ सप्टेंबर २००१ रोजी आरंभ झाले, जेव्हा इस्लामच्या तिसऱ्या हायाद्वारे पृथ्वीच्या पशूवर हल्ला करण्यात आला. त्या हल्ल्याने राष्ट्रे क्रोधित झाली, आणि उत्तरकालीन पावसाचे आगमन चिन्हांकित झाले. परंतु उत्तरकालीन पाऊस केवळ त्यांच्याच ओळखीला आला असता, ज्यांना अॅडव्हेंटिझमच्या पायाभूत तत्त्वांकडे परत नेले गेले असते, जेणेकरून त्यांना दिसावे की इस्लामच्या तीन हाया ही एक पायाभूत सत्यता आहे. त्या काळी, ज्यांना यिर्मयाह “विश्रांती” असे संबोधतो त्या जुन्या मार्गांकडे परत नेण्यात आले होते (जीच उत्तरकालीन पावसाची अवस्था आहे), ते किंवा तर तिसऱ्या हायेचा शिंग फुंकणारे पहारेकरी झाले असते, किंवा शिंगाच्या आवाजाकडे कान न देणाऱ्यांपैकी ठरले असते, आणि अशा रीतीने त्यांनी जुन्या मार्गांनी चालण्यास नकार दिला असता.
त्यानंतर त्यांची त्यांच्या पित्याच्या १८६३ मधील बंडखोरीच्या पापाने परीक्षा झाली. अगदी त्याच काळात ख्रिस्ताच्या नीतिमत्त्वाचा संदेश आला, जो “सत्यरूपाने विश्वासाद्वारे नीतिमान ठरविणे” असा आहे. तो जोन्स आणि वॅगनर यांचा लाओदिकेयाचा संदेश होता, आणि तो यहेज्केलचा त्या मृत, कोरड्या हाडांना दिलेला संदेश होता, जो “चार वाऱ्यां” कडून आला; आणि ते तिसऱ्या धिक्कारातील इस्लामचे प्रतीक आहेत (मोकळे होण्याचा प्रयत्न करणारा “क्रोधित घोडा”). त्यानंतर त्या विश्वासू थोडक्यांची त्यांच्या पित्याच्या १८८८ मधील बंडखोरीच्या पापाने परीक्षा झाली, जेव्हा न्यूयॉर्क शहरातील मोठमोठ्या इमारती पाडल्या गेल्या त्या वेळी प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायातील बलवान देवदूत खाली उतरला, आणि प्रकटीकरण अध्याय १८, वचने १ ते ३ पूर्ण झाली.
त्यानंतर उत्तरकाळच्या पावसाच्या संदेशाची ओळख पटविण्याद्वारे त्यांची परीक्षा झाली. उत्तरकाळचा पाऊस हा गतयुगांप्रमाणे देवाच्या सामर्थ्याचे प्रकटीकरण होता काय, की देवाच्या सामर्थ्याची प्रगटीकरणे केवळ भूतकाळातच होती? निष्ठावान त्या थोडक्या लोकांची मग त्यांच्या पित्यांच्या 1919 मधील बंडखोरीच्या बंडाद्वारे परीक्षा झाली. त्या तीन परीक्षांतून निष्ठावान ते थोडके कशा प्रकारे मार्गक्रमण करतात, यावर ठरते की त्यांना त्यांच्या कपाळावर देवाची मोहोर प्राप्त होईल, की ते लाओदीकियाई अॅडव्हेंटिझमच्या पंचवीस वडिलधाऱ्यांसह सूर्यापुढे नतमस्तक झालेले आढळतील.
लाओदिकीय अॅडव्हेंटिझमच्या चार पिढ्यांतील सर्व बंडखोरींना ११ सप्टेंबर २००१ मध्ये त्यांचे समांतर प्रतिरूप आढळते. ही तारीख, जी यशयाने “पूर्ववाऱ्याचा दिवस” अशी ओळखली, ती एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाच्या काळाचा आरंभ दर्शविते; आणि शिक्कामोर्तबाचा काळ हा एक कालावधी आहे. त्या कालावधीचा शेवट त्याच्या आरंभाद्वारे चित्रित करण्यात आला आहे, कारण येशू एखाद्या गोष्टीच्या आरंभाद्वारेच तिचा शेवट नेहमी स्पष्ट करतो. शिक्कामोर्तबाच्या प्रक्रियेच्या अंतिम हालचालींमध्ये, त्या कालावधीच्या आरंभी ज्यांचे प्रतिनिधित्व झाले होते त्या परीक्षा पुन्हा एकदा पुनरावृत्त होतात.
११ सप्टेंबर २००१ रोजी, येहेज्केलमधील चार घृणास्पद कृत्यांनी आणि प्रकटीकरणाच्या दुसऱ्या व तिसऱ्या अध्यायांतील पहिल्या चार मंडळ्यांनी ज्यांचे प्रतिनिधित्व केले आहे अशा लाओदीकिया-अॅडव्हेंटिझमच्या बंडखोरांनी ज्यांत अपयश पत्करले त्या कसोट्या आल्या; आणि त्याद्वारे अशा परीक्षेच्या प्रक्रियेची सुरुवात चिन्हांकित झाली की जी, जे स्वतःला सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट म्हणवितात त्यांच्यासाठी, पशूची खूण किंवा देवाची मुद्रा यांपैकी एकाकडे नेते.
लाओदिकेय अधिवेंटवादाचे नेतृत्व त्यांच्या स्वतःच्या फसवणुकीच्या दोऱ्यांनी जखडले गेले आहे, आणि पूर्वीच्या सुधारक चळवळींमध्ये प्रकट झालेल्या देवाच्या सामर्थ्याच्या प्रकटीकरणाची पुनरावृत्ती—ज्यात अधिवेंटवादाला अस्तित्वात आणणारी सुधारणा-चळवळही समाविष्ट आहे—ती “ओळखणे” त्यांच्यासाठी जवळजवळ अशक्य झाले आहे. प्राचीन पुरुषांनी मिलरच्या रत्नांनी दर्शविलेल्या सिद्धांतांना विखुरून टाकले आणि बनावट नाणी व रत्नांनी झाकून टाकले. किंग जेम्स बायबलची पेटी प्राचीन भाषेच्या काळात ढकलून देण्यात आली आहे, आणि तिच्या जागी पापाच्या मनुष्याच्या परिभाषेत व्यक्त झालेल्या आधुनिक भाषेतील बायबलांनी स्थान घेतले आहे.
प्राचीन पुरुषांपैकी कोणी जर उत्तरवर्षावाचा संदेश हा शांती व सुरक्षिततेचा संदेश नाही, या शक्यतेचा विचार करण्यास तयार असते, तर भूतकाळातील पवित्र इतिहासांतील देवाच्या सामर्थ्याच्या प्रकट स्वरूपांमुळेच एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाची विशिष्ट ओळख पटते, हे त्यांना ओळखणे जवळजवळ अशक्य झाले असते. त्याहूनही अधिक कठीण गोष्ट म्हणजे, एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाची सर्वात थेट ओळख करून देणारे पवित्र इतिहास हेच मलाखी अध्याय तीनची पूर्तता करणारे पवित्र इतिहास आहेत, हे ओळखणे; कारण मलाखी अध्याय तीन हे स्थापित करतो की कराराच्या दूताच्या आकस्मिक आगमनासाठी मार्ग सिद्ध करणारा एक दूत नेहमीच असतो. त्या दूताचे प्रतिनिधित्व एलियाह संदेष्ट्याने केले होते, ज्याने धैर्याने जाहीर केले की त्याच्या इतिहासात पाऊस पडणार नाही, जोपर्यंत तो त्याच्या सेवाकार्यातून येत नाही.
यहेज्केलचे सत्तर ज्येष्ठ हे मान्य करणे हास्यास्पद समजतील की, आपण प्रभूचे मंदिर आहोत हा त्यांचा दावा निराधार होता, आणि प्रत्यक्षात तो अशा लोकांच्या दाव्याचे प्रतिनिधित्व करीत होता ज्यांना वगळले जात होते, जसे द्राक्षमळा त्या लोकांना देण्यात आला जे द्राक्षमळ्यास योग्य अशी फळे धारण करतात. तिसऱ्या धिक्काराचा संदेश, मार्ग तयार करणारा दूत, द्राक्षमळ्याचे गीत—हे सर्व त्या परंपरा व चालीरीतींविरुद्ध साक्ष देतात ज्यांच्यावर त्यांनी आपला विश्वास ठेवला होता, आणि उत्तरकालीन पावसास ओळखण्याच्या दृष्टीने जवळजवळ अजिंक्य असा अडथळा ठरतात.
एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाचा निष्कर्ष तिसऱ्या धिक्कारातील इस्लामची भूमिका “ओळखल्याचा” दावा केलेल्यांसाठी त्या त्या समान कसोट्या प्रकट करतो. मिलराईटांच्या चळवळीची सुरुवात घडवून आणणारी “ज्ञानाची वाढ” 1798 मध्ये “सात काळांच्या” शेवटी आरंभली. एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या चळवळीची सुरुवात घडवून आणणारी “ज्ञानाची वाढ” 1989 मध्ये प्रतीकात्मक “सात काळांच्या” (एकशे सव्वीस वर्षांच्या) शेवटी आरंभली. वाढत्या धर्मत्यागाच्या त्या एकशे सव्वीस वर्षांदरम्यान, लाओडिसीयन अॅडव्हेंटिझम आपल्या चौथ्या व अंतिम पिढीपर्यंत पोहोचले आहे.
एखादे राष्ट्र किंवा लोक आपला कृपाकालाचा प्याला तिसऱ्या व चौथ्या पिढीत भरतात, आणि तो काळ आता आला आहे. दानियेलच्या पुस्तकातील हिद्देकेल नदीद्वारे दर्शविलेली “ज्ञानाची वाढ” हीच ती वाढलेली ज्ञानप्राप्ती आहे, जी कृपाकाल समाप्त होण्याच्या अगोदर येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण उघड केले जाते तेव्हा प्राप्त होते.
पुढील लेखात आपण दानियेलाच्या पुस्तकातील शेवटची तीन अध्याये विचारात घेऊ.
“ते दिवस झपाट्याने जवळ येत आहेत, जेव्हा मोठी गोंधळावस्था व संभ्रम निर्माण होईल. सैतान देवदूताचे वस्त्र परिधान करून, शक्य असल्यास, निवडलेल्यांनाही फसवील. देव अनेक असतील आणि प्रभूही अनेक असतील. प्रत्येक प्रकारच्या शिकवणीचा वारा वाहत असेल. ज्यांनी ‘खोटेपणाने विज्ञान असे नाव धारण केलेल्या’ गोष्टीस सर्वोच्च मान दिला आहे, तेव्हा ते पुढारी असणार नाहीत. ज्यांनी बुद्धी, प्रतिभा किंवा नैसर्गिक कौशल्य यांवर भरवसा ठेवला आहे, तेव्हा ते श्रेणीतील व अनुयायांच्या अग्रस्थानी उभे राहणार नाहीत. त्यांनी प्रकाशाबरोबर पाऊल ठेवले नाही. जे स्वतःला अविश्वासू ठरवून बसले आहेत, त्यांच्यावर तेव्हा कळपाची जबाबदारी सोपविली जाणार नाही. अंतिम गंभीर कार्यात थोडेच महान पुरुष गुंतलेले असतील. ते आत्मतुष्ट आहेत, देवापासून स्वतंत्र आहेत, आणि तो त्यांचा उपयोग करू शकत नाही. प्रभूकडे विश्वासू सेवक आहेत, जे हादरविणाऱ्या, परीक्षेच्या काळात लोकांसमोर प्रकट केले जातील. आता काही मौल्यवान जीव लपलेले आहेत, ज्यांनी बाळासमोर गुडघे टेकले नाहीत. तुमच्यावर एकवटलेल्या तेजाने जो प्रकाश पडत आहे, तो त्यांना लाभलेला नाही. परंतु कदाचित एखाद्या उग्र व अप्रिय बाह्यरूपाखाली खऱ्या ख्रिस्ती स्वभावाची निर्मळ कांती प्रकट होईल. दिवसाच्या वेळी आपण आकाशाकडे पाहतो, पण तारे दिसत नाहीत. ते तेथेच असतात, आकाशमंडळात स्थिर, परंतु डोळा त्यांना ओळखू शकत नाही. रात्री मात्र आपण त्यांचे खरे तेज पाहतो.” Testimonies, volume 5, 80, 81.