दानियेलाचे पुस्तक - क्रमांक नऊ

दानियेल अध्याय एक, प्रकटीकरण अध्याय चौदामधील पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करतो. यहोयाकीम प्रतीकात्मकरीत्या हे ओळख करून देतो की तो पहिल्या देवदूताच्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीचा निर्देश करतो, “अंतकाळी” त्याच्या आगमनाचा नव्हे. सर्व संदेष्टे तपास न्यायाच्या “शेवटच्या दिवसांची” ओळख करून देत आहेत, म्हणून हा अध्याय ११ सप्टेंबर २००१ याचे प्रतिनिधित्व करतो, जेव्हा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या परीक्षेची प्रक्रिया आरंभ झाली. मलाखी अध्याय तीनमध्ये, ही प्रक्रिया शुद्धीकरणाच्या प्रक्रियेसारखी दर्शविली आहे, जेव्हा कराराचा दूत आपल्या मंदिरात अचानक येण्यासाठी एक दूत मार्ग सिद्ध करतो. जो दूत मार्ग सिद्ध करतो, जो अरण्यात पुकारणारा “आवाज” देखील आहे, तोही एक कसोटी आहे, जी शुद्धीकरण प्रक्रियेचाच एक भाग आहे. मलाखी अध्याय तीनमध्ये, एक लाख चव्वेचाळीस हजारांना लेवीच्या पुत्रांप्रमाणे दर्शविले आहे. लेवीचे पुत्र त्यांचे प्रतिनिधित्व करतात जे सुवर्णवासराच्या बंडात—जे पशूच्या प्रतिमेचे प्रतिनिधित्व करीत होते—दूत मोशेच्या बाजूने उभे राहिले.

पशूच्या प्रतिमेच्या परीक्षेत उत्तीर्ण होणे, शुद्धीकरणाच्या प्रक्रियेची रचना करणाऱ्या तीन परीक्षांपैकी दुसऱ्या परीक्षेचे आणखी एक बायबलाधारित उदाहरण आहे. लेवीचे पुत्र मुद्रांकित होण्यापूर्वी त्या परीक्षेत उत्तीर्ण झाले पाहिजेत.

यहेज्केलच्या आठव्या व नवव्या अध्यायांतील शिक्कामोर्तब करणे, ११ सप्टेंबर २००१ रोजी आरंभ झालेल्या शुद्धीकरणाच्या प्रक्रियेचे आणखी एक उदाहरण आहे. आठव्या अध्यायात, यरुशलेममधील जे अखेरीस सूर्यापुढे नतमस्तक होतात, ते लाओदिकीयेतील अॅडव्हेंटिझमच्या चार पिढ्यांचे प्रतिनिधित्व करतात. नवव्या अध्यायात, ज्यांना शिक्का प्राप्त होतो, ते यरुशलेमच्या आत घडत असलेल्या घृणास्पद गोष्टींबद्दल सुस्कारे टाकत व रडत आहेत. यरुशलेम ही देवाची मंडळी आहे.

तीन देवदूतांचे संदेश हे शुद्धीकरणाच्या प्रक्रियेचेही एक उदाहरण आहेत. हे तीन संदेश तीन-टप्प्यांच्या परीक्षेच्या प्रक्रियेचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि दुसऱ्या परीक्षेत सहभागी होण्यासाठीही लेवीच्या पुत्रांनी पहिली परीक्षा उत्तीर्ण करणे आवश्यक आहे. तिसरी परीक्षा ही वेगळ्या प्रकारची परीक्षा आहे, कारण ती अशी परीक्षा दर्शविते जी लेवीचे पुत्र पहिल्या दोन परीक्षा यशस्वीरीत्या उत्तीर्ण झाले की नाही हे ओळखून दाखविते. ती एक भविष्यसूचक लिटमस-परीक्षा आहे. पहिली परीक्षा ही आहारविषयक परीक्षा आहे (आध्यात्मिक अर्थाने), कारण ती उत्तीर्ण किंवा अनुत्तीर्ण ठरते, यावर आधारित की लेवीचे पुत्र एलियाह याच्या द्वारे पवित्र आत्म्याने पुरविलेला संदेश स्वीकारतात की नाही; एलियाह तो दूत आहे जो कराराच्या दूतासाठी मार्ग तयार करतो.

प्रकटीकरणाच्या पुस्तकातील पहिल्या वचनात त्या संदेशाचे गांभीर्य अधोरेखित केले आहे. मानव दूत, जो योहान या स्वरूपात दर्शविला आहे, तो मंडळ्यांकडे जो संदेश पाठवितो, तो त्याला गॅब्रिएलकडून देण्यात आला होता, आणि गॅब्रिएलला तो ख्रिस्ताकडून प्राप्त झाला होता, ज्याने तो पुढे पित्याकडून प्राप्त केला होता, हे ते जाणीवपूर्वक दर्शविते. एलियाचा संदेश दैवीत्वाचा अधिकार धारण करतो, आणि योहानाचा, किंवा एलियाचा, किंवा “अरण्यात पुकारणाऱ्या आवाजाचा” संदेश नाकारणे म्हणजे येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण नाकारणे होय.

दुसरी परीक्षा ही एक दृश्य परीक्षा आहे; कारण एकदा लेवीची पुत्रे त्या देवदूताच्या हातात असलेला एलियाचा संदेश खाल्ल्यानंतर—जो आपल्या तेजाने पृथ्वी प्रकाशमान करण्यासाठी उतरला होता—त्यांनी ती बायबलाधिष्ठित कार्यपद्धती स्वीकारलेली असते, जी त्यांना काळाच्या चिन्हांचे योग्य रीतीने आकलन करण्यास समर्थ करते. ती कार्यपद्धती लेवीच्या पुत्रांना हे ओळखण्यास अनुमती देते की काळाची ती चिन्हे अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांमध्ये पशूच्या प्रतिमेच्या परीक्षेच्या परिपूर्तीत मंडळी आणि राज्य एकत्र येत आहेत, हे दर्शवत आहेत. त्याहूनही अधिक महत्त्वाचे म्हणजे, काळाची ती चिन्हे, जेव्हा पवित्र सुधार-रेषांच्या संदर्भात ठेवली जातात, तेव्हा ती अल्फा आणि ओमेगा यांचे सार ठरतात—आरंभ शेवटाचे दृष्टांत देतो. पवित्र सुधार-रेषा हे निदर्शित करतात की देवाच्या लोकांनी देवाच्या मुद्रेसाठी स्वतःला तयार करण्याच्या कार्यात सहकार्य करण्यासाठी आपल्या सामर्थ्यातील सर्व काही केले पाहिजे.

दानीएल, हनन्या, मिशाएल आणि अजर्या—हे चौघे—जगभरातील सातव्या-दिवशीचे अ‍ॅडव्हेंटिस्ट दर्शवितात, जे ११ सप्टेंबर २००१ हा प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायातील देवदूताच्या अवतरणाची ओळख मानतात, आणि तो आपल्या हातात धरून असलेला गुप्त मन्ना घेऊन तो खाण्याची निवड करतात. खाल्ला जाणारा गुप्त मन्ना, जसे प्रेषित पौलाने आत्ताच उद्धृत केले, देवाचे (त्या गुप्त मन्न्याचे) प्रतिनिधित्व करतो, जो आपल्या लोकांत आपल्या इच्छेनुसार आणि उत्तम प्रसन्नतेनुसार कार्य करतो. पौल फिलाडेल्फियातील लोकांसाठीचा संदेशवाहक दर्शवितो, आणि त्याचा संदेश नाकारणे म्हणजे मृत्यू होते. दानीएल, हनन्या, मिशाएल आणि अजर्या हे त्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करतात जे गुप्त मन्ना खाण्याची निवड करतात.

दानीएल ठरवितो की, ११ सप्टेंबर २००१ रोजी स्वर्गातून खाली आणलेला संदेश त्याला ग्रहण करावयाचा आहे, तसेच बाबेलच्या आहार व पेयाने दर्शविलेला संदेश नाकारावयाचा आहे. अश्पनाझने यहूदाच्या बंदिवानांपैकी कोणाला राजासमोर आणावयाचे ते निवडले होते.

जर आपण प्रकटीकरण अध्याय एक, आणि वचन एक मध्ये दर्शविलेल्या आज्ञाशृंखलेचे अनुसरण केले, तर नबुखद्नेस्सराने अश्पेनाजास त्या मुलांची निवड करण्याची आज्ञा दिली होती, जी यशयाने हिजकियाला घोषित केलेल्या भविष्यवाणीस अनुरूप होती. अश्पेनाजाने तो संदेश स्वीकारला आणि मग तो खोज्यांच्या प्रधान मेलझाराकडे दिला. नबुखद्नेस्सर स्वर्गीय पित्याचे प्रतिनिधित्व करतो; अश्पेनाज ख्रिस्ताचे प्रतिनिधित्व करतो आणि मेलझार गब्रिएलचे प्रतिनिधित्व करतो. राजासमोर दानियेलाला आणण्यापूर्वी, अश्पेनाजाला कोणत्या मुलांची निवड करावी हे माहीत होते, आणि दानियेल योग्य आहारासंबंधी निर्णय घेईल हेही त्याला माहीत होते.

येथे मेलझर तीन देवदूतांच्या संदेशांचा पहिला टप्पा ओळखून देतो. पहिला टप्पा म्हणजे देवाचे भय बाळगणे; याचे उदाहरण मेलझराने नबुखद्नेस्सराविषयी बाळगलेल्या भयातून दिसून येते. हिब्रू वर्णमालेतील पहिले, तेरावे आणि शेवटचे अक्षर एकत्र आणून तयार झालेला “सत्य” हा हिब्रू शब्द, या लेखांमध्ये यापूर्वीच तीन देवदूतांच्या संदेशांनी दर्शविलेल्या त्रिस्तरीय परीक्षेच्या प्रक्रियेचे प्रतीक असल्याचे दाखविले गेले आहे. असे करताना, अनेक साक्षीदारांच्या आधारे हे स्थापित करण्यात आले की पहिल्या देवदूताच्या संदेशामध्ये तीन देवदूतांच्या संदेशांनी दर्शविलेल्या तीन परीक्षांपैकी तिन्हींचा समावेश होता. पहिल्या देवदूताचा संदेश हा सनातन सुवार्ता म्हणून ओळखला जातो, आणि त्याद्वारे तो आदामाच्या दिवसांपासून ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनापर्यंतची तीच सुवार्ता असल्याचे परिभाषित केले जाते.

पहिल्या देवदूताच्या संदेशाची पहिली पायरी म्हणजे देवाचे भय बाळगणे. दुसरी पायरी म्हणजे त्याला गौरव देणे, आणि तिसरी म्हणजे त्याच्या न्यायनिवाड्याच्या वेळेचे आगमन. इतर दोन देवदूतांच्या संदेशांच्या संबंधात, पहिल्या देवदूताचा संदेश असा आहे: “देवाचे भय बाळगा.” त्यानंतर दुसऱ्या देवदूताचा संदेश बाबेलच्या पतनाची घोषणा करतो; आणि पहिल्या देवदूताच्या मिलराइट चळवळीत असो किंवा तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीत, बाबेलमधून बाहेर पडण्याच्या हाकेच्या ठिकाणीच पवित्र आत्म्याच्या ओतप्रोत वर्षावाचे प्रकटीकरण पूर्ण होते. त्या कालखंडात—तो मध्यरात्रीचा आक्रोश, मोठा आक्रोश, किंवा उत्तरवृष्टी म्हणून दर्शविला गेला असो—संदेशाची घोषणा करणारे देवाला गौरव देतात. दुसऱ्या देवदूताचा संदेश तो आहे जिथे देवाला गौरव दिला जातो, आणि तो कालखंड अशा एका समयबिंदूकडे नेतो जिथे मिलराइट इतिहासात शोधक न्यायनिवाडा सुरू झाला, किंवा रविवार-कायद्याच्या संकटात घडणारा बाबेलच्या वेश्येचा न्याय.

मेल्झारची भीती ही पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करते, आणि तिच्यापासून दहा दिवसांच्या आहारविषयक परीक्षेची सुरुवात होते; येथे दहा हा अंकही परीक्षेचेच द्योतक आहे. मेल्झारने राजाची भीती व्यक्त केली, ती दानियेलने राजापेक्षा देवाची अधिक भीती बाळगण्यास, आणि बाबेलच्या आहाराने स्वतःला अपवित्र होऊ न देण्याचा आपल्या अंतःकरणात निश्चय करण्यास समकक्ष होती. दानियेल व त्या तीन योग्यजनांची परीक्षा ज्या कालावधीत झाली तो तीन वर्षांचा होता; म्हणून तो तीन देवदूतांच्या संदेशांच्या तीन पायऱ्यांचे प्रतिनिधित्व करतो.

दानियेल पहिला अध्याय पहिल्या देवदूताच्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि तेथे आहारविषयक परीक्षेची सुरुवात चिन्हांकित होते, जी मिलराईट इतिहासात लहान पुस्तक खाण्याद्वारे दर्शविली गेली होती. दानियेल आणि त्या तिघा श्रेष्ठ पुरुषांसाठीची परीक्षा त्या तीन वर्षांपैकी प्रारंभीच्या दहा दिवसांत पूर्ण झाली. दहा हा परीक्षेच्या प्रक्रियेचा एक प्रतीक आहे, जसे प्राचीन इस्राएलमध्ये दिसते, जेव्हा त्यांनी यहोशवा आणि कालेब यांच्या संदेशाद्वारे दर्शविलेली दहावी परीक्षा नाकारली. स्मुर्णा मंडळीच्या छळाच्या काळातही हेच प्रतीकत्व दर्शविले गेले आहे.

स्मुर्ना येथील मंडळीला देण्यात आलेला सल्ला असा होता की त्यांनी परीक्षेच्या प्रक्रियेची भीती बाळगू नये; कारण जर त्यांनी देवाचे भय बाळगले, तर तो त्यांच्या त्या देवभक्त भयाला जीवनाच्या मुकुटाने प्रतिफळ देईल. ते देवभक्त भय दानिएलच्या स्वर्गीय मन्ना खाण्याच्या इच्छेद्वारे दर्शविले आहे.

पहिली कसोटी म्हणजे देवाची भीती बाळगणे होय, जसे मेलझार आणि दानिएल यांनी आपल्या मनात बॅबिलोनच्या अन्नाने व पेयाने स्वतःला अशुद्ध करणार नाही असा निश्चय केला, यामध्ये दाखविले आहे. पहिल्या देवदूताच्या संदेशातील दुसरा घटक म्हणजे देवाला गौरव देणे; हे आहाराच्या परिणामांचे दृश्य प्रकटीकरण दर्शविते. दहा दिवसांच्या शेवटी, दानिएल आणि ते तिघे श्रेष्ठ पुरुष आपल्या शारीरिक स्वरूपाद्वारे देवाला गौरव देत होते.

त्या चार मुलांनी आहाराच्या पहिल्या परीक्षेत उत्तीर्णता मिळवली; हाच तो बिंदू होता जिथे आदाम आणि हव्वा पडले, आणि ज्याने ख्रिस्ताने आपल्या बाप्तिस्म्यानंतर लगेच सामोरे गेलेल्या पहिल्या परीक्षेचे प्रतिनिधित्व केले. ख्रिस्ताचे बाप्तिस्मा हे त्याच्या भविष्यवाणीच्या रेषेतील पहिल्या संदेशाचे सामर्थ्यप्रदान होते. त्याने “अरण्यातील आवाजाने” घोषित केलेल्या संदेशास सामर्थ्य दिले आणि मान्यता दिली. त्यानंतर, दानिएल आणि त्या तीन श्रेष्ठ पुरुषांप्रमाणेच, ख्रिस्ताची आहाराच्या बाबतीत चाळीस दिवस परीक्षा झाली, जशी दानिएलची दहा दिवस परीक्षा झाली होती. दानिएल आणि ख्रिस्त हे 11 सप्टेंबर 2001 रोजी उतरलेल्या देवदूताच्या हातातील गुप्त मन्नाच्या परीक्षेचे प्रतीकरूप होते. त्यानंतर ख्रिस्तासाठी आणि दानिएलसाठी आणखी दोन परीक्षा येणार होत्या. दुसरी परीक्षा ती होती जिथे दानिएल आणि ते तीन श्रेष्ठ पुरुष यांनी आपल्या मुखमुद्रांद्वारे देवाचे गौरव केले. ख्रिस्तासाठी आहाराच्या परीक्षेनंतर आलेली परीक्षा देखील गौरवाचेच प्रतिनिधित्व करीत होती.

ख्रिस्ताने आहाराच्या परीक्षेत यश मिळवल्यानंतर, सैतानाने त्याला मग जगातील सर्व राज्यांचे “वैभव” अर्पण केले; परंतु ख्रिस्ताने त्याऐवजी सर्व राजांचा राजा याचे गौरव करण्याची निवड केली. आदाम व हव्वा पहिल्या परीक्षेत अपयशी ठरले, आणि लगेच त्यांनी अंजीराच्या पानांनी आपले मुखमंडल झाकण्याचा प्रयत्न केला; कारण पूर्वी त्यांनी परिधान केलेल्या प्रकाशाच्या वस्त्राने दर्शविल्याप्रमाणे, ते आता देवाचे वैभव प्रकट करीत नव्हते. दानियेल आणि ते तिघे श्रेष्ठ पुरुष आहाराच्या परीक्षेत यशस्वी झाले तेव्हा, त्यांना मग “ज्ञान आणि सर्व विद्येत व बुद्धीत कौशल्य” देण्यात आले; “आणि दानियेलाला सर्व दृष्टान्त व स्वप्ने यांचे आकलन होते.”

त्यांनी दुसरी परीक्षा उत्तीर्ण केली; ती मेलझारने घेतलेली एक दृश्य परीक्षा होती. मिलराइट इतिहासात, दुसऱ्या देवदूताचा संदेश वाळवंटात आक्रोश करणाऱ्या “आवाजाच्या” संदेशाला—ज्याचे प्रतिनिधित्व विल्यम मिलर यांनी केले—स्वीकारणारे आणि नाकारणारे यांच्यातील भेद दर्शवित होता. भविष्यवाणीनुसार, त्यानंतर मिलराइट चळवळ प्रॉटेस्टंटवादाचे दृश्यमान आणि एकमेव खरे शिंग ठरली, आणि ज्यांनी तो संदेश व ती चळवळ नाकारली ते रोमच्या कन्या बनले. त्यांनी लहान पुस्तकाऐवजी बाबेलचा आहार खाणे आणि तिचे द्राक्षारस पिणे निवडले होते. तीन वर्षांच्या शेवटी, दानियेल आणि ते योग्यजन नेबुखद्नेझरपुढे न्यायासाठी आणले गेले.

दानिएल आणि ते तीन सत्त्वशील पुरुष “दहा” दिवसांच्या परीक्षेत उत्तीर्ण झाले, आणि नंतर जेव्हा त्यांनी आपली अंतिम परीक्षा दिली, तेव्हा ते इतर सर्वांपेक्षा “दहा” पट अधिक ज्ञानी आढळले.

दानियेल अध्याय एक हे दानियेल व प्रकटीकरण या ग्रंथसमूहात पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचा पहिला उल्लेख आहे. त्यात प्रकटीकरण अध्याय चौदामधील पहिल्या देवदूताप्रमाणेच तंतोतंत वैशिष्ट्ये आहेत. तो प्रकटीकरणाच्या पहिल्या वचनात प्रथम उल्लेखिलेल्या सत्याला दृढपणे अधोरेखित करतो; कारण नबुखद्नेस्सराने आश्पेनाज याला संदेश दिला, त्याने पुढे तो संदेश मेल्सार याला दिला, आणि त्यानंतर त्याचा दानियेलाशी संबंध आला. पित्याने ख्रिस्ताला संदेश दिला, त्याने पुढे तो संदेश गब्रिएलाला दिला, आणि त्यानंतर त्याचा योहानाशी संबंध आला.

जो संदेश संप्रेषित केला जात आहे, तोच आता उघडण्यात येत असलेला संदेश असून, तो पित्याने आपल्या मंडळीशी केलेल्या संप्रेषणाच्या प्रक्रियेची ओळख करून देतो. पिता आपल्या मंडळीसाठी सर्वप्रथम ज्या गोष्टीची ओळख करून देण्याची निवड करतो, ती म्हणजे तीन देवदूतांच्या तीन-टप्प्यांच्या परीक्षेची प्रक्रिया. देवाच्या भविष्यसूचक वचनाने अनेक भविष्यवाणींच्या रेषांद्वारे, तसेच मिलेराइटांच्या इतिहासाद्वारे, ही प्रक्रिया अत्यंत काळजीपूर्वक सविस्तर मांडली आहे. या सत्यांचा त्या गुप्त मन्नाचा एक अत्यावश्यक घटक होता, जो 11 सप्टेंबर 2001 रोजी तो देवदूत खाली उतरला तेव्हा त्याच्या हातात होता.

जर तुम्ही पहिल्या कसोटीत उत्तीर्ण झाला नसाल, तर सहभाग घेणे—आणि म्हणून दुसरी कसोटी पार करणे—अशक्य आहे. हा सत्यार्थ ख्रिस्त व मिलराइट्स यांच्या इतिहासात स्पष्टपणे दर्शविला गेला होता. दानियेल अध्याय दोन ही दुसरी कसोटी आहे, जिच्याद्वारे, सिस्टर व्हाइट यांच्या विधानानुसार, “our eternal destiny will be decided.” त्या पुढे असेही सांगतात की ती अशी कसोटी आहे जी आपण “pass, before we are sealed.” ती कसोटी आता जवळजवळ पूर्ण झाली आहे.

दानियेल अध्याय दोन हे पशूच्या प्रतिमेच्या परीक्षेविषयी आहे, आणि त्या अध्यायात एका महान प्रतिमेचे वर्णन असणे अत्यंत समर्पक आहे; तसेच, केवळ दानियेलाने आहाराची परीक्षा उत्तीर्ण केली होती, आणि त्याला “दहापट” अधिक “समज” व “शहाणपण” यांचा आशीर्वाद मिळाला होता, म्हणूनच तो ती परीक्षा ओळखू शकला. एलेन व्हाइट यांच्या लेखनांतील त्या परीक्षेच्या इशाऱ्याप्रमाणेच, दानियेल अध्याय दोनमधील प्रतिमेची परीक्षा ही जीवन किंवा मृत्यू यांसंबंधी परिणाम दर्शविणारी परीक्षा आहे.

दानियेलच्या पहिल्या अध्यायातील आणखी काही भविष्यसूचक विषय आहेत, ज्यांवर आपण विचार करणे आवश्यक आहे, आणि पुढील लेखात आपण त्या विषयांचा पुढे ऊहापोह करू.