दानिएलाचे पुस्तक - क्रमांक चौर्‍याण्णव

विल्यम मिलर यांनी लागू केलेली भविष्यसूचक चौकट ही मूर्तिपूजक रोम यानंतर पोपसत्ताक रोम अशा उजाड करणाऱ्या दोन सत्तांची रचना होती. फ्यूचर फॉर अमेरिका यांनी लागू केलेली भविष्यसूचक चौकट ही मूर्तिपूजक रोम यानंतर पोपसत्ताक रोम आणि त्यानंतर धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवाद अशा उजाड करणाऱ्या तीन सत्तांची रचना आहे. रोमची ही तीन प्रकटीकरणे म्हणजे अजगर, पशू आणि खोटा संदेष्टा या उजाड करणाऱ्या त्या तीन सत्ता होत. ही चौकट मोठ्या प्रमाणावर दानिएल अध्याय अकराच्या शेवटच्या सहा वचनांच्या प्रकाशाविरुद्ध उभा राहिलेल्या प्रतिकारामुळे ओळखली गेली; हा प्रकाश शेवटच्या काळी 1989 मध्ये उघड करण्यात आला होता.

रोमच्या पहिल्या दोन प्रकटीकरणांमुळे आधुनिक रोमची प्रेषितीय रचना ओळखली जाते, जी रोमचे तिसरे आणि अंतिम प्रकटीकरण आहे. आधुनिक रोम शेवटच्या दिवसांतील अंतिम त्रिविध छळ करणाऱ्या सत्तेची संरचना दर्शविते. याच्याशी घनिष्ठ संबंध असलेला, परंतु स्पष्टपणे भिन्न असा विषय म्हणजे बाबेलची तीन प्रकटीकरणे. पहिले निम्रोदाचे बाबेल होते. दुसरे नबुखद्नेस्सर आणि बेलशस्सर यांचे बाबेल होते. ही दोन्ही प्रेषितीय साक्षी एकत्र येऊन आधुनिक बाबेलची प्रेषितीय वैशिष्ट्ये ओळख करून देतात. जरी एका स्तरावर आधुनिक रोम आणि आधुनिक बाबेल ही एकच सत्ता असली, तरी बाबेलची तीन प्रकटीकरणे बाबेलच्या अंतिम पतनाची आणि पापाच्या मनुष्याच्या अहंकाराची ओळख करून देतात.

बाबेलचा पतन हा बायबलमधील भविष्यवाण्यांतील एक व्यापक आणि विशिष्ट विषय आहे; तसेच रोमच्या पोपाचा गर्विष्ठपणाही तसाच आहे. प्रकटीकरण अध्याय सतरामध्ये, सात शेवटच्या पीडा ओतणाऱ्या देवदूतांपैकी एक देवदूत बाबेलवरील न्याय विशिष्टपणे दर्शविण्यास येतो; आणि तो तिच्या पतनाचीच आणखी एक अभिव्यक्ती आहे.

त्या स्त्रीच्या कपाळावर “MYSTERY BABYLON” असे लिहिलेले आहे; त्या स्त्रीवरील न्याय योहानास दाखविणे हे त्या देवदूताचे कार्य आहे.

शेवटच्या काळात पोपसत्ता ज्यांना आपल्या मते विधर्मी समजते त्यांचा छळ करण्यासाठी ज्या भू-राजकीय यंत्रणेचा उपयोग करते, ती “निंदानामांनी भरलेले, सात मस्तके व दहा शिंगे असलेले तांबड्या रंगाचे पशू” असे दर्शविली आहे. ती त्या पशूवर आरूढ आहे, ही गोष्ट जशी घोड्यावर बसलेला स्वार घोड्याच्या ताब्यात असतो, तसेच ती त्या पशूवर नियंत्रण ठेवते, हे दर्शविते.

“सात मस्तके व दहा शिंगे असलेला किरमिजी रंगाचा पशू” म्हणजे आधुनिक रोम होय, आणि तो शेवटच्या दिवसांत देवाच्या विश्वासू लोकांचा छळ करीत असताना ती स्त्री ज्या भू-राजकीय संरचनेचा उपयोग करते, तिचे प्रतिनिधित्व करतो. ती स्त्री म्हणजे आधुनिक बाबेल होय, ते महान नगर, जे व्यभिचार करते आणि पृथ्वीवरील राजांवर राज्य करते. उत्पत्ती अध्याय अकरामधील बाबेल, आणि दानिएल अध्याय चार व पाचमधील बाबेल, यांद्वारे दर्शविलेल्या बाबेलच्या पहिल्या दोन प्रकटीकरणांमध्ये, शेवटच्या दिवसांतील आधुनिक बाबेलचा गर्व आणि तिचे पतन वर्णिले आहे. प्रकटीकरण अध्याय सतरामध्ये जिचा न्याय केला जातो ती स्त्री म्हणजे आधुनिक बाबेल होय, आणि ज्या पशूवर ती राज्य करते तो आधुनिक रोम होय. तिने राजांबरोबर व्यभिचार केला आहे, आणि एकत्र येऊन ते एकदेह झाले आहेत.

ते एकच असले तरी, आधुनिक रोम व आधुनिक बाबेल यांतील काही भविष्यवाणीतील घटक देवाच्या वचनात स्वतंत्रपणे दर्शविलेले आहेत. बाबेल व बाबेलोन या दोन साक्षीदारांनी स्थापित केल्याप्रमाणे, आधुनिक बाबेलची कथा तिच्या गर्विष्ठपणाविषयी आणि तिच्या अंतिम पतनाविषयी आहे. दानियेल अकराव्या अध्यायातील शेवटच्या सहा वचनांमध्ये उत्तरेचा राजा पोपसत्तेचे प्रतिनिधित्व करण्यासाठी वापरलेला आहे. रोमचा पोप हा सैतानाचा पृथ्वीवरील प्रतिनिधी आहे.

सैतानाला देव व्हावयाचे होते, आणि त्याची इच्छा देवाची राजकीय व धार्मिक सिंहासने हस्तगत करण्याची होती.

सैतानाने आपले सिंहासन उंच करण्याची इच्छा धरली (“सिंहासन” हे राजकीय राज्यकारभाराचे प्रतीक आहे), “देवाच्या तारकांपेक्षा वर.” देवाच्या तारका म्हणजे देवदूत होत, आणि त्या देवाच्या शासनयंत्रणेचे प्रतिनिधित्व करतात. सैतानाने “उत्तर दिशेच्या पार्श्वभागी असलेल्या सभेच्या पर्वतावर” “देखील” बसण्याची इच्छा धरली. ती सभा म्हणजे मंडळी होय, आणि ती यरुशलेम येथे आहे, जे उत्तर दिशेच्या पार्श्वभागी आहे. “उत्तर दिशेच्या पार्श्वभागी” सिंहासनावर बसणे म्हणजे उत्तराचा राजा असणे होय. ख्रिस्त हा उत्तराचा खरा राजा आहे, जो देवाच्या शासनावरही राजा आहे. सैतानाने “परात्परासारखा होण्याची” इच्छा धरली.

सैतानाचा पृथ्वीवरील प्रतिनिधी म्हणजे रोमचा बिशप (पोप) होय. दानियेल अकराव्या अध्यायातील शेवटच्या सहा वचनांमध्ये रोमच्या पोपाचा अंतिम उदय आणि पतन चित्रित केले आहे, आणि तेथे पोपाला उत्तर दिशेचा राजा म्हणून दर्शविले आहे. तो कॅथोलिक चर्चचा प्रमुख आहे, आणि “कॅथोलिक” या शब्दाचा अर्थ सार्वत्रिक असा होतो. ख्रिस्ताच्या दोन सिंहासनांची (राजकीय आणि धार्मिक) बनावट नक्कल करण्यासाठी, सैतानाने शेवटच्या दिवसांत ख्रिस्ताचे व्यक्तिरूप धारण करण्यास आरंभ केल्यावर त्याच्याकडे जगभर व्यापणारी धार्मिक व्यवस्था असावी या हेतूने कॅथोलिक चर्चची निर्मिती केली.

सैतानाने एक जागतिक धार्मिक व्यवस्था आणि एक जागतिक राजकीय रचना उभी केली, ज्याचा उद्देश असा होता की उत्तर दिशेच्या खऱ्या राजाने ज्यांवर अधिरूढ आहे त्या अधिकाराच्या दोन सिंहासनांची बनावट प्रतिकृती निर्माण करावी. प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायातील ते दहा राजे, ज्यांच्यासह ती वेश्या व्यभिचार करते आणि अखेरच्या दिवसांत ज्यांच्यावर राज्य करते, ते सात मस्तके आणि दहा शिंगे असलेल्या त्या पशूचे प्रतिनिधित्व करतात, ज्याच्यावर त्या स्त्रीचे राज्य आहे जिच्या कपाळावर BABYLON असे लिहिलेले आहे. सतराव्या अध्यायात ते दहा राजे “त्या वेश्येचा द्वेष करतील, आणि तिला उजाड व नग्न करतील, आणि तिचे मांस खातील, आणि तिला अग्नीने जाळतील.” अशा प्रकारे तिचा न्यायचित्रण केलेले आहे. बाबेलची तीन प्रकट रूपे बाबेलच्या अंतिम पतनाची ओळख करून देतात. रोमची तीन प्रकट रूपे ती ज्या राजकीय रचनेवर राज्य करते तिची ओळख करून देतात.

प्रकटीकरणाच्या चौदाव्या अध्यायातील तीन देवदूतांचे संदेश आधुनिक बाबेलोनच्या अंतिम पतनाविषयी आहेत; तसेच दानियेलाच्या अकराव्या अध्यायातील चव्वेचाळीस व पंचेचाळीस या वचनांमध्येही तेच दर्शविले आहे. तिच्या अंतिम पतनाचा उल्लेख प्रकटीकरणाच्या सतराव्या अध्यायात करण्यात आला आहे; परंतु तो अठराव्या अध्यायात अधिक विशिष्टपणे विस्ताराने वर्णन केला आहे. दानियेल अकराव्या अध्यायात आधुनिक बाबेलोनच्या अंतिम पतनाचे चित्रण, चौदाव्या अध्यायातील तीन देवदूतांच्या दृष्टांतासह, तसेच सतरावा व अठरावा अध्याय यांतील त्या अंतिम पतनाच्या वर्णनासह, ओळीवर ओळ अशा रीतीने एकत्र आणले पाहिजे. दानियेल अकराव्या अध्यायात, आधुनिक बाबेलोनचे अंतिम पतन तिला कोणतीही मदत न मिळाल्याने घडते असे दर्शविले आहे.

पुढील वचनात मिखाएल उभा राहतो आणि मानवी परीक्षाकाल समाप्त होतो. त्या वचनाची सुरुवात, “आणि त्या समयी,” असे सांगून होते. आधुनिक बाबेल कोसळते तेव्हा मानवी परीक्षाकाल समाप्त होतो, आणि ती एकटीच मरते. तिसरा देवदूत परीक्षाकालाच्या समाप्तीची ओळख करून देतो, कारण तो हे दर्शवितो की जग दोन वर्गांच्या लोकांमध्ये विभागले गेले आहे—जे पशूची खूण धारण करतात आणि जे देवाचा शिक्का धारण करतात. त्या समयी, आधुनिक बाबेलवर आणि तिच्या अधिकाराची खूण स्वीकारलेल्यांवर देवाचा क्रोध ओतला जातो.

प्रकटीकरण अध्याय अठरात, महान वेश्येचा न्याय हा क्रमशः उलगडणारा न्याय म्हणून दर्शविला आहे, जो लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्यापासून सुरू होतो, जेव्हा दुसरा आवाज देवाच्या इतर कळपाला बाबेलमधून बाहेर बोलावतो. एकविसाव्या वचनापर्यंत, कृपाकालाचा समाप्तिबिंदू चिन्हांकित केला जातो; अशा रीतीने, संयुक्त संस्थानांतील लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्यापासून मिखाएल उभा राहेपर्यंतचा काळ हा असा कालखंड ठरतो की ज्यामध्ये आधुनिक बाबेलचा न्याय, महान छळाच्या काळात, घडवून आणला जातो.

दगड खाली फेकणे, वादक व कामगार यांचे मौन पाडणे, दिवा विझविणे, तसेच वधू आणि वर यांच्या आवाजांचे मौन पाडणे—हे सर्व जुना करारातील असे अभिव्यक्तीप्रयोग आहेत, जे कृपाकालाच्या समाप्तीचे प्रतिनिधित्व करतात.

जेव्हा दानिएल अध्याय अकरा हा प्रकटीकरण अध्याय तेरा व चौदा यांवर भविष्यवाणीनुसार लावला जातो, आणि नंतर हे दोन उतारे प्रकटीकरणाच्या अध्याय सतरा व अठरा यांवर लावले जातात, तेव्हा आपल्याला भविष्यवाणीच्या तीन रेषा आढळतात, ज्या इतर सत्यांबरोबरच आधुनिक बाबेलच्या अंतिम पतनाचे प्रतिनिधित्व करतात. या तीनपैकी प्रत्येक रेषा त्या त्रिविध शक्तींपैकी एकाचे प्रतिनिधित्व करते, ज्या जगाला आर्मगेद्दोनकडे नेतात. दानिएल अध्याय अकरा श्वापदाची (पोपसत्ता) ओळख करून देतो. प्रकटीकरण अध्याय तेरा व चौदा हाच इतिहास मांडतात, परंतु खोट्या संदेष्ट्याच्या (संयुक्त राज्ये) दृष्टीकोनातून. प्रकटीकरण अध्याय सतरा व अठरा हाच भविष्यवाणीचा प्रवाह ओळख करून देतात, परंतु तेथे दर्शविलेला इतिहास अजगरावर (संयुक्त राष्ट्रसंघ) केंद्रित आहे.

त्या तीनही रेषांपैकी प्रत्येकाची सुरुवात 1798 मध्ये, अंतकाळाच्या वेळी, होते. दानिएल अध्याय अकराच्या चाळीसाव्या वचनाची सुरुवात, “आणि अंतकाळाच्या वेळी,” या शब्दांनी होते. त्या वचनाच्या आरंभीचा “अंतकाळ” हा 1798 आहे; आणि जेव्हा ते वचन 1989 मध्ये पूर्ण झाले, तेव्हाही तो “अंतकाळ” होता; कारण एखाद्या महत्त्वाच्या तथ्यावर आपली सही ठेवावयाची असल्यास येशू शेवटाचे चित्रण आरंभीद्वारे करतो. सिस्टर व्हाइट आम्हांस कळवितात की प्रकटीकरण अध्याय तेरावाही 1798 मध्येच सुरू होतो.

दानियेल अकराव्या अध्यायातील चाळीसाव्या वचनात १७९८ मध्ये सुरू होणारी भविष्यवाणीची रेषा, मिखाएल उभा राहतो तेव्हा मानवी कृपाकाल संपेपर्यंत चालू राहते. १७९८ मध्ये सुरू होणारी ती भविष्यवाणीची रेषा—“जेव्हा पोपसत्ता, आपल्या सामर्थ्यापासून वंचित होऊन, छळ थांबविण्यास बाध्य झाली,”—ती पोपसत्तेच्या अधिकाराच्या “खुणेचा” स्वीकार केलेल्यांवर देवाचा क्रोध ओतला जाईपर्यंत समाप्त होत नाही. प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायात, जेव्हा देवदूत योहानाला पोपसत्तेच्या वेश्येवरील न्याय दाखविण्यास येतो, तेव्हा योहानाला “अरण्याच्या” अगदी शेवटापर्यंत नेले जाते, जे ५३८ ते १७९८ या वर्षांच्या इतिहासाचे प्रतीक आहे. आत्मिक दृष्ट्या १७९८ मध्ये स्थापित केलेला योहान, आधुनिक बाबेलवरील न्यायाची नोंद करतो; हा न्याय प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायातील दुसऱ्या आवाजापासून सुरू होतो, जो जाहीर करतो की पोपसत्तेने आपल्या कृपाकालाचा प्याला भरून काढला आहे, आणि मग जात्याचा दगड समुद्रात फेकला जाईपर्यंत तिचा न्याय पुढे चालू राहतो.

ओळीवर ओळीप्रमाणे, या तीन ओळी आधुनिक बाबेलच्या अंतिम पतनाची ओळख करून देतात; तिने आधुनिक रोमच्या राजांबरोबर व्यभिचार केला आहे. दानियेल अकरावा अध्याय पोपसत्तेचा साक्षी आहे, जी उत्तरेकडील राजा म्हणून दर्शविली आहे. प्रकटीकरण तेरावा आणि चौदावा अध्याय खोट्या संदेष्ट्याचा साक्षी आहेत, आणि सतरावा व अठरावा अध्याय अजगराच्या (दहा राजांच्या) भूमिकेचे साक्षी आहेत. फ्यूचर फॉर अमेरिका यांनी वापरलेली भविष्यवाणीची चौकट त्या तीन सत्तांवर आधारित आहे, ज्या जगाला आर्मागेडोनकडे नेतात.

बाबेल आणि बाबेलोनचे दोन साक्षीदार आधुनिक बाबेलोनची भविष्यवाणीतील वैशिष्ट्ये ओळखून देतात. हे दोन साक्षीदार त्या पोपसत्ताधारी नेत्याच्या गर्विष्ठपणाविषयी बोलतात, जो स्वतःला ख्रिस्ती असल्याचे घोषित करतो, देवाच्या मंदिरात स्वतःचे आसन स्थापित करतो, आणि स्वतःलाच देव असल्याचे जाहीर करतो. हे दोन साक्षीदार त्याच्या अंतिम पतनालाही ओळखून देतात. बाबेलोनच्या तीन प्रकटीकरणांत दर्शविल्याप्रमाणे पोपचे आत्मोन्नयन आणि त्याचे अंतिम पतन हाच भविष्यवाणीच्या इतिहासाच्या दर्शनाचा आधार स्थापित करतो.

पुढील लेखात आपण बाबेलच्या तीन प्रगटीकरणांचा विचार पुढे चालू ठेवू.