दानिएलचे पुस्तक - क्रमांक नव्याण्णव

“अंतिम दिवस” हे पहिल्या देवदूताच्या संदेशाच्या चळवळीत न्यायनिवाड्याच्या उद्घाटनाच्या घोषणेचे प्रतीक आहेत, आणि तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या चळवळीत न्यायनिवाड्याच्या समाप्तीची घोषणा केली जाते. “अंतिम दिवसांमध्ये” देवाच्या लोकांना देवाच्या न्यायनिवाड्याची घोषणा करण्यासाठी उभे करण्यात आले होते आणि उभे करण्यात येत आहेत; परंतु देवाच्या न्यायनिवाड्याचा संदेशवाहक होण्यासाठी तुम्हाला न्यायनिवाडा समजला पाहिजे. लाओदिकियाच्या अॅडव्हेंटिझमचे एक प्रमुख वैशिष्ट्य—विद्वान वर्ग असो वा अविद्वान वर्ग—हे आहे की त्यांना देवाचा न्यायनिवाडा माहीत नाही. सर्व संदेष्टे ज्या दिवसांत ते जगले त्यांपेक्षा अधिक विशिष्टपणे अंतिम दिवसांनाच संबोधित करीत आहेत.

सर्व संदेष्टे एकमेकांशी सुसंगत आहेत; म्हणून त्यांच्या सर्व भविष्यवाण्या एकाच चित्रणासमोर आणतात, आणि ते चित्रण शेवटच्या दिवसांचे आहे, जे न्यायाचे दिवस आहेत.

यहेज्केलाच्या दर्शनातील, जे आठव्या अध्यायापासून आरंभ होते, यरुशलेम म्हणजे देवाची कलीसिया होय, जी अंतिम दिवसांतील लाओदीकेयातील सातव्या दिवसाची अॅडव्हेंटिस्ट कलीसिया आहे. यहेज्केलाच्या आठव्या व नवव्या अध्यायांत, देवाच्या घराण्यावरील न्यायाच्या समाप्तीसमयी उपासकांचे दोन वर्ग ओळखले जातात. एक वर्ग सूर्यापुढे नतमस्तक होणाऱ्या पंचवीस वडील पुरुषांद्वारे दर्शविला आहे; परंतु कलीसियेत आणि देशात होणाऱ्या घृणास्पद कृत्यांबद्दल शोक करतात व आक्रोश करतात ते देवाचा शिक्का प्राप्त करतात. अकराव्या अध्यायात, सूर्यापुढे नतमस्तक होणाऱ्या त्या पंचवीस पुरुषांच्या शिक्षेचे चित्रण यहेज्केलाचे दर्शन पुढे चालू ठेवते.

यरुशलेम हिला “कढई” म्हणून ओळखले जाते, आणि यरुशलेममधील लोक हे “मांस” आहेत, जे त्या कढईत, म्हणजे भांड्यात, शिजविले जात आहे. एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाच्या काळात दुष्टांवर जो न्याय त्यांच्या हातात संहारक शस्त्रे धारण केलेल्या देवदूतांद्वारे पूर्ण केला जातो (कारण सिस्टर व्हाईट म्हणतात की यहेज्केल अध्याय नऊतील शिक्कामोर्तब हेच प्रकटीकरण अध्याय सातमधील शिक्कामोर्तब आहे), त्यात ही सत्यता समाविष्ट आहे की दुष्टांना यरुशलेममधून दूर केले जाते. लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी, आध्यात्मिक यरुशलेम शुद्ध केली जाईल आणि सर्व पर्वतांवर ध्वजाप्रमाणे उंचावली जाईल.

रविवार कायद्याच्या वेळी यरुशलेमासाठी जी शुद्धीकरणाची क्रिया पूर्ण होते, ती म्हणजे लाओदिकीया अवस्थेतील अॅडव्हेंटिस्टांचे दूर करून टाकणे होय, ज्यायोगे फक्त फिलाडेल्फिया अवस्थेतील अॅडव्हेंटिस्टच उरतात. त्यानंतर विधिसम्मत कॉर्पोरेट रचना संपुष्टात येते, कारण १८६३ मध्ये करण्यात आलेल्या त्या कायदेशीर व्यवस्थेत संयुक्त संस्थानांचे सरकार हे नियंत्रण करणारे घटक आहे; आणि जेव्हा संयुक्त संस्थानांचे सरकार त्या भूमीवर रविवारपालनाची सक्ती करते, तेव्हा सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट चर्चची कॉर्पोरेट रचना कायदेशीररीत्या विसर्जित केली जाते, किंवा कदाचित तिचे नाव कायदेशीररीत्या बदलून रविवार अॅडव्हेंटिस्ट चर्चच्या धर्तीवरील काहीतरी असे केले जाते.

येरुशलेममधील दुष्टांना संहारक देवदूतांनी कढईतून बाहेर काढून टाकल्यावर, लौदीकिया अद्वेंटिस्ट मंडळीचा अंत होतो, आणि फिलादेल्फियाची चळवळ आध्यात्मिक येरुशलेम बनते, जी ध्वजाप्रमाणे उंचावली जाते. मीखा त्या प्राचीन पुरुषांना संबोधित करतो, ज्यांना यशया उपहास करणारे पुरुष म्हणतो, जे प्रकाशाला अंधकार आणि अंधकाराला प्रकाश म्हणतात; आणि एका प्रश्नाद्वारे तो हे दर्शवितो की त्या प्राचीन पुरुषांनी “न्याय” ओळखला पाहिजे होता. त्यांनी त्यांच्या भेटीची वेळ ओळखली पाहिजे होती.

देवाने असा हेतू ठेवला होता, आणि अजूनही ठेवतो, की त्याच्या अंतिम दिवसांतील लोकांनी “न्याय जाणावा,” आणि न्याय ही एकच, एकमेव संकल्पना नाही. तो एक प्रगतिशील इतिहास आहे, ज्यामध्ये अनेक घटक आणि ठराविक वाटचिन्हे आहेत. तो एक भविष्यसूचक कालखंड आहे, जो १७९८ मध्ये आरंभ झाला आणि सहस्रवर्षांच्या शेवटापर्यंत चालू राहतो. तो तपासणीपरही आहे आणि कार्यान्वयनपरही. तो पृथ्वीवर कधीही जगलेल्या प्रत्येक मनुष्यावर, तसेच स्वर्गातून बाहेर टाकण्यात आलेल्या देवदूतांवरही पूर्ण केला जातो. न्यायाचे कालखंड हे अंतिम दिवसांतील देवाच्या विश्वासू लोकांसाठी अत्यावश्यक समज आहेत, कारण मीखाच्या प्रश्नाचे उत्तर आहे, “होय, इस्राएलने न्याय समजून घ्यावयाचा आहे.”

यिर्मया दर्शवितो की अखेरच्या दिवसांतील यरुशलेमचे प्राचीन पुरुष हे “सततच्या पराङ्मुखते”च्या परिपाकाचे प्रतिनिधित्व करतात; हीच गोष्ट वाढत्या बंडखोरीच्या चार पिढ्यांद्वारे दर्शविली आहे, ज्यांचे प्रतीकीकरण यहेज्केल अध्याय आठमधील क्रमशः वाढत्या चार घृणास्पद कृत्यांमध्ये झाले आहे. यिर्मया असेही दर्शवितो की ते प्राचीन पुरुष अध्यात्मवादात गुरफटलेले आहेत, कारण ते “सूर्य, चंद्र आणि आकाशातील सर्व सैन्यगण” यांची “उपासना” करतात. तो असेही दर्शवितो की त्यांना “पडावे, आणि पुन्हा उठू नये,” कारण “त्यांनी परमेश्वराचे वचन नाकारले आहे.” या वैशिष्ट्यांद्वारे यिर्मया हे दर्शवितो की “लोकांना परमेश्वराचा न्याय ठाऊक नाही.”

पाचव्या अध्यायात, परमेश्वराचा न्याय ज्यांना ज्ञात नाही ते “मूर्ख” आहेत, असे यिर्मया स्पष्टपणे सांगतो.

शेवटच्या काळात लाओदिकीया-अॅडव्हेंटिझममध्ये, जे दहा कुमारिकांच्या दृष्टांतातील मूर्ख कुमारिका म्हणून दर्शविलेले आहेत, ज्यांना सिस्टर व्हाईट “अॅडव्हेंटिस्ट लोकांच्या अनुभवाचे” प्रतिनिधित्व करणारे म्हणून ओळखते, ते “परमेश्वराचा मार्ग, आणि त्यांच्या देवाचा न्याय” जाणत नाहीत. पुढील अध्यायात यिर्मया असे ओळख करून देतो की परमेश्वराचा “मार्ग” म्हणजे “प्राचीन वाटा” होत; परंतु मूर्ख लाओदिकीया-अॅडव्हेंटिस्ट त्यात चालण्यास, किंवा रणशिंगाचा आवाज ऐकण्यास नकार देतात. “रणशिंग” हे न्यायाचे प्रतीक आहे, आणि अर्थातच, तो न्याय मूर्ख लाओदिकीया-अॅडव्हेंटिस्टांना ठाऊक नसतो.

“तुरईचा आवाज” ऐकण्यास आणि “जुन्या मार्गांनी” “चालण्यास” नकार देणाऱ्या “मंडळीवर” जे “अनिष्ट” आणले जाते—ज्या ठिकाणी उत्तरवर्षावातील “विश्रांती” सापडली असती—ते लवकरच येणाऱ्या रविवार-कायद्याच्या वेळी “मंडळी” “त्याचा नियम” नाकारते तेव्हा घडते.

एलियाच्या तिहेरी अनुप्रयोगामुळे लवकरच येऊ घातलेल्या रविवार कायद्यापासून आरंभ होणाऱ्या कार्यकारी न्यायाच्या काळात एका संदेशवाहकाचे आणि एका चळवळीचे कार्य ओळखले जाते. कराराच्या दूतासाठी मार्ग तयार करणाऱ्या संदेशवाहकाच्या तिहेरी अनुप्रयोगाचा एलियाच्या तिहेरी अनुप्रयोगाशी निकट संबंध आहे. मार्ग तयार करणाऱ्या संदेशवाहकाचा हा तिहेरी अनुप्रयोग शोधक न्यायाच्या काळात एका संदेशवाहकाद्वारे आणि एका चळवळीद्वारे केले जाणारे कार्य ओळखतो. मार्ग तयार करणारा संदेशवाहक आणि एलिया हे परस्पर निकट संबंध असलेले तिहेरी अनुप्रयोग आहेत; जसे रोमच्या तिहेरी अनुप्रयोगाचा बाबेलच्या पतनाच्या तिहेरी अनुप्रयोगाशी संबंध आहे; परंतु त्यांच्यात देवाच्या न्यायाशी संबंधित महत्त्वपूर्ण भेद आहेत.

एलियाच्या तिहेरी अनुप्रयोगांचा आणि कराराच्या दूतासाठी मार्ग सिद्ध करणाऱ्या दूताच्या तिहेरी अनुप्रयोगाचा संबंध न्यायाच्या दोन भिन्न कार्यांशी आहे, जी देव आपल्या निवडलेल्या दूताद्वारे आणि त्या दूताच्या संदेशाशी एकरूप होणाऱ्या चळवळीमार्फत पूर्ण करतो. ही दोन कार्ये न्यायाच्या दोन भिन्न कालखंडांशी संबंधित आहेत, जरी प्रतीकांमध्ये काही अंशाने आच्छादन आहे.

तिसऱ्या व अंतिम एलियाचे कार्य आधुनिक बाबेलच्या त्रिविध संघटनेवरील कार्यकारी न्यायाशी संबंधित आहे; आणि मार्ग तयार करणाऱ्या दूताचे कार्य देवाच्या लोकांच्या तपासणी न्याय व शुद्धीकरणाशी संबंधित आहे. मलाखीच्या तिसऱ्या अध्यायाची प्रस्तावना दुसऱ्या अध्यायाच्या शेवटच्या वचनाने केली आहे.

शेवटच्या दिवसांत, मलाखीच्या साक्षीनुसार, 1888 च्या बंडखोरीला धरून बसलेल्या लौदीकीया अ‍ॅडव्हेंटिझममुळे देव कंटाळला आहे. 1888 ची बंडखोरी ही कोरह, दाथान आणि अबीराम यांच्या बंडखोरीद्वारे प्रतिरूपित करण्यात आली होती, आणि कोरहाच्या बंडखोरीतील तात्त्विक वादाचा मुद्दा हा होता की जे दुष्कृत्य करतात, ते तरीही परमेश्वराच्या दृष्टीने नीतिमान आहेत काय.

शेवटच्या दिवसांत, देव 1957 च्या बंडखोरीला चिकटून राहणाऱ्या लॉदिकीयेच्या अ‍ॅडव्हेंटिझममुळे कंटाळला आहे; ती 1888 च्या बंडखोरीचेच केवळ प्रकटीकरण असून, अधिकृत विधानात मांडलेली आहे. *Questions on Doctrine* या पुस्तकाने 1888 च्या बंडखोरीला संस्थात्मक मान्यता दिली; आणि ती, 1888 च्या परिषदेत सिस्टर व्हाईट यांनी अवश्य उपस्थित राहून कोरहाच्या बंडखोरीच्या इतिहासाची पुनरावृत्ती नोंदवावी, अशी सूचना देणाऱ्या देवदूताच्या साक्षीनुसार, कोरह, दाथान आणि अबीराम यांच्या बंडखोरीची पुनरावृत्ती होती. बंडात देवाचा प्रतिनिधी असलेल्या मोशेविरुद्ध कोरह, दाथान आणि अबीराम यांच्याबरोबर कीर्तीमान अशी दोनशे पन्नास माणसे एकत्र जमली.

यहेज्केल अध्याय आठमध्ये सूर्याला नमस्कार करणारे पंचवीस पुरुष, हे कोरह, दाथान आणि अबीराम यांच्या बंडामध्ये धूप अर्पण करणाऱ्या दोनशे पन्नास पुरुषांच्या दशांशाचे, अर्थात दहाव्या भागाचे, प्रतिनिधित्व करतात; त्या दोनशे पन्नास पुरुषांनी 1888 च्या बंडाच्या नेत्यांचे प्रतिरूप दर्शविले होते, ज्यांचे तात्त्विक बंड 1957 मध्ये *Questions on Doctrine* हे पुस्तक प्रकाशित झाल्याने औपचारिक स्वरूपात स्थापित झाले.

कोरह, दाथान व अबीराम यांच्या बंडाने देवाने दिलेला तो “न्याय” नाकारला, ज्यामध्ये त्यांना चाळीस वर्षे अरण्यात भटकत राहण्याची शिक्षा घोषित करण्यात आली होती. लाओदिकीयेतील अॅडव्हेंटिझमने १८६३ मध्ये लाओदिकीयाच्या अरण्यात भटकण्यास सुरुवात केली, कारण १८५६ मध्ये सादर करण्यात आलेला लाओदिकीयाचा संदेश त्यांनी नाकारला होता; त्यांच्या अविश्वासामुळे त्यामुळे आणखी अनेक वर्षे अरण्यात भटकण्याचा न्याय आला. १८८८ च्या बंडातही, एल्डर्स जोन्स आणि वॅगनर यांनी आणलेला लाओदिकीयाचा संदेश स्वीकारण्यास ते अद्याप अनिच्छुकच होते.

ज्यांनी १८८८ साली बंड केले, त्यांनी केवळ एल्डर्स जोन्स आणि वॅगनर यांच्या आध्यात्मिक अधिकारालाच नाकारले नाही, तर भविष्यवक्ती एलेन व्हाईट यांच्या अधिकारालाही आणि पवित्र आत्म्याच्या अधिकारालाही नाकारले; कारण त्यांनी संपूर्ण मंडळी समान रीतीने पवित्र आहे, ही कल्पना आचरणात आणली.

१८६३ मध्ये ते बेथेलच्या खोट्या संदेष्ट्याबरोबर भोजन करण्यासाठी परतले, आणि असे करत असताना त्यांनी अखेरीस कोरहाच्या बंडाने दर्शविलेल्या तारणाच्या व्याख्येला स्वीकारले, आणि नंतर त्या खोट्या सिद्धांतास अधिकृतरीत्या *Questions on Doctrine* या पुस्तकात प्रतिष्ठित केले. तो सिद्धांत म्हणजे “विश्वासाद्वारे नीतिमान ठरविणे” याची खोटी व्याख्या होय.

१८६३ मधील बंड हे हबक्कूकच्या दोन पट्ट्यांवर प्रतिबिंबित झालेल्या मिलरच्या रत्नांच्या नकाराची सुरुवात होती. हबक्कूकच्या दुसऱ्या अध्यायात, पहिल्या वचनातील “वाद” अखेरीस दोन प्रकारचे उपासक निर्माण करतो, जे विलंब झालेल्या संदेशाविषयीच्या त्यांच्या मतभेदांमुळे प्रकट होतात.

हबक्कूक अध्याय दोनमधील “वाद” यामधील “न्यायी” यांचा “विश्वास” हा पाट्यांवर स्पष्टपणे लिहिलेल्या “दर्शनावर” आधारित होता. १८६३ च्या बंडामध्ये, पाट्यांवर जे लिहिलेले होते ते दूर करण्याचे पहिले पाऊल त्यांच्याकडून उचलले गेले ज्यांच्याकडे “न्यायी” यांचा विश्वास उरला नव्हता. १८६३ चे बंड हे त्या बंडाचे पहिले बीज होते, ज्याने अखेरीस १९५७ मध्ये विश्वासाद्वारे नीतिमान ठरण्याच्या सिद्धांताची एक खोटी व्याख्या संस्थापित केली.

आम्ही हा अभ्यास पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.