आठवा हा त्या सातांपैकीच आहे - क्रमांक दोन

“ज्या भविष्यवाणीच्या क्रमात ही प्रतीके आढळतात, त्याची सुरुवात प्रकटीकरण १२ मध्ये होते, त्या अजगरापासून जो ख्रिस्ताच्या जन्मसमयी त्याचा नाश करण्याचा प्रयत्न करीत होता. तो अजगर सैतान आहे असे सांगितले आहे (प्रकटीकरण १२:९); तारणाऱ्याला ठार मारण्यासाठी हेरोदाला प्रवृत्त करणारा तोच होता. परंतु ख्रिस्ती युगाच्या प्रारंभीच्या शतकांत ख्रिस्ताविरुद्ध आणि त्याच्या लोकांविरुद्ध युद्ध छेडण्यात सैतानाचे मुख्य साधन रोमन साम्राज्य होते, ज्यामध्ये मूर्तिपूजा हा प्रचलित धर्म होता. अशा रीतीने, अजगर हा मुख्यतः सैतानाचे प्रतिनिधित्व करीत असला, तरी दुय्यम अर्थाने तो मूर्तिपूजक रोमचे प्रतीक आहे.”

अध्याय १३ मध्ये (वचने १–१०) आणखी एका पशूचे वर्णन केले आहे, जो ‘चित्यासारखा’ होता, आणि ज्याला अजगराने ‘आपले सामर्थ्य, आपले आसन, आणि मोठा अधिकार’ दिला. हे प्रतीक, बहुतेक प्रोटेस्टंटांच्या मते, पोपसत्तेचे प्रतिनिधित्व करते, जिने प्राचीन रोमन साम्राज्याकडे एकदा असलेले सामर्थ्य, आसन आणि अधिकार उत्तराधिकाराने प्राप्त केले. त्या चित्याप्रमाणे असलेल्या पशूबद्दल असे घोषित करण्यात आले आहे: ‘त्याला गर्विष्ठ गोष्टी व ईशनिंदा बोलणारे तोंड देण्यात आले…. आणि त्याने देवाविरुद्ध ईशनिंदा करण्यासाठी, त्याच्या नावाची, त्याच्या निवासमंडपाची, आणि स्वर्गात राहणाऱ्यांची ईशनिंदा करण्यासाठी आपले तोंड उघडले. आणि त्याला संतांविरुद्ध युद्ध करण्याचे आणि त्यांना जिंकण्याचे देण्यात आले; आणि सर्व कुळे, भाषा, व राष्ट्रे यांच्यावर त्याला अधिकार देण्यात आला.’ ही भविष्यवाणी, जी दानिएल ७ मधील लहान शिंगाच्या वर्णनाशी जवळजवळ तंतोतंत जुळते, निःसंशयपणे पोपसत्तेकडे निर्देश करते.

“‘त्याला बेचाळीस महिने टिकून राहण्याचे सामर्थ्य देण्यात आले.’ आणि संदेष्टा म्हणतो, ‘मी त्याच्या डोक्यांपैकी एकाला जणू प्राणघातक जखम झालेली पाहिली.’ आणि पुन्हा: ‘जो कैदेत नेतो तो स्वतः कैदेत जाईल; जो तलवारीने मारतो त्याला तलवारीने मारले गेले पाहिजे.’ हे बेचाळीस महिने म्हणजेच दानियेल ७ मधील ‘काळ, काळे आणि अर्धा काळ’—साडेतीन वर्षे, किंवा १२६० दिवस—हा तो काळ होय, ज्यादरम्यान पोपसत्तेला देवाच्या लोकांवर जुलूम करावयाचा होता. पूर्वीच्या अध्यायांत सांगितल्याप्रमाणे, हा काळ इ.स. ५३८ मध्ये पोपसत्तेच्या सर्वोच्चत्वापासून सुरू झाला आणि १७९८ मध्ये समाप्त झाला. त्या वेळी पोपला फ्रेंच सैन्याने कैद केले, पोपसत्तेला तिची प्राणघातक जखम झाली, आणि ही भविष्यवाणी पूर्ण झाली, ‘जो कैदेत नेतो तो स्वतः कैदेत जाईल.’”

“या ठिकाणी आणखी एक प्रतीक सादर केले जाते. संदेष्टा म्हणतो: ‘मी पृथ्वीमधून वर येत असलेला आणखी एक पशू पाहिला; आणि त्याला कोकरासारखी दोन शिंगे होती.’ पद 11. या पशूचे स्वरूप आणि त्याच्या उगमाची रीती या दोन्ही गोष्टी सूचित करतात की तो ज्या राष्ट्राचे प्रतिनिधित्व करतो ते पूर्वीच्या प्रतीकांखाली दर्शविलेल्यांपेक्षा भिन्न आहे. जगावर राज्य केलेली महान राज्ये संदेष्टा दानिएल याला हिंस्र पशूंच्या रूपात दर्शविण्यात आली होती; ती तेव्हा वर आली, जेव्हा ‘आकाशाचे चार वारे मोठ्या समुद्रावर धडाडत होते.’ दानिएल 7:2. प्रकटीकरण 17 मध्ये एका देवदूताने स्पष्ट केले की पाणी ‘लोक, आणि समुदाय, आणि राष्ट्रे, आणि भाषा’ यांचे प्रतिनिधित्व करतात. प्रकटीकरण 17:15. वारे हे संघर्षाचे प्रतीक आहेत. आकाशाचे चार वारे मोठ्या समुद्रावर धडाडत आहेत, हे त्या भीषण जिंकणुकीच्या आणि क्रांतीच्या दृश्यांचे प्रतीक आहे, ज्यांच्या द्वारे राज्यांनी सत्ता प्राप्त केली.”

“परंतु कोकरासारखी शिंगे असलेला पशू ‘पृथ्वीमधून वर येत’ असल्याचे दिसले.” स्वतःची स्थापना करण्यासाठी इतर सत्तांना उलथून टाकण्याऐवजी, अशा प्रकारे प्रतिनिधित्व केलेले राष्ट्र पूर्वी निर्जन असलेल्या प्रदेशात उदयास येऊन हळूहळू व शांततेने वाढले पाहिजे. म्हणूनच, ते जुन्या जगातील गर्दीने भरलेल्या आणि परस्पर संघर्ष करणाऱ्या राष्ट्रीय समुदायांमध्ये उदयास येऊ शकत नव्हते—त्या खवळलेल्या समुद्रात, म्हणजे ‘लोक, आणि जनसमुदाय, आणि राष्ट्रे, आणि भाषा’ यांत. ते पाश्चात्त्य खंडात शोधले गेले पाहिजे.

“नव्या जगातील कोणते राष्ट्र 1798 मध्ये सामर्थ्याकडे उन्नत होत होते, बळ आणि महानतेची आशा देत होते, आणि जगाचे लक्ष वेधून घेत होते? या प्रतीकाचा अर्थलागू करण्याबाबत कोणताही प्रश्न राहात नाही. एक राष्ट्र—आणि केवळ एकच—या भविष्यवाणीच्या निकषांना पूर्णपणे जुळते; ते निःसंशयपणे अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांकडे निर्देश करते. पुन्हा पुन्हा, या राष्ट्राच्या उदय आणि वाढीचे वर्णन करताना वक्ता आणि इतिहासकार यांनी, जवळजवळ तंतोतंत शब्दांत, पवित्र लेखकाचा विचार नकळत वापरला आहे. त्या पशूला ‘पृथ्वीमधून वर येताना’ पाहिले गेले; आणि अनुवादकांच्या मते, येथे ‘वर येताना’ असा अनुवाद केलेला शब्द शब्दशः ‘वनस्पतीप्रमाणे वाढणे किंवा उगवणे’ असा अर्थ दर्शवितो. आणि, जसे आपण पाहिले आहे, ते राष्ट्र पूर्वी निर्जन असलेल्या प्रदेशात उगवले पाहिजे. एका प्रख्यात लेखकाने, अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांच्या उदयाचे वर्णन करताना, ‘रिक्ततेतून तिच्या उदयाचे रहस्य’ असा उल्लेख केला आहे, आणि म्हणतो: ‘निःशब्द बीजाप्रमाणे आम्ही साम्राज्यात वाढलो.’—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, page 462. 1850 मध्ये एका युरोपीय नियतकालिकाने अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांविषयी असे लिहिले की ते एक अद्भुत साम्राज्य होते, जे ‘उदित होत होते,’ आणि ‘पृथ्वीच्या निःशब्दतेमध्ये दिवसेंदिवस आपल्या सामर्थ्य आणि अभिमानात भर घालत होते.’—The Dublin Nation. एडवर्ड एव्हरेट यांनी, या राष्ट्राच्या पिल्ग्रिम संस्थापकांविषयी केलेल्या एका भाषणात, असे म्हटले: ‘त्यांनी एखादे निवृत्त स्थान शोधले काय—त्याच्या अस्पष्टतेमुळे निरुपद्रवी आणि त्याच्या दूरत्वामुळे सुरक्षित—जिथे लेयडेनची लहानशी मंडळी अंतःकरणस्वातंत्र्याचा उपभोग घेऊ शकेल? पहा त्या विशाल प्रदेशांकडे, ज्यांवर, शांततामय विजयामध्ये, … त्यांनी क्रूसाचे ध्वज वाहिले आहेत!’—Speech delivered at Plymouth, Massachusetts, Dec. 22, 1824, page 11.”

“‘आणि त्याला कोकराप्रमाणे दोन शिंगे होती.’ कोकरासदृश शिंगे तरुणपण, निरागसता आणि सौम्यता दर्शवितात, आणि 1798 मध्ये ‘वर येत असलेले’ असे संदेष्ट्यासमोर सादर झालेल्या संयुक्त संस्थानांचे स्वरूप त्यांनी यथार्थपणे प्रतिनिधित्व केले. राजसत्तेच्या जुलूमातून आणि याजकीय असहिष्णुतेतून आश्रय मिळविण्यासाठी प्रथम अमेरिकेकडे पळून गेलेल्या ख्रिस्ती निर्वासितांमध्ये असे अनेक होते, ज्यांनी नागरी आणि धार्मिक स्वातंत्र्याच्या व्यापक पायावर शासन स्थापन करण्याचा निश्चय केला. त्यांच्या मतांना स्वातंत्र्याच्या जाहीरनाम्यात स्थान मिळाले, जो ‘सर्व मनुष्य समान निर्माण झाले आहेत’ आणि त्यांना ‘जीवन, स्वातंत्र्य आणि आनंदाच्या शोधाचा’ अविच्छिन्न हक्क बहाल करण्यात आला आहे, या महान सत्याची घोषणा करतो. आणि राज्यघटना लोकांना स्वशासनाचा अधिकार हमी देते, अशी तरतूद करून की लोकमताने निवडलेले प्रतिनिधी कायदे निर्माण करतील व त्यांची अंमलबजावणी करतील. धार्मिक विश्वासाचे स्वातंत्र्यही प्रदान करण्यात आले, आणि प्रत्येक मनुष्याला आपल्या विवेकबुद्धीच्या आदेशानुसार देवाची उपासना करण्याची परवानगी देण्यात आली. गणराज्यवाद आणि प्रॉटेस्टंटवाद ही त्या राष्ट्राची मूलभूत तत्त्वे बनली. ही तत्त्वेच त्याच्या सामर्थ्य व समृद्धीचे रहस्य आहेत. ख्रिस्ती जगतातील सर्व पीडित आणि पायदळी तुडविलेले लोक या भूमीकडे रस आणि आशेने वळले आहेत. लाखो लोकांनी तिच्या किनाऱ्यांचा आश्रय घेतला आहे, आणि संयुक्त संस्थाने पृथ्वीवरील सर्वात सामर्थ्यशाली राष्ट्रांपैकी एक अशा स्थानापर्यंत उन्नत झाली आहेत.”

“परंतु कोकरासारखी शिंगे असलेला तो पशू ‘अजगराप्रमाणे बोलला. आणि तो त्याच्या समक्ष पहिल्या पशूची सर्व सत्ता चालवितो; आणि पृथ्वीला व त्यावर राहणाऱ्यांना त्या पहिल्या पशूची उपासना करावयास लावितो, ज्याचा प्राणघातक घाव बरा झाला होता; … आणि पृथ्वीवर राहणाऱ्यांना असे सांगतो की, ज्याला तलवारीचा घाव झाला होता आणि तरी तो जिवंत राहिला, त्या पशूची प्रतिमा त्यांनी करावी.’ प्रकटीकरण 13:11–14.” द ग्रेट कॉन्ट्रोव्हर्सी, 438–441.

“१७९८ मध्ये नव्या जगातील कोणते राष्ट्र सत्तेच्या उंचीवर उदयास येत होते, सामर्थ्य व महानतेचे आश्वासन देत होते, आणि जगाचे लक्ष वेधून घेत होते? या प्रतीकाच्या अनुप्रयोगाविषयी कोणताही प्रश्नच उद्भवत नाही. एक राष्ट्र, आणि केवळ एकच, या भविष्यवाणीतील वैशिष्ट्यांना तंतोतंत जुळते; ते निर्विवादपणे युनायटेड स्टेट्स ऑफ अमेरिका याकडे निर्देश करते.” The Great Controversy, 440.

आणि ज्या सात देवदूतांकडे त्या सात वाट्या होत्या, त्यांपैकी एक आला व माझ्याशी बोलून मला म्हणाला, येथे ये; मी तुला त्या अनेक पाण्यांवर बसलेल्या महान वेश्येवर येणारा न्याय दाखवीन; जिच्याबरोबर पृथ्वीवरील राजांनी व्यभिचार केला आहे, आणि जिच्या व्यभिचाराच्या द्राक्षारसाने पृथ्वीवरील रहिवासी मदोन्मत्त झाले आहेत. प्रकटीकरण 17:1, 2.

“प्रकटीकरण 17 मधील ती स्त्री [बाबेल] हिचे वर्णन असे केले आहे: ‘ती जांभळ्या व किरमिजी वस्त्रांनी परिधान केलेली होती, आणि सोने, मौल्यवान रत्ने व मोत्यांनी अलंकृत होती; तिच्या हातात एक सुवर्णपात्र होते, जे घृणास्पद गोष्टींनी आणि तिच्या व्यभिचाराच्या अशुद्धतेने भरलेले होते;…आणि तिच्या कपाळावर एक नाव लिहिलेले होते: “गूढ, महान बाबेल, वेश्यांची माता.”’ संदेष्टा म्हणतो: ‘मी त्या स्त्रीला पवित्र जनांच्या रक्ताने आणि येशूच्या शहीदांच्या रक्ताने मदोन्मत्त झालेली पाहिली.’ पुढे बाबेलविषयी असेही घोषित केले आहे की ती ‘ती महान नगरी आहे, जी पृथ्वीवरील राजांवर राज्य करते.’ प्रकटीकरण 17:4–6, 18. अनेक शतकांपर्यंत ख्रिस्ती-जगताच्या राजांवर निरंकुश प्रभुत्व गाजवणारी जी सत्ता होती, ती रोम आहे.” The Great Controversy, 382.

मग त्याने मला आत्म्यात अरण्यात नेले; आणि मी एका स्त्रीला किरमिजी रंगाच्या पशूवर बसलेली पाहिली; तो पशू निंदेच्या नावांनी भरलेला होता, आणि त्याला सात मस्तके व दहा शिंगे होती. आणि ती स्त्री जांभळ्या व किरमिजी रंगाच्या वस्त्रांनी परिधान केलेली होती, आणि सोने, मौल्यवान दगड व मोत्यांनी अलंकृत केलेली होती; तिच्या हातात एक सुवर्णपात्र होते, जे तिच्या व्यभिचाराच्या घृणास्पद गोष्टींनी व अशुद्धतेने भरलेले होते. आणि तिच्या कपाळावर एक नाव लिहिलेले होते, गूढ, महान बाबेल, वेश्यांची आणि पृथ्वीवरील घृणास्पद गोष्टींची माता. आणि मी त्या स्त्रीला संतांच्या रक्ताने व येशूच्या हुतात्म्यांच्या रक्ताने मतवाली झालेली पाहिली; आणि तिला पाहून मला फार मोठे आश्चर्य वाटले. प्रकटीकरण 17:3–6.

आणि ती स्त्री अरण्यात पळून गेली; तेथे देवाने तिच्यासाठी एक स्थान तयार केले होते, जेणेकरून तेथे तिला एक हजार दोनशे साठ दिवस पोसावे.... आणि त्या स्त्रीला मोठ्या गरुडाचे दोन पंख देण्यात आले, जेणेकरून ती सर्पाच्या समोरून अरण्यात, आपल्या त्या स्थानी उडून जावी, जिथे तिला एक काळ, आणि काळे, आणि अर्धा काळ पोषण मिळते. प्रकटीकरण 12:6, 14.

आणि येथे तो मन आहे ज्याला ज्ञान आहे. ती सात मस्तके म्हणजे सात पर्वत आहेत, ज्यांच्यावर ती स्त्री बसलेली आहे. आणि सात राजे आहेत: पाच पडले आहेत, एक आहे, आणि दुसरा अद्याप आलेला नाही; आणि तो येईल तेव्हा, त्याने थोडा काळ टिकले पाहिजे. आणि जो पशू होता, आणि नाही, तोच आठवा आहे, आणि तो सातांपैकी आहे, आणि विनाशात जातो. प्रकटीकरण 17:9–11.

आणि जिथे जिथे मनुष्याची संतती वसते, तेथे तेथे त्याने शेतातील पशू आणि आकाशातील पक्षी तुझ्या हाती दिले आहेत, आणि त्या सर्वांवर तुला अधिपती केले आहे. हे सुवर्णमस्तक तूच आहेस. दानियेल 2:38.

हे राजा, तू राजांचा राजा आहेस; कारण स्वर्गातील देवाने तुला राज्य, सामर्थ्य, शक्ती आणि गौरव दिला आहे. दानियेल २:३७.

कारण सीरियाचे मस्तक दमास्कस आहे, आणि दमास्कसचे मस्तक रेजीन आहे; आणि पासष्ट वर्षांच्या आत एफ्राईमचा असा भंग होईल की तो लोक राहणार नाही. आणि एफ्राईमचे मस्तक सामरिया आहे, आणि सामरियाचे मस्तक रमल्याच्या पुत्राचे आहे. जर तुम्ही विश्वास ठेवणार नाही, तर निश्चितच तुम्ही स्थिर राहणार नाही. यशया 7:7, 8.