योएलचे पुस्तक कदाचित पवित्रशास्त्रामधील उत्तरवर्षावाचे सर्वात थेट प्रकटीकरण आहे, आणि योएल सुरुवातीलाच लाओदिकीय सातव्या-दिवशी अॅडव्हेंटिस्ट मंडळीने साध्य केलेल्या धर्मत्यागाच्या चार पिढ्यांचा प्रथम उल्लेख करतो. योएलच्या आरंभीच्या वचनेमध्ये दर्शविण्यात आलेल्या वाढत्या विनाशाच्या त्या चार पिढ्या यहेज्केल अध्याय आठमधील वाढत्या चार घृणास्पद कृत्यांशी सुसंगत आहेत. 1863 ते 1888 हा पहिला कालखंड त्या पहिल्या पिढीचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि तो मिलेराइटांच्या पायाभूत संदेशाच्या नकाराचे प्रतिनिधित्व करतो, जो 1843 आणि 1850 च्या अग्रणी चार्टांवर दर्शविण्यात आला आहे, हबक्कूक अध्याय दोनमध्ये दर्शविण्यात आला आहे, आणि जो दोन दगडी पट्ट्यांनी दर्शविलेल्या दहा आज्ञांच्या कराराचे प्रतीक आहे.
१८८८ ते १९१९ हा कालखंड विश्वासाद्वारे प्राप्त होणाऱ्या नीतिमत्त्वाचा अनुभव नाकारणाऱ्या पिढीचे प्रतिनिधित्व करतो; या अनुभवातून फिलादेल्फिया येथील मंडळीने दर्शविलेला अनुभव निर्माण होतो. पहिल्या पिढीतील बंड हे विल्यम मिलर यांनी प्रतिनिधित्व केलेल्या नेतृत्वाच्या कार्याविरुद्ध केंद्रित होते, तर १८८८ च्या दुसऱ्या पिढीत भविष्यवाणीच्या आत्म्याच्या नेतृत्वाविरुद्ध बंड करण्यात आले. १९१९ च्या तिसऱ्या पिढीचा आरंभ विल्यम वॉरेन प्रेस्कॉट यांच्या ख्रिस्ताविषयीचा सिद्धान्त या पुस्तकाने झाला आणि तिचा शेवट १९५७ मध्ये धर्मसिद्धान्तावरील प्रश्न या पुस्तकाने झाला. ती तिसरी पिढी जगाशी तडजोड करणारी पिढी होती, कारण अॅडव्हेंटवादाने अमेरिकन मेडिकल असोसिएशनच्या वैद्यकीय पद्धतींची अधिस्वीकृती, तसेच धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवाद आणि रोमन कॅथलिकवाद यांतील शिक्षणतज्ज्ञांकडून आपल्या महाविद्यालयांची अधिस्वीकृती मिळवण्याचा प्रयत्न केला.
तिसऱ्या पिढीत एलेन व्हाइट यांच्या लेखणीतून आलेला शैक्षणिक सल्ला नाकारण्यात आला आणि त्याऐवजी ग्रीसच्या शैक्षणिक तत्त्वज्ञानाद्वारे प्रतिनिधित्व केलेल्या जगातील खोट्या शैक्षणिक पद्धतींनी त्याची जागा घेतली. ग्रीक शिक्षणाचे प्रतिनिधित्व देवी अथेना हिच्याद्वारे केले जाते; तिची प्रतिष्ठापना टेनेसी राज्यातील नॅशव्हिल येथील प्रतिकृती पार्थेनॉन मंदिरात करण्यात आली आहे.
अलीशा संदेष्ट्याशी संबंधित असलेल्या संदेष्ट्यांच्या शाळांच्या रूपाने बायबलमध्ये खऱ्या शिक्षणाचा आदर्श दाखवण्यात आला आहे. इ. स. पू. १६७ मधील मक्काबी उठाव आणि त्यानंतर इ. स. ७० मध्ये यरुशलेमचा नाश होईपर्यंत चाललेला प्रतिकार हा बहुतांशी प्राचीन काळातील प्रत्यक्ष गौरवशाली देशाच्या संस्कृतीत आणि राष्ट्रात ग्रीक शिक्षणाच्या शिरकावाविरुद्धचा निषेध होता. मक्काबी लोकांचा हा निषेध म्हणजे सर्व स्तरांवरील ग्रीक प्रभावाविरुद्धचे बंड होते; परंतु मक्काबी कट्टर धर्माभिमान्यांच्या इतिहासात आणि प्रेरणांमध्ये ग्रीसचा शैक्षणिक प्रभाव इतका सर्वव्यापी होता की, येशू ख्रिस्ताला आपला मशीहा म्हणून यहुद्यांनी नाकारण्यामागे ग्रीक शिक्षण हा कदाचित सर्वांत मोठा घटक होता, या वास्तवापासून तो वेगळा करता येत नाही. यहुद्यांवर ग्रीक शिक्षणाचा झालेला नकारात्मक प्रभाव आणि यहुद्यांनी ख्रिस्ताला नाकारणे व वधस्तंभावर खिळणे यांत मिथ्या शिक्षणाचे असलेले योगदान स्पष्ट करणारे ग्रंथ लिहिले गेले आहेत.
मक्काबी उठाव हा आधुनिक काळातील आध्यात्मिक रमणीय देशातील १७७६ च्या उठावाशी जुळून येतो. सध्या अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांमध्ये ४,००० हून अधिक नोंदणीकृत विद्यापीठे आहेत, ज्यांची उभारणी ग्रीक आणि जेसुइट शिक्षणपद्धतींच्या तत्त्वज्ञानावर झालेली आहे. गेल्या दहाहून अधिक वर्षांतील अराजकता आणि कायदेहीनता यांची मुळे थेट अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांतील तथाकथित शैक्षणिक केंद्रांमध्ये शोधता येतात. ही केंद्रे अनेक दशकांपासून अशा विद्यार्थ्यांच्या मनावर विचारप्रणाली बिंबवत आली आहेत, ज्यांची मानसिकता प्रसारमाध्यमे आणि मनोरंजनाची साधने यांनी फ्रेंच राज्यक्रांतीच्या काळातील सैतानी तत्त्वज्ञानांतून उद्भवलेल्या जागतिकतावादी तत्त्वज्ञानांचा स्वीकार करण्यासाठी आधीच घडवून ठेवली होती. गोरे लोक, ख्रिस्ती लोक आणि अमेरिकेचा खरा इतिहास यांवर हल्ला चढवण्यासाठी आखलेल्या शैक्षणिक केंद्रांमध्ये प्रवेश करण्यापूर्वीच, आजच्या विद्यापीठांतील विद्यार्थ्यांची सदोम आणि गमोरा यांनी दर्शविलेली जीवनशैली स्वीकारण्याची मानसिकता घडवून ठेवण्यात आली होती. बायबल आणि भविष्यवाणीचा आत्मा यांमध्ये नमूद केलेल्या, न्याय आणि सत्य रस्त्यांवर फेकले जाण्याच्या वर्णनाची पूर्तता करणारी, सातत्याने कार्यरत असलेली दुहेरी निकषांची न्यायव्यवस्था समजून घेऊ इच्छिणाऱ्या अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांच्या आजच्या नागरिकाने हे समजून घेतले पाहिजे की, सध्याची परिस्थिती हेतुपुरस्सर आखलेल्या हल्ल्यातून निर्माण होत आहे; मानवजातीला अभिजनवादी जागतिकतावाद्यांच्या नियंत्रणाखाली—अजगराच्या सत्तेखाली—आणण्यासाठी रचलेल्या शिक्षणव्यवस्थेद्वारे जीवनाच्या अगदी सुरुवातीच्या वर्षांपासूनच या हल्ल्याचे बाळकडू पाजले जाते!
एलेन व्हाइट यांच्या लिखाणात पाच प्रमुख विषय आहेत: शिक्षण, आरोग्यसुधारणा, ख्रिस्ती जीवन, महान संघर्षाचा विषय आणि व्यावहारिक देवभक्ती. भविष्यवाणीच्या आत्म्यातील पाच प्रमुख विषयांपैकी शिक्षण हा एक आहे, आणि देवाच्या वचनात उल्लेखिलेल्या प्रत्येक संदेष्ट्याइतक्याच एलेन व्हाइट याही बायबलनुसार संदेष्ट्री होत्या. इतर गोष्टींबरोबरच, याचा अर्थ असा होतो की त्यांचे जीवन हे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचे उदाहरण आणि त्यांच्यासाठी आदर्श आहे. केवळ ख्रिस्तच आपला आदर्श असावा असे कोणालाही वाटण्यापूर्वी, पौल म्हणतो:
कारण ख्रिस्तामध्ये तुमच्याकडे जरी दहा हजार शिक्षक असले, तरी पुष्कळ पिता नाहीत; कारण ख्रिस्त येशूमध्ये सुवार्तेच्या द्वारे मी तुम्हाला जन्म दिला आहे. म्हणून मी तुम्हाला विनवितो, माझे अनुकरण करणारे व्हा. 1 Corinthians 4:15, 16.
संदेष्ट्री म्हणून एलेन व्हाइट या एक उदाहरण आहेत. एलेन व्हाइट यांनी संचालक मंडळाच्या सदस्या म्हणून काम करण्याची जबाबदारी केवळ एकदाच स्वीकारली होती, आणि तो प्रसंग त्यांच्या सेवाकार्यातील पाच प्रमुख विषयांपैकी एक म्हणून प्रतिपादित केलेल्या खऱ्या शिक्षणाच्या तत्त्वांचा अंगीकार करणाऱ्या एका महाविद्यालयाच्या स्थापनेचा होता. टेनेसी राज्यातील मॅडिसन येथील हे महाविद्यालय टेनेसीतील नॅशव्हिलच्या महानगरीय जिल्ह्याच्या हद्दीत वसलेले आहे. १९०४ पासून ते १९१५ साली झालेल्या त्यांच्या मृत्यूच्या एक वर्ष आधीपर्यंत मॅडिसन महाविद्यालयाच्या संस्थापक संचालक मंडळावर राहण्यास त्यांनी संमती दिली इतकेच नव्हे, तर ज्या जमिनीवर महाविद्यालय उभारण्यात आले, त्या जमिनीची निवड करण्यातही त्यांची महत्त्वाची भूमिका होती. मक्काबींच्या इतिहासात ज्यूंना त्यांच्या मशीहाचा स्वीकार करण्यापासून रोखण्यास साहाय्यभूत ठरलेल्या ग्रीक शिक्षणव्यवस्थेचे नॅशव्हिल हे केंद्र आहे; हे मक्काबी आपण सध्या ज्या काळात जगत आहोत, त्या काळातील धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवादाचे प्रतिरूप आहेत. मक्काबींची इतिहासरेषा चाळिसाव्या वचनातील गुप्त इतिहासात ठामपणे मांडलेली आहे; ती त्या धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवादाचे प्रतिनिधित्व करते, ज्याच्यावर आता ग्रीक शिक्षणाच्या अगदी त्याच (जरी आधुनिक आवृत्तीतील असली तरी) विनाशकारी फळांचे पूर्णपणे वैचारिक संस्कार झाले आहेत.
अॅडव्हेंटवादाच्या तिसऱ्या पिढीत, १८८८ मध्ये भविष्यवाणीचा आत्मा नाकारलेल्या नेतृत्वाने आपली शिक्षणव्यवस्था जगाच्या अधिस्वीकृती व्यवस्थेच्या स्वाधीन करण्याचा निर्णय घेतला. नॅशव्हिल हे खऱ्या आणि खोट्या अशा दोन्ही प्रकारच्या शिक्षणांचे प्रतीकात्मक केंद्र आहे. जगाने ग्रीक शिक्षणाची प्रतिष्ठापना करण्यासाठी ज्या शहराची निवड केली होती, त्याच शहराची निवड संदेष्ट्याने केली. खरे शिक्षण हा भगिनी व्हाईट यांच्या आरोग्यसुधारणा, व्यावहारिक ईश्वरपरायणता, ख्रिस्ती जीवन आणि विशेषतः महान संघर्ष या इतर चार प्रमुख विषयांचा मूलभूत पाया आहे.
येशू नेहमी आरंभीच्या घटनांद्वारे शेवट स्पष्ट करतो, आणि एदेनच्या बागेतील परीक्षा जगासमोर आता उभी ठाकलेल्या परीक्षेचे चित्रण करते. शेवटची परीक्षा प्रत्येक बायबलाधिष्ठित परीक्षेसारखीच आहे, कारण देव कधीही बदलत नाही. बायबलातील परीक्षा ही तीन टप्प्यांची परीक्षण-प्रक्रिया असते, जी त्या परीक्षण-प्रक्रियेच्या शेवटी प्रकट होणारे दोन वर्ग निर्माण करते. पहिला देवदूत त्या तीन टप्प्यांना असा व्यक्त करतो: देवाला भिऊन राहा, त्याला गौरव द्या; कारण न्यायाच्या कसोटीच्या परीक्षेची वेळ आली आहे. पहिला टप्पा म्हणजे भले आणि वाईट याच्या ज्ञानाच्या वृक्षाचे फळ खाऊ नये, ही आज्ञा होती. देवाविषयी आवश्यक असा भयभाव नसल्यामुळे, हव्वेने वृक्षाच्या परीक्षेत अपयश पत्करले आणि भले तसेच वाईट अशा दोन्हीचे प्रतीक असलेले फळ खाल्ले. आदामाचा देवभय त्याला त्या वृक्षाच्या बंडात सहभागी होण्यापासून रोखू शकला नाही, आणि दैवी उपस्थितीच्या स्थिर वासाविना असलेले जीवन त्यांनी प्रकट केल्यामुळे न्याय त्यांच्यादोघांवरही आला.
मानवजातीचा परीक्षाकाल संपुष्टात येण्याच्या अगदी आधी, येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणात शिक्का काढून उघड करण्यात येणाऱ्या ज्ञानवृद्धीचे सेवन करण्याच्या इशाऱ्याने अंतिम दिवसांतील कसोटीची सुरुवात होते. ॲडव्हेंटवादातील लोक असोत किंवा ॲडव्हेंटवादाबाहेरील लोक असोत, आपल्या काळात शिक्का काढून उघड करण्यात येणाऱ्या “ज्ञानाच्या” वाढीचा स्वीकार किंवा नकार यांवर ही कसोटी आधारलेली आहे. ज्ञानाच्या या कसोटीचे प्रतीक म्हणजे उद्यानातील कसोटीचा वृक्ष होय; तो चांगल्याचे किंवा वाईटाचे ज्ञान दर्शवितो. खऱ्या शिक्षणाला १९०४ मध्ये टेनेसीतील नॅशव्हिल येथे स्थान व प्रतीकात्मक रूप मिळाले होते, तर खोट्या शिक्षणाला १८९७ मध्ये नॅशव्हिल येथे स्थान व प्रतीकात्मक रूप मिळाले होते; त्यानंतर १९२० मध्ये कायमस्वरूपी वास्तू म्हणून त्याची पुनर्बांधणी करण्यात आली. संदेष्ट्रीच्या हयातीत नॅशव्हिल येथे खऱ्या शिक्षणाची प्रतिष्ठापना करण्यात आली होती, तेव्हा खोट्या शिक्षणाचीही प्रतिष्ठापना करण्यात आली होती. १९१५ मध्ये तिचा मृत्यू झाल्यानंतर, पार्थेनॉन मंदिराच्या दुसऱ्या व कायमस्वरूपी बांधकामात खोट्या शिक्षणाची पुनर्स्थापना करण्यात आली, आणि लावदिकीय सेव्हन्थ-डे ॲडव्हेंटिस्ट मंडळीच्या नेतृत्वाने जगाशी तडजोड करून खरे शिक्षण नाकारले.
नॅशव्हिलचे टोपणनाव, “दक्षिणेचे अथेन्स”, यामुळे 1897 च्या Centennial Exposition साठी त्या इमारतीची केंद्रबिंदू म्हणून निवड करण्यात प्रभाव पडला. त्या प्रदर्शनातील अनेक इमारती प्राचीन मूळ नमुन्यांवर आधारित होत्या. तथापि, पार्थेनॉन हीच एकमेव इमारत होती जी अचूक प्रतिकृती होती. आजचे नॅशव्हिल, टेनेसी, आपल्या संगीतासाठी प्रसिद्ध आहे; परंतु Johnny Cash Museum अस्तित्वात येण्यापूर्वी, नॅशव्हिल हे गायनासाठी नव्हे, तर शिक्षणासाठी प्रसिद्ध होते.
१८५० च्या दशकापर्यंत, अनेक उच्च शिक्षण संस्थांची स्थापना झाल्यामुळे नॅशव्हिलने आधीच “दक्षिणेचे अथेन्स” हे उपनाम मिळवले होते; सार्वजनिक शालेय व्यवस्था स्थापन करणारे ते अमेरिकेतील दक्षिणेकडील पहिले शहर होते. शतकाच्या अखेरीस, नॅशव्हिलमध्ये फिस्क युनिव्हर्सिटी, सेंट सेसिलिया अकॅडमी, माँटगोमेरी बेल अकॅडमी, मेहॅरी मेडिकल कॉलेज, बेल्माँट युनिव्हर्सिटी आणि वँडरबिल्ट युनिव्हर्सिटी या सर्वांनी आपली दारे उघडली होती. त्या काळी, नॅशव्हिल दक्षिणेतील सर्वात सुसंस्कृत आणि सुशिक्षित शहरांपैकी एक म्हणून ओळखले जात होते, आणि ते संपत्ती व संस्कृतीने परिपूर्ण होते.
ईश्वरप्रेरित वचनात अधर्माचे रहस्य हे नामही आहे आणि क्रियापदही आहे. दैवी प्रेरणा सैतानाला आणि भगिनी व्हाईट ज्याला सैतानाचा “उजवा हात” म्हणतात त्या पोपला अधर्माचे रहस्य म्हणून ओळखते. तथापि, “अधर्माचे रहस्य” हे सत्य आणि असत्य यांच्या संमिश्रणाचेही वर्णन करते. योएलमधील धर्मत्यागाच्या चार पिढ्या यहेज्केलच्या आठव्या अध्यायातील उत्तरोत्तर तीव्र होत जाणाऱ्या चार घृणास्पद कृत्यांशी जुळतात. हे दोन साक्षीदार प्रकटीकरणातील पहिल्या चार मंडळ्यांशी जुळतात, आणि ख्रिस्ती धर्माची मूर्तिपूजक धर्माशी सांगड घालून कॉन्स्टंटाइनने केलेल्या तडजोडीद्वारे तिसरी मंडळी दर्शविली जाते. त्या पहिल्या चार मंडळ्या प्राचीन इस्राएलच्या इतिहासाशी जुळतात; हा इतिहास आधुनिक इस्राएलच्या इतिहासाचे प्रतीक आहे.
प्राचीन इस्राएलाच्या तिसऱ्या पिढीच्या काळात, इस्राएलाच्या राजांनी अशा इतर राष्ट्रांशी युती केली, ज्यांच्याशी देवाच्या लोकांनी कधीही युती करायची नव्हती. प्रकटीकरणाच्या ग्रंथात मांडलेला प्राचीन काळातील प्रत्यक्ष इस्राएल राष्ट्र आणि ख्रिस्ती मंडळी यांच्यातील समांतर संबंध हा एक भविष्यसूचक विषय असून, हबक्कूकाच्या पाट्या या शीर्षकाच्या अभ्यासात तो स्पष्टपणे मांडलेला आहे. देवाच्या निवडलेल्या करारबद्ध लोकांमधून “तोडून टाकली” जाणारी चौथी व अंतिम पिढी आणि यहेज्केलमधील उत्तरोत्तर अधिक गंभीर होत जाणाऱ्या चार घृणास्पद कृत्यांमध्ये सूर्यापुढे नतमस्तक होणारे पंचवीस वडील यांची योएल सांगड घालतो. ज्या चौथ्या पिढीत रविवारच्या कायद्याच्या वेळी सूर्यापुढे नतमस्तक होत असताना लावदिकीय सेव्हन्थ-डे ॲडव्हेंटिस्ट संप्रदाय तोडून टाकला जातो, ती पिढी थुवतीरा या चौथ्या मंडळीशी समांतर ठरते; ही मंडळी ५३८ मध्ये किंवा लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी असणाऱ्या पोपसत्तेच्या राज्याचे प्रतीक आहे. पर्गमोस ही तिसरी मंडळी “तडजोड” दर्शवते—मग ती प्राचीन इस्राएलाने मूर्तिपूजक राज्यांशी केलेली युती असो किंवा कॉन्स्टंटाईनने मूर्तिपूजक धर्माची ख्रिस्ती धर्माशी केलेली सरमिसळ असो—आणि हे दोन साक्षीदार प्रकटीकरणाच्या तेराव्या अध्यायातील भूमीतून वर येणाऱ्या श्वापदाच्या तिसऱ्या पिढीविषयी भाष्य करतात.
संयुक्त संस्थानांच्या चार पिढ्या—ज्यांचे, इतर सत्यांबरोबर, ४००/४३० वर्षांच्या दास्यकाळात मिसरद्वारे प्रतिरूपण झाले होते—यांचा शेवट फारो लाल समुद्राच्या पाण्यात बुडाल्याने झाला. त्या पाण्याने त्या राष्ट्राचा अंत चिन्हित केला, ज्याचा न्याय देवाने प्राचीन इस्राएलासाठी संदेष्टा मोशेच्या द्वारे मुक्ती घडवून आणली तेव्हा होणार होता. देवाच्या कलीसियावरील न्याय संपन्न होतो त्या कालखंडातच संयुक्त संस्थानांवर न्याय येतो; म्हणून हे लक्षात घेतले पाहिजे की, फारोचे जीवन संपविणारे पाणी त्या पूर्ववाऱ्याच्या मुक्ततेमुळे फारोवर आले, जो देव आपल्या निवडलेल्या लोकांना सोडवित असताना त्या पाण्यांना त्यांच्या जागी रोखून धरत होता. तो पूर्ववारा म्हणजे तिसरे संकट होय, जे प्रकटीकरण अकरातील भूकंप येतो तेव्हा रविवारच्या कायद्यावर प्रहार करते.
पृथ्वी-पशूच्या चौथ्या आणि अंतिम पिढीच्या आधी येणारी पिढी, रिपब्लिकन आणि प्रोटेस्टंट या दोन्ही शिंगांवर पूर्ण होते. रिपब्लिकन शिंगाने आपल्या तिसऱ्या पिढीत जो तडजोडीचा मार्ग स्वीकारला, तो पहिल्या महायुद्धाच्या आसपासच्या काळात साध्य झाला; आणि त्याने संयुक्त राज्यांनी आपली आर्थिक रचना फेडरल रिझर्व्हच्या जागतिकतावाद्यांच्या हाती सोपविल्याचे चिन्हांकित केले. त्याच काळात, लाओदिकीय सातव्या-दिवशी अॅडव्हेंटिझमने आपल्या वैद्यकीय आणि शैक्षणिक कार्यास सांसारिक शिक्षण व वैद्यकशास्त्राच्या निकषांनुसार “मान्यता” मिळविण्याचा प्रयत्न केला. क्रियापद म्हणून “अधर्माचे गूढ” हे कॉन्स्टन्टाईन आणि प्राचीन इस्राएलच्या राजांनी जगातील सत्तांशी केलेल्या तडजोडीचे प्रतिनिधित्व करते. या तडजोडीचे वर्णन करण्यासाठी प्रेरणेने वापरलेला शब्द “अॅमलगमेशन” हा आहे, ज्याची एलेन व्हाइटच्या काळातील शब्दकोशात अशी व्याख्या केली आहे; "to mix or unite in an amalgam; to blend." चांगले आणि वाईट याच्या ज्ञानाचे झाड हे अॅमलगमेशनचे झाड आहे, तडजोडीचे झाड आहे. “अंतिम महान संघर्ष” ही रविवार-कायद्याची संकटावस्था आहे, आणि त्या संकटासाठी सैतानाची तयारी म्हणजे “अधर्माचे गूढ” होय, जे मानवी बुद्धीला दैवी प्रकटीकरणाशी मिसळते.
“जेव्हा सर्वजण आपापली बाजू घेतील, त्या शेवटच्या प्रबल संघर्षासाठी सैतान आपले डावपेच तन्मयतेने आखत आहे....”
“जगात प्रबळ ठरणारे स्वर ऐका, सत्तांना ओळखा. प्रार्थनेचा एखादा स्वर आहे काय? देवाची दखल घेतली जाते, असे एखादे चिन्ह तुम्हाला दिसते काय? याजक आहेत, पुष्कळ आहेत; परंतु ते यहोवाच्या नियमशास्त्राला आपल्या पायाखाली तुडवीत आहेत. त्यांच्या वस्त्रांवर आत्म्यांच्या रक्ताचे डाग लागलेले आहेत. मोठमोठ्या जमावांनी दुष्टात्म्यांना बलिदाने अर्पण केली आहेत. तुम्ही, जे आज्ञापालन आणि आज्ञाभंग यांच्या मधे डळमळीत आहात, पाहा. आपल्या कल्पनेत शैतानाच्या वेदीपाशी उपासना करणाऱ्या त्या अफाट जनसमुदायांकडे पाहा. त्या संगीताकडे, त्या भाषेकडे लक्ष द्या, ज्याला उच्च शिक्षण असे म्हटले जाते. पण देव त्यास काय घोषित करतो?—अधर्माचे गूढ.” Pamphlets, 004, 11.
अंतिम संघर्षात, जेव्हा “सर्व जण बाजू घेतील,” तेव्हा एदेन बागेतील परीक्षेची पुनरावृत्ती होते. आरंभी जी परीक्षा बागेच्या मध्यभागी असलेल्या एका वृक्षापुरती मर्यादित होती, ती शेवटी संपूर्ण जगात पुन्हा घडते. अंतिम लढाईपूर्वी सैतानाचे कार्य “अधर्माचे गूढ” आहे, ज्याची व्याख्या “उच्च शिक्षण” अशी केली जाते! पृथ्वीच्या पशूच्या देशातील “उच्च शिक्षणाचे” प्रतीक टेनेसी राज्यातील नॅशविल येथे आढळते, जे ‘दक्षिणेचे अथेन्स’ म्हणून ओळखले जाते, जिथे पार्थेनॉन मंदिर स्थित आहे; याच्या विरोधात, नॅशविलमध्ये एकेकाळी मॅडिसन कॉलेजद्वारे प्रतिनिधित्व केलेले खरे शिक्षण उभे होते. प्रेरणेतील पुढील विधान या लेखाच्या शेवटी संपूर्णपणे उद्धृत केले आहे, परंतु या टप्प्यावर काही मुद्दे विचारात घेतले पाहिजेत.
“या पृथ्वीच्या इतिहासाच्या समाप्तीच्या कार्यात इतक्या मोठ्या प्रमाणावर स्थान घेणाऱ्या अधर्माच्या गूढाचा काळजीपूर्वक शोध घेण्यासाठी सर्वांना ज्ञानाची आवश्यकता आहे....”
“पुनर्स्थापित स्वर्गाकडे जाण्यासाठी कोणताही मध्यम मार्ग नाही. या शेवटच्या दिवसांसाठी मनुष्याला दिलेला संदेश मानवी युक्तीबरोबर मिश्रित होण्यासाठी नाही....”
“ज्यांना देवाने विश्वासाच्या उच्च पदांवर उन्नत केले आहे, ते स्वर्गीय प्रकाशापासून वळून मानवी शहाणपणाकडे जाऊ शकतात.... जे सर्वजण असा स्वभाव धारण करू इच्छितात की ज्यामुळे ते देवाबरोबर सहकारी कामकरी होतील आणि देवाची प्रशंसा प्राप्त करतील, त्यांनी स्वतःला देवाच्या शत्रूंपासून वेगळे केले पाहिजे, आणि ख्रिस्ताने जगाला देण्यासाठी योहानाला दिलेले सत्य कायम राखले पाहिजे.” Manuscript Releases, volume 18, 30–36.
“ज्ञान” आवश्यक असलेले “सर्व” हे त्या सर्वांचे प्रतिनिधित्व करतात, जे अशा एका परीक्षेच्या प्रक्रियेत आणले जातात की जी अखेरीस उपासकांच्या दोन वर्गांची निर्मिती करते. “शहाणे” ते आहेत, जे आवश्यक “ज्ञान” प्राप्त करतात. ही परीक्षेची प्रक्रिया येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण उघड केले जाते तेव्हा, मानवी कृपाकालाच्या समाप्तीच्या अगोदरच, सुरू होते. त्या उघडकीस येण्यामुळे “ज्ञानाची वाढ” सुरू होते. जे येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाशी संबंधित परीक्षेसमोर उभे केले जातात, ते रविवारच्या कायद्याच्या वेळी येणाऱ्या पूर्वेकडील वाऱ्याच्या आगमनापूर्वी मार्गदर्शन करण्यासाठी, तयारी करून देण्यासाठी आणि पवित्र करण्यासाठी नियुक्त केलेले भविष्यवाणीपर ज्ञानाचे “तेल” प्राप्त करतील. “चांगले व वाईट याच्या ज्ञानाचे झाड” हे स्वर्गातील भाकराच्या बनावट प्रतिरूपाचे प्रतीक आहे, जी खाल्ली जाणार किंवा नाकारली जाणार आहे.
गालीलमधील कफर्णहूम येथील सभास्थानात, येशूंनी आपल्या सेवाकार्यातील इतर कोणत्याही प्रसंगापेक्षा त्या एका प्रसंगी अधिक अनुयायी गमावले. ख्रिस्ताच्या भविष्यसूचक वचनांचा अर्थ शब्दशः घ्यायचा की आध्यात्मिक अर्थाने, ही तेथील कसोटी होती; आणि जे या कसोटीत अपयशी ठरले, ते अपयशी ठरले—कारण मनुष्याने देवाच्या मुखातून निघणाऱ्या प्रत्येक वचनाने जगले पाहिजे, हे ते विसरले होते. स्वर्गातून खाली पाठविलेली भाकर आपणच आहोत, असे ख्रिस्ताने स्पष्टपणे सांगितले होते; आणि जे या कसोटीत अपयशी ठरले होते, त्यांनी सत्य आणि ग्रीक लोक ज्याचे प्रतिनिधित्व करीत होते ते मानवी शहाणपण यांची सरमिसळ केली होती.
हव्वेने बागेतील अपयशास आरंभ करण्यापूर्वी, ख्रिस्ताने आदाम आणि हव्वा या दोघांनाही चांगल्या आणि वाईटाच्या ज्ञानाच्या झाडाचे फळ खाऊ नये, अशी आज्ञा दिली होती. सनातन सुवार्तेच्या तीन पायऱ्यांपैकी पहिली म्हणजे देवाचे भय होय.
“प्रकटीकरणातील महान, विस्मयकारक सत्ये मनाने आत्मसात केली, तर ते आपल्या शक्तींचा उपयोग क्षुल्लक विषयांवर करण्यात कधीही संतुष्ट राहणार नाही; आजच्या तरुणांना नैतिकदृष्ट्या भ्रष्ट करणाऱ्या फालतू साहित्यापासून आणि निरर्थक करमणुकांपासून ते तिरस्काराने दूर वळेल. ज्यांनी बायबलमधील कवी आणि ऋषितुल्य ज्ञानी यांच्याशी आत्मीय संगती केली आहे, आणि ज्यांच्या आत्म्यांना विश्वासाच्या वीरांच्या गौरवशाली कृत्यांनी स्पर्शून जागृत केले आहे, ते विचारांच्या समृद्ध क्षेत्रांतून अशा रीतीने बाहेर येतील की त्यांची अंतःकरणे अधिक शुद्ध आणि त्यांची मने अधिक उन्नत असतील, यापेक्षा की ते सर्वाधिक विख्यात लौकिक लेखकांचा अभ्यास करण्यात गुंतलेले असते, किंवा जगातील फारो, हेरोद आणि सीझर यांच्या पराक्रमांचे चिंतन व गौरव करण्यात मग्न झालेले असते.”
“तरुणांच्या शक्ती बहुतांशी सुप्त अवस्थेत असतात, कारण ते देवभयास ज्ञानाची सुरुवात ठरवत नाहीत. प्रभूने दानियेलाला बुद्धी आणि ज्ञान दिले, कारण तो आपल्या धार्मिक तत्त्वांत हस्तक्षेप करणाऱ्या कोणत्याही प्रभावाखाली येऊ इच्छित नव्हता. आपल्याकडे विचारसंपन्न, स्थिर आणि खऱ्या मूल्याचे पुरुष इतके थोडे का आहेत, याचे कारण असे की ते स्वर्गापासून स्वतःला तोडून टाकूनही महानता प्राप्त होईल असे समजतात.” Messages to Young People, 255, 256.
हव्वेने तिचा “देवभय” गमावला. तिने देवाच्या वचनांपुढे थरथर कापले पाहिजे होते; हे एकशे चव्वेचाळीस हजारांचे एक वैशिष्ट्य आहे. देवभय ही तीन कसोट्यांपैकी पहिली आहे, आणि ती भविष्यवाणीचे वचन उघडले जाते तेव्हा आरंभ होते, ज्याचा अंतिम परिणाम असा होतो की एक ज्ञानी वर्ग आणि एक मूर्ख वर्ग निर्माण होतो. ज्यांना ज्ञानी ठरविले जाणे नियत आहे, त्यांच्यासाठी आरंभ हा देवाच्या वचनापुढे थरथरण्यात आहे. हव्वेने हे केले नाही, आणि परीक्षेच्या प्रक्रियेच्या दुसऱ्या टप्प्याला सामोरे गेली तेव्हा ती देवाचे गौरव करू शकली नाही; आणि त्यानंतर ती न्यायाच्या घटकेसमोर उभी राहिली, जिथे तिने लावदिकीयेचे नग्नत्व प्रकट केले.
“जे सर्व ख्रिस्ती चरित्र परिपूर्ण करू इच्छितात, त्यांनी ख्रिस्ताचे जू धारण केले पाहिजे. जर त्यांना ख्रिस्त येशूमध्ये स्वर्गीय ठिकाणी एकत्र बसावयाचे असेल, तर या पृथ्वीवर असतानाच त्यांनी त्याच्याकडून शिकले पाहिजे. ख्रिस्ताने स्वतःस सुखावले नाही. त्याचे संपूर्ण जीवन शुद्ध, निःस्वार्थ परोपकाराच्या विकासाचे होते. त्याने पतित जगाला, सैतानाला व त्याच्या सभेला, स्वर्गीय विश्वाला, आणि अपतन न झालेल्या जगांना हे प्रदर्शित करण्यासाठी मानवी स्वभाव धारण केला की, त्याच्या दैवी स्वभावाशी एकरूप झालेला मानवी स्वभाव देवाच्या नियमास पूर्णतः आज्ञाधारक होऊ शकतो. सर्वांनी विचारले पाहिजे, ‘तारण पावण्यासाठी मी काय केले पाहिजे?’ देव नम्र, खेदित अंतःकरणाची अपेक्षा करतो, जे त्याच्या वचनापुढे थरथर कापते. केवळ दैवी वेदीवरूनच आपण ती स्वर्गीय मशाल प्राप्त करू शकतो, जी प्राप्त झाल्यावर आपल्याला आपल्या अयोग्यतेचे संपूर्ण दर्शन घडवील, आणि ख्रिस्ताच्या गौरव व महिम्याचे प्रकटीकरण करील. हे जेव्हा दिसून येते, तेव्हा देव आपल्याला पवित्र आत्म्याच्या मार्गदर्शनाखाली ठेवतो, आणि तो आपल्याला सर्व सत्यात नेईल.” Bible Echo, July 20, 1896.
सत्य आणि असत्य यांचे मिश्रण करणे हे सैतानाचे कार्य आहे, ज्याची ओळख अधर्माच्या गूढतेप्रमाणे केली जाते. अन्वेषक न्यायाच्या अंतिम घडामोडींमध्ये सर्व मानवजातीची तडजोड नॅशव्हिल, टेनेसी येथील पार्थेनॉन मंदिरात स्मृतिरूपाने प्रतिष्ठित केलेली आहे.
“आपल्या तरुणांना अशा विद्यापीठांत पाठविणे शहाणपणाचे नाही, जिथे ते ग्रीक आणि लॅटिन यांचे ज्ञान प्राप्त करण्यासाठी आपला वेळ अर्पण करतात, आणि त्या भाषा अवगत करण्यासाठी ज्यांचा ते अभ्यास करतात त्या अविश्वासी लेखकांच्या विचारांनी त्यांच्या मस्तकांचे आणि हृदयांचे परिपूर्ण भरण होत असते. ते असे ज्ञान संपादन करतात, जे अजिबात आवश्यक नाही, किंवा महान शिक्षकाच्या धड्यांशी सुसंगतही नाही. सर्वसाधारणपणे, अशा प्रकारे शिक्षण घेतलेल्यांमध्ये आत्मगौरव फार असतो. त्यांना वाटते की त्यांनी उच्च शिक्षणाच्या शिखरावर पोहोचले आहे, आणि ते असे गर्वाने वावरतात, जणू ते आता शिकणारेच उरलेले नाहीत. ते देवाच्या सेवेसाठी अयोग्य ठरतात. तुलनेने निरुपयोगी असे शिक्षण मिळविण्यासाठी ज्यात अनेकांनी आपला वेळ, साधने, आणि अध्ययन खर्च केले आहे, ते सर्व अशा शिक्षणासाठी वापरले गेले पाहिजे होते की ज्यामुळे ते सर्वांगीण पुरुष आणि स्त्रिया बनले असते, व्यावहारिक जीवनासाठी योग्य ठरले असते. असे शिक्षण त्यांच्यासाठी अत्यंत मोलाचे ठरले असते.”
“आपल्या शाळा सोडून जाताना विद्यार्थी आपल्या बरोबर काय घेऊन जातात? ते कुठे जात आहेत? ते काय करणार आहेत? इतरांना शिकविण्यास समर्थ ठरेल असे ज्ञान त्यांच्या जवळ आहे काय? सुज्ञ पिता आणि माता होण्यासाठी त्यांना शिक्षण देण्यात आले आहे काय? ते कुटुंबाचे प्रमुख म्हणून सुज्ञ शिक्षकांप्रमाणे उभे राहू शकतात काय? आपल्या गृहजीवनात ते आपल्या मुलांना अशी शिकवण देऊ शकतात काय की त्यांचे कुटुंब असे कुटुंब ठरेल, ज्याकडे देव आनंदाने पाहू शकेल, कारण ते स्वर्गातील कुटुंबाचे प्रतीक आहे? त्यांना असे एकमेव शिक्षण प्राप्त झाले आहे काय, ज्याला खऱ्या अर्थाने ‘उच्च शिक्षण’ म्हणता येईल?”
“उच्च शिक्षण म्हणजे काय? स्वर्गाशी साम्य धारण करीत नसेल, तर कोणतेही शिक्षण उच्च शिक्षण म्हणता येणार नाही; जोपर्यंत ते तरुण पुरुष व तरुण स्त्रिया यांना ख्रिस्तासारखे होण्यास प्रवृत्त करीत नाही, आणि देवाच्या स्थानी आपल्या कुटुंबांचे प्रमुख म्हणून उभे राहण्यास त्यांना पात्र करीत नाही, तोपर्यंत ते उच्च शिक्षण ठरत नाही. जर एखादा तरुण आपल्या शालेय जीवनात ग्रीक व लॅटिन यांचे ज्ञान, तसेच अविश्वासी लेखकांच्या ग्रंथांतील भावार्थ आत्मसात करण्यात अपयशी ठरला असेल, तर त्याचे फारसे नुकसान झालेले नाही. जर येशू ख्रिस्ताने अशा प्रकारचे शिक्षण आवश्यक मानले असते, तर जगात त्याचे प्रतिनिधित्व करण्यासाठी, मर्त्यांना कधीही सोपविण्यात आलेल्या सर्वांत महान कार्यासाठी ज्यांना तो शिक्षित करीत होता त्या आपल्या शिष्यांना त्याने ते दिले नसते काय? परंतु त्याऐवजी, त्याने त्यांच्या हाती पवित्र सत्य दिले, जे त्याच्या साधेपणात जगाला दिले जावे.”
“काही प्रसंगी ग्रीक आणि लॅटिनचे विद्वान आवश्यक असतात. काहींनी या भाषा अभ्यासल्या पाहिजेत. हे योग्य आहे. परंतु सर्वांनी नव्हे, आणि अनेकांनीही नव्हे, त्यांचा अभ्यास केला पाहिजे. जे असे समजतात की उच्च शिक्षणासाठी ग्रीक आणि लॅटिनचे ज्ञान अत्यावश्यक आहे, ते दूरदृष्टी ठेवू शकत नाहीत. तसेच, जगातील लोक ज्याला विज्ञान म्हणतात त्या गोष्टींच्या गूढ रहस्यांचे ज्ञान देवाच्या राज्यात प्रवेश करण्यासाठी आवश्यक नाही. मनाला कुतर्क आणि परंपरांनी भरून टाकणारा सैतानच आहे; ह्याच गोष्टी खऱ्या उच्च शिक्षणाला दूर ठेवतात, आणि त्या शिकणाऱ्यासह नाश पावतील.
“ज्यांनी खोटे शिक्षण प्राप्त केले आहे, ते स्वर्गाकडे दृष्टी लावत नाहीत. जो खरा प्रकाश आहे, ‘जो जगात येणाऱ्या प्रत्येक मनुष्याला प्रकाश देतो,’ त्याला ते पाहू शकत नाहीत. ते अनंतकालिक वास्तवांकडे भासमात्र गोष्टी म्हणून पाहतात; अणूला जग म्हणतात, आणि जगाला अणू म्हणतात. ज्यांनी तथाकथित उच्च शिक्षण प्राप्त केले आहे अशांपैकी अनेकांविषयी देव असे घोषित करतो, ‘तू तराजूत तोलला गेलास, आणि तू अपुरा आढळलास,’—व्यावहारिक व्यवहारांचे ज्ञान नसण्यात अपुरा, वेळेचा सर्वोत्तम उपयोग कसा करावा याचे ज्ञान नसण्यात अपुरा, येशूसाठी कष्ट कसे करावेत याचे ज्ञान नसण्यात अपुरा.” Review and Herald, August 17, 1897.
नॅशविलवरील अग्निगोलांचा इशारा कोणत्याही मनमानी शहराविषयी नाही; तो सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट, संयुक्त संस्थाने आणि जगावर आणलेला थेट न्याय आहे. नॅशविलचे अग्निगोल अॅडव्हेंटिझमच्या विविध श्रेणींसाठी, पृथ्वीच्या पशूसाठी आणि जगासाठी भिन्न वैशिष्ट्यांचे प्रतिनिधित्व करतात. नॅशविलचे अग्निगोल खोट्या शिक्षणावरील देवाचा न्याय आहेत, ज्याचे प्रतीक चांगल्या व वाईटाच्या ज्ञानवृक्षाने केले आहे.
पुढील लेखात आपण हा अभ्यास पुढे चालू ठेवू.
“विविध प्रतिमांच्या द्वारे प्रभु येशूने योहानास त्या लोकांचा दुष्ट स्वभाव आणि मोहक प्रभाव दर्शविला, जे देवाच्या लोकांचा छळ करण्यामुळे प्रसिद्ध झाले आहेत. या पृथ्वीच्या इतिहासाच्या समाप्तीकाळात जे अनर्थाचे गूढ इतक्या मोठ्या प्रमाणावर प्रकट होत आहे, त्याचा काळजीपूर्वक शोध घेण्यासाठी सर्वांना ज्ञानाची आवश्यकता आहे. जगातील राज्यकर्त्या सत्तांच्या अधीन राहणाऱ्या त्या रहिवाशांच्या घृणास्पद कृत्यांचे देवाने केलेले प्रकटन—जे स्वतःस गुप्त समाजांत आणि संघटनांत बांधून घेतात व देवाच्या नियमशास्त्राचा मान राखीत नाहीत—यामुळे सत्याचा प्रकाश प्राप्त झालेल्या लोकांना या सर्व दुष्टतांपासून स्वतःला अलिप्त ठेवणे शक्य झाले पाहिजे. जगातील सर्व खोट्या धर्माचे अनुयायी अधिकाधिक आपली दुष्कृत्ये प्रकट करतील; कारण पक्ष फक्त दोनच आहेत—जे देवाच्या आज्ञा पाळतात आणि जे देवाच्या पवित्र नियमशास्त्राविरुद्ध युद्ध करतात....”
“स्त्रीच्या संतती आणि सर्प यांच्यामधील वैर प्रभूने स्पष्टपणे निश्चित केले आहे. ‘आणि मी तुझ्या व स्त्रीच्या मध्ये, आणि तुझ्या संततीच्या व तिच्या संततीच्या मध्ये वैर उत्पन्न करीन; ती तुझे मस्तक चिरडील, आणि तू तिची टाच चावशील.’ ‘आणि आदामास तो म्हणाला, कारण तू आपल्या पत्नीचे म्हणणे ऐकलेस, आणि ज्या वृक्षाविषयी मी तुला आज्ञा दिली होती, असे सांगून की, त्याचे फळ तू खाऊ नकोस, त्या वृक्षाचे फळ तू खाल्ले आहेस; म्हणून तुझ्यामुळे भूमी शापित झाली आहे; आयुष्यभर तू कष्टाने तिचे अन्न खाशील; ती तुला काटे व तण उत्पन्न करून देईल; आणि तू शेतातील वनस्पती खाशील; आपल्या कपाळाच्या घामाने तू भाकर खाशील, जोपर्यंत तू पुन्हा भूमीत जात नाहीस; कारण त्यातूनच तुला घेतले गेले आहे; कारण तू माती आहेस, आणि मातीसच परत जाशील.’”
“स्वतःच्या मार्गाने चालून, सैतानाच्या प्रलोभनांशी सुसंगत रीतीने वागत आणि देवाच्या ज्ञात इच्छेच्या विरोधात जाऊन, मनुष्याने व्यर्थपणे स्वतःला उंचावण्याचा आणि स्वतःवर आशीर्वाद आणण्याचा प्रयत्न केला. अशा प्रकारे त्याला देवाच्या आज्ञांच्या अवज्ञेचे अनुभवजन्य ज्ञान प्राप्त झाले. अशा प्रकारे त्याने चांगले आणि वाईट जाणले; अशा प्रकारे त्याने देवाप्रती आपली विश्वासूता आणि निष्ठा गमावली आणि संपूर्ण मानवकुळावर दुष्टता व दुःख यांचे पूरद्वार उघडले. आज कितीजण हाच प्रयोग करीत आहेत! मनुष्य कधी शिकणार की त्याच्या सुरक्षिततेचे एकमेव साधन म्हणजे ‘परमेश्वर असे म्हणतो’ यावर संपूर्ण विश्वास ठेवणे होय?”
“सैतान मानवी उपाययोजनांच्या माध्यमातून देवाच्या मुलांवर स्वतःच्या कल्पित गोष्टी लादण्याचा प्रयत्न करीत आहे. तो देव म्हणून स्वीकारला जावा, किंवा अगदी देवापेक्षाही उच्च स्थानावर बसविला जावा, असा प्रयत्न करीत आहे.
“शब्बाथाचा दिवस आठवड्याच्या पहिल्या दिवशी बदलून, तो मनुष्यांना देवाच्या विधानांवर अविश्वास करावयास प्रवृत्त करतो, आणि अशा प्रकारे त्यांच्या स्वतःच्या मार्गांना व योजनांना त्यांच्या स्वतःच्या दृष्टीने व त्यांच्या विकृत न्यायबुद्धीनुसार अत्यंत शहाणे समजण्यास लावतो. मानवी डावपेचांद्वारे तो मनुष्यांना देवाच्या स्पष्ट आज्ञा मानवी परंपरेपेक्षा कमी प्रभावी आहेत असे मानण्यास, आणि त्या नियमशास्त्रापासून—जे सदैव पवित्र, न्याय्य आणि चांगले आहे—होणारे विचलन क्षुल्लक आहे असे समजण्यास प्रवृत्त करतो. अशा रीतीने मानवी साधनांना आज्ञाधारक लेकरांप्रमाणे देवाशी सुसंगतीने चालण्यापासून रोखून, तो आपल्या जगात देवाच्या कार्याची पूर्तता होण्यास अडथळा आणू शकतो, हे तो पाहतो.”
“परंतु उत्तरदायित्वाच्या पदांवर उभ्या असलेल्या मानवी साधनांसह सैतानाच्या कपटी संगतीबद्दल भय बाळगणे आणि तिचा त्याग करणे, पापाचा प्रयोग करून पाहिला गेला आहे तरीही, आपल्या पहिल्या पालकांच्या बाबतीत जितके आवश्यक होते तितकेच आता देखील आहे. मला असे सांगण्याची सूचना देण्यात आली आहे की, देवाच्या कार्यात उत्तरदायित्वाच्या पदांवर नेमले गेलेल्या पुरुषांनी इतरांवर नियंत्रण ठेवण्याच्या आपल्या अधिकाराचे अति-मूल्यांकन केले आहे. एखादा मनुष्य ज्या पदावर असतो, त्यामुळे त्याचा स्वभाव बदलत नाही. काही जणांना असे वाटत असल्याचे दिसून आले आहे की, मंडळ्यांसाठी आणि आरोग्यगृहांसाठी त्यांनीच योजना आखल्या पाहिजेत आणि त्यांच्या निर्णयाविषयी कोणताही प्रश्न उपस्थित केला जाऊ नये. त्यांनी प्रत्येक पावलावर येशूकडून शिकावे. प्रत्येक मनुष्यासाठी तोच सर्वोच्च अधिकार असला पाहिजे.”
“जो आमचा अनेकदा उपदेशक राहिला आहे तो म्हणतो, ‘मनुष्याने आपल्या देवाबरोबर नम्रतेने चालणे किती कठीण आहे—खेदपूर्ण आत्म्याने देवाचा मार्ग स्वीकारणे आणि महान सांसारिक लाभ सादर करीत असल्याचे भासणाऱ्या सैतानाच्या प्रस्तावांना नाकारणे.’ देवाने एकट्यानेच घातलेल्या भक्कम पायावर दृढपणे उभे राहण्याऐवजी मनुष्याने स्वतःचा मार्ग धरण्याचा प्रभाव वारंवार प्रकट झाला आहे. देवाने दर्शविलेल्या सरळ मार्गांनी चालण्यास नकार दिल्यास ते गोंधळात पडतील आणि ज्यांच्यासमोर हाच कस आणि हीच परीक्षा आहे अशा इतरांना शहाणपण शिकवू शकणार नाहीत. मनुष्य केव्हा शिकणार की देव हा देव आहे, आणि तो मनुष्य नाही की त्याने बदलावे?”
“जे योग्य मार्गापासून दूर गेले आहेत, त्यांपैकी काहींना देवाने त्यांच्यावर न घातलेल्या जबाबदाऱ्या आपल्या हातात घेण्याचा सतत ताप चढलेला आहे. देव प्रत्येक सेवकाला आणि प्रत्येक वैद्याला सत्याची साधेपणा टिकवून ठेवण्याचे आवाहन करतो. जुना आणि नवा करार या दोन्हींत प्रकट झालेला देवाचा पुत्र हाच आज आपल्या जगाचा तारणारा आहे. प्रत्येक वैद्यकीय मिशनरीने आपले प्रशिक्षण त्याच्याकडून घ्यावे. जोपर्यंत तो वायूच्या अधिकाराच्या अधिपतीपासून स्वतःला वेगळे करीत नाही, तोपर्यंत तो त्याच्यावर विश्वास ठेवणाऱ्या आत्म्यांना दिशाभूल करील. जे पुरुष इतके शिक्षित आणि उन्नत झालेले आहेत की त्यांच्या योजना सामान्य लोकांना समजू शकत नाहीत, अशा पुरुषांपासून सर्वांनी सावध राहावे.”
“पापाची कारस्थाने अनंत कल्पनेलाही मागे टाकणारी आहेत. प्रत्येक आपत्ती, प्रत्येक दुःख व मृत्यू, हे केवळ दुष्टतेच्या सामर्थ्याचेच नव्हे, तर जिवंत देवाच्या सत्यतेचेही प्रमाण आहे. सत्य, म्हणजे जिवंत देवाचे वचन, जे सदासर्वकाळ टिकून राहते, आणि जे आज्ञापालनाद्वारे जीवन देते, हे जाणूनही मनुष्याची सैतानाच्या युक्तीला अनुरूप होण्यातील दुर्बलता अत्यंत आश्चर्यकारक आहे. जे सर्व देवाकडून शिकविले जातात ते ख्रिस्ताला त्याचा पुत्र म्हणून ओळखतात. जे सर्व देवाच्या ज्ञात घोषणांवर विश्वास ठेवत नाहीत ते पापाच्या लोकप्रियतेचे प्रदर्शन करतात, आणि ते सत्याच्या परिपूर्ण पवित्रीकरणाद्वारे प्रकाशात आणलेल्या जीवन व अमरत्वाच्या बाजूने कार्य करीत नाहीत. जोपर्यंत ते स्वभावात, शब्दांत आणि आत्म्यात बदल घडवून आणत नाहीत, तोपर्यंत आत्मे नष्ट होतील.”
“पुनर्स्थापित परादीसाकडे जाण्यासाठी कोणताही मध्यम मार्ग नाही. या शेवटच्या दिवसांसाठी मनुष्याला देण्यात आलेला संदेश मानवी कल्पक युक्त्यांशी मिश्रित होण्यासाठी नाही. आपण सांसारिक वकिलांच्या नीतीवर अवलंबून राहू नये. आपण प्रार्थनेत नम्र असे पुरुष असले पाहिजे, सैतानाच्या कार्यकारी साधनांनी आंधळे झालेल्यांसारखे वागणारे नव्हे.”
“अनेकांकडे विश्वास असतो, परंतु प्रेमाद्वारे कार्य करणारा आणि आत्म्याचे शुद्धीकरण करणारा विश्वास नसतो. तारणारा विश्वास हा केवळ सत्यावरचा साधा विश्वास नाही. ‘भुतेही विश्वास ठेवतात, आणि थरथर कापतात.’ देवाच्या आत्म्याची प्रेरणा मनुष्यांना असा विश्वास प्रदान करते की जो एक प्रवर्तक सामर्थ्य ठरतो, जो चारित्र्य घडवितो, आणि मनुष्यांना केवळ औपचारिक कृतींपेक्षा उच्च स्थानी नेतो. आपले शब्द, आपली कृत्ये, आणि आपला आत्मभाव यांनी आपण ख्रिस्ताचे अनुयायी आहोत या वस्तुस्थितीची साक्ष द्यावी.”
“देवाने बहाल केलेला सर्वांत महान प्रकाश आणि आशीर्वाद हे या शेवटच्या दिवसांत अपराध व धर्मत्यागापासून सुरक्षिततेची हमी नाहीत. ज्यांना देवाने विश्वासाच्या उच्च पदांवर उन्नत केले आहे, ते स्वर्गीय प्रकाशापासून वळून मानवी ज्ञानाकडे जाऊ शकतात. तेव्हा त्यांचा प्रकाश अंधकार बनेल, देवाने त्यांच्यावर सोपविलेल्या त्यांच्या क्षमता सापळा ठरतील, त्यांचा स्वभाव देवाला अपराधकारक ठरेल. देवाची थट्टा केली जाणार नाही. त्याच्यापासून दूर जाण्याचे जे निश्चित परिणाम आहेत, ते झाले आहेत आणि ते नेहमीच होत राहतील. देवाला अप्रिय असलेली कृत्ये करणे—आणि त्यांविषयी ठामपणे पश्चात्ताप करून ती सोडून देण्याऐवजी त्यांना न्याय्य ठरविण्याचा प्रयत्न करणे—हे दुष्कर्म करणाऱ्याला पायरीपायरीने फसवणुकीकडे नेईल, जोपर्यंत अनेक पापे दंडमुक्तपणे केली जात नाहीत. जे सर्व असे चारित्र्य धारण करू इच्छितात की ज्यामुळे ते देवाबरोबर सहकारी कामगार ठरतील आणि देवाची प्रशंसा प्राप्त करतील, त्यांनी स्वतःला देवाच्या शत्रूंपासून वेगळे केले पाहिजे आणि ख्रिस्ताने योहानाला जगाला देण्यासाठी दिलेले सत्य कायम राखले पाहिजे.” Manuscript Releases, खंड 18, 30–36.