मागील लेखात आपण पहिला अनर्थ असलेल्या पाचव्या कर्ण्याची भविष्यसूचक वैशिष्ट्ये आणि लवकरच येणारा रविवारचा कायदा यांची सांगड घातली होती. पहिली गोष्ट शेवटच्या गोष्टीचे स्वरूप स्पष्ट करते या दृष्टिकोनातून पाचव्या कर्ण्याकडे शेवटच्या तीन कर्ण्यांपैकी पहिला म्हणून पाहिल्यास, पहिल्या अनर्थातील इस्लामची भविष्यवाणीतील भूमिका प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायातील भूकंपाशी सुसंगत ठरते. शब्बाथच्या सभेत आम्ही या लेखावर चर्चा केल्याच्या दुसऱ्या दिवशी मला एका मित्राचा ईमेल आला, आणि माझा मित्रही दुसरा अनर्थ असलेल्या सहाव्या कर्ण्याची लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याशी सांगड घालण्याचा प्रयत्न करीत होता. हा दृष्टिकोन योग्य आहे, कारण शेवटचे तीन कर्णे हे तीन अनर्थ आहेत.
आणि मी पाहिले, आणि स्वर्गाच्या मध्यभागातून उडणारा एक देवदूत ऐकला, जो मोठ्या आवाजाने म्हणत होता, “हाय, हाय, हाय, पृथ्वीवर राहणाऱ्यांवर; कारण त्या उरलेल्या तीन देवदूतांच्या रणशिंगांच्या इतर नादांमुळे, जे अजून वाजायचे आहेत!” प्रकटीकरण 8:13.
शेवटच्या तीन तुताऱ्या या सात तुताऱ्यांमध्ये एक वेगळे प्रतीक आहेत, जसे शेवटच्या तीन मंडळ्या पहिल्या चारांपासून वेगळ्या आहेत आणि शेवटच्या तीन मुद्रिका सात मुद्रिकांमध्ये वेगळ्या आहेत. हे भविष्यसूचक सत्य अनेक वर्षांपासून वारंवार मांडले गेले आहे. पहिल्या आणि तिसऱ्या धिक्काराचा अल्फा आणि ओमेगा या प्रतीकाच्या रूपात विचार करून निर्माण होणाऱ्या प्रकाशाबरोबरच, आपण त्या तीन धिक्कारांचा भविष्यवाणीच्या त्रिगुणी अनुप्रयोग म्हणूनही विचार केला पाहिजे.
भविष्यवाणीच्या त्रिगुण अनुप्रयोगातून हे ओळखले जाते की पहिल्या आणि दुसऱ्या धिक्काराची सर्व भविष्यसूचक वैशिष्ट्ये तिसऱ्या धिक्कारामध्ये अस्तित्वात असतील. पहिला धिक्कार अरबस्तानातील इस्लाम होता आणि दुसरा धिक्कार तुर्कस्तानातील इस्लाम होता. पहिला धिक्कार मनुष्यांच्या तृतीयांश भागाला “यातना देण्यासाठी” होता आणि दुसरा धिक्कार मनुष्यांच्या तृतीयांश भागाला “मारण्यासाठी” होता.
पहिल्या धिक्काराची यातना
आणि त्यांना असे देण्यात आले की त्यांनी त्यांना ठार मारू नये, तर पाच महिने त्यांना यातना द्याव्यात; आणि त्यांची यातना मनुष्याला विंचू दंश करतो तेव्हाच्या यातनेसारखी होती. … आणि त्यांना विंचूसारख्या शेपट्या होत्या, आणि त्यांच्या शेपट्यांत डंख होते; आणि त्यांची मनुष्यांना पाच महिने इजा करण्याची सत्ता होती. प्रकटीकरण 9:5, 10.
दुसऱ्या धिक्काराचा अंत
आणि ते चार देवदूत सोडण्यात आले; जे एका घटकेकरिता, आणि एका दिवसाकरिता, आणि एका महिन्याकरिता, आणि एका वर्षाकरिता मनुष्यांच्या तृतीयांशाचा वध करण्यासाठी सिद्ध केलेले होते. … या तिघांद्वारे मनुष्यांचा तृतीयांश मारला गेला—त्या अग्नीने, आणि त्या धुराने, आणि त्या गंधकाने, जे त्यांच्या तोंडांतून बाहेर पडत होते. प्रकटीकरण 9:15, 18.
जे दोन तृतीयांश लोक मारले गेले नव्हते, त्यांनी पश्चात्ताप केला नाही.
आणि या पीडांमुळे जे उरलेले मनुष्य मारले गेले नव्हते, त्यांनी आपल्या हातांच्या कृत्यांचा पश्चात्ताप केला नाही, म्हणजे त्यांनी भुते आणि सोने, चांदी, पितळ, दगड व लाकूड यांच्या मूर्ती यांची उपासना करू नये; ज्या ना पाहू शकतात, ना ऐकू शकतात, ना चालू शकतात; तसेच त्यांनी आपल्या खुनांचा, आपल्या चेटूकविद्येचा, आपल्या व्यभिचाराचा व आपल्या चोऱ्यांचा पश्चात्तापही केला नाही. प्रकटीकरण 9:20, 21.
सात तुताऱ्या सात शेवटच्या पीडांचे प्रतीक आहेत, आणि वीसाव्या वचनात त्या तुताऱ्यांना पीडा असे म्हटले आहे. संयुक्त संस्थाने हे अजगर, पशू आणि खोटा संदेष्टा यांच्या त्रिगुण संयोगाचा एक तृतीयांश भाग आहे, आणि रविवारच्या कायद्याच्या वेळी ते सहावे राज्य म्हणून मारले जाते. त्याचा मृत्यू खोट्या उपासनेमुळे घडवून आणला गेला, ज्याचे प्रतीक “their hands चे works,” “worship” of “devils and idols of gold, and silver, and brass, and stone, and of wood,” तसेच “murders,” “sorceries,” “fornication” आणि “theft” यांनी दर्शविले आहे.
रविवारच्या उपासनेतून प्रतीकात्मकरीत्या दर्शविली जाणारी खोटी उपासना हे ते “कारण” आहे, ज्याबद्दल पश्चात्ताप करणे आवश्यक आहे; परंतु त्यांनी पश्चात्ताप केला नाही, त्यामुळे इस्लामच्या टोळांमुळे ओढवणाऱ्या यातना आणि मृत्यू हा त्याचा “परिणाम” आहे. रविवारचा कायदा लागू होतो तेव्हा मनुष्यांचा एक तृतीयांश भाग, म्हणजेच संयुक्त राज्य अमेरिका, मारला जातो, तरीही उर्वरित दोन तृतीयांश पश्चात्ताप करत नाहीत.
शोकघोष आणि देवदूत
पहिला आणि दुसरा हाय मिलराईट इतिहासातील पहिल्या आणि दुसऱ्या देवदूतांशी अनुरूप आहेत, आणि तो इतिहास एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या इतिहासात अक्षरशः पुनरावृत्त होतो. एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचा इतिहास हा तिसऱ्या देवदूताचा इतिहास आहे आणि तो तिसऱ्या हायशी अनुरूप आहे. जसे मिलराईट इतिहासातील मार्गचिन्हे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या इतिहासात पुनरावृत्त होतात, तसेच पहिल्या आणि दुसऱ्या हायची मार्गचिन्हेही तिसऱ्या देवदूताच्या इतिहासात पुनरावृत्त होतील.
“पहिला व दुसरा संदेश 1843 आणि 1844 मध्ये देण्यात आला होता, आणि आपण आता तिसऱ्या संदेशाच्या घोषणेअंतर्गत आहोत; परंतु हे तिन्ही संदेश अद्यापही घोषित केले जाणे आवश्यक आहे. जे सत्याचा शोध घेत आहेत त्यांच्यापर्यंत हे संदेश पुन्हा पोहोचविणे आजही पूर्वीइतकेच अत्यावश्यक आहे. लेखणीने व वाणीने आपण ही घोषणा निनादित करावयाची आहे, त्यांचा क्रम दर्शवित, आणि ज्या भविष्यवाण्या आपल्याला तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशापर्यंत आणतात त्यांचा उपयोग स्पष्ट करीत. पहिला व दुसरा संदेश नसताना तिसरा असू शकत नाही. हे संदेश आपण जगाला प्रकाशनांद्वारे, प्रवचनांद्वारे द्यावयाचे आहेत, भविष्यसूचक इतिहासाच्या धारेत जे झाले आहे आणि जे होणार आहे त्या गोष्टी दाखवून.” Selected Messages, book 2, 104.
भविष्यवाणीचे विद्यार्थी म्हणून आमचे कार्य म्हणजे पहिल्या आणि दुसऱ्या देवदूतांच्या संदेशांना एकत्र करून तिसऱ्या देवदूताचा संदेश बनवणे. पहिल्या दोन संदेशांशिवाय तिसरा संदेश असू शकत नाही, कारण “पहिला व दुसरा नसताना तिसरा असू शकत नाही.” हे ‘क्रमाच्या’ दृष्टीने सत्य आहे; कारण पहिला व दुसरा नसतील, तर तिसरा प्रत्यक्षात पहिलाच ठरतो. हे ‘आशयाच्या’ दृष्टीनेही सत्य आहे; कारण पहिल्या व दुसऱ्याची भविष्यसूचक वैशिष्ट्ये तिसऱ्याची वैशिष्ट्ये ओळखून देतात. गणिती दृष्टीने पहिला व दुसरा नसताना तिसरा नसतो, आणि भविष्यसूचक दृष्टीने, जर पहिल्या व दुसऱ्याचे मार्गचिन्हे वगळली गेली, तर तिसऱ्या देवदूतामध्ये कोणतीही मार्गचिन्हे राहत नाहीत.
“प्रकटीकरण १४ मधील संदेशांना देवाने भविष्यवाणीच्या रेषेत त्यांचे स्थान दिले आहे, आणि त्यांचे कार्य या पृथ्वीच्या इतिहासाच्या समाप्तीपर्यंत थांबायचे नाही. पहिल्या व दुसऱ्या देवदूताचा संदेश अजूनही या काळासाठी सत्य आहे, आणि त्यानंतर येणाऱ्या या संदेशाबरोबर ते समांतर चालणार आहेत. तिसरा देवदूत आपला इशारा मोठ्या आवाजाने जाहीर करतो. ‘या गोष्टींनंतर,’ योहान म्हणाला, ‘मी स्वर्गातून दुसरा एक देवदूत उतरून येताना पाहिला; त्याच्याकडे मोठा अधिकार होता, आणि पृथ्वी त्याच्या तेजाने प्रकाशमान झाली.’ या प्रकाशनात तिन्ही संदेशांचा प्रकाश एकत्रित झालेला आहे.” The 1888 Materials, 803, 804.
मिलराइटांच्या चळवळीत “भविष्यवाणीच्या इतिहासाच्या रेषेत भूतकाळी घडून गेलेल्या गोष्टी” आणि एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या चळवळीत “जे होणार आहे त्या गोष्टी” दाखविणे हे आमचे कार्य आहे.
“प्रभू जगताला त्याच्या अधर्माबद्दल शिक्षा करणार आहे. ज्यांना दिलेला प्रकाश व सत्य त्यांनी नाकारले आहे, त्या धार्मिक संस्थांनाही तो शिक्षा करणार आहे. पहिल्या, दुसऱ्या आणि तिसऱ्या देवदूतांच्या संदेशांना एकत्र करणारा महान संदेश जगाला द्यावयाचा आहे. हाच आपल्या कार्याचा मुख्य भार असावा.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, खंड 7, 950.
पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांच्या संदेशाचे एकत्रीकरण हेच ते आहे ज्यामुळे प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायातील देवदूत खाली उतरतो तेव्हा पृथ्वी प्रकाशमान होते. तिने असे म्हटले, “‘या गोष्टींनंतर,’ योहान म्हणाला, ‘मी दुसरा एक देवदूत स्वर्गातून खाली उतरताना पाहिला; त्याला मोठा अधिकार होता, आणि त्याच्या तेजाने पृथ्वी प्रकाशमान झाली.’ या प्रकाशनात, तिन्ही संदेशांचा प्रकाश एकत्र केला जातो.” “पृथ्वी” “प्रकाशमान” होण्याशी संबंधित हे “प्रकाशन” तेव्हाच साध्य होते जेव्हा “तिन्ही संदेशांचा प्रकाश एकत्र केला जातो.” ओळीवर ओळ, या तिन्ही संदेशांचे एकत्रीकरण करण्याचे कार्य—म्हणजे मिलराइट इतिहासाचा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या इतिहासाशी समांतर संबंध प्रस्थापित करून—हे तीन शापांच्या बाबतीतही साध्य केले जाणार आहे.
दुसऱ्या देवदूताने घोषित केलेला बाबेलचा पाडाव हा पहिल्या देवदूताच्या संदेशापासून वेगळा करता येत नाही. पहिल्या देवदूताच्या संदेशाने 1843 मध्ये ख्रिस्ताच्या द्वितीय आगमनाची ओळख करून दिली, आणि जेव्हा तो संदेश निष्फळ ठरला, तेव्हा त्या संदेशाच्या परिणामाने प्रोटेस्टंट मंडळ्यांचा पाडाव झाला. परिणाम हा दुसरा देवदूत होता; कारण हे पहिल्या देवदूताच्या संदेशाच्या निष्फळतेत होते. जर पहिला देवदूत नसता, तर दुसऱ्या देवदूताने घोषित केलेल्या बाबेलच्या पाडावालाही स्थान नसते. कारण आणि परिणाम यांना एकत्र बांधणारा घटक म्हणजे “समय” हा होता. “समय” (1843) प्रत्यक्षात आला नाही, आणि त्या अपयशामुळे “परिणाम” उत्पन्न झाला. “कारण” हे त्या चुकीत होते की, मिलरने ज्या तीन भविष्यवाण्या सुमारे 1843 च्या सुमारास समाप्त होतील असा अयोग्य निष्कर्ष काढला होता, त्यांची ओळख चुकीची केली होती. 1335, 2300, आणि 2520 वर्षांच्या त्या तीन भविष्यवाण्या 1843 मध्ये ख्रिस्त मेघांत येईल तेव्हाच समाप्त होतील, असा मिलरचा विश्वास होता. मिलरने चुकीने समजलेल्या समयविषयक भविष्यवाण्या निष्फळ ठरल्यावर, प्रोटेस्टंटांना पहिल्या देवदूताचा संदेश नाकारण्याचे कारण मिळाले, आणि दुसरा देवदूत आला. पहिला देवदूत हे “कारण” होते, आणि दुसरा हा “परिणाम” होता.
पहिल्या आणि दुसऱ्या देवदूतांचे संदेश वेगळे करता येत नाहीत, कारण भविष्यसूचक काळाद्वारे ते भविष्यवाणीच्या दृष्टीने एकमेकांशी जोडलेले आहेत. पहिला आणि दुसरा अनर्थदेखील “काळ” याद्वारे भविष्यवाणीच्या दृष्टीने एकमेकांशी जोडलेले आहेत. यातनांचा एकशे पन्नास वर्षांचा कालावधी दर्शविणारी पहिल्या अनर्थाची कालविषयक भविष्यवाणी नेमकी तेथेच संपते, जेथे प्राण घेणाऱ्या दुसऱ्या अनर्थाची तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवसांची कालविषयक भविष्यवाणी सुरू होते. कालविषयक भविष्यवाणी पहिला आणि दुसरा अनर्थ यांना, तसेच पहिल्या आणि दुसऱ्या देवदूतांच्या संदेशांनाही परस्परांशी जोडते.
पहिल्या आणि दुसऱ्या हायांच्या समयभविष्यवाण्यांच्या पूर्ततेमुळे पहिल्या देवदूताचा संदेश सामर्थ्यवान झाला आणि प्रकटीकरण दहा मधील देवदूत आपल्या तेजाने जगाला प्रकाशित करण्यासाठी खाली आला. पहिल्या देवदूताविषयी बोलताना, सिस्टर व्हाईट यांनी नोंद केले की तिला “सांगण्यात आले की त्याचे कार्य आपल्या तेजाने पृथ्वीला प्रकाशित करणे आणि देवाच्या येऊ घातलेल्या क्रोधाविषयी मनुष्याला इशारा देणे हे होते.” हेच प्रकटीकरण अठरा मधील तिसऱ्या देवदूताचे तंतोतंत कार्य आहे.
“तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या घोषणेत जो देवदूत एकरूप होतो, तो आपल्या तेजाने संपूर्ण पृथ्वी प्रकाशमय करणार आहे. येथे जगभर पसरलेल्या व्यापकतेचे आणि अभूतपूर्व सामर्थ्याचे कार्य भाकीत केले आहे. १८४०–४४ मधील आगमन-चळवळ ही देवाच्या सामर्थ्याची एक गौरवशाली प्रकटता होती; पहिल्या देवदूताचा संदेश जगातील प्रत्येक मिशनरी केंद्रापर्यंत पोहोचविण्यात आला होता, आणि काही देशांत सोळाव्या शतकातील धर्मसुधारणेपासून कोणत्याही भूमीत पाहावयास मिळाला नाही इतका महान धार्मिक जागर निर्माण झाला होता; परंतु तिसऱ्या देवदूताच्या अंतिम इशाऱ्याखाली होणाऱ्या सामर्थ्यशाली चळवळीपुढे हे सर्व मागे पडणार आहे.”
“हे कार्य पेंटेकोस्ताच्या दिवसातील कार्यासारखेच असेल. सुवार्तेच्या आरंभी पवित्र आत्म्याच्या ओतप्रोत वर्षावात जसा ‘पहिला पाऊस’ देण्यात आला, जेणेकरून त्या अमूल्य बियाण्याचा उगव होईल, तसेच तिच्या समाप्तीच्या वेळी पिकाच्या परिपक्वतेसाठी ‘उत्तरकाळचा पाऊस’ देण्यात येईल. ‘मग आपण जाणू, जर आपण परमेश्वरास जाणून घेण्याचा पाठपुरावा केला तर; त्याचे प्रकट होणे प्रभातकाळाप्रमाणे सिद्ध आहे; आणि तो पृथ्वीवर पडणाऱ्या पावसाप्रमाणे, म्हणजे उत्तरकाळच्या व पहिल्या पावसाप्रमाणे, आमच्याकडे येईल.’ होशेय 6:3. ‘म्हणून हे सियोनच्या लेकरांनो, आनंद करा आणि तुमचा देव परमेश्वर याच्यामध्ये हर्ष करा; कारण त्याने तुम्हांला योग्य प्रमाणात पहिला पाऊस दिला आहे, आणि तो तुम्हांकरिता पाऊस, म्हणजे पहिला पाऊस व उत्तरकाळचा पाऊस, पाडील.’ योएल 2:23. ‘शेवटच्या दिवसांत, देव म्हणतो, मी माझ्या आत्म्यापासून सर्व देहावर ओतीन.’ ‘आणि असे होईल की, जो कोणी परमेश्वराच्या नावाचा धावा करील त्याचा उद्धार होईल.’ प्रेषितांची कृत्ये 2:17, 21.”
“सुवार्तेचे महान कार्य त्याच्या प्रारंभी ज्या प्रकारे देवाच्या सामर्थ्याचे प्रकटीकरण झाले त्यापेक्षा कमी प्रकटीकरणाने समाप्त होणार नाही. सुवार्तेच्या प्रारंभी पूर्ववर्षावाच्या ओतप्रोत वर्षावात ज्या भविष्यवाण्या पूर्ण झाल्या, त्याच तिच्या समाप्तीच्या वेळी उत्तरवर्षावात पुन्हा पूर्ण होणार आहेत. येथे ते ‘शांतीदायक काळ’ आहेत, ज्यांकडे प्रेषित पेत्राने पुढे पाहिले, जेव्हा तो म्हणाला: ‘म्हणून तुम्ही पश्चात्ताप करा आणि वळा, म्हणजे तुमची पापे पुसून टाकली जातील, जेव्हा प्रभूच्या सान्निध्यापासून शांतीदायक काळ येतील; आणि तो येशूला पाठवील.’ प्रेषितांची कृत्ये 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.
पहिल्या आणि दुसऱ्या अनर्थासंबंधीच्या कालविषयक भविष्यवाण्यांची पूर्तता झाल्यामुळे, 1840 मध्ये पृथ्वीला आपल्या तेजाने प्रकाशमान करण्यासाठी देवदूत खाली उतरला आणि त्यामुळे पहिल्या देवदूताच्या संदेशाला सामर्थ्य प्राप्त झाले; तसेच तिसऱ्या अनर्थाची पूर्तता झाल्यामुळे, 9/11 रोजी पृथ्वीला आपल्या तेजाने प्रकाशमान करण्यासाठी देवदूत खाली उतरला आणि त्यामुळे तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाला सामर्थ्य प्राप्त झाले. समांतर उपयोजनात—ओळीवर ओळ—या दोन चळवळींची सांगड घातल्याने पृथ्वीला प्रकाशमान करण्याचे कार्य साध्य होते. तीन अनर्थांचा संदेशच तीन देवदूतांच्या संदेशाला सामर्थ्य देतो. हे संदेश दोन रेषांच्या स्वरूपात एकमेकांत गुंफलेले आहेत: एक अंतर्गत आणि दुसरी बाह्य. तीन देवदूत हे देवाच्या लोकांच्या कार्याचे प्रतिनिधित्व करतात आणि तीन अनर्थांच्या पूर्ततेमुळे त्यांच्या कार्याला सामर्थ्य प्राप्त होते. बाह्य रेषा म्हणजे इस्लाम आणि त्याचे भविष्यसूचक कार्य, तर अंतर्गत रेषा म्हणजे आपल्या लोकांमध्ये असलेला ख्रिस्त—गौरवाची आशा. याच कारणामुळे, शेवटच्या दिवसांतील आपल्या बारा पुत्रांच्या प्रतीकात्मकतेसंबंधी याकोबाने केलेल्या भविष्यवाणीत यहूदा गाढवाशी बांधलेला आहे.
आणि याकोबाने आपल्या पुत्रांना बोलावून म्हटले, “एकत्र जमत चला, म्हणजे शेवटच्या दिवसांत तुमच्यावर जे काही येणार आहे ते मी तुम्हांला सांगीन. एकत्र जमत चला, आणि ऐका, हे याकोबाचे पुत्रहो; आणि तुमचा पिता इस्राएल याचे वचन कान देऊन ऐका. … यहूदा, तुझी तुझे भाऊ स्तुती करतील; तुझा हात तुझ्या शत्रूंच्या मानेवर असेल; तुझ्या पित्याची संताने तुझ्यापुढे नतमस्तक होतील. यहूदा सिंहाचे पिल्लू आहे; हे माझ्या पुत्रा, तू भक्ष्यापासून वर आला आहेस; तो खाली वाकला, तो सिंहाप्रमाणे निजला, आणि वृद्ध सिंहाप्रमाणेही; त्याला कोण उठवील? शिलो येईपर्यंत यहूदाकडून राजदंड दूर जाणार नाही, किंवा त्याच्या पायांमधून विधिदाता नाहीसा होणार नाही; आणि लोकांची एकवटणी त्याच्याकडे होईल. तो आपले गाढवाचे पिल्लू द्राक्षवल्लीला बांधतो, आणि आपल्या गाढवीच्या पिल्लाला उत्तम द्राक्षवल्लीला; त्याने आपली वस्त्रे द्राक्षारसात धुतली, आणि आपले कपडे द्राक्षांच्या रक्तात धुतले; त्याचे डोळे द्राक्षारसामुळे लाल असतील, आणि त्याचे दात दुधामुळे शुभ्र असतील.” उत्पत्ति 49:1, 2, 8–12.
ख्रिस्त हा यहूदाच्या वंशातील सिंह आहे, ज्याने आपली वस्त्रे रक्तात धुतली, आणि जो “निवडक द्राक्षवल्ली” आहे, जी भविष्यसूचक रीतीने “गाढवाच्या पिल्लाशी” बांधलेली आहे. तीन धिक्कारांचा बाह्य संदेश तीन देवदूतांच्या अंतर्गत संदेशाशी बांधलेला आहे. पहिला व दुसरा देवदूत तिसऱ्या देवदूताच्या समांतर धावतात आणि पहिला व दुसरा धिक्कार तिसऱ्या धिक्काराच्या समांतर धावले पाहिजेत.
किल्ली
रोमन कॅथोलिक धर्माची प्राणघातक जखम लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याने बरी होते, तेव्हा इस्लामचा अंधकार जगावर आणणारी “किल्ली” म्हणजे निनवेची लढाई होय; हा रविवारचा कायदा म्हणजे प्रकटीकरण अकरामधील तो भूकंप होय, ज्यामध्ये तिसरे हाय अचानक येते. तो त्या भूकंपाच्या “घडीत” येतो.
आणि त्याच वेळी मोठा भूकंप झाला, आणि शहराचा दहावा भाग पडला; आणि त्या भूकंपात सात हजार माणसे ठार झाली; आणि उरलेले भयभीत झाले, आणि त्यांनी स्वर्गातील देवाला गौरव दिला. दुसरा हाय निघून गेला आहे; आणि पाहा, तिसरा हाय लवकर येत आहे. प्रकटीकरण ११:१३, १४.
रविवारचा कायदा जगासाठी श्वापदाच्या प्रतिमेसंबंधीच्या परीक्षेचा काळ सुरू करतो, आणि यशयाच्या तेविसाव्या अध्यायाच्या पूर्ततेनुसार आपली गाणी गाऊ लागणाऱ्या सोरच्या वेश्येचे स्मरण केले जात असताना, सहाव्या राज्यावरील विजयाची ओळख पटवून देणारी गुरुकिल्ली म्हणजे निनवेची लढाई होय. श्वापदाच्या प्रतिमेसंबंधीची परीक्षा ही अशी परीक्षा आहे की जिच्याद्वारे एखाद्या व्यक्तीचे सार्वकालिक भवितव्य निश्चित केले जाते, आणि कृपेचा काळ संपण्यापूर्वीच ते निश्चित केले जाते. मीखाएल उठून उभा राहतो तेव्हा जगासाठीचा कृपेचा काळ संपतो. प्रकटीकरण अध्याय तेरा, वचन बारा आणि त्यापुढील वचनांमध्ये वर्णन केलेल्या जगासाठीच्या श्वापदाच्या प्रतिमेसंबंधीच्या परीक्षेच्या काळाचे पूर्वप्रतिरूप अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांसाठीच्या श्वापदाच्या प्रतिमेसंबंधीच्या परीक्षेच्या काळात दिसून येते.
“धार्मिक स्वातंत्र्याची भूमी असलेली अमेरिका, जेव्हा विवेकबुद्धीवर बळजबरी करून आणि मनुष्यांना खोट्या शब्बाथाचा मान राखण्यास बाध्य करून पोपसत्तेशी एकरूप होईल, तेव्हा जगातील प्रत्येक देशातील लोक तिच्या उदाहरणाचे अनुसरण करण्यास प्रवृत्त होतील.” Testimonies, volume 6, 18.
संयुक्त संस्थानांतील पशूच्या प्रतिमेच्या परीक्षाकाळामुळे प्रकटीकरण सातमधील एक लाख चव्वेचाळीस हजार वेगळे केले जातात आणि त्यांच्यावर शिक्का मारला जातो; आणि जगासाठी पशूच्या प्रतिमेच्या परीक्षाकाळामुळे प्रकटीकरण सातमधील महान बहुसंख्येवर शिक्का मारला जातो.
“परकीय राष्ट्रे संयुक्त संस्थानांच्या उदाहरणाचे अनुसरण करतील. जरी ती पुढाकार घेत असली, तरी तोच संकटकाळ जगाच्या सर्व भागांतील आपल्या लोकांवर येईल.” Testimonies, volume 6, 395.
नीनवेच्या युद्धाद्वारे दर्शविलेली किल्ली जगासाठी प्रतिमेच्या परीक्षाकाळाची सुरुवात दर्शविते, तर त्याच वेळी ती संयुक्त संस्थानांसाठी प्रतिमेच्या परीक्षाकाळाचा शेवटही दर्शविते. नीनवेच्या युद्धाद्वारे दर्शविलेली एक किल्ली अथांग खाई उघडते, जी जगात टोळधाड म्हणून दर्शविलेल्या इस्लामच्या प्रलयकारी पुरास आणते. मध्यरात्रीच्या घोषणेच्या शेवटी असलेली ती किल्ली, मध्यरात्रीच्या घोषणेच्या प्रारंभी संयुक्त संस्थानांत हाच तोच खड्डा उघडणाऱ्या किल्लीचे प्रतीकात्मक प्रतिरूप आहे.
अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांतील किल्ली लेवीयच्या तेविसाव्या अध्यायात कर्णे वाजविण्याच्या सणाद्वारे दर्शविली आहे; त्या वेळी मध्यरात्रीच्या हाकेच्या घोषणेच्या आरंभी गाढवाला मोकळे सोडले जाते. नॅशव्हिलचे अग्निगोल येतात तेव्हा ती किल्ली फिरविली जाते. कर्णे वाजविण्याचा सण आणि इस्लामला मोकळे सोडले जाते तेव्हा नॅशव्हिलवर होणारा हल्ला ही रविवारच्या कायद्याच्या वेळी होणाऱ्या निनवेच्या लढाईची पूर्वसूचक प्रतिरूपे आहेत.
रविवारचा कायदा म्हणजे “मध्यरात्रीच्या” आरोळीच्या घोषणेची समाप्ती होय, कारण त्या वेळी ती आरोळी “मोठ्या आवाजातील” आरोळीत रूपांतरित होते, आणि त्या कालखंडाच्या आरंभाने त्याच्या अंताचे चित्रण करणे हे भविष्यवाणीनुसार अनिवार्य आहे. पहिल्या अनर्थाच्या काळात इस्लामने अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांची प्रतिरूपे असलेल्या रोमच्या सैन्यांना एकशे पन्नास वर्षे पीडा द्यायची होती. किल्ली (निनवेची लढाई) मध्यरात्रीच्या आरोळीच्या घोषणेचा आरंभ दर्शविते, तसाच तुताऱ्यांचा सणही तो आरंभ दर्शवितो. लेवीयच्या तेविसाव्या अध्यायात तुताऱ्यांचा सण आणि पेन्टेकॉस्ट—जो मंडपांचाही सण आहे—यांच्यामध्ये पंधरा दिवस आहेत. अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांतील श्वापदाच्या प्रतिमेच्या कसोटीच्या काळातील ते पंधरा दिवस पहिल्या अनर्थातील पीडेच्या एकशे पन्नास वर्षांशी अनुरूप आहेत. पंधरा हा एकशे पन्नासचा दशमांश आहे.
ते पंधरा दिवस (एकशे पन्नास वर्षे) हे तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवस यांचा कालावधी सुरू होतो तेव्हा संपतात. २२ ऑक्टोबर १८४४ पासून भविष्यसूचक कालगणना लागू राहिलेली नसल्यामुळे, यातनेची ती एकशे पन्नास वर्षे ही लेवीय पुस्तकाच्या तेविसाव्या अध्यायातील पंधरा दिवसांचे प्रतीक आहेत; या दिवसांची सुरुवात कर्णनादाच्या सणाने होते, त्यानंतर पाच दिवसांनी निशाणाचे आरोहण होते, त्यानंतर पाच दिवसांनी प्रायश्चित्तदिनाचा न्यायनिवाडा होतो आणि त्यानंतर पाच दिवसांनी पेन्टेकॉस्टचा वर्षाव होतो.
तेथे “मनुष्यांच्या तिसऱ्या भागाचा वध करण्यासाठी ठरविलेला तास, आणि दिवस, आणि महिना, आणि वर्ष” आरंभ होतो. “तास” हा त्या महान भूकंपाचा तास आहे, जो रविवारचा कायदा आहे. “दिवस” हा परमेश्वराच्या प्रतिफळाचा दिवस आहे, जेव्हा लाओदिकीय स्थितीतील सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट मंडळी प्रभूच्या मुखातून बाहेर टाकली जाते.
कारण ते विचारशून्य राष्ट्र आहेत; आणि त्यांच्यामध्ये काहीही समज नाही. अहो, ते शहाणे असते, हे त्यांनी समजून घेतले असते, आणि आपल्या शेवटाचा विचार केला असता! एक जण हजारांचा पाठलाग कसा करू शकेल, आणि दोघे दहा हजारांना पळवून कसे लावू शकतील, जर त्यांच्या खडकाने त्यांना विकले नसते, आणि परमेश्वराने त्यांना बंदिस्त केले नसते? कारण त्यांचा खडक आमच्या खडकासारखा नाही; आमचे शत्रू स्वतःच याचे न्यायाधीश आहेत. कारण त्यांची द्राक्षवेल सदोमच्या द्राक्षवेलीची आहे, आणि गमोऱ्याच्या शेतांची आहे; त्यांची द्राक्षे पित्ताची द्राक्षे आहेत, त्यांचे घड कडू आहेत. त्यांचा द्राक्षारस अजगरांचे विष आहे, आणि नागांचे निर्दयी विष आहे. हे माझ्याजवळ साठवून ठेवलेले नाही काय, आणि माझ्या खजिन्यांमध्ये मुद्रांकित करून ठेवलेले नाही काय? सूड आणि प्रतिफळ माझे आहे; योग्य वेळी त्यांचा पाय घसरेल; कारण त्यांच्या आपत्तीचा दिवस जवळ आला आहे, आणि त्यांच्यावर येणाऱ्या गोष्टी घाई करीत आहेत. कारण परमेश्वर आपल्या लोकांचा न्याय करील, आणि आपल्या सेवकांसाठी स्वतःला समजावील, जेव्हा तो पाहील की त्यांची शक्ती नाहीशी झाली आहे, आणि कोणीही बंदिस्त किंवा उरलेला नाही. मग तो म्हणेल, त्यांचे देव कोठे आहेत, तो खडक कोठे आहे ज्याच्यावर त्यांनी भरोसा ठेवला? अनुवाद 32:28–37.
भूकंपाची “वेळ” ही “त्यांच्या आपत्तीचा दिवस” आहे. हा अॅडव्हेंटिझममधील त्या लोकांवरील न्याय आहे, ज्यांना शेवटच्या दिवसांत वाढविल्या जाणाऱ्या ज्ञानाची समज नाही. त्यांनी आपले घर उभारण्यासाठी एका खोट्या खडकाची निवड केली आहे, आणि प्रत्यक्षात त्यांचा खडक वाळूच आहे.
“इशारा देण्यात आला आहे: 1842, 1843, आणि 1844 मध्ये संदेश आला तेव्हापासून ज्या विश्वासाच्या पायावर आपण बांधणी करीत आलो आहोत, तो पाया अस्थिर करणारी कोणतीही गोष्ट आत येऊ दिली जाऊ नये. मी या संदेशात होते, आणि तेव्हापासून आजपर्यंत देवाने आम्हाला जो प्रकाश दिला आहे त्याच्याशी सत्यनिष्ठ राहून मी जगासमोर उभी आहे. ज्या व्यासपीठावर आपले पाय ठेवले गेले, तेथून पाय काढून घेण्याचा आमचा विचार नाही; कारण दिवसेंदिवस आम्ही प्रभूचा शोध उत्कट प्रार्थनेने घेत राहिलो, प्रकाशाची याचना करीत राहिलो. तुम्हाला वाटते काय की देवाने मला जो प्रकाश दिला आहे तो मी सोडून देऊ शकेन? तो युगानुयुगांचा खडक याप्रमाणे असणार आहे. तो मला दिला गेला तेव्हापासून तो माझे मार्गदर्शन करीत आला आहे.” Review and Herald, April 14, 1903.
“महिना” हा पहिला महिना दर्शवितो.
म्हणून, हे सियोनच्या लेकरांनो, आनंद करा, आणि तुमचा देव परमेश्वर याच्यामध्ये उल्लास करा; कारण त्याने तुम्हांला योग्य प्रमाणात पहिला पाऊस दिला आहे, आणि तो तुम्हांकरिता पाऊस पाडील, पहिला पाऊस आणि उत्तरकालचा पाऊस, पहिल्या महिन्यात. आणि खळे गव्हाने परिपूर्ण होतील, आणि कुंडे द्राक्षारस व तेल यांनी ओसंडून वाहतील. आणि मी तुम्हांला ती वर्षे परत देईन जी टोळांनी खाल्ली, किड्यांनी, अळींनी आणि भुंग्यांनी—माझे ते मोठे सैन्य, जे मी तुमच्यामध्ये पाठविले होते. आणि तुम्ही विपुलतेने खाल, आणि तृप्त व्हाल, आणि तुमच्याशी अद्भुत रीतीने वागणाऱ्या तुमच्या देव परमेश्वराच्या नावाची स्तुती कराल; आणि माझे लोक पुन्हा कधीही लज्जित होणार नाहीत. आणि तुम्हांला कळेल की मी इस्राएलच्या मध्यभागी आहे, आणि मीच परमेश्वर, तुमचा देव आहे, आणि दुसरा कोणी नाही; आणि माझे लोक पुन्हा कधीही लज्जित होणार नाहीत. योएल 2:23–27.
रविवारच्या कायद्याच्या “घटिकेला” तिसऱ्या अनर्थाचा इस्लाम अनपेक्षितपणे प्रहार करतो, आणि लावदिकीयाई ॲडव्हेंटवाद लज्जित होतो, कारण त्याच्या अनुयायांनी सर्पाच्या खडकावर भरवसा ठेवलेला असतो. त्या वेळी, पहिल्या महिन्यात, शुद्ध केलेल्या लोकसमूहावर उत्तरवृष्टीचा वर्षाव होतो. त्या टप्प्यावर, नॅशव्हिलपासून पुढे झालेल्या यातनांनंतर, अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांचा वध होतो. नगरांच्या विनाशाच्या स्वरूपातील यातना सुरू होतात, आणि रविवारच्या कायद्याच्या घटिकेला बायबलमधील भविष्यवाणीतील सहावे राज्य म्हणून अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांचा अंत होतो (वध होतो), आणि त्याबरोबरच जगासाठी श्वापदाच्या प्रतिमेसंबंधीच्या कसोटीचा काळ सुरू होतो; मदतीला कोणीही नसताना आठव्या राज्याचा अंत होतो (वध होतो), तेव्हा हा काळ संपतो.
युफ्रेटीस नदी
युफ्रेटीस नदीचे प्रतीकात्मक संबंध इस्लामशी जोडलेले आहेत, आणि “युफ्रेटीस” याचा अर्थ “फलदायी, किंवा उसळून बाहेर पडणे” असा होतो. दुसऱ्या धिक्कारात युफ्रेटीस येथे बांधून ठेवलेले चार वारे सोडले जातात.
आणि सहाव्या देवदूताने कर्णा वाजविला, तेव्हा देवासमोर असलेल्या सोन्याच्या वेदीच्या चार शिंगांमधून येणारा एक आवाज मी ऐकला; तो कर्णा असलेल्या सहाव्या देवदूतास म्हणाला, “महान फरात नदीवर बांधून ठेवलेले ते चार देवदूत सोडून दे.” आणि ते चार देवदूत सोडण्यात आले; ते एका तासासाठी, एका दिवसासाठी, एका महिन्यासाठी, आणि एका वर्षासाठी तयार ठेवलेले होते, म्हणजे मनुष्यांच्या तृतीयांश भागाचा वध करावा. प्रकटीकरण ९:१३–१५.
युफ्रेटीस ही प्रतिज्ञात देशाची पूर्वेकडील सीमा दर्शवत होती, आणि भविष्यवाणीत इस्लाम हा “पूर्वेची मुले” असा आहे. त्यांचे भविष्यसूचक वैशिष्ट्य असे आहे की त्यांना आवर घातला जातो आणि मग मुक्त केले जाते; याची सुरुवात हागारला साराने आवर घातल्यापासून होते.
आणि देव म्हणाला, “तुझी पत्नी सारा तुला खरोखरच एक पुत्र प्रसवेल; आणि तू त्याचे नाव इसहाक ठेवशील; आणि मी त्याच्याबरोबर माझा करार सनातन करार म्हणून, आणि त्याच्या पश्चात त्याच्या संततीबरोबर स्थापित करीन. आणि इश्माएलाविषयी, मी तुझे ऐकले आहे: पाहा, मी त्याला आशीर्वाद दिला आहे, आणि त्याला फलद्रूप करीन, आणि त्याची अत्यंत वाढ करीन; तो बारा सरदार उत्पन्न करील, आणि मी त्याच्यापासून एक मोठे राष्ट्र निर्माण करीन.” उत्पत्ति 17:19, 20.
इश्माएलला फलद्रूप होण्यासाठी केले गेले, आणि युफ्रेटीस याचा अर्थ फलद्रूप असा होतो. पहिल्या हायच्या क्लेशाच्या एकशे पन्नास वर्षांच्या भविष्यवाणीच्या समाप्तीला, एक तास, एक दिवस, एक महिना आणि एक वर्ष या भविष्यवाणीची सुरुवात झाली, जेव्हा इस्लाम मनुष्यांच्या तृतीयांश भागास ठार करण्यासाठी सोडण्यात आला. रविवारच्या कायद्याच्या वेळी, बायबलमधील भविष्यवाणीतील सहावे राज्य ठार केले जाते, आणि ते आधुनिक रोमचा तृतीयांश भाग आहे. ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी, पहिल्या देवदूताच्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीच्या वेळी इस्लाम रोखून धरला गेला होता, आणि 9/11 रोजी तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीच्या वेळी तो सोडण्यात आला.
९/११ रोजी एक लाख चव्वेचाळीस हजार जणांवर शिक्का मारण्यास सुरुवात झाली; त्याच वेळी मृतांचा न्यायनिवाडा संपला आणि जिवंतांचा न्यायनिवाडा सुरू झाला. तिसऱ्या अनर्थाशी निगडित असलेल्या इस्लामला ९/११ रोजी मोकळे सोडण्यात आले, तेव्हा शिक्का मारण्याच्या काळात त्याला तत्काळ आवर घालण्यात आला.
“हे दर्शन 1847 मध्ये देण्यात आले, त्या वेळी शब्बाथ पाळणारे अॅडव्हेंट बंधू अतिशय थोडे होते, आणि त्यांपैकीही फार थोड्यांना असे वाटत होते की त्याचे पालन इतके महत्त्वाचे आहे की देवाच्या लोकांमध्ये आणि अविश्वासूंमध्ये भेदरेषा ओढली जावी. आता त्या दर्शनाची पूर्तता दिसू लागली आहे. येथे उल्लेख केलेला ‘त्या संकटसमयाचा आरंभ’ हा त्या समयास सूचित करीत नाही जेव्हा पीडा ओतल्या जाऊ लागतील, तर त्या ओतल्या जाण्यापूर्वीच्या थोड्याशा कालखंडास सूचित करतो, जेव्हा ख्रिस्त पवित्रस्थानात आहे. त्या वेळी, तारणकार्य समाप्तीकडे जात असताना, पृथ्वीवर संकट येत असेल, आणि राष्ट्रे संतप्त होतील, तरी तिसऱ्या देवदूताच्या कार्यात अडथळा येऊ नये म्हणून त्यांना आवर घातला जाईल. त्या वेळी ‘उत्तरवृष्टी,’ किंवा प्रभूच्या सान्निध्यातून येणारे ताजेपण, येईल, जेणेकरून तिसऱ्या देवदूताच्या मोठ्या घोषणेला सामर्थ्य मिळावे आणि सात शेवटच्या पीडा ओतल्या जातील त्या कालखंडात स्थिर राहण्यासाठी संतजन तयार व्हावेत.” Early Writings, 85.
परिक्षाकाळाच्या समाप्तीकडे नेणारा “लहान कालखंड” हा तो कालखंड आहे की ज्यामध्ये “ख्रिस्त पवित्रस्थानात आहे” आणि “तारणकार्य” “समाप्त” करीत आहे.
“प्रतिरूपात्मक व्यवस्थेत, जी ख्रिस्ताच्या बलिदानाची व याजकत्वाची सावली होती, पवित्रस्थानाचे शुद्धीकरण हे वार्षिक सेवाकार्यात महायाजकाकडून केले जाणारे शेवटचे कार्य होते. ते प्रायश्चित्तकार्याचा समारोप करणारे कार्य होते—इस्राएलमधून पाप दूर करणे किंवा काढून टाकणे. ते स्वर्गातील आपल्या महायाजकाच्या सेवाकार्यातील समारोपाच्या कार्याचे पूर्वचित्रण करीत होते, म्हणजे त्याच्या लोकांची पापे दूर करणे किंवा पुसून टाकणे; जी स्वर्गीय अभिलेखांमध्ये नोंदलेली आहेत. या सेवेत शोधकार्य, न्यायकार्य यांचा समावेश आहे; आणि ते सामर्थ्य व महान गौरवासह ख्रिस्त स्वर्गातील मेघांवर येण्याच्या अगोदरच होते; कारण तो येतो तेव्हा प्रत्येक प्रकरणाचा निर्णय झालेला असतो. येशू म्हणतो: ‘माझे प्रतिफळ माझ्याबरोबर आहे, प्रत्येकाला त्याच्या कर्माप्रमाणे देण्यासाठी.’ प्रकटीकरण 22:12. दुसऱ्या आगमनाच्या तात्काळ आधी होणारे हे न्यायकार्यच प्रकटीकरण 14:7 मधील पहिल्या देवदूताच्या संदेशात घोषित करण्यात आले आहे: ‘देवाचे भय धरा, आणि त्याला गौरव द्या; कारण त्याच्या न्यायाची वेळ आली आहे.’” द ग्रेट कॉन्ट्रोव्हर्सी, 352.
“त्याच्या लोकांच्या पापांचे पुसून टाकणे” हे जिवंतांच्या न्यायाच्या काळात घडते.
म्हणून पश्चात्ताप करा आणि वळा, म्हणजे तुमची पापे पुसून टाकली जातील, जेव्हा प्रभूच्या सान्निध्यातून ताजेतवानेपणाचे दिवस येतील; आणि तो येशू ख्रिस्तास पाठवील, जो पूर्वी तुम्हांला घोषित करण्यात आला होता; ज्याला स्वर्गाने सर्व गोष्टींच्या पुनःस्थापनेच्या काळापर्यंत स्वीकारून ठेवणे आवश्यक आहे, ज्याविषयी देवाने जगाच्या आरंभापासून आपल्या सर्व पवित्र संदेष्ट्यांच्या मुखाने सांगितले आहे. प्रेषितांची कृत्ये 3:19–21.
पश्चात्ताप करण्यासाठी मनुष्य जिवंत असला पाहिजे, आणि पेत्र येथे ज्याचा परिपूर्ण अर्थाने उल्लेख करीत आहे तो पश्चात्ताप “ताजेतवानेपणाचे दिवस येतील” तेव्हा घडतो. विश्रांती आणि ताजेतवानेपणा हा उत्तरकालीन पाऊस आहे, ज्यास प्रारंभ तेव्हा झाला जेव्हा प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायातील पराक्रमी दूत पृथ्वीला आपल्या गौरवाने प्रकाशित करण्यासाठी उतरला. तो पराक्रमी दूत ११ ऑगस्ट, १८४० चा पहिला दूतही होता, जो इस्लामला आवर घातला गेला तेव्हा उतरला, आणि तो दूत “येशू ख्रिस्तापेक्षा कमी असा कोणी व्यक्ती नव्हता.” “ताजेतवानेपणा” आणि “सर्व गोष्टींच्या पुनर्स्थापनेचे काळ” यांना प्रारंभ इस्लामला राष्ट्रांना क्रोधित करण्यासाठी मोकळे सोडण्यात येण्यापासून होतो, आणि त्यानंतर एक लाख चव्वेचाळीस हजारांवर शिक्का मारला जात असताना त्याला आवर घातला जातो. ९/११ हे ताजेतवानेपणा आणि विश्रांतीच्या काळांचे चिन्ह आहे, जो उत्तरकालीन पाऊस आहे, आणि ते “सर्व गोष्टींच्या पुनर्स्थापनेच्या” कालखंडालाही चिन्हांकित करते. जे पुनर्स्थापित केले जाते ती मंडळी आहे, जी १८६३ च्या बंडापासून लढाऊ मंडळी राहिली आहे, परंतु एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्का मारण्याच्या काळात ती विजयी मंडळी बनेल.
संघर्षरत मंडळी ही गहू आणि निदण यांचे मिश्रण आहे, आणि विजयी मंडळी ही पेन्टेकॉस्टच्या गव्हाच्या प्रथमफळाचे अर्पण आहे. ९/११ रोजी बलामने गाढवीला पहिल्यांदा मारले, आणि त्या अनपेक्षित हल्ल्यानंतर लगेचच बलामने (अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांनी) दहशतवादाविरुद्ध जागतिक युद्ध सुरू केले. ज्यांपासून तिसरा अनर्थ बनतो आणि जे तीन देवदूतांच्या संदेशांशी समांतरपणे चालतात, त्या तीन अनर्थांचे प्रतीक बलामची गाढवी आहे. त्यामुळे हे तीन अनर्थ भविष्यवाणीच्या दृष्टीने तीन देवदूतांच्या तीन टप्प्यांच्या अधीन आहेत. याच कारणास्तव, बलाम जेव्हा दुसऱ्यांदा गाढवीला मारतो, तेव्हा द्विगुणीकरण होते, जसे दुसऱ्या टप्प्यात नेहमीच घडते. प्राचीन काळातील प्रत्यक्ष गौरवशाली भूमी आणि आधुनिक काळातील आध्यात्मिक गौरवशाली भूमी यांच्या दोन द्राक्षमळ्यांदरम्यान, इस्लामने ७ ऑक्टोबर २०२३ रोजी इस्राएलवर प्रहार केला, आणि लगेचच गाझावर निर्बंध घालण्यात आले, आणि त्यानंतर इस्लाम नॅशव्हिलवर प्रहार करेल.
नॅशव्हिलवरील हल्ला हा बलामाच्या साक्षीत द्राक्षमळ्यांच्या दरम्यान घडणाऱ्या दोन अनपेक्षित हल्ल्यांपैकी दुसरा आहे. ज्या वेळी मध्यरात्रीच्या आरोळीचा संदेश दुसऱ्या देवदूताला येऊन मिळतो, त्या वेळचे भविष्यसूचक मार्गचिन्ह नॅशव्हिल दर्शवते. ख्रिस्ताचे दोन शिष्य (जे दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करतात) विजयोत्सवी प्रवेशाच्या आरंभी बांधलेले गाढव सोडतात, तेव्हा मध्यरात्रीच्या आरोळीचा संदेश सुरू होतो. ती मिरवणूक अखेरीस वधस्तंभापर्यंत पोहोचते, जो लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याच्या भूकंपाचे प्रतीक आहे; त्या वेळी संयुक्त राज्य अमेरिकेच्या इतिहासकाळात विस्मृतीत राहिल्यानंतर रोमची वेश्या बायबलमधील भविष्यवाणीतील सहाव्या राज्यावर विजय मिळवते.
रविवारच्या कायद्याच्या वेळी जेव्हा ती वेश्या आपली गीते गाऊ लागेल, तेव्हा निनवेच्या युद्धाची पुनरावृत्ती झालेली असेल आणि जगात श्वापदाच्या प्रतिमेसंबंधीच्या परीक्षाकाळाचा आरंभ दर्शविणारी किल्ली फिरविली गेलेली असेल. निनवेचे युद्ध म्हणजे मध्यरात्रीच्या आरोळीच्या उद्घोषणेचा अंत होय; त्यानंतर या उद्घोषणेचे रूपांतर तिसऱ्या देवदूताच्या मोठ्या आरोळीत होते. नॅशव्हिलवरील अचानक हल्ल्याने चिन्हांकित होणाऱ्या त्या कालखंडाच्या प्रारंभाचेही निनवेच्या युद्धाद्वारे पूर्वप्रतिमात्मक चित्रण झालेले असेल; कारण येशू, अल्फा आणि ओमेगा या नात्याने, नेहमीच प्रारंभाद्वारे अंताचे चित्रण करतो. भविष्यवाणीनुसार, नॅशव्हिलवरील हल्ल्यात रोमच्या पर्शियावरील अशा विजयाचे घटक अनिवार्यपणे असतील, ज्यामुळे इस्लामला पृथ्वी अंधकाराने भरून टाकता येईल. डोनाल्ड ट्रम्प हे रोमच्या प्रतिमेचे प्रतीक आहेत, त्यामुळे नॅशव्हिलवरील हल्ल्याशी संबंधित निनवेच्या युद्धात ते विजयी होतील; मात्र इस्लामच्या पुराला प्रतिकार करण्याचे त्यांचे सामर्थ्य क्षीण झालेले असेल.
रोनाल्ड रेगन यांना १९८९ मध्ये जी लढाई जिंकण्यात यश आले, ती म्हणजे दुसऱ्या महायुद्धाच्या अखेरीस सुरू झालेले शीतयुद्ध होते. ट्रम्प यांचे शीतयुद्ध ही पॅनियमची लढाई आहे, आणि ते रविवारच्या कायद्याच्या वेळी तिसऱ्या महायुद्धाकडे घेऊन जाते, ज्याचे पूर्वप्रतिरूप ॲक्टियमच्या लढाईतून तसेच निनवेच्या लढाईतून दर्शविले गेले आहे. पॅनियमच्या लढाईतून दर्शविलेले ट्रम्प यांचे शीतयुद्ध राज्यघटनेत चर्च आणि राज्यसत्ता यांना विभक्त ठेवणारी “भिंत” पाडण्याकडे नेते, ज्याचे पूर्वप्रतिरूप १९८९ मध्ये बर्लिनची “भिंत” पाडली जाण्यातून दर्शविले गेले आहे.
नॅशव्हिल त्या टप्प्याचे प्रतिनिधित्व करते, जेथे बलामाची गाढवी बलामाचा पाय भिंतीवर दाबून चिरडते; अशा रीतीने भिंतीपाशी पंगू होण्याचा प्रसंग सूचित होतो. मध्यरात्रीच्या हाकेचा कालखंड राज्यघटनेतील विभाजनाच्या भिंतीवर धडकणाऱ्या एका घटनेने सुरू होतो; अशा प्रकारे, श्वापदाची प्रतिमा उभारण्याच्या प्रक्रियेच्या अखेरीस विभाजनाची भिंत पाडली जाण्याचे पूर्वप्रतिरूप दर्शविणाऱ्या मार्गचिन्हाद्वारे, श्वापदाची प्रतिमा (चर्च व राज्य यांचा संयोग) उभारण्याच्या प्रक्रियेचा प्रारंभ चिन्हांकित होतो. डोनाल्ड ट्रम्प एका कार्यकारी आदेशाद्वारे भविष्यसूचक रीतीने बोलतील; १७९८ च्या परकीय नागरिक व राजद्रोहविषयक अधिनियमांप्रमाणेच, हा आदेश रविवारच्या कायद्याच्या वेळी होणाऱ्या बोलण्याचे पूर्वप्रतिरूप असेल. ते तेथे डेमोक्रॅटिक पक्षातील जागतिकतावाद्यांचा आणि रिपब्लिकन पक्षातील त्यांचे समकक्ष असलेल्या रिनो जागतिकतावाद्यांचा पराभव करतील. निनवेच्या लढाईतील पारस हे ज्यांचे पूर्वप्रतिरूप आहे, अशा शत्रूंवरील त्यांचा विजय राजकीय युद्धातील दोन्ही बाजूंचे बळ इतके क्षीण करील की, त्या भूमीवर सर्वत्र पसरणाऱ्या इस्लामच्या टोळांना प्रतिकार करण्यासाठी आवश्यक असलेले सामर्थ्य त्यांच्यात उरणार नाही. ट्रम्प यांचा चिरडलेला पाय म्हणजे मध्यरात्रीच्या हाकेच्या घोषणेच्या प्रारंभीची भिंत होय, जी अखेरीच्या भिंतीकडे नेते.
पुढील लेखात आपण या तीन हायांचा विचार पुढे चालू ठेवू.