627, 632 आणि 637

तळरहित खड्डा उघडणारी “किल्ली” म्हणजे निनेवेची लढाई होय, जी मोहम्मद यांचा 632 मध्ये मृत्यू होण्याच्या पाच वर्षे आधी, 627 मध्ये पूर्ण झाली. पाच वर्षांनी, 637 मध्ये, मुस्लिम सैन्याने पारसची राजधानी जिंकली; निनेवेच्या लढाईत सहभागी झालेल्या दोन महान महासत्तांपैकी ती एक होती. या घटनेमुळे मध्यपूर्वेतील सत्तासंतुलनात नाट्यमय बदल घडून आला. 627 मधील निनेवेच्या लढाईमुळे पारसी साम्राज्याची शक्ती क्षीण झाली, आणि दहा वर्षांनी पारसी साम्राज्याचा अंत झाला.

अपमान—782

इ.स. ६३२ मध्ये मोहम्मदच्या मृत्यूनंतर दीडशे वर्षांनी, इ.स. ७८२ मधील अब्बासी मोहिमेत, अब्बासी सैन्याने (अंदाजे सुमारे ९५,००० सैनिक) आशिया मायनरमधील (आधुनिक तुर्की) बायझंटाईन प्रदेशावर प्रचंड आक्रमण केले. ते पुढे सरकत कॉन्स्टँटिनोपलच्या समोर, थेट बॉस्फोरस सामुद्रधुनीपलीकडे असलेल्या क्रायसोपोलिसपर्यंत पोहोचले—म्हणजेच ते बायझंटाईन राजधानीच्या अत्यंत जवळ आले. सम्राज्ञी आयरीनच्या अधिपत्याखालील बायझंटाईनांना गंभीर पराभव पत्करावा लागला. परिणामी, बायझंटाईनांना अपमानास्पद अशा तीन वर्षांच्या तहावर स्वाक्षरी करण्यास भाग पाडले गेले; त्यानुसार त्यांनी दरवर्षी मोठी खंडणी (अंदाजे ७०,०००–९०,००० सोन्याचे दिनार) देण्यास, तसेच रेशमी वस्त्रे आणि ओलीस सुपूर्द करण्यास मान्यता दिली. ही मोहीम ८व्या शतकात बायझंटाईन भूभागांवरील अब्बासी अतिक्रमणांपैकी सर्वांत मोठ्या आणि सर्वाधिक यशस्वी मोहिमांपैकी एक होती. तिने अब्बासी खिलाफतीची वाढती सत्ता आणि बायझंटाईन साम्राज्याचा सुरू असलेला ऱ्हास ठळकपणे दाखवून दिला.

पाच महिने

प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायात, एकशे पन्नास वर्षांच्या समतुल्य असलेल्या “पाच महिने” या कालावधीचा उल्लेख दोनदा आला आहे: एकदा पाचव्या वचनात आणि पुन्हा दहाव्या वचनात.

आणि त्यांना असे देण्यात आले की त्यांनी त्यांना ठार मारू नये, तर पाच महिने त्यांना यातना द्याव्यात; आणि त्यांची यातना मनुष्याला विंचू दंश करतो तेव्हाच्या विंचवाच्या यातनेसारखी होती. आणि त्या दिवसांत माणसे मृत्यूचा शोध करतील, पण तो त्यांना सापडणार नाही; आणि ते मरण्याची इच्छा धरतील, पण मृत्यू त्यांच्यापासून पळून जाईल. आणि त्या टोळांचे आकार युद्धासाठी सिद्ध केलेल्या घोड्यांसारखे होते; आणि त्यांच्या डोक्यांवर जणू काही सोन्यासारखे मुकुट होते, आणि त्यांचे चेहरे मनुष्यांच्या चेहऱ्यांसारखे होते. आणि त्यांना स्त्रियांच्या केसांसारखे केस होते, आणि त्यांचे दात सिंहांच्या दातांसारखे होते. आणि त्यांना लोखंडी कवचांसारखी जणू काही कवचे होती; आणि त्यांच्या पंखांचा आवाज युद्धाकडे धावणाऱ्या अनेक घोड्यांच्या रथांच्या आवाजासारखा होता. आणि त्यांना विंचवांसारख्या शेपट्या होत्या, आणि त्यांच्या शेपट्यांत नांगी होत्या; आणि पाच महिने माणसांना इजा करण्याचे सामर्थ्य त्यांच्यात होते. प्रकटीकरण 9:5–10.

प्रकटीकरण ग्रंथाच्या नवव्या अध्यायातील पाचव्या कर्णनादामध्ये दीडशे वर्षांचे दोन वेगळे भविष्यसूचक कालखंड आहेत. पहिला कालखंड ६३२ मध्ये मोहम्मदाच्या मृत्यूपासून पूर्वीय रोमच्या सम्राज्ञी आयरीनच्या ७८२ मधील अपमानापर्यंत आहे. नववा अध्याय इस्लामच्या उदयाची अतिशय तपशीलवार रीतीने ओळख करून देतो. ६०६ मध्ये जमातींच्या एकीकरणापासून, ६२७ मधील निनवेच्या लढाईपर्यंत, ६३२ मध्ये मोहम्मदाच्या मृत्यूपर्यंत, आणि नंतर ६३७ मध्ये पारस्याच्या पराभवापर्यंत, इस्लामचा उदय आणि पतन देवाच्या भविष्यसूचक वचनामध्ये काळजीपूर्वक अनुसरला आहे. अरेबियातील इस्लाम ही यातनेच्या पहिल्या दीडशे वर्षांच्या भविष्यवाणीतील सत्ता आहे. ६०६ मध्ये मोहम्मदाने जमातींचे एकीकरण केले; त्यानंतर ६२७ मध्ये निनवेची “कळीची” लढाई झाली; त्यापाठोपाठ सुमारे ६२८ मध्ये पारस्य आणि रोम या दोहोंच्या अस्ताच्या संदर्भात मोहम्मदाने केलेली भविष्यवाणी; आणि मग ६३२ मध्ये त्याचा मृत्यू. या तारखा इस्लामच्या प्रवाहातील घटनांचा एक विशिष्ट अनुक्रम दर्शवितात.

इ.स. ६३२ मध्ये मोहम्मद मरण पावल्यानंतर एकशे पन्नास वर्षांनी, इस्लामचे सामर्थ्यकेंद्र अरेबियाहून तुर्कस्तानाकडे सरकले, कारण त्याने पूर्व रोमला मागे ढकलत कॉन्स्टँटिनोपलपर्यंत परत नेले. पहिले शाप अरेबियाच्या इस्लामचे प्रतिनिधित्व करीत होते, आणि दुसरे शाप तुर्कस्तानाच्या इस्लामचे प्रतिनिधित्व करीत होते. पहिल्या शापाच्या अंतर्गत, एकशे पन्नास वर्षांच्या या दोन्ही कालभविष्यवाण्या अरेबियाचा इस्लाम आणि तुर्कस्तानाचा इस्लाम यांतील भेद ओळखून देतात, जसे त्याच सत्यातील तोच भेद पहिल्या आणि दुसऱ्या शापामधील भिन्नत्वात दर्शविला आहे.

पहिली एकशे पन्नास वर्षे पर्शियाच्या पतनाने सुरू झाली आणि रोम कॉन्स्टँटिनोपलच्या भिंतींमध्ये अडकून पडल्याने समाप्त झाली. दुसरा एकशे पन्नास वर्षांचा कालखंड निकोमिडिया येथे उस्मानच्या (ज्याला ओत्तमान असेही म्हणतात) विजयाने सुरू झाला. निकोमिडिया येथील ऑट्टोमान विजयाचा संदर्भ निकोमिडियाच्या वेढ्याशी आहे (आधुनिक इझमित, तुर्की), जो १३३३ ते १३३७ या काळात घडला, जेव्हा सुलतान ओर्हान गाझी (उस्मान पहिला, ऑट्टोमान बेयलिकचा संस्थापक, याचा पुत्र) याने निकोमिडिया या महत्त्वाच्या बायझँटाईन शहराला वेढा घातला. हे शहर अनेक वर्षे तग धरून राहिले, परंतु अखेरीस उपासमार आणि रसद-अभावामुळे १३३७ मध्ये शरण आले. बायझँटाईन तुकडीला कॉन्स्टँटिनोपलकडे निघून जाण्याची परवानगी देण्यात आली. आशिया मायनर (अनातोलिया) मध्ये निकोमिडिया हे बायझँटाईनचे शेवटच्या प्रमुख बालेकिल्ल्यांपैकी एक होते. त्याच्या पतनाने पश्चिम अनातोलियाच्या बहुतांश भागावरील बायझँटाईन नियंत्रण प्रत्यक्षात समाप्त झाले. या विजयामुळे ऑट्टोमानांना बिथिनिया येथे आपली सत्ता सुदृढ करता आली आणि बोस्फोरस सामुद्रधुनीकडे पुढे विस्तार करता आला. हा विजय कॉन्स्टँटिनोपलवरील अखेरच्या ऑट्टोमान जिंकण्याकडे नेणारा एक महत्त्वाचा टप्पा ठरला (जे एक शतकाहून अधिक काळानंतर, १४५३ मध्ये घडले). हा वेढा अनेकदा त्या प्रारंभीच्या निर्णायक विजयांपैकी एक मानला जातो, ज्यांनी लहान ऑट्टोमान बेयलिकचे रूपांतर एका उदयोन्मुख प्रादेशिक सत्तेत केले.

पहिल्या कर्ण्याच्या अंतर्गत येणारा दुसरा एकशे पन्नास वर्षांचा कालखंड २७ जुलै १४४९ रोजी संपला, तेव्हा अखेरच्या कॉन्स्टंटाईनने पूर्व रोमच्या सिंहासनावर आरूढ होण्यासाठी इस्लामी सुलतानाची परवानगी मागितली; अशा प्रकारे, प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायातील दोन “पाच महिन्यांच्या” कालखंडांपैकी पहिल्या एकशे पन्नास वर्षांच्या कालखंडाच्या अखेरीस सम्राज्ञी आयरीनला जो अपमान सहन करावा लागला होता, तसाच अपमान त्यालाही सहन करावा लागला. ‘सम्राज्ञी आयरीन’ आणि ‘अखेरचा कॉन्स्टंटाईन’ यांना सहन करावा लागलेला अपमान हा ऑटोमनांना नंतर सहन कराव्या लागलेल्या अपमानाचे पूर्वरूप होता; दुसऱ्या आपत्तीच्या कालविषयक भविष्यवाणीचा कालावधी संपला तेव्हा त्यांनी इजिप्तकडून असलेल्या धोक्यापासून संरक्षण मिळविण्यासाठी युरोपातील चार महासत्तांकडे संरक्षण मागितले होते.

पँथिऑन

दानियेल आठवा अध्याय आणि अकरावा वचनातील “त्याच्या पवित्रस्थानाचे स्थान खाली पाडण्यात आले” हा वाक्यांश कॉन्स्टंटाईनद्वारे पूर्ण झाला, असे अग्रदूतांनी योग्य रीतीने समजले आणि शिकविले.

होय, त्याने स्वतःस सैन्याच्या अधिपतीपर्यंत मोठे केले; आणि त्याच्याद्वारे नित्य अर्पण काढून टाकण्यात आले, आणि त्याच्या पवित्रस्थानाचे स्थान पाडून टाकण्यात आले.

येथे ओळखलेले “पवित्रस्थान” म्हणजे रोम शहरातील पॅन्थिऑन मंदिर होय, आणि त्या मंदिराचे “स्थान” म्हणजे रोम होय. इ.स. 330 मध्ये कॉन्स्टन्टाईनने आपल्या साम्राज्याची राजधानी कॉन्स्टँटिनोपलकडे हलविण्याचा निर्णय घेतला, तेव्हा रोम “पाडून टाकले” गेले. अकरावे वचन प्रकटीकरण तेरावा अध्याय दुसरे वचन याच्याशी संबंधित आहे आणि तेच त्याच घटनेची ओळख करून देते.

आणि मी जे पशू पाहिले ते चित्त्यासारखे होते, आणि त्याचे पाय अस्वलाच्या पायांसारखे होते, आणि त्याचे तोंड सिंहाच्या तोंडासारखे होते; आणि त्या अजगराने त्याला आपले सामर्थ्य, आपला सिंहासनाधिकार, आणि मोठा अधिकार दिला.

अजगर म्हणजे पगन रोम होय, आणि पगन रोमने इ.स. ३३० मध्ये आपली अधिकाराची “आसन” रोमन चर्चकडे दिली, जेव्हा त्याने राजधानी पूर्वेकडे हलविली; अशा प्रकारे एक सत्ताशून्यता निर्माण झाली, ज्याचा पापल चर्चने आनंदाने लाभ घेतला. जेव्हा आपण पूर्व रोमन साम्राज्याची रेषा इ.स. ३३० पासून १४५३ पर्यंत मांडतो, तेव्हा आपल्याला आढळते की पूर्व रोमन साम्राज्याच्या भविष्यवाणीच्या आरंभी, कॉन्स्टंटाईनने रोमचा त्याग केल्यामुळे रोम शहराचा अपमान झाला. तो अपमान इ.स. ७८२ मध्ये सम्राज्ञी आयरीनच्या काळात, यातनेच्या पहिल्या एकशे पन्नास वर्षांच्या समाप्तीला, पुन्हा घडून आला. हे दोन्ही अपमान कॉन्स्टंटाईन शेवटचा याच्याद्वारे पुन्हा घडले.

विलक्षण उदय आणि पतन

प्रकटीकरण नऊमधील पाचवा आणि सहावा कर्णा पूर्व रोमच्या पतनाची सविस्तर माहिती देतात, आणि त्याचबरोबर इस्लामच्या उदय व पतनाचाही वृत्तांत नोंदवितात. दानियेल आणि प्रकटीकरण या पुस्तकांमधील राज्यांचा “उदय व पतन” अभ्यास करण्यास प्रेरणा आपल्याला सांगते. त्या राज्यांच्या स्वतःच्या वैशिष्ट्यपूर्ण “उदय व पतनांशी” निगडित अशी त्यांची स्वतंत्र लक्षणे आहेत. यहूदाचे पतन यरुशलेमवरील तीन आक्रमणांमुळे घडवून आणले गेले. इब्री लोकांना बाबेलमध्ये नेण्यात आले, आणि ते तीन फर्मानांखाली परत येतील; हीच ती सुरुवात ठरेल त्या 2,300 वर्षांची, ज्यांनी 1798 ते 1844 या काळात इतिहासात येणाऱ्या तीन देवदूतांपर्यंत नेले. बाबेल एका रात्रीत पडले. रोम विघटित झाले, आणि त्या विघटनामध्ये रोमचे दोन पैलू पश्चिम किंवा पूर्व रोम या स्थानांतर्गत मांडले गेले. दानियेल अकराच्या पहिल्या तृतीयांशातील प्टोलेमिक साम्राज्य आणि सेल्यूसिड साम्राज्याचा उदय व पतन हा पोपसत्ताक रोमच्या उदय व पतनाचा प्रतिरूप ठरतो. ती साक्ष केवळ अलेक्झांडरची आणि ग्रीसच्या विघटनाची कथा ज्या निष्कर्षाला पोहोचते तोच आहे. रोमप्रमाणे नव्हे, ग्रीस चार भागांत विभागले गेले, जे अखेरीस दोन झाले. रोम पूर्व व पश्चिम अशा दोन भागांत विभागले गेले, आणि त्यानंतर पश्चिम रोमचे भविष्यवाणीनुसार तीन भाग करण्यात आले, जे रोमच्या त्रिविध शासनाचे प्रतिनिधित्व करतात. पूर्व रोमबाबत, कॉन्स्टन्टाईनने आपले राज्य आपल्या तीन पुत्रांमध्ये विभागले. स्पष्टपणे पश्चिम व पूर्व रोम या समांतर रेषा असून त्या रोमन चर्च आणि रोमन राज्य यांचे प्रतिनिधित्व करतात. त्या द्विविध विभागणीबरोबरच आणखी एक त्रिविध विभागणीही आहे. ग्रीस चारांपासून दोन झाले, बाबेल एका रात्रीत पडले, यहूदा तीन आक्रमणांनी पडले. इस्लामच्या बाबतीत, त्यांचा “उदय” हा “सोडून देणे” असा चित्रित केला आहे, आणि त्यांचे “पतन” हे “आवर घालणे” असे आहे.

त्यांचा उदय मोहम्मदपासून सुरू झाला आणि त्यांना ११ ऑगस्ट १८४० रोजी रोखण्यात आले. ९/११ च्या वेळी त्यांना मोकळे सोडण्यात आले आणि लगेचच रोखण्यात आले. अलीकडेच ७ ऑक्टोबर २०२३ रोजी त्यांना मोकळे सोडण्यात आले आणि तेव्हापासून त्यांना गाझामध्ये रोखण्यात आले आहे. श्वापदाच्या प्रतिमेची स्थापना सूचित करण्यासाठी इस्लामला पुन्हा मोकळे सोडण्यात येईल. प्रकटीकरणाच्या पुस्तकातील नवव्या ते अकराव्या अध्यायांत दर्शविलेली इस्लामच्या भविष्यसूचक इतिहासाची कालरेषा तिसऱ्या अनर्थाशी संबंधित इस्लामच्या भविष्यसूचक इतिहासाची ओळख पटवून देते. ‘तिसऱ्या अनर्थाशी संबंधित इस्लामचा भविष्यसूचक इतिहास’ सातव्या तसेच तिसऱ्या देवदूताद्वारेही दर्शविला जातो. २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी तिसऱ्या देवदूताचे आगमन झाले, तेव्हा सातवा देवदूत कर्णा वाजवू लागला. ९/११ च्या वेळी तिसरा देवदूत आणि तिसरा अनर्थ यांचे भविष्यसूचक इतिहासात आगमन झाले. ९/११ पासून रविवारच्या कायद्यापर्यंत पहिल्या आणि दुसऱ्या अनर्थांच्या भविष्यसूचक इतिहासाची पुनरावृत्ती होत आली आहे आणि अजूनही होत आहे.

निनवेच्या लढाईची “किल्ली” रोम आणि पर्शिया या दोन सत्तांना इस्लामशी थेट व अविभाज्यपणे जोडते. पवित्र शास्त्रातील इतर कोणत्याही उताऱ्यापेक्षा निनवे पश्चिम आणि पूर्व रोम या दोहोंचा क्रमाक्रमाने होणारा अंत अधिक स्पष्टपणे दर्शवते.

हेरोद हा अजगराचे प्रतीक आहे; तो रोमचे प्रतिनिधित्व करत होता. जगाच्या अंतकाळातील अजगर म्हणजे संयुक्त राष्ट्रसंघ होय. रविवारचा कायदा लागू होतो तेव्हा सहावे राज्य कोसळते आणि सातव्या राज्याचा आरंभ होतो, परंतु स्वतःच्याच वाढदिवसाच्या समारंभात ते आपले राज्य आठव्या राज्याच्या स्वाधीन करतात. सातवे राज्य नुकतेच जन्माला आलेले असते, आणि ते लगेचच आपले राज्य एका तासासाठी बाबेलच्या वेश्येच्या स्वाधीन करण्यास संमती देते; हेरोदाने सलोमेला आपल्या राज्याचा जास्तीत जास्त अर्धा भाग देण्याचे वचन देणे हे याचे प्रतिरूप आहे.

जिथे अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांचे पतन होते, तिथेच संयुक्त राष्ट्रसंघाचा जन्म होतो आणि त्रिपक्षीय युती अमलात आणली जाते. हेरोद हा अजगर आहे, हेरोदिया ही पोपशाही आहे, आणि अमेरिकेची संयुक्त संस्थाने म्हणजे सलोमी होय. हेरोदाचा वैवाहिक संबंध अवैध होता, कारण त्याने आपल्या भावाच्या पत्नीशी विवाह केला होता; आणि भविष्यसूचक पातळीवर सलोमीशी त्याचे निकटच्या नात्यातील निषिद्ध लैंगिक संबंध होते, कारण ती नाचत असताना तो तिच्याविषयी कामवासना बाळगत होता, हे स्पष्ट आहे. अजगराचे आई आणि मुलगी या दोघींशीही संबंध आहेत. पश्चिमेकडील आणि पूर्वेकडील रोम हे अनुक्रमे चर्चचा कारभार आणि राज्यकारभार यांचे प्रतिनिधित्व करतात, हे ठरवताना ही बाब लक्षात घेणे महत्त्वाचे आहे. बायबलच्या भविष्यवाणीतील चौथे राज्य असलेल्या रोमने भविष्यसूचक रीतीने पोपशाहीला सिंहासनावर बसविले, आणि असे करताना ते अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांचे पूर्वरूप ठरले; ही संयुक्त संस्थाने पुन्हा एकदा पोपशाहीला सिंहासनावर बसवतील.

इ.स. 330 ते 476 या काळातील पश्चिम रोमचा क्रमाक्रमाने झालेला ऱ्हास, इ.स. 1798 ते रविवारच्या कायद्यापर्यंत संयुक्त संस्थानांचा क्रमाक्रमाने होणारा ऱ्हास दर्शवितो. “330” हे वर्ष आणि “1798” हे वर्ष, ही दोन्ही दानियेलाच्या पुस्तकात “नियुक्त काळ” किंवा “अंतकाळ” अशी संबोधिलेली भविष्यवाणीय मार्गचिन्हे आहेत. इ.स. 330 हे पश्चिम आणि पूर्व रोम यांच्या आरंभाचे चिन्ह आहे. दोघांचाही शेवट हा रोमन नेत्याच्या नम्रतेत होतो, जसे आरंभी कॉन्स्टंटाइनने रोम नगराला नमविले. इ.स. 476 हे एका भविष्यवाणीय कालखंडाचा शेवट होते, जो दाखवितो की रोमची प्रतिष्ठित राजकीय रचना तीन टप्प्यांत कशी विघटित झाली. हा कालखंड इ.स. 330 मध्ये त्या नगराच्या नाकारल्या जाण्याने सुरू झाला; त्यानंतर त्यांच्या संपूर्ण राजकीय संरचनेचे अपमानित होणे घडले—त्यांचे गौरवशाली प्रजासत्ताक, जे प्राचीन रोमचा प्रमुख अभिमानबिंदू होते, ते मोडून काढण्यात आले—आणि अखेरीस तो इ.स. 476 पर्यंत पोहोचला, जेव्हा रोमवर राज्य करणारा प्रत्यक्ष रोमन रक्तवंशातील शासक पुन्हा कधीच राहणार नव्हता. इ.स. 330 मध्ये आरंभ होणाऱ्या रोमच्या दोन रेषा, आणि ज्या उताऱ्यात त्या दोन रेषा मांडलेल्या आहेत, त्यात पाच महिन्यांच्या दोन भविष्यवाणीय रेषांचाही समावेश आहे. पश्चिम रोमची रेषा क्रमाक्रमाने होणाऱ्या नम्रतेने सुरू होते आणि त्याच क्रमाक्रमाने होणाऱ्या नम्रतेने समाप्त होते. पूर्व रोमची रेषा देखील क्रमाक्रमाने होणाऱ्या नम्रतेने सुरू होते आणि इ.स. 1449 मध्ये, जेव्हा शेवटच्या कॉन्स्टंटाइनने राज्य करण्याची परवानगी मागितली, तेव्हा त्याच क्रमाक्रमाने होणाऱ्या नम्रतेने समाप्त होते.

पाच महिन्यांच्या कालखंडांपैकी एका कालखंडाची परिणती म्हणजे भविष्यवाणीचा केंद्रबिंदू म्हणून अरबी इस्लामचा अंत आणि 782 मध्ये तुर्की इस्लामचा आरंभ. त्या वर्षी सम्राज्ञी आयरीनचा अपमान होतो; पाच महिन्यांच्या दुसऱ्या भविष्यवाणीच्या अखेरीस झालेल्या अखेरच्या कॉन्स्टंटाइनच्या अपमानाशी हा अपमान सुसंगत आहे. पंधरा वचनांच्या एकाच वृत्तान्तात पाच महिन्यांच्या दोन भविष्यवाण्या आहेत. एक भविष्यवाणी अरबस्तानातील इस्लामचा इतिहास चित्रित करते; तर दुसरी, तुर्कस्तानातील इस्लामचा. दोन्हींचा समारोप पूर्व रोमच्या अपमानाने होतो. एका भविष्यवाणीचा समारोप एका स्त्रीचा अपमान होण्यातून, तर दुसरीचा एका पुरुषाचा अपमान होण्यातून प्रत्यक्षात आला. ओळीला ओळ जुळवून त्या पूर्व रोमच्या चर्चचा आणि राज्यसत्तेचा अपमान दर्शवतात. हे दोन्ही अपमान पहिल्या अनर्थातील इस्लाममुळे घडून येतात. 1449 मध्ये अखेरच्या कॉन्स्टंटाइनचा झालेला अपमान चार वर्षांच्या एका कालखंडाची सुरुवात करतो; हा कालखंड 1453 मध्ये कॉन्स्टँटिनोपलची तटबंदी कोसळल्याने संपतो. 1449 हे वर्ष अपमानाचे द्योतक आहे, आणि 1453 मध्ये तटबंदी कोसळते व एका राज्याचा अंत होतो.

मोहम्मद यांचा मृत्यू

अकराव्या वचनातील “त्यांच्यावर एक राजा होता” या वाक्यांशात ज्याला राजा म्हणून ओळखले गेले आहे, त्या मोहम्मदाच्या मृत्यूपासून पाच महिन्यांच्या दोन कालखंडांपैकी एक कालखंड सुरू होतो.

त्यांच्यावर एक राजा होता, जो अथांग खाईचा देवदूत आहे; त्याचे नाव इब्री भाषेत अबद्दोन आहे, तर ग्रीक भाषेत त्याचे नाव अपोल्ल्योन आहे.

त्यांच्यावरचा राजा मोहम्मद होता, कारण पहिल्या वचनात त्याची ओळख दिलेली आहे; म्हणून तो इतर कोणतीही इस्लामी व्यक्ती नाही; तो राजा मोहम्मद आहे, आणि राजा म्हणजे राज्य होय, व इस्लाम हे मोहम्मदचे राज्य आहे.

आणि पाचव्या देवदूताने कर्णा फुंकला, आणि मी आकाशातून पृथ्वीवर पडलेला एक तारा पाहिला; आणि त्याला अथांग खाईची किल्ली देण्यात आली. आणि त्याने अथांग खाई उघडली; आणि त्या खाईतून एका मोठ्या भट्टीच्या धुरासारखा धूर वर आला; आणि त्या खाईच्या धुरामुळे सूर्य व आकाश अंधकारमय झाले. आणि त्या धुरातून पृथ्वीवर टोळ बाहेर आले; आणि त्यांना पृथ्वीवरील विंचवांना जशी सत्ता असते तशी सत्ता देण्यात आली. प्रकटीकरण 9:1–3.

पहिल्या व दुसऱ्या अनर्थांची तिसऱ्या अनर्थात होणारी पुनरावृत्ती ही पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांच्या तिसऱ्या देवदूतात होणाऱ्या पुनरावृत्तीशी समांतर आहे. मोहम्मद या राजाला अगाधकूप उघडण्याची किल्ली देण्यात आली, आणि 9/11 ही घटना तिसऱ्या देवदूताला सामर्थ्य प्रदान केले जाण्याचा समय दर्शवते. त्यानंतर, भविष्यसूचक इतिहासात बलामाचा पहिला प्रहार झाला तेव्हा, बलवान देवदूताच्या रूपात ख्रिस्त खाली उतरला. मग अगाधकूप उघडला आणि इस्लाम पुन्हा जागतिक इतिहासाचा विषय बनला. त्यानंतर ख्रिस्ताने आपल्या लोकांना यिर्मयाच्या पुरातन मार्गांकडे परत नेले, आणि तिसऱ्या अनर्थाचा व तिसऱ्या देवदूताचा संदेश निनादू लागला. 2015 मध्ये ट्रम्प यांनी राष्ट्राध्यक्षपदाची निवडणूक लढवण्याचा आपला मानस जाहीर केला; त्यामुळे जागतिकतावादी अजगरसत्ता खवळून उठल्या, आणि त्यानंतर अगाधकूपाने त्या निरीश्वरवादाला मुक्त केले, ज्याने अखेरीस सदोम व मिसर यांच्या रस्त्यांवर ट्रम्प यांची हत्या केली. रविवारच्या कायद्याच्या वेळी, जो आठवा असून त्या सातांपैकी आहे, तो पशू अगाधकूपातून वर येईल. एक लाख चव्वेचाळीस हजारांवर शिक्का मारण्याच्या काळाचा प्रारंभ आणि अंत हे अगाधकूपातील एका सत्तेचा उदय दर्शवतात.

“तू पाहिलेला पशू पूर्वी होता, आणि आता नाही; आणि तो अथांग गर्तेतून वर येईल, व विनाशात जाईल; आणि पृथ्वीवर राहणारे ते लोक, ज्यांची नावे जगाच्या स्थापनेपासून जीवनाच्या पुस्तकात लिहिली गेली नाहीत, ते त्या पशूकडे पाहून आश्चर्य करतील—जो पूर्वी होता, आणि आता नाही, तरीही आहे.” प्रकटीकरण 17:8.

इस्लाम ही ती किल्ली आहे जिने 9/11 रोजी अथांग खड्डा उघडला, आणि जी रविवारच्या कायद्याच्या वेळी अथांग खड्डा उघडते. मुद्रांकनाच्या काळाच्या मध्यभागी, जागतिकतावादाचा अजगर-पशूही अथांग खड्ड्यातून बाहेर आला.

आणि जेव्हा ते आपली साक्ष पूर्ण करतील, तेव्हा अधोलोकातील अथांग गर्तेतून वर येणारा पशू त्यांच्याविरुद्ध युद्ध करील, त्यांना जिंकेल आणि त्यांना ठार मारील. प्रकटीकरण 11:7.

अथांग डोहातून येणाऱ्या एका सत्तेची तिन्ही मार्गचिन्हे उघडणारी किल्ली इस्लामच्या राज्याचा राजा असलेल्या मोहम्मदाला देण्यात आली होती. ६२७ मधील निनवेची लढाई दोन सत्तांमधील अशा एका लढाईचे प्रतिनिधित्व करीत होती, जिने दोन्ही युद्धरत पक्षांचे सामर्थ्य क्षीण केले आणि इस्लामला झपाट्याने सत्तेवर येण्यास वाव दिला. ९/११ रोजी ही किल्ली फिरवण्यात आली आणि इस्लामचा उदय सुरू झाला; मात्र त्यानंतर लवकरच त्याला आळा घालण्यात आला. ९/११ च्या वेळी निनवेच्या लढाईचे प्रतिरूप दिसून आले, कारण तो सामर्थ्यशाली देवदूत आपल्या तेजाने पृथ्वी प्रकाशमान करण्यासाठी खाली उतरत असताना तेथे इस्लामचा उदय सुरू झाला, आणि संदेशवाहक असा अर्थ असलेला ताराही स्वर्गातून पडला. अंतसमयीही निनवेच्या लढाईचे प्रतिरूप दिसून येते, जेव्हा रविवारचा कायदा लागू होतो आणि इस्लाम धर्माचा धूर सूर्य झाकून टाकत असताना अंधकारयुगाचा दुसरा कालखंड सुरू होतो.

एक्सेटर

मध्यरात्रीच्या हाकेचा संदेश एक्सेटर येथील शिबिरसभेत पोहोचला, त्या घटनेत रविवारच्या कायद्याचे पूर्वप्रतिरूप दिसून येते. तेव्हा श्वापदाची प्रतिमा उभारण्याच्या अंतिम घडामोडींना सुरुवात होते. प्रतिमेची निर्मिती, किंवा तिची उभारणी, 9/11 पासून सुरू झाली; परंतु त्या कालखंडाच्या अखेरीस, मध्यरात्रीच्या हाकेच्या घोषणेचा कालखंड हादेखील 9/11 पासून सुरू झालेल्या प्रतिमानिर्मितीच्या संपूर्ण कालखंडाचे एक फ्रॅक्टल आहे. आरंभ हा अंताचे प्रतिनिधित्व करतो. पहिला अनर्थ हा तिसऱ्या अनर्थाचे पूर्वप्रतिरूप आहे, जसा पहिला देवदूत हा तिसऱ्या देवदूताचे पूर्वप्रतिरूप आहे. शिक्का मारण्याच्या काळाच्या अखेरीस होणारी निनवेची लढाई आरंभीच्या निनवेच्या लढाईची ओळख पटवून देते. रविवारच्या कायद्याच्या वेळी होणारी निनवेची लढाई म्हणजे 9/11 पासून सुरू झालेल्या शिक्का मारण्याच्या काळाचा अंत होय; परंतु ती मध्यरात्रीच्या हाकेच्या घोषणेच्या कालखंडाचाही अंत आहे. म्हणूनच, संयुक्त राज्य अमेरिकेत श्वापदाच्या प्रतिमेच्या निर्मितीतील अंतिम टप्पे दर्शविणाऱ्या मध्यरात्रीच्या हाकेच्या घोषणेच्या आरंभी निनवेच्या लढाईचे पूर्वप्रतिरूप दिसून येते, आणि रविवारच्या कायद्याच्या वेळी जगात श्वापदाची प्रतिमा निर्माण होण्यास सुरुवात होते. चाळिसाव्या वचनाच्या गुप्त इतिहासात ज्यांची परिपूर्ण पूर्तता होते, त्या विविध रेषांना एकमेकांशी जुळवून आणणारी गुरुकिल्ली म्हणजे निनवे.

पुढील लेखात आपण यापुढे अधिक पुढे जाऊ.