श्लोक चाळीसची गुप्त इतिहासकथा — क्रमांक अठरा

इस्लामच्या भविष्यसूचक प्रतिकात्मक दर्शनात, धर्मग्रंथाच्या अगदी पहिल्या परिचयापासूनच इस्लामचे आवरण व मुक्तता आपल्याला आढळते, जसे साऱ्याने अब्राहामाला हागार व इश्माएल यांना आवर घालण्यास प्रवृत्त केले.

त्या घटनेपूर्वीही, हागरला भविष्यसूचक कथनात आणण्याचे कारण हेच आहे की, प्रभूने साराला अपत्य होण्यापासून “रोखून धरले” आहे.

मोहम्मदाला देण्यात आलेली प्रकटीकरण नऊची “किल्ली”, आणि त्यानंतर निनेवेच्या लढाईद्वारे पूर्ण झालेली, ही भविष्यसूचक इतिहासातील कोणत्याही ठराविक टप्प्यावर इस्लामवरील “अटकाव” दूर करण्यात येण्याचे प्रतीक दर्शविते.

मोहम्मदच्या राज्याचा “उदय आणि पतन” हा, उदय आणि पतन इतक्याच अर्थाने नव्हे, तर ‘मुक्तता’ आणि ‘आळा’ अशा स्वरूपात दर्शविला आहे. जेव्हा इस्लामास भविष्यवाणीनुसार मुक्तता दिली जाते, तेव्हा त्या मुक्ततेचे चित्रण निनवेच्या युद्धाद्वारे करण्यात आले आहे.

२७ जुलै, १२९९ रोजी, उस्मानने निकोमेदिया प्रदेशात एक मोहीम आरंभ केली, आणि चौतीस वर्षांनंतर त्याच्या पुत्राने राजधानीचे नगर निकोमेदिया यावर चार वर्षांचा वेढा आरंभ केला. आरंभी पिता आणि समाप्तीला पुत्र. निकोमेदिया म्हणून दर्शविलेल्या प्रदेशाविरुद्ध युद्ध सुरू होते आणि निकोमेदिया प्रदेशाची राजधानी असलेल्या निकोमेदियाच्या जिंकण्याने ते समाप्त होते. १२९९ ते १३३७ हा अडतीस वर्षांचा कालावधी आहे, आणि भविष्यवाणीच्या दृष्टीने “अडतीस” हा अंक उठून उभे राहण्याचे प्रतीक आहे.

२७ जुलै, १२९९ पासून २७ जुलै, १४४९ पर्यंतची एकशे पन्नास वर्षे हा तो कालखंड दर्शवितात, ज्याने प्रकटीकरण ग्रंथाच्या नवव्या अध्यायातील दुसऱ्या धिक्काराच्या ऑटोमन साम्राज्याच्या स्थापनेपर्यंत नेले. निकोमीडिया जिंकण्याच्या क्रमशः प्रगत होत गेलेल्या अडतीस वर्षांच्या कालखंडाची सुरुवात एका पित्यापासून (Osman) झाली आणि त्याचा शेवट त्याच्या पुत्राने (Orhan) केला. हा कालखंड एका जमातीच्या राजसत्तेपासून साम्राज्यापर्यंत झालेल्या क्रमिक उन्नतीच्या पहिल्या पावलाचे चित्रण करतो.

लिचची ‘३८’ मधील भविष्यवाणी आणि ‘४०’ मधील त्याची दुरुस्त केलेली दृष्टी यांत त्याचे अंतिम विधान समाविष्ट आहे, जे त्याने दुरुस्त केलेल्या भविष्यवाणीच्या दहा दिवस आधी, १ ऑगस्ट रोजी लिहिले. त्या भविष्यवाणीची पूर्तता हीच गोष्ट होती जिने बायबलमधील भविष्यवाणीच्या योग्य कार्यपद्धतीविषयी जगाला खात्री पटवून दिली. प्राचीन इस्राएलच्या उभारणीचे चिन्ह ठरलेली अठ्ठेचाळीस वर्षे यात लाल समुद्र ओलांडल्यापासून कादेश येथील पहिल्या बंडापर्यंतची दोन वर्षे समाविष्ट होती.

त्या बंडखोरीची ओळख दहा परीक्षांपैकी अंतिम अशी करण्यात आली आहे. दहा परीक्षांचा दोन वर्षांचा परीक्षाकाल, ज्याची भर अरण्यातील अडतीस वर्षांवर पडते, त्याने 1838 आणि 1840 यांचे पूर्वप्रतिरूप दर्शविले; आणि 1840 मध्ये दहा दिवसांचा एक कालावधी समाविष्ट होता.

२७ जुलै, १२९९ रोजी उस्मानाच्या संदर्भात इस्लामच्या उदयाचा प्रारंभबिंदू एका अडतीस वर्षांच्या कालखंडाची सुरुवात करतो, जो १३३७ मध्ये चार वर्षांच्या वेढ्याने समाप्त होतो. २७ जुलै, १२९९ हा ऑट्टोमन साम्राज्याच्या उदयाचा प्रारंभबिंदू म्हणून इतिहासकार ओळखतात त्या दोन टप्प्यांपैकी पहिला टप्पा होता, आणि दुसरा टप्पा १३०१ हा होता. १२९९ आणि १३०१ मधील निकोमिडिया आणि नायसिया येथील लढायांचे हे दोन टप्पे १८३८ आणि १८४० यांचे प्रतिरूप ठरतात. भविष्यवाणीचा प्रारंभ तिच्या शेवटाचे चित्रण करतो.

यहेज्केल अध्याय सदोतीसमध्ये इस्लाम हा पूर्ववाऱ्याचा संदेश आहे, जो मृत, कोरड्या हाडांवर फुंकला जातो, जेणेकरून ती उठून एक प्रबळ सेना म्हणून उभी राहावीत. यहेज्केलचा संदेश येतो तेव्हा उभे राहण्यास आरंभ होतो, जसे 1838 आणि 1840 च्या मिलराइट इतिहासात झाले. तो संदेश 9/11 रोजी आला, आणि लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी ती हाडे एक प्रबळ सेना म्हणून उभी राहतात. उत्तरकाळात विजयी चर्च म्हणून देवाच्या सेनेचे उभे राहणे 1838 आणि 1840 यांद्वारे प्रतिरूपित केले गेले आहे. 9/11 पासून रविवारच्या कायद्यापर्यंतचा कालखंड 1840 ते 1844 यांद्वारे प्रतिरूपित करण्यात आला होता; परंतु तो 31 डिसेंबर, 2023 पासून नॅशव्हिलच्या अग्निगोलांपर्यंतच्या कालखंडाचेही प्रतिरूप ठरतो.

शंभर-पन्नास वर्षांच्या आरंभीच्या काळातील चार वर्षांचा वेढा, ज्यामुळे 1449 मध्ये शेवटचा कॉन्स्टँटाईन याच्या अपमानापासून 1453 पर्यंतच्या त्या चार वर्षांकडे नेण्यात आले, जेव्हा कॉन्स्टँटिनोपलचा वेढा घालण्यात आला आणि ते पतन पावले. दुसऱ्या धिक्काराची समय-भविष्यवाणी, जी तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवसांचे प्रतिनिधित्व करते, ती 27 जुलै, 1449 रोजी सुरू झाली आणि 11 ऑगस्ट, 1840 रोजी समाप्त झाली. ती तारीख चार वर्षांच्या कालखंडाच्या आरंभाची खूण करते, ज्याला सिस्टर व्हाईट यांनी देवाच्या सामर्थ्याच्या गौरवशाली प्रकटीकरण असे संबोधले.

११ ऑगस्ट १८४० रोजी इस्लामाला आवर घालण्यात आला आणि त्यानंतर चार वर्षांचा असा एक कालखंड आला, जो पेंटेकोस्टच्या वेळी पवित्र आत्म्याच्या ओतल्या जाण्याशी तसेच प्रकटीकरण अठराच्या बलवान देवदूताच्या अवतरणाशी सुसंगत आहे, जेव्हा ९/११ रोजी न्यूयॉर्कच्या “महान इमारतींना” तिसऱ्या धिक्काराच्या इस्लामाने आघात केला. ९/११ हे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाच्या काळाची सुरुवात दर्शवते. शिक्कामोर्तब ही एक कालावधीची प्रक्रिया आहे, आणि त्या शिक्कामोर्तबाच्या कालखंडाच्या समाप्तीमध्ये त्या कालखंडाच्या आरंभीची लक्षणे आढळतात. ९/११ रोजी जेव्हा ख्रिस्त उतरला, तेव्हा त्याने ३१ डिसेंबर २०२३ रोजी दोन साक्षीदारांना पुनरुत्थित करण्यासाठी अवतरणाऱ्या मिखाएलाचे प्रतिरूप दाखविले, जेव्हा शिक्कामोर्तबाचा अंतिम कालखंड आरंभ झाला.

निनवेहच्या युद्धाची जी किल्ली आहे, ती इस्लामच्या विविध मुक्ततांचे प्रतिनिधित्व करते, ज्यांनी इ.स. 1453 पर्यंत पूर्वीय रोमचा पाडाव घडवून आणला. श्लोक दहामधील “पाच महिने” या एकशे पन्नास वर्षांच्या कालखंडात, प्रारंभ आणि समाप्ती या दोन्ही ठिकाणी चार वर्षांचा एक कालावधी अंतर्भूत आहे. हे दोन चार-वर्षीय कालखंड तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवस यांच्या समाप्तीशी संबंधित आहेत; त्या समाप्तीने इ.स. 1840 ते 1844 या चार-वर्षीय कालखंडास चिन्हांकित केले, जेव्हा ख्रिस्त “संपूर्ण पृथ्वीला आपल्या तेजाने प्रकाशित करील.” इ.स. 1844 मध्ये भविष्यवाणीतील काळाचा उपयोग थांबला, कारण काळ “आता पुढे राहणार नाही.”

चार-चार वर्षांच्या त्या तीन रेषा 9/11 पासून रविवार कायद्यापर्यंतच्या मुद्रांकनाच्या काळाशी सुसंगत आहेत, आणि त्या 9/11 पासून रविवार कायद्यापर्यंतच्या त्या फ्रॅक्टलशीही सुसंगत आहेत, ज्याचे प्रतिनिधित्व 31 डिसेंबर, 2023 पासून इस्लाम पुन्हा नॅशविलचे अग्निगोल वितरित करण्यासाठी सोडला जाईपर्यंत केले जाते.

डायोक्लेशियन हा स्मुर्ना मंडळीचा ओमेगा प्रतीक आहे, आणि नीरो हा अल्फा प्रतीक आहे. कॉन्स्टँटाईन द ग्रेट हा पर्गामोस मंडळीचा अल्फा प्रतीक आहे, आणि जस्टिनियन हा ओमेगा प्रतीक आहे.

रोमचे पूर्व आणि पश्चिम अशा ‘कायदेशीर’ विभाजनाचे (जे टिकून राहिले नाही) कार्य डायोक्लेशियनने पूर्ण केले, आणि रोमचे पूर्व व पश्चिम अशा संदेष्ट्यात्मक विभाजनाचे कार्य कॉन्स्टन्टाइनने पूर्ण केले. स्मुर्ना द्वारा प्रतिनिधित्व केलेल्या छळाच्या दुसऱ्या प्रतीकात्मक मंडळीच्या इतिहासकाळात रोमचे कायदेशीररीत्या पूर्व आणि पश्चिम असे विभाजन झाले, आणि पर्गमोस द्वारा प्रतिनिधित्व केलेल्या तडजोडीच्या तिसऱ्या प्रतीकात्मक मंडळीच्या इतिहासकाळात रोमचे संदेष्ट्यात्मकरीत्या पूर्व आणि पश्चिम असे विभाजन झाले. २९३ हे अल्फा होते आणि ३३० हे ओमेगा होते; आणि ११ मे, ३३० रोजी, कॉन्स्टन्टाइन द ग्रेटने कॉन्स्टन्टिनोपलला साम्राज्याची राजधानी म्हणून समर्पित केले.

स्मुर्ना येथील मंडळीची सुरुवात इ.स. ६४ मध्ये नेरोपासून झाली, जेव्हा रोमच्या महान आगीचा उपयोग नेरोने ख्रिस्ती लोकांचा छळ करण्यासाठी केला, कारण त्या आगीस सुरुवात केल्याचा आरोप नेरोने ख्रिस्ती लोकांवर ठेवला. नेरो छळाच्या आरंभीची खूण ठरतो आणि उत्तरकाळातील अंतिम छळाचे प्रतिरूप दर्शवितो. तो अंतिम छळ कृपाकाळ संपेपर्यंत चालू राहतो, जेव्हा पोपसत्तेचा शेवट होतो आणि तिला सहाय्य करणारा कोणीही नसतो. अशा प्रकारे, छळाचा पहिला कालखंड रोमच्या दहनाने आरंभ झाला आणि अंतिम छळ रोमच्या दहनानेच समाप्त होतो.

स्मुर्नाची सुरुवात इ.स. 64 मध्ये रोमच्या दहनापासून झाली आणि दोनशे पन्नास वर्षांनंतर, इ.स. 313 मध्ये, मिलानच्या जाहीरनाम्याने आणि पूर्व-पश्चिम यांच्या राजकीय विवाहाने तिचा शेवट झाला. छळाचा दहा वर्षांचा फ्रॅक्टल इ.स. 303 मध्ये सुरू झाला आणि इ.स. 313 मध्ये मिलानच्या जाहीरनाम्याने आणि पूर्व-पश्चिम यांच्या राजकीय विवाहाने संपला. इ.स. 293 मध्ये डिओक्लेटियनने केलेल्या पूर्व-पश्चिम यांच्या कायदेशीर विभागणीपासून सुरू झालेली वीस वर्षे इ.स. 313 मध्ये पूर्व-पश्चिम यांच्या राजकीय विवाहाने समाप्त झाली. इ.स. 313 मधील पूर्व-पश्चिम यांच्यातील विवाहकराराचा शेवट इ.स. 324 च्या घटस्फोटाने झाला, जेव्हा कॉन्स्टंटाईनने पूर्वेच्या लिसिनियसचा पराभव करून रोमचा एकमेव शासक झाला. इ.स. 321 मधील पहिल्या रविवार कायद्याच्या तीन वर्षांनंतर इ.स. 324 मधील भविष्यसूचक घटस्फोट झाला.

राफियाच्या युद्धातील प्टोलेमीने “सतरा वर्षे” राज्य केले, आणि राफियाच्या युद्धापासून पानियमच्या युद्धापर्यंत “सतरा वर्षे” होती. ती सतरा वर्षे प्रतीकात्मकरित्या 313 ते 330 या काळातील सतरा वर्षांशी सुसंगत ठरतात. स्मुर्नाच्या दोनशे पन्नास वर्षांच्या नीरोने पर्गामोसच्या मंडळीच्या पहिल्या सतरा वर्षांकडे नेले, आणि इ.स.पू. 457 मधील तिसऱ्या फर्मानापासून सुरू झालेल्या दोनशे पन्नास वर्षांशी त्यांचा संबंध जोडला जातो; हाच तो प्रारंभबिंदू आहे जो दानियेल आठ अध्याय आणि चौदावा वचनातील 2300 वर्षांचा असून, अॅडव्हेंटिझमचा पाया आणि मध्यवर्ती स्तंभ आहे. दोनशे पन्नास वर्षांचे दोन साक्षीदार, बायबल भविष्यवाणीतील सहाव्या राज्याच्या दोनशे पन्नास वर्षांशी सुसंगत आहेत; ते 1776 मध्ये सुरू झाले आणि 2026 मधील याच वर्षी समाप्त होते.

अॅडव्हेंटिझमचे अग्रदूत 313 ते 330 या सतरा वर्षांना पाहू शकले नाहीत किंवा समजू शकले नाहीत, कारण 1844 मध्ये त्यांना अद्याप सातव्या-दिवसाच्या शब्बाथचा किंवा सूर्याच्या दिवसाचा प्रश्नसुद्धा समजला नव्हता. तथापि, त्यांनी प्रकटीकरण नऊच्या दहाव्या वचनातील एकशे पन्नास वर्षे ओळखली, आणि ती अशा कालखंडाचा प्रारंभबिंदू ठरली ज्यामुळे 11 ऑगस्ट, 1840 रोजी समाप्त झालेल्या तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवसांपर्यंत मार्गक्रमण झाले. त्या समजुतीमुळे “देवाच्या सामर्थ्याचे” एक महान “प्रकट होणे” उत्पन्न झाले.

निनवेची लढाई ही अंतकाळातील घटनांच्या अनुक्रमात रोमच्या साम्राज्याच्या, पूर्व व पश्चिम रोमच्या राज्यांच्या आणि पोपशाही रोमच्या साक्षी एकसंधपणे जुळवून आणण्यासाठी संदर्भबिंदू म्हणून कार्य करणारा भविष्यवाणीतील आधार प्रदान करते. म्हणून, निनवेची लढाई ही रोमविषयीच्या विविध भविष्यसूचक साक्षींचे पूर्णपणे स्पष्टीकरण करणारी किल्ली आहे; आणि दानियेल अकरा अध्यायातील चौदाव्या वचनानुसार, दृष्टान्ताची स्थापना रोमच करते. त्या रेषांना एकत्र आणणारी किल्ली म्हणजे निनवेची लढाई.

प्रकटीकरण नऊमधील शापवाणींविषयी असलेल्या मागील पाच लेखांचे संकलन आपण आपल्या पुढील लेखात आरंभ करू.