प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायात निनवेच्या लढाईचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या “किल्ली”ची पूर्तता अशा ऐतिहासिक घटनाक्रमातून झाली, ज्याने एक निर्णायक वळण घडवून आणले; अर्थात, किल्लीचे कार्य हेच असते. माझा दावा असा आहे की निनवेची लढाई ही केवळ इस्लामचा उदय दर्शवणारी ऐतिहासिक किल्ली नव्हती, तर ती एक भविष्यसूचक किल्लीही आहे. त्या लढाईची भविष्यसूचक गतिशीलता दानीएल आणि प्रकटीकरण या ग्रंथांत मांडलेल्या बायबलमधील भविष्यवाण्यांतील राज्यांच्या सर्व कालरेषांना दानीएलच्या अकराव्या अध्यायाशी सुसंगत करते. असे केल्याने त्या सर्व राज्यांना दानीएलच्या अकराव्या अध्यायातील शेवटच्या सहा वचनांची साक्ष देणे आणि त्याहूनही महत्त्वाचे म्हणजे—चाळिसाव्या वचनातील बाह्य गुप्त इतिहासावरील मोहोर उघडणे शक्य होते.
आणि मी तुला स्वर्गराज्याच्या किल्ल्या देईन; आणि तू पृथ्वीवर जे काही बांधशील ते स्वर्गात बांधले जाईल; आणि तू पृथ्वीवर जे काही सोडशील ते स्वर्गात सोडले जाईल. मत्तय 16:19.
मोहम्मदाच्या राज्याची मुक्तता आणि उदय
देवाच्या कृपायोजनेनुसार पसरलेल्या धुक्याची साथ लाभलेल्या रोमच्या युद्धयुक्तीमुळे पराभूत झालेल्या पर्शियन सत्तेच्या अखेरच्या दहा वर्षांचा आरंभ इ.स. ६२७ मधील निनवेच्या लढाईने झाला. ही लढाई ते निर्णायक वळण ठरली, जेथून मोहम्मदाच्या इस्लामी जथ्थ्यांचा उदय होऊ लागला. या लढाईने पूर्वीपासून अस्तित्वात असलेला एक अंकुश दूर केला; रोम आणि पर्शिया या दोन्ही सत्तांनी आपापले सामर्थ्य टिकवून ठेवले असते, तर तत्त्वतः हा अंकुश कायम राहिला असता. दोन्हींपैकी कोणत्याही सत्तेने आपले सामर्थ्य टिकवून ठेवले नाही.
संयम आणि मुक्तता
इस्लामच्या भविष्यसूचक प्रतिकात्मक दर्शनात, धर्मग्रंथाच्या अगदी पहिल्या परिचयापासूनच इस्लामचे आवरण व मुक्तता आपल्याला आढळते, जसे साऱ्याने अब्राहामाला हागार व इश्माएल यांना आवर घालण्यास प्रवृत्त केले.
तेव्हा साराय अब्रामास म्हणाली, माझ्यावर झालेला हा अन्याय तुझ्यावर असो; मी माझी दासी तुझ्या कुशीत दिली; आणि तिला आपण गर्भवती झाल्याचे दिसताच तिच्या दृष्टीने मी तुच्छ ठरले; परमेश्वर माझ्या आणि तुझ्या मध्ये न्याय करो. पण अब्राम सारायला म्हणाला, पाहा, तुझी दासी तुझ्याच हातात आहे; तुला योग्य वाटेल तसे तिच्याशी कर. मग सारायने तिच्याशी कठोरपणे वागल्यावर ती तिच्या समोरून पळून गेली. उत्पत्ति 16:5, 6.
त्या घटनेपूर्वीही, हागरला भविष्यसूचक कथनात आणण्याचे कारण हेच आहे की, प्रभूने साराला अपत्य होण्यापासून “रोखून धरले” आहे.
आता अब्रामाची पत्नी साराई हिला त्याच्यापासून अपत्य नव्हते; आणि तिच्याजवळ हागार नावाची एक मिसरी दासी होती. तेव्हा साराई अब्रामास म्हणाली, पाहा, परमेश्वराने मला संतती होण्यापासून रोखले आहे; म्हणून विनंती करते, माझ्या दासीपाशी जा; कदाचित तिच्याद्वारे मला मुले प्राप्त होतील. आणि अब्रामाने साराईचे म्हणणे ऐकले. उत्पत्ति 16:1, 2.
मोहम्मदाला देण्यात आलेली प्रकटीकरण नऊची “किल्ली”, आणि त्यानंतर निनेवेच्या लढाईद्वारे पूर्ण झालेली, ही भविष्यसूचक इतिहासातील कोणत्याही ठराविक टप्प्यावर इस्लामवरील “अटकाव” दूर करण्यात येण्याचे प्रतीक दर्शविते.
“देवदूत चार वारे धरून ठेवत आहेत; त्यांचे प्रतिनिधित्व एका संतप्त अश्वाने केले आहे, जो सुटून संपूर्ण पृथ्वीच्या पृष्ठभागावर धावून जाण्याचा प्रयत्न करीत आहे आणि आपल्या मार्गात विनाश व मृत्यू वहात आहे.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
मोहम्मदच्या राज्याचा “उदय आणि पतन” हा, उदय आणि पतन इतक्याच अर्थाने नव्हे, तर ‘मुक्तता’ आणि ‘आळा’ अशा स्वरूपात दर्शविला आहे. जेव्हा इस्लामास भविष्यवाणीनुसार मुक्तता दिली जाते, तेव्हा त्या मुक्ततेचे चित्रण निनवेच्या युद्धाद्वारे करण्यात आले आहे.
फक्त हायकारे
सात तुताऱ्यांपैकी केवळ इस्लामच्या अनर्थघोषक तुताऱ्याच भविष्यवाणीत वर्णिलेल्या इतिहासात त्यांचा प्रथम प्रवेश झाल्यापासून कृपाकाळाच्या समाप्तीपर्यंत एक सातत्यपूर्ण शक्ती म्हणून इतिहासभर टिकून राहतात. पश्चिमी रोमवर आणलेल्या पहिल्या चार तुताऱ्यांचे प्रतिनिधित्व ओडोएसर, गेन्सेरिक, हूण अत्तिला आणि अलारिक यांनी केले; अशा प्रकारे ते शेवटच्या दिवसांत दैवी नियोजनानुसार न्यायनिवाडा घडवून आणणाऱ्या चार शक्तींची पूर्वप्रतिरूपे ठरले. परंतु त्यांचा आधुनिक समकक्ष त्या चार प्राचीन शक्तींचा थेट वंशज नाही. अनर्थघोषक तुताऱ्यांच्या बाबतीत मात्र तसे नाही. एकदा इस्लामचा इतिहासात प्रवेश झाला की, कृपाकाळाच्या समाप्तीच्या वेळी त्याला पूर्णपणे मोकळे सोडले जाईपर्यंत, त्याला मोकळे सोडण्याची व रोखून धरण्याची अखंड साखळी थेट पुढे चालू राहते. अनर्थघोषक तुताऱ्यांच्या संदर्भात, ‘मोकळीक’ देण्याची “किल्ली” निनवेच्या लढाईद्वारे दर्शविली जाते.
निकॉमिडिया आणि 27 जुलै, 1299
आद्य प्रवर्तकांनी २७ जुलै १२९९ हा एकशे पन्नास वर्षांच्या कालखंडाचा प्रारंभबिंदू म्हणून अचूकपणे ओळखला; हा कालखंड २७ जुलै १४४९ रोजी संपला आणि त्याच दिवशी तीनशे एक्याण्णव वर्षे व पंधरा दिवसांचा कालखंड सुरू झाला, जो ११ ऑगस्ट १८४० रोजी संपला.
मागील लेखात आपण १३३३ ते १३३७ या काळात सुलतान ओरहान गाझी (ऑटोमन बेयलिकचा संस्थापक उस्मान पहिला याचा पुत्र) याने निकोमीडियावर घातलेल्या वेढ्याची ओळख करून घेतली होती; त्या वेळी त्याने बायझंटाईन साम्राज्यातील निकोमीडिया या महत्त्वाच्या शहराला वेढा घातला होता. त्याचे वडील उस्मान यांनी निकोमीडियाविरुद्ध सुरू केलेल्या युद्धाचा हा वेढा म्हणजे समारोप होय. प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायातील दहाव्या वचनात उल्लेखिलेल्या एकशे पन्नास वर्षांचा प्रारंभ २७ जुलै १२९९ रोजी झाला; आणि हा एका भविष्यवाणीचा आरंभ असल्यामुळे, त्या प्रारंभाच्या तारखेशी संबंधित इतिहासाची दखल घेणे आवश्यक आहे. उस्मान पहिला (ऑटोमन राजवंशाचा संस्थापक) हा सुलतान ओरहान गाझीचा पिता होता. त्याने २७ जुलै १२९९ रोजी बॅफियसच्या लढाईत बायझंटाईन साम्राज्याविरुद्ध सुरुवातीच्या काळातील एक महत्त्वपूर्ण विजय मिळवला होता. ही लढाई निकोमीडियाच्या प्रदेशात, रोमन आणि आरंभीच्या बायझंटाईन इतिहासातील एक अत्यंत महत्त्वाचे राजधानीचे शहर असलेल्या निकोमीडिया शहराजवळ झाली होती.
पिता आणि पुत्र
२७ जुलै १२९९ रोजी उस्मानच्या सैन्याने एका स्थानिक राज्यपालाच्या नेतृत्वाखालील बायझंटाईन सैन्याचा पराभव केला. बिथिनिया (वायव्य अनातोलिया) येथे आपली सत्ता दृढ करण्यास सुरुवात केल्यानंतर उस्मानने स्वतंत्रपणे मिळवलेल्या आरंभीच्या मोठ्या लष्करी यशांपैकी ही लढाई एक मानली जाते. एका लहान तुर्की बेयलिकचे (जमातीय संस्थानाचे) पुढे बायझंटाईन प्रदेशांना आव्हान देऊन ते जिंकून घेणाऱ्या उदयोन्मुख सत्तेत रूपांतर होण्याच्या प्रक्रियेतील तो एक महत्त्वाचा टप्पा होता. ही तारीख इस्लामच्या विस्ताराच्या अशा एका कालखंडाचा प्रारंभ दर्शवते, ज्याची परिणती अखेरीस १४५३ मध्ये कॉन्स्टँटिनोपलच्या पाडावाच्या वेळी ऑटोमन साम्राज्याच्या स्थापनेत झाली. उस्मानने गाझी योद्ध्यांचा (इस्लामी प्रेरणेने सीमावर्ती भागांत छापे घालणाऱ्या लढवय्यांचा) उपयोग केला, आणि तेव्हापासून सीमावर्ती गाझी योद्ध्यांना अधिक संघटित सैन्याचे स्वरूप देण्यास सुरुवात झाली; या सैन्याचा विकास उस्मानच्या काळापासून आणि पुढे त्याचा पुत्र ओरहान याच्या काळात क्रमाक्रमाने होत गेला. उस्मानच्या वारशातील महत्त्वाच्या बाबींपैकी आणखी एक म्हणजे त्यामुळे इस्लामला मालमत्तेवरील ताबा कायम राखता आला; याउलट, गाझी योद्ध्यांच्या युद्धपद्धतीतील असंघटित छापा टाकून माघार घेण्याच्या डावपेचांमुळे त्यांच्या हाती केवळ विजयातून मिळालेली लूटच पडत असे, परंतु कोणताही भूभाग कधीच त्यांच्या ताब्यात राहत नसे.
२७ जुलै, १२९९ रोजी, उस्मानने निकोमेदिया प्रदेशात एक मोहीम आरंभ केली, आणि चौतीस वर्षांनंतर त्याच्या पुत्राने राजधानीचे नगर निकोमेदिया यावर चार वर्षांचा वेढा आरंभ केला. आरंभी पिता आणि समाप्तीला पुत्र. निकोमेदिया म्हणून दर्शविलेल्या प्रदेशाविरुद्ध युद्ध सुरू होते आणि निकोमेदिया प्रदेशाची राजधानी असलेल्या निकोमेदियाच्या जिंकण्याने ते समाप्त होते. १२९९ ते १३३७ हा अडतीस वर्षांचा कालावधी आहे, आणि भविष्यवाणीच्या दृष्टीने “अडतीस” हा अंक उठून उभे राहण्याचे प्रतीक आहे.
“आता उठा,” मी म्हणालो, “आणि झेरेद ओढा पार करा.” मग आम्ही झेरेद ओढा पार केला. आणि कादेशबर्णेयाहून निघून आम्ही झेरेद ओढ्यापर्यंत येईपर्यंतचा कालावधी अठ्ठावीस वर्षांचा नव्हे, तर अडतीस वर्षांचा होता; जोपर्यंत युद्धासाठी योग्य असलेल्या पुरुषांची ती सर्व पिढी छावणीमधून नष्ट होऊन गेली नाही, जसे परमेश्वराने त्यांच्याविषयी शपथपूर्वक सांगितले होते. अनुवाद २:१३, १४.
२७ जुलै, १२९९ पासून २७ जुलै, १४४९ पर्यंतची एकशे पन्नास वर्षे हा तो कालखंड दर्शवितात, ज्याने प्रकटीकरण ग्रंथाच्या नवव्या अध्यायातील दुसऱ्या धिक्काराच्या ऑटोमन साम्राज्याच्या स्थापनेपर्यंत नेले. निकोमीडिया जिंकण्याच्या क्रमशः प्रगत होत गेलेल्या अडतीस वर्षांच्या कालखंडाची सुरुवात एका पित्यापासून (Osman) झाली आणि त्याचा शेवट त्याच्या पुत्राने (Orhan) केला. हा कालखंड एका जमातीच्या राजसत्तेपासून साम्राज्यापर्यंत झालेल्या क्रमिक उन्नतीच्या पहिल्या पावलाचे चित्रण करतो.
२७ जुलै १२९९ पासून २७ जुलै १४४९ पर्यंतच्या एकशे पन्नास वर्षांच्या कालखंडात, त्या अडतीस वर्षांची अखेर दर्शविणाऱ्या चार वर्षांच्या वेढ्याचा समावेश होतो. निकोमीडिया जिंकण्याची सुरुवात पिता उस्मान याने केली होती, आणि त्याची सांगता १३३३ ते १३३७ या काळातील चार वर्षांच्या वेढ्याने झाली—हा वेढा उस्मानच्या पुत्राने घातला होता.
२७ जुलै १४४९ रोजी एकशे पन्नास वर्षांचा कालखंड संपला, तेव्हा बायझंटाईन सम्राट कॉन्स्टंटाईन अकरावा, अर्थात पूर्व रोमचा शेवटचा कॉन्स्टंटाईन, याने सिंहासनावर आरूढ होण्यासाठी तुर्कांची परवानगी मागितली. त्या तारखेपासून कॉन्स्टँटिनोपल जिंकले जाईपर्यंतचा कालावधी चार वर्षांचा होता. त्या चार वर्षांची अखेर कॉन्स्टँटिनोपलच्या वेढ्याने झाली आणि शेवटचा कॉन्स्टंटाईन त्या वेढ्यात मृत्युमुखी पडला. चार वर्षांच्या वेढ्यात परिणत झालेल्या एकशे पन्नास वर्षांच्या भविष्यवाणीतील पहिली अडतीस वर्षे इस्लामचा उदय दर्शवितात. एकशे पन्नास वर्षांचा कालखंड संपला, तेव्हा इस्लाम इतका प्रबळ झाला होता की तुर्कांकडे त्या वेळी असलेल्या सामर्थ्यामुळे पूर्व रोमची मानहानी झाली. २७ जुलै १४४९ रोजी झालेल्या या मानहानीनंतर चार वर्षांनी, १४५३ मध्ये, वेढा घालून कॉन्स्टँटिनोपल जिंकण्यात आले. पहिल्या अडतीस वर्षांची अखेर एका वेढ्याने चिन्हांकित होते आणि ऑटोमन साम्राज्याची स्थापनाही एका वेढ्याने चिन्हांकित होते.
३८ आणि ४०
मोशेने अनुवाद या ग्रंथात मांडल्याप्रमाणे, प्रतीक म्हणून अडतीस ही संख्या अरण्यात चाळीस वर्षे भटकण्याच्या न्यायशिक्षेतील अखेरची अडतीस वर्षे दर्शवते. त्यामुळे, प्रतीक म्हणून अडतीस या संख्येचा चाळीस या संख्येशी संबंध आहे. उस्मानने २७ जुलै १२९९ रोजी निकोमीडिया हा प्रदेश जिंकला आणि अडतीस वर्षांनंतर त्याच्या मुलाने त्या प्रदेशाची राजधानी जिंकली. तो प्रदेश आणि त्याची राजधानी या दोहोंचेही नाव निकोमीडिया होते. ऑटोमन साम्राज्याच्या उदयाचा अगदी आरंभ दर्शवणाऱ्या ‘दोन’ टप्प्यांपैकी पहिला टप्पा म्हणून इतिहासकार या लढाईला मानतात. इतिहासाने निर्देशित केलेला दुसरा टप्पा म्हणजे १३०१ मधील नायसियाची लढाई होय. तेथे पिता उस्मानने नायसिया नावाचा प्रदेश जिंकला आणि तीस वर्षांनंतर, १३३१ मध्ये, त्याच्या मुलाने नायसिया नावाची राजधानी जिंकली, जी पूर्वी रोमन साम्राज्याची राजधानी होती.
१२९९ हे वर्ष आणि निकोमीडियाची लढाई हा दोन टप्प्यांपैकी पहिला टप्पा होता; दुसरा टप्पा दोन वर्षांनंतर, १३०१ मध्ये आला. १२९९ हे अडतीसचे प्रतीक आहे आणि दोन वर्षांनंतर (चाळीस), नायसियाचा प्रदेश पिता काबीज करतो. वचनदत्त भूमी ताब्यात घेण्यासाठी प्राचीन इस्राएल उठून उभे राहण्याशी निगडित अडतीस आणि चाळीस यांचे संबंध २७ जुलै १२९९ आणि १३०१ यांत दर्शविलेले आहेत. इस्लामच्या उदयाचे ते पहिले दोन टप्पे अशा लष्करी मोहिमांनी दर्शविले जातात, ज्यांच्या सुरुवातीला पिता प्रदेश जिंकून घेतो आणि अखेरीस पुत्र त्या प्रदेशाची राजधानी जिंकून घेतो. त्या दोन्ही राजधान्यांचा जेव्हा पाडाव झाला, तेव्हा तो वेढ्यादरम्यान झाला. या दोन्ही राजधान्या कधी ना कधी पूर्व रोमच्या राजधान्या होत्या.
२७ जुलै, १२९९ आणि १३०१ यांची सांगता ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी होते; यातून १८३८ सालचा इतिहास दर्शविला जातो, ज्या वर्षी लिच यांनी अखेरीस ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी पूर्तता होणाऱ्या तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवसांच्या भविष्यवाणीविषयीचे आपले मत आणि भाकीत प्रथम प्रकाशित केले होते. मिलरपंथीयांसाठी उठून उभे राहण्याचे दोन टप्पे म्हणजे १८३८ आणि १८४० ही वर्षे होती.
“इ.स. १८४० मध्ये भविष्यवाणीची आणखी एक उल्लेखनीय परिपूर्ती घडून आली आणि त्यामुळे सर्वत्र व्यापक रुची निर्माण झाली. दोन वर्षे आधी, दुसऱ्या आगमनाचा प्रचार करणाऱ्या प्रमुख सेवकांपैकी एक असलेल्या जोसायाह लिच यांनी प्रकटीकरण ९ याचे एक विवेचन प्रकाशित केले होते, ज्यात त्यांनी ऑटोमन साम्राज्याच्या पतनाची भविष्यवाणी केली होती. त्यांच्या गणनेनुसार, ही सत्ता ‘इ.स. १८४० मध्ये, ऑगस्ट महिन्यातील कधातरी’ उलथविली जाणार होती; आणि तिची पूर्तता होण्याच्या केवळ काही दिवस आधी त्यांनी असे लिहिले: ‘पहिला कालखंड, १५० वर्षांचा, तुर्कांच्या परवानगीने डियाकोझीस सिंहासनावर आरूढ होण्यापूर्वी अचूकपणे पूर्ण झाला असे मानल्यास, आणि ३९१ वर्षे व पंधरा दिवसांचा कालखंड पहिल्या कालखंडाच्या समाप्तीपासून आरंभ झाला असे धरल्यास, तो ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी समाप्त होईल, जेव्हा कॉन्स्टँटिनोपलमधील ऑटोमन सत्ता खंडित होईल अशी अपेक्षा करता येईल. आणि असेच घडलेले आढळेल, असा माझा विश्वास आहे.’—जोसायाह लिच, इन Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, १ ऑगस्ट, १८४०.
“नेमक्या ज्या वेळी निर्देश करण्यात आला होता, त्या वेळी तुर्कीने आपल्या राजदूतांमार्फत युरोपातील मित्रराष्ट्रांच्या संरक्षणाचा स्वीकार केला, आणि अशा प्रकारे तिने स्वतःला ख्रिस्ती राष्ट्रांच्या नियंत्रणाखाली ठेवले. या घटनेने भविष्यवाणीची अगदी तंतोतंत पूर्तता केली. हे ज्ञात झाल्यावर, मोठ्या संख्येने लोकांना मिलर आणि त्याच्या सहकाऱ्यांनी स्वीकारलेल्या भविष्यवाणीच्या अर्थलक्षणाच्या तत्त्वांची शुद्धता पटली, आणि आगमन चळवळीला अद्भुत अशी गती प्राप्त झाली. विद्वान आणि प्रतिष्ठित पुरुष, मिलरच्या मतांचे प्रचार व प्रकाशन या दोन्ही कार्यांत त्याच्याशी सहभागी झाले, आणि 1840 ते 1844 या काळात हे कार्य झपाट्याने विस्तारले.” The Great Controversy, 334, 335.
लिचची ‘३८’ मधील भविष्यवाणी आणि ‘४०’ मधील त्याची दुरुस्त केलेली दृष्टी यांत त्याचे अंतिम विधान समाविष्ट आहे, जे त्याने दुरुस्त केलेल्या भविष्यवाणीच्या दहा दिवस आधी, १ ऑगस्ट रोजी लिहिले. त्या भविष्यवाणीची पूर्तता हीच गोष्ट होती जिने बायबलमधील भविष्यवाणीच्या योग्य कार्यपद्धतीविषयी जगाला खात्री पटवून दिली. प्राचीन इस्राएलच्या उभारणीचे चिन्ह ठरलेली अठ्ठेचाळीस वर्षे यात लाल समुद्र ओलांडल्यापासून कादेश येथील पहिल्या बंडापर्यंतची दोन वर्षे समाविष्ट होती.
कारण ज्या सर्व पुरुषांनी माझे तेज आणि मी मिसरदेशात व अरण्यात केलेली माझी चिन्हे पाहिली, आणि आता या दहा वेळा माझी परीक्षा घेतली, व माझ्या वचनाकडे लक्ष दिले नाही; त्यांनी मी त्यांच्या पितरांना शपथेने देण्याचे कबूल केलेला देश निश्चयाने पाहणार नाही; आणि ज्यांनी मला क्रोधास प्रवृत्त केले, त्यांपैकी एकही तो पाहणार नाही. गणना 14:22, 23.
त्या बंडखोरीची ओळख दहा परीक्षांपैकी अंतिम अशी करण्यात आली आहे. दहा परीक्षांचा दोन वर्षांचा परीक्षाकाल, ज्याची भर अरण्यातील अडतीस वर्षांवर पडते, त्याने 1838 आणि 1840 यांचे पूर्वप्रतिरूप दर्शविले; आणि 1840 मध्ये दहा दिवसांचा एक कालावधी समाविष्ट होता.
२७ जुलै, १२९९ रोजी उस्मानाच्या संदर्भात इस्लामच्या उदयाचा प्रारंभबिंदू एका अडतीस वर्षांच्या कालखंडाची सुरुवात करतो, जो १३३७ मध्ये चार वर्षांच्या वेढ्याने समाप्त होतो. २७ जुलै, १२९९ हा ऑट्टोमन साम्राज्याच्या उदयाचा प्रारंभबिंदू म्हणून इतिहासकार ओळखतात त्या दोन टप्प्यांपैकी पहिला टप्पा होता, आणि दुसरा टप्पा १३०१ हा होता. १२९९ आणि १३०१ मधील निकोमिडिया आणि नायसिया येथील लढायांचे हे दोन टप्पे १८३८ आणि १८४० यांचे प्रतिरूप ठरतात. भविष्यवाणीचा प्रारंभ तिच्या शेवटाचे चित्रण करतो.
निकोमीडिया आणि नायसिया या दोन्ही शहरांनी आपापल्या इतिहासात काही काळ पूर्व रोमन साम्राज्याच्या राजधानीचे स्थान भूषविले. अर्थातच, अखेरीस इ.स. ३३० मध्ये कॉन्स्टँटिनोपल पूर्वेकडील राजधानी बनले आणि इ.स. १४५३ पर्यंत तेच राजधानी राहिले. निकोमीडिया आणि नायसिया ही कॉन्स्टँटिनोपलच्या पतनाची पूर्वप्रतिरूपे आहेत; या सर्व शहरांचे पतन ज्या इस्लामी वेढ्यांमुळे झाले, ते अशा मोहिमेच्या सांगतेचे निदर्शक होते, जिच्यात इस्लामने प्रथम प्रदेशावर ताबा मिळवला आणि त्यानंतर राजधानीचे शहर काबीज केले.
१३३३ पासून १३३७ पर्यंतचा चार वर्षांचा पहिला वेढा हा १४४९ पासून भविष्यवाणी समाप्त झाली त्या १४५३ पर्यंतच्या चार वर्षांचे प्रतीक आहे. तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवसांनंतर, २७ जुलै, १२९९ आणि २७ जुलै, १४४९ यांच्या अल्फा इतिहासात दर्शविल्याप्रमाणे, ‘अडतीस आणि चाळीस’ या वैशिष्ट्यांतून व्यक्त होणाऱ्या भविष्यसूचक सामर्थ्याच्या प्रभावाखाली मिलरवादी ‘उदयास येतात’ तेव्हा इस्लामला रोखले जाते. इस्लामचा उदय आणि देवाच्या अंतिम काळातील संदेशवाहकांचा उदय हे ३८ आणि ४० यांच्यातील संख्यात्मक संबंधातून तयार केलेल्या एका संख्यात्मक प्रतीकात दर्शविलेले आहेत.
यहेज्केल अध्याय सदोतीसमध्ये इस्लाम हा पूर्ववाऱ्याचा संदेश आहे, जो मृत, कोरड्या हाडांवर फुंकला जातो, जेणेकरून ती उठून एक प्रबळ सेना म्हणून उभी राहावीत. यहेज्केलचा संदेश येतो तेव्हा उभे राहण्यास आरंभ होतो, जसे 1838 आणि 1840 च्या मिलराइट इतिहासात झाले. तो संदेश 9/11 रोजी आला, आणि लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी ती हाडे एक प्रबळ सेना म्हणून उभी राहतात. उत्तरकाळात विजयी चर्च म्हणून देवाच्या सेनेचे उभे राहणे 1838 आणि 1840 यांद्वारे प्रतिरूपित केले गेले आहे. 9/11 पासून रविवारच्या कायद्यापर्यंतचा कालखंड 1840 ते 1844 यांद्वारे प्रतिरूपित करण्यात आला होता; परंतु तो 31 डिसेंबर, 2023 पासून नॅशव्हिलच्या अग्निगोलांपर्यंतच्या कालखंडाचेही प्रतिरूप ठरतो.
पूर्वीय रोम
कॉन्स्टंटाइन पहिला (महान) याने साम्राज्याची विभागणी केल्यापासून शेवटच्या कॉन्स्टंटाइनपर्यंतचा कालखंड पूर्व रोमचा भविष्यसूचक इतिहास दर्शवितो. त्यामुळे, त्यांच्या नावाद्वारे दर्शविल्याप्रमाणे, एका भविष्यसूचक किंवा प्रतीकात्मक पित्याने आणि पुत्राने हा भविष्यसूचक कालखंड चिन्हांकित होतो, जरी अकरावा कॉन्स्टंटाइन हा महान कॉन्स्टंटाइनचा थेट रक्तवंशज नव्हता. पहिला आणि शेवटचा कॉन्स्टंटाइन हे भविष्यसूचक रीतीने अल्फा आणि ओमेगा या प्रतीकांच्या रूपातही दर्शविले आहेत; पित्याने (अल्फा) कॉन्स्टंटिनोपलची राजधानी म्हणून निवड केली, आणि कॉन्स्टंटिनोपलचे राजधानीचे स्थान संपुष्टात आले त्या वेढ्यात पुत्राचा (ओमेगा) मृत्यू झाला. पूर्व रोमचा भविष्यसूचक कालखंड पहिल्या आणि शेवटच्या कॉन्स्टंटाइनने चिन्हांकित होतो. २७ जुलै १२९९ रोजी सुरू झालेल्या १५० वर्षांच्या कालखंडात ३८ वर्षांचा एक कालखंड समाविष्ट आहे आणि त्याचा शेवट ४ वर्षांच्या वेढ्याने होतो. तो वेढा १४४९ ते १४५३ या कालखंडाचे पूर्वप्रतिरूप होता. निकोमीडियाच्या मोहिमेची सुरुवात एक प्रदेश जिंकण्याने झाली आणि तिचा शेवट त्या प्रदेशाची राजधानी जिंकण्याने झाला. पहिल्या आणि शेवटच्या कॉन्स्टंटाइनच्या बाबतीत होते त्याप्रमाणेच, निकोमीडिया जिंकण्याची सुरुवात एका पित्याने (पहिल्याने) केली आणि त्याचा शेवट एका पुत्राने (शेवटच्याने) केला.
चार वर्षे
शंभर-पन्नास वर्षांच्या आरंभीच्या काळातील चार वर्षांचा वेढा, ज्यामुळे 1449 मध्ये शेवटचा कॉन्स्टँटाईन याच्या अपमानापासून 1453 पर्यंतच्या त्या चार वर्षांकडे नेण्यात आले, जेव्हा कॉन्स्टँटिनोपलचा वेढा घालण्यात आला आणि ते पतन पावले. दुसऱ्या धिक्काराची समय-भविष्यवाणी, जी तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवसांचे प्रतिनिधित्व करते, ती 27 जुलै, 1449 रोजी सुरू झाली आणि 11 ऑगस्ट, 1840 रोजी समाप्त झाली. ती तारीख चार वर्षांच्या कालखंडाच्या आरंभाची खूण करते, ज्याला सिस्टर व्हाईट यांनी देवाच्या सामर्थ्याच्या गौरवशाली प्रकटीकरण असे संबोधले.
“तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या घोषणेत जो देवदूत सहभागी होतो, तो आपल्या गौरवाने संपूर्ण पृथ्वी प्रकाशमान करणार आहे. येथे जगभर व्यापणाऱ्या व्याप्तीचे आणि अपूर्व सामर्थ्याचे कार्य पूर्वकथित केले आहे. 1840–44 मधील आगमन चळवळ ही देवाच्या सामर्थ्याची एक गौरवशाली प्रगटीकरण होती; पहिल्या देवदूताचा संदेश जगातील प्रत्येक मिशनरी केंद्रापर्यंत पोहोचविण्यात आला, आणि काही देशांत सोळाव्या शतकातील धर्मसुधारणेनंतर कोणत्याही देशात दिसून आलेल्या धार्मिक स्वारस्यांपैकी सर्वांत मोठे धार्मिक स्वारस्य दिसून आले; परंतु तिसऱ्या देवदूताच्या अंतिम इशाऱ्याखालील सामर्थ्यशाली चळवळीसमोर हे सर्वही मागे पडणार आहे.” द ग्रेट कॉन्ट्रोव्हर्सी, 611.
११ ऑगस्ट १८४० रोजी इस्लामाला आवर घालण्यात आला आणि त्यानंतर चार वर्षांचा असा एक कालखंड आला, जो पेंटेकोस्टच्या वेळी पवित्र आत्म्याच्या ओतल्या जाण्याशी तसेच प्रकटीकरण अठराच्या बलवान देवदूताच्या अवतरणाशी सुसंगत आहे, जेव्हा ९/११ रोजी न्यूयॉर्कच्या “महान इमारतींना” तिसऱ्या धिक्काराच्या इस्लामाने आघात केला. ९/११ हे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाच्या काळाची सुरुवात दर्शवते. शिक्कामोर्तब ही एक कालावधीची प्रक्रिया आहे, आणि त्या शिक्कामोर्तबाच्या कालखंडाच्या समाप्तीमध्ये त्या कालखंडाच्या आरंभीची लक्षणे आढळतात. ९/११ रोजी जेव्हा ख्रिस्त उतरला, तेव्हा त्याने ३१ डिसेंबर २०२३ रोजी दोन साक्षीदारांना पुनरुत्थित करण्यासाठी अवतरणाऱ्या मिखाएलाचे प्रतिरूप दाखविले, जेव्हा शिक्कामोर्तबाचा अंतिम कालखंड आरंभ झाला.
निनवेहच्या युद्धाची जी किल्ली आहे, ती इस्लामच्या विविध मुक्ततांचे प्रतिनिधित्व करते, ज्यांनी इ.स. 1453 पर्यंत पूर्वीय रोमचा पाडाव घडवून आणला. श्लोक दहामधील “पाच महिने” या एकशे पन्नास वर्षांच्या कालखंडात, प्रारंभ आणि समाप्ती या दोन्ही ठिकाणी चार वर्षांचा एक कालावधी अंतर्भूत आहे. हे दोन चार-वर्षीय कालखंड तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवस यांच्या समाप्तीशी संबंधित आहेत; त्या समाप्तीने इ.स. 1840 ते 1844 या चार-वर्षीय कालखंडास चिन्हांकित केले, जेव्हा ख्रिस्त “संपूर्ण पृथ्वीला आपल्या तेजाने प्रकाशित करील.” इ.स. 1844 मध्ये भविष्यवाणीतील काळाचा उपयोग थांबला, कारण काळ “आता पुढे राहणार नाही.”
आणि जो युगानुयुगे जिवंत आहे, ज्याने स्वर्ग आणि त्यातील सर्व गोष्टी, पृथ्वी आणि तिच्यातील सर्व गोष्टी, तसेच समुद्र आणि त्यातील सर्व गोष्टी निर्माण केल्या, त्याची शपथ घेऊन असे म्हणाला की, यापुढे विलंब होणार नाही. प्रकटीकरण 10:6.
१३३३ ते १३३७, १४४९ ते १४५३, १८४० ते १८४४
चार-चार वर्षांच्या त्या तीन रेषा 9/11 पासून रविवार कायद्यापर्यंतच्या मुद्रांकनाच्या काळाशी सुसंगत आहेत, आणि त्या 9/11 पासून रविवार कायद्यापर्यंतच्या त्या फ्रॅक्टलशीही सुसंगत आहेत, ज्याचे प्रतिनिधित्व 31 डिसेंबर, 2023 पासून इस्लाम पुन्हा नॅशविलचे अग्निगोल वितरित करण्यासाठी सोडला जाईपर्यंत केले जाते.
31 डिसेंबर 2023 पासून नॅशव्हिलमधील अग्निगोलांपर्यंतचा भविष्यसूचक फ्रॅक्टल तीन चार-वर्षीय भविष्यसूचक कालखंडांद्वारे प्रतिरूपित झाला आहे; हे तिन्ही कालखंड 9/11 पासून रविवारच्या कायद्यापर्यंतच्या शिक्का मारण्याच्या काळाशी जुळतात. अशा प्रकारे, चार साक्षीदार 31 डिसेंबर 2023 पासून नॅशव्हिलवरील हल्ल्यापर्यंतच्या इतिहासाची ओळख पटवून देतात, आणि निनवेची लढाई हीच या प्रत्येक साक्षीदारासाठी “किल्ली” आहे. 1333, 1449, 1840 आणि 9/11 हे सर्व कलाटणीचे बिंदू होते—“किल्ल्या.”
“भूतकाळातील इतिहासातून शिकण्यासारखे धडे आहेत; आणि या गोष्टींकडे लक्ष वेधले जाते, जेणेकरून सर्वांना समजावे की देव आजही त्याच मार्गांनी कार्य करीत आहे, ज्याप्रमाणे तो सदैव करीत आला आहे. त्याचे कार्य आणि राष्ट्रांमध्ये त्याचा हात आजही तितक्याच स्पष्टपणे दिसून येतो, जसा तो एदेनमध्ये आदामास प्रथम सुवार्ता घोषित झाल्यापासून सदैव दिसत आला आहे.
“राष्ट्रांच्या आणि मंडळीच्या इतिहासात असे काही काळ येतात, जे वळणबिंदू ठरतात. देवाच्या अधिप्रसादात, जेव्हा हे विविध संकटकाळ येतात, तेव्हा त्या काळासाठीचा प्रकाश दिला जातो. तो स्वीकारला गेला, तर आध्यात्मिक प्रगती होते; आणि तो नाकारला गेला, तर आध्यात्मिक अधःपतन व सर्वनाश ओढवतो. प्रभुने आपल्या वचनात सुवार्तेच्या आक्रमक कार्याचे उलगडून दाखविले आहे, जसे ते भूतकाळात पुढे नेले गेले आहे, आणि भविष्यातही, अगदी अंतिम संघर्षापर्यंत तसेच राहील, जेव्हा सैतानी संस्था आपली शेवटची अद्भुत हालचाल करतील.” Bible Echo, August 26, 1895.
निकामीडिया
२८४ मध्ये सम्राट झाल्यानंतर, डायोक्लेशियनने २९३ मध्ये साम्राज्याची कायदेशीररीत्या पूर्व आणि पश्चिम अशी विभागणी करून चतुःशासन व्यवस्था स्थापन करताना निकोमीडियाची रोमन साम्राज्याची पूर्वेकडील राजधानी म्हणून निवड केली. अनेक दशके निकोमीडिया ही पूर्वेकडील मुख्य प्रशासकीय आणि लष्करी राजधानी होती. महान कॉन्स्टंटाइनने जवळच्या बायझँटियममध्ये (ज्याचे नाव त्याने ३३० मध्ये कॉन्स्टँटिनोपल असे बदलले) नवी राजधानी उभारण्याचा निर्णय घेण्यापूर्वी निकोमीडियाचा तळ म्हणून वापर केला होता. कॉन्स्टँटिनोपल मुख्य राजधानी झाल्यानंतरही, मार्मारा समुद्राच्या पूर्व किनाऱ्यावर मोक्याच्या ठिकाणी वसलेले निकोमीडिया हे एक महत्त्वाचे प्रादेशिक केंद्र राहिले. त्यामुळे, रोम किंवा कॉन्स्टँटिनोपलप्रमाणे ते कायमस्वरूपी राजधानी नसले, तरी रोमन इतिहासातील एका महत्त्वपूर्ण संक्रमणकाळात निकोमीडियाला अधिकृतपणे पूर्वेकडील राजधानीचा दर्जा देण्यात आला होता. या एकशे पन्नास वर्षांच्या कालावधीच्या आरंभी पूर्व रोमन साम्राज्याची एक राजधानी जिंकली जाते आणि त्याच्या अखेरीस पूर्व रोमन साम्राज्याची एक राजधानी जिंकली जाते. दोन्ही विजयांच्या वेळी वेढा घालण्यात आला होता.
डायोक्लेशियन
सम्राट डायोक्लेशियनने इ.स. २९३ मध्ये टेट्रार्की शासनपद्धती लागू केली, तेव्हा निकोमीडियाला अधिकृतपणे रोमन साम्राज्याची पूर्वेकडील राजधानी बनवले. टेट्रार्की शासनपद्धतीत साम्राज्याचे पश्चिम आणि पूर्व असे दोन विभाग होते; पूर्व आणि पश्चिम या दोन्ही विभागांत प्रत्येकी एक वरिष्ठ सम्राट (ऑगस्टस) आणि एक कनिष्ठ सम्राट (सीझर) असल्याने ‘टेट्रार्की’ या शब्दाने सूचित होणारी चार ही संख्या पूर्ण होत होती.
अल्फा आणि ओमेगा
डायोक्लेशियन हा स्मुर्ना मंडळीचा ओमेगा प्रतीक आहे, आणि नीरो हा अल्फा प्रतीक आहे. कॉन्स्टँटाईन द ग्रेट हा पर्गामोस मंडळीचा अल्फा प्रतीक आहे, आणि जस्टिनियन हा ओमेगा प्रतीक आहे.
रोमचे पूर्व आणि पश्चिम अशा ‘कायदेशीर’ विभाजनाचे (जे टिकून राहिले नाही) कार्य डायोक्लेशियनने पूर्ण केले, आणि रोमचे पूर्व व पश्चिम अशा संदेष्ट्यात्मक विभाजनाचे कार्य कॉन्स्टन्टाइनने पूर्ण केले. स्मुर्ना द्वारा प्रतिनिधित्व केलेल्या छळाच्या दुसऱ्या प्रतीकात्मक मंडळीच्या इतिहासकाळात रोमचे कायदेशीररीत्या पूर्व आणि पश्चिम असे विभाजन झाले, आणि पर्गमोस द्वारा प्रतिनिधित्व केलेल्या तडजोडीच्या तिसऱ्या प्रतीकात्मक मंडळीच्या इतिहासकाळात रोमचे संदेष्ट्यात्मकरीत्या पूर्व आणि पश्चिम असे विभाजन झाले. २९३ हे अल्फा होते आणि ३३० हे ओमेगा होते; आणि ११ मे, ३३० रोजी, कॉन्स्टन्टाइन द ग्रेटने कॉन्स्टन्टिनोपलला साम्राज्याची राजधानी म्हणून समर्पित केले.
इ.स. २९३ मध्ये डायोक्लेशियनने केलेले वैधानिक विभाजन त्यानंतर इ.स. ३१३ मध्ये मिलानची राजाज्ञा जारी होईपर्यंत चाललेल्या यादवी युद्धामुळे मोडीत निघाले. ख्रिस्ती धर्माला कायदेशीर मान्यता देणारी आणि चतुःशासनव्यवस्थेचा प्रत्यक्षात अंत करणारी मिलानची राजाज्ञा जारी झाली, तेव्हा परस्पर समन्वयाने राज्य करणाऱ्या चार शासकांची व्यवस्था कोलमडून तिचे रूपांतर दोन प्रमुख सत्तांमधील संघर्षात झाले (पश्चिमेकडील कॉन्स्टंटाइन आणि पूर्वेकडील लिसिनियस). पतनाची नांदी ठरलेले हे वैधानिक विभाजन एका विभाजनापासून दुसऱ्या विभाजनापर्यंतचा वीस वर्षांचा कालखंड दर्शवते, आणि या दोन्ही विभाजनांनी व्यवस्थेचे पतन घडवून आणले.
स्मुर्ना येथील मंडळीची सुरुवात इ.स. ६४ मध्ये नेरोपासून झाली, जेव्हा रोमच्या महान आगीचा उपयोग नेरोने ख्रिस्ती लोकांचा छळ करण्यासाठी केला, कारण त्या आगीस सुरुवात केल्याचा आरोप नेरोने ख्रिस्ती लोकांवर ठेवला. नेरो छळाच्या आरंभीची खूण ठरतो आणि उत्तरकाळातील अंतिम छळाचे प्रतिरूप दर्शवितो. तो अंतिम छळ कृपाकाळ संपेपर्यंत चालू राहतो, जेव्हा पोपसत्तेचा शेवट होतो आणि तिला सहाय्य करणारा कोणीही नसतो. अशा प्रकारे, छळाचा पहिला कालखंड रोमच्या दहनाने आरंभ झाला आणि अंतिम छळ रोमच्या दहनानेच समाप्त होतो.
आणि त्या पशूवर तू जी दहा शिंगे पाहिली, ती त्या वेश्येचा द्वेष करतील, आणि तिला उध्वस्त व नग्न करतील, आणि तिचे मांस खातील, आणि तिला अग्नीने जाळतील. प्रकटीकरण 17:16.
स्मुर्णा मंडळीचा कालखंड इ.स. ६४ मध्ये नीरोच्या काळात सुरू झाला, जेव्हा नीरोने रोमला लागलेल्या भीषण आगीचा उपयोग ख्रिस्ती लोकांचा छळ करण्यासाठी केला आणि ती आग लावल्याचा आरोप त्यांच्यावर केला. दोनशे पन्नास वर्षांनंतर, इ.स. ३१३ मध्ये मिलानच्या राजाज्ञेने या कालखंडाची सांगता झाली. ही “राजाज्ञा” म्हणजे डायोक्लेशियनने केलेल्या कायदेशीर विभाजनापासून सुरू झालेल्या वीस वर्षांच्या कालखंडाची सांगता होय; तसेच नीरोपासून सुरू झालेल्या स्मुर्णाच्या दोनशे पन्नास वर्षांचीही ती सांगता होती. स्मुर्णा मंडळी आणि नीरो यांनी दर्शविलेल्या दोनशे पन्नास वर्षांच्या छळाच्या कालखंडात डायोक्लेशियनने घडवून आणलेल्या सर्वांत भीषण छळाच्या दहा वर्षांचाही समावेश होता. छळाची ही दहा वर्षे म्हणजे डायोक्लेशियनच्या वीस वर्षांच्या कालखंडाचा उत्तरार्ध होता; हा कालखंड इ.स. २९३ मध्ये त्याने साम्राज्याचे कायदेशीर विभाजन केले तेव्हा सुरू झाला होता. इ.स. २९३ मध्ये डायोक्लेशियनने साम्राज्याचे पूर्व आणि पश्चिम असे कायदेशीर विभाजन केले, तेव्हापासून दहा वर्षांच्या दोन कालखंडांनी मिळून बनलेला वीस वर्षांचा कालखंड सुरू झाला.
डायोक्लेशियनने साम्राज्याचे कायदेशीररीत्या पूर्व आणि पश्चिम असे विभाजन केले; अशा प्रकारे कॉन्स्टंटाइनने घडवून आणलेल्या भविष्यसूचक विभाजनाचे पूर्वरूप त्यातून साकार झाले. डायोक्लेशियनचे विभाजन पूर्व आणि पश्चिम असे होते, परंतु त्यात पूर्वेकडे दोन शासक आणि पश्चिमेकडे दोन शासक होते. प्रत्येक प्रदेशासाठी एक प्रमुख आणि एक दुय्यम शासक होता. २४ फेब्रुवारी ३०३ रोजी डायोक्लेशियनने ख्रिस्ती लोकांविरुद्धच्या अनेक ‘राजाज्ञां’पैकी पहिली राजाज्ञा जारी केली; त्याबरोबरच रोमन साम्राज्यातील ख्रिस्ती लोकांचा सर्वांत तीव्र आणि व्यापक छळ असलेल्या महाछळाला (ज्याला डायोक्लेशियनकालीन छळ असेही म्हटले जाते) सुरुवात झाली.
आणि स्मुर्णा येथील मंडळीच्या दूताला लिही; जो प्रथम आणि अंतिम आहे, जो मरण पावला होता आणि जिवंत आहे, तो असे म्हणतो; मी तुझी कृत्ये, क्लेश आणि दारिद्र्य जाणतो, (परंतु तू धनवान आहेस) आणि जे स्वतःला यहूदी म्हणवतात, परंतु यहूदी नाहीत, तर सैतानाची सभा आहेत, त्यांची ईश्वरनिंदाही मी जाणतो. तुला जे काही सोसावे लागणार आहे, त्याची मुळीच भीती बाळगू नकोस: पाहा, तुमची परीक्षा व्हावी म्हणून सैतान तुमच्यापैकी काही जणांना तुरुंगात टाकणार आहे; आणि तुम्हांला दहा दिवस क्लेश होतील: तू मृत्यूपर्यंत विश्वासू राहा, आणि मी तुला जीवनाचा मुकुट देईन. ज्याला कान आहे, त्याने आत्मा मंडळ्यांना काय म्हणतो ते ऐकावे; जो विजय मिळवतो, त्याला दुसऱ्या मृत्यूची बाधा होणार नाही. प्रकटीकरण २:८–११.
महाछळ डायोक्लेशियनच्या उत्तराधिकाऱ्यांच्या (विशेषतः गॅलेरियसच्या) राजवटीत ३१३ पर्यंत सुरू राहिला; त्या वर्षी मिलानच्या राजाज्ञेमुळे तो संपुष्टात आला. नीरो हे छळाचे अल्फा-प्रतीक आहे; ते स्मुर्णा येथील मंडळीने दर्शविलेल्या भविष्यसूचक कालखंडातील डायोक्लेशियनच्या काळातील ओमेगा-छळाचे पूर्वरूप होते. पश्चिमेकडील कॉन्स्टँटाईन आणि पूर्वेकडील लिसिनियस यांच्यादरम्यान झालेला एक राजकीय विवाहसंबंध आणि तह यांद्वारे या छळाची सांगता झाली. फेब्रुवारी ३१३ मध्ये कॉन्स्टँटाईन आणि लिसिनियस मिलान येथे भेटले आणि त्यांनी मिलानची राजाज्ञा जारी केली; या राजाज्ञेने संपूर्ण साम्राज्यात ख्रिस्ती लोकांना (आणि इतरांनाही) धार्मिक सहिष्णुतेची हमी दिली. आपली राजकीय युती अधिक दृढ करण्यासाठी लिसिनियसने या भेटीदरम्यान किंवा त्याच सुमारास कॉन्स्टँशियाशी (कॉन्स्टँटाईनची सावत्र बहीण) विवाह केला. हा विवाह म्हणजे रोमन राजकीय युतीचे एक प्रातिनिधिक उदाहरण होते—त्यामुळे दोन्ही सम्राटांमधील करारावर शिक्कामोर्तब झाले आणि अनेक वर्षांच्या गृहयुद्धानंतर साम्राज्याला तात्पुरते स्थैर्य देण्यास मदत झाली. ही युती फार काळ टिकली नाही. कॉन्स्टँटाईन आणि लिसिनियस नंतर एकमेकांविरुद्ध लढले, आणि ३२४ मध्ये कॉन्स्टँटाईनने लिसिनियसचा पराभव करून एकमेव शासकपद प्राप्त केले.
नीरोपासून कॉन्स्टंटाइनपर्यंत स्मुर्णाचा अडीचशे वर्षांचा भविष्यसूचक कालखंड पूर्ण झाला, आणि 313 मध्ये पर्गमच्या मंडळीचा, म्हणजेच तडजोड करणाऱ्या मंडळीचा, कालखंड सुरू झाला; तो 538 मध्ये थुवतीराच्या मंडळीच्या आरंभी संपला. स्मुर्णाची अडीचशे वर्षे छळाचा एक कालखंड दर्शवत होती, आणि या संपूर्ण कालखंडाच्या अखेरीस डायोक्लेशियनच्या छळाने प्रकटीकरणातील “दहा दिवस” (दहा वर्षे) यांची पूर्तता केली; यामध्ये छळाचा सर्वांत भीषण कालखंड हा संपूर्ण कालखंडाचे एक फ्रॅक्टल ठरतो. ती दहा वर्षे अडीचशे वर्षांचे एक फ्रॅक्टल आहेत. ती दहा वर्षे नीरोच्या छळाचा ओमेगा दर्शवतात, आणि त्यांच्या समाप्तीच्या वेळी साम्राज्याचे पूर्व व पश्चिम असे ओमेगा विभाजन झाले.
विवाह आणि घटस्फोट
स्मुर्नाची सुरुवात इ.स. 64 मध्ये रोमच्या दहनापासून झाली आणि दोनशे पन्नास वर्षांनंतर, इ.स. 313 मध्ये, मिलानच्या जाहीरनाम्याने आणि पूर्व-पश्चिम यांच्या राजकीय विवाहाने तिचा शेवट झाला. छळाचा दहा वर्षांचा फ्रॅक्टल इ.स. 303 मध्ये सुरू झाला आणि इ.स. 313 मध्ये मिलानच्या जाहीरनाम्याने आणि पूर्व-पश्चिम यांच्या राजकीय विवाहाने संपला. इ.स. 293 मध्ये डिओक्लेटियनने केलेल्या पूर्व-पश्चिम यांच्या कायदेशीर विभागणीपासून सुरू झालेली वीस वर्षे इ.स. 313 मध्ये पूर्व-पश्चिम यांच्या राजकीय विवाहाने समाप्त झाली. इ.स. 313 मधील पूर्व-पश्चिम यांच्यातील विवाहकराराचा शेवट इ.स. 324 च्या घटस्फोटाने झाला, जेव्हा कॉन्स्टंटाईनने पूर्वेच्या लिसिनियसचा पराभव करून रोमचा एकमेव शासक झाला. इ.स. 321 मधील पहिल्या रविवार कायद्याच्या तीन वर्षांनंतर इ.स. 324 मधील भविष्यसूचक घटस्फोट झाला.
313 पासून 330 पर्यंतची सतरा वर्षे एका राजकीय विवाहाचा, स्मुर्णा व नीरो यांच्याद्वारे दर्शविलेल्या छळाच्या समाप्तीचा आणि पर्गमोसद्वारे दर्शविलेल्या तडजोड करणाऱ्या मंडळीच्या प्रारंभाचा निर्देश करतात. 313 मध्ये या विवाहाच्या वेळी पर्गमोसचा प्रारंभ झाला; त्यानंतर 321 मध्ये रविवारविषयक पहिला कायदा लागू झाला तेव्हा छळास सुरुवात झाली. त्यानंतर 324 मध्ये भविष्यसूचक घटस्फोट झाला, ज्यामुळे पूर्व आणि पश्चिम कॉन्स्टंटाईनच्या अधिपत्याखाली एकाच साम्राज्यात एकत्र आले. सहा वर्षांनंतर, 330 मध्ये, पूर्व आणि पश्चिम अशी विभागणी भविष्यसूचक रीतीने पुन्हा झाली. भविष्यसूचक इतिहासात 538 मध्ये थुवतीरा मंडळीचे आगमन होईपर्यंत चालू राहणाऱ्या पर्गमोस मंडळीच्या अल्फा कालखंडाचे ही सतरा वर्षे प्रतिनिधित्व करतात. तो अल्फा कालखंड 330 पासून 538 पर्यंतच्या कालखंडाच्या अखेरीस घडणाऱ्या ओमेगा इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करणार होता. पर्गमोसचा ओमेगा इतिहास 496, 508 आणि 533 या वर्षांच्या कालखंडाचे प्रतिनिधित्व करतो.
सतरा वर्षे
राफियाच्या युद्धातील प्टोलेमीने “सतरा वर्षे” राज्य केले, आणि राफियाच्या युद्धापासून पानियमच्या युद्धापर्यंत “सतरा वर्षे” होती. ती सतरा वर्षे प्रतीकात्मकरित्या 313 ते 330 या काळातील सतरा वर्षांशी सुसंगत ठरतात. स्मुर्नाच्या दोनशे पन्नास वर्षांच्या नीरोने पर्गामोसच्या मंडळीच्या पहिल्या सतरा वर्षांकडे नेले, आणि इ.स.पू. 457 मधील तिसऱ्या फर्मानापासून सुरू झालेल्या दोनशे पन्नास वर्षांशी त्यांचा संबंध जोडला जातो; हाच तो प्रारंभबिंदू आहे जो दानियेल आठ अध्याय आणि चौदावा वचनातील 2300 वर्षांचा असून, अॅडव्हेंटिझमचा पाया आणि मध्यवर्ती स्तंभ आहे. दोनशे पन्नास वर्षांचे दोन साक्षीदार, बायबल भविष्यवाणीतील सहाव्या राज्याच्या दोनशे पन्नास वर्षांशी सुसंगत आहेत; ते 1776 मध्ये सुरू झाले आणि 2026 मधील याच वर्षी समाप्त होते.
अॅडव्हेंटिझमचे अग्रदूत 313 ते 330 या सतरा वर्षांना पाहू शकले नाहीत किंवा समजू शकले नाहीत, कारण 1844 मध्ये त्यांना अद्याप सातव्या-दिवसाच्या शब्बाथचा किंवा सूर्याच्या दिवसाचा प्रश्नसुद्धा समजला नव्हता. तथापि, त्यांनी प्रकटीकरण नऊच्या दहाव्या वचनातील एकशे पन्नास वर्षे ओळखली, आणि ती अशा कालखंडाचा प्रारंभबिंदू ठरली ज्यामुळे 11 ऑगस्ट, 1840 रोजी समाप्त झालेल्या तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवसांपर्यंत मार्गक्रमण झाले. त्या समजुतीमुळे “देवाच्या सामर्थ्याचे” एक महान “प्रकट होणे” उत्पन्न झाले.
प्रवर्तकांनी प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायातील एकशे पन्नास वर्षांचा दुसरा कालखंड ओळखला नव्हता. प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायातील “नवा प्रकाश” त्यांच्या मूलभूत आकलनाच्या पायावर उभारलेला आहे. निनवेच्या लढाईच्या “किल्लीने” या प्रकाशाचा उलगडा होतो. या “किल्लीमुळे” भविष्यवाणीच्या अभ्यासकाला दानीएल आणि प्रकटीकरण या ग्रंथांत दर्शविलेली बायबलच्या भविष्यवाणीतील सर्व राज्ये ओळखता येतात: बाबेल, मेद-पारस, ग्रीस, सेल्युसिड आणि टॉलेमिक साम्राज्ये, मुहम्मदाचे राज्य; आणि त्याहूनही महत्त्वाचे म्हणजे, केवळ रोमचाच नव्हे, तर पूर्व व पश्चिम रोमच्या राज्यांचाही, तसेच अमेरिकेची संयुक्त संस्थाने (खोटा संदेष्टा), पोपसत्ता (श्वापद) आणि संयुक्त राष्ट्रसंघ (अजगर) यांचाही उदय व पतन यांची ओळख पटवून, ती रोमचे साम्राज्य अधिक ठळकपणे दर्शविते. या राज्यांचे सर्व उदय-पतन अजगर, श्वापद आणि खोटा संदेष्टा यांच्या त्या हालचालींची साक्ष देतात, ज्या अखेरीस जगाला हर्मगिदोनाकडे घेऊन जातात. ती हालचाल दानीएलाच्या अकराव्या अध्यायातील शेवटच्या सहा वचनांत दर्शविली आहे, आणि त्या हालचालीचा आरंभ चाळिसाव्या वचनाच्या दडलेल्या इतिहासात दर्शविला आहे.
निनवेची लढाई ही अंतकाळातील घटनांच्या अनुक्रमात रोमच्या साम्राज्याच्या, पूर्व व पश्चिम रोमच्या राज्यांच्या आणि पोपशाही रोमच्या साक्षी एकसंधपणे जुळवून आणण्यासाठी संदर्भबिंदू म्हणून कार्य करणारा भविष्यवाणीतील आधार प्रदान करते. म्हणून, निनवेची लढाई ही रोमविषयीच्या विविध भविष्यसूचक साक्षींचे पूर्णपणे स्पष्टीकरण करणारी किल्ली आहे; आणि दानियेल अकरा अध्यायातील चौदाव्या वचनानुसार, दृष्टान्ताची स्थापना रोमच करते. त्या रेषांना एकत्र आणणारी किल्ली म्हणजे निनवेची लढाई.
प्रकटीकरण नऊमधील शापवाणींविषयी असलेल्या मागील पाच लेखांचे संकलन आपण आपल्या पुढील लेखात आरंभ करू.