चाळीसाव्या वचनाचा गूढ इतिहास - संख्या एकवीस

यहेज्केल त्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करतो ज्यांच्यासाठी यहूदाच्या वंशातील सिंहाने शिक्षणाचे कार्य पूर्ण केले आहे, आणि त्याची मूलभूत शिकवण “ओळीवर ओळ” अशी आहे.

सध्या यहूदाच्या वंशातील सिंह येज्केलाचे पुस्तक उघडत आहे. येज्केल हा तिसाव्या वर्षी एक याजक आहे, असे आपल्याला कळविले जाते—“तीस” हे याजक म्हणून त्याच्या प्रतीकात्मक वयाचे प्रतिनिधित्व करते की योशियाच्या महान जुबिलीपासून सुरू झालेल्या भविष्यसूचक रेषेतील तिसावे वर्ष, हे असो. उत्तरकाळातील अंतिम याजकवर्ग म्हणजे एक लाख चव्वेचाळीस हजार, आणि प्राचीन शब्दशः इतिहास उत्तरकाळातील एका प्रतीकात्मक इतिहासाचे प्रतिरूप दर्शवितात.

यहेज्केल हा शेवटच्या दिवसांतील देवाच्या लोकांचा एक प्रतीक आहे—ती पवित्र इतिहासरेषा, जी प्रत्येक भविष्यसूचक साक्ष ओळखते. तो पवित्र इतिहास तिसऱ्या देवदूताची चळवळ आहे, जिचे विशेष प्रतीकीकरण 1840 मधील पहिल्या देवदूताच्या चळवळीने झाले होते. पहिल्या देवदूताची चळवळ ही तीन देवदूतांपैकी अल्फा देवदूताची चळवळ होती, आणि तिसरा हा ओमेगा देवदूत आहे. म्हणून यहेज्केल हा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाच्या काळात पेत्राशी संरेखित आहे. पेत्र आणि यहेज्केल ज्या प्रतीकात्मक इतिहासात स्थित आहेत, तो इतिहास पॅनियमच्या इतिहासाप्रमाणे दर्शविला आहे.

यहेज्केलाने ते छोटे पुस्तक घेतले, जसे योहानाने प्रकटीकरण दहा मध्ये घेतले.

प्रकटीकरण दहा अध्यायात योहान लहान पुस्तक खातो, आणि हा संपूर्ण अध्याय ११ ऑगस्ट, १८४० पासून २२ ऑक्टोबर, १८४४ पर्यंत देवाच्या सामर्थ्याच्या प्रकट होण्याचे प्रतिनिधित्व करतो.

प्रकटीकरणाच्या दहाव्या अध्यायात यहेज्केलाचा योहानाबरोबर संबंध जुळविला गेलेला आहे; म्हणून एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाच्या काळात पेत्र, योहान आणि यहेज्केल हे आपल्या नेमून दिलेल्या स्थानावर एकत्र उभे आहेत.

१८४० ते १८४४ हा चार वर्षांचा कालावधी दर्शवितो, ज्याची सुरुवात २७ जुलै, १२९९ रोजी सुरू झालेल्या एकशे पन्नास वर्षांच्या कालखंडाने आरंभ झालेल्या समयभविष्यवाणीशी झाली. ते “पाच महिने” समाप्त झाले आणि तीनशे एक्याण्णव वर्षे व पंधरा दिवसांच्या समयभविष्यवाणीशी एकरूप झाले; ती ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी समाप्त झाली, जेव्हा देवाच्या सामर्थ्याचे गौरवशाली प्रकटीकरण २२ ऑक्टोबर, १८४४ पर्यंत प्रकट झाले. त्यानंतर भविष्यसूचक समयाचा अनुप्रयोग थांबला.

२२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी भविष्यवाणीचा वैध अनुप्रयोग म्हणून भविष्यसूचक काळ समाप्त झाला. यहेज्केल, पेत्र आणि योहान यांपैकी प्रत्येक जण पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांच्या चळवळीतील तसेच तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीतील देवाच्या शहाण्या कुमारींचे प्रतिनिधित्व करतो.

यहेज्केलच्या पहिल्या ‘अकरा’ अध्यायांमध्ये, पहिल्या अध्यायाच्या पहिल्या वचनात मांडल्याप्रमाणे, “दर्शनांची” एक मालिका प्रस्तुत केली आहे.

पहिल्या अकरा अध्यायांतील “दर्शने” प्रथम पहिल्या अध्यायात केबार नदीकाठी देण्यात आली; त्यानंतर तिसऱ्या अध्यायातील “मैदानावरील” दर्शनात ती अधिक विस्ताराने प्रकट झाली; आणि मग पुन्हा आठव्या अध्यायातील यरुशलेम येथील दर्शनात. केबार नदी, मैदान, आणि यरुशलेम ही तीन स्थाने तीन दर्शने दर्शवितात, जी एकत्र येऊन एकच दर्शन बनवितात; आणि तेच पहिले वचन तसेच पहिल्या ‘अकरा’ अध्यायांतील “दर्शने” होय.

योशियाच्या प्रसिद्ध पास्कापासून सुरू झालेल्या आणि नंतर २२ ऑक्टोबर रोजी समाप्त झालेल्या जुबिली चक्रातील तिसावे वर्ष म्हणून त्या तिसाव्या वर्षाचा विचार करणे सहजपणे समर्थनीय आहे, कारण पवित्र इतिहासाची ती विशिष्ट रेषा स्पष्टपणे, ओळीवर ओळ, एकापेक्षा अधिक साक्षींसह चित्रित करण्यात आली आहे. उदाहरणार्थ; पास्का वसंतकालीन सणांचे प्रतिनिधित्व करते आणि प्रायश्चित्ताचा दिवस शरद्कालीन सणांचे प्रतिनिधित्व करतो. म्हणून लेवीय पुस्तक तेवीस हे योशियापासून सुरू झालेल्या जुबिली चक्राशी सुसंगत आहे. राजा योशियाद्वारे २२ ऑक्टोबर, इ.स.पू. ५७३ पर्यंत दर्शविलेल्या इतिहासाशी सुसंगत अशा इतरही रेषा आहेत. २२ ऑक्टोबर, इ.स.पू. ५७३ रोजी जुबिली वर्षाची झालेली ऐतिहासिक पूर्तता इतिहासकारांच्या साक्षीने समर्थित आहे.

कालगणक साधारणतः प्रायश्चित्ताचा दिवस इ.स.पू. ५७३ च्या २२ ऑक्टोबरला ठरविण्यात समाधान मानतात, आणि इ.स.पू. ६२२ मधील योशियाचा महान पास्का हाही त्या बायबलकालगणकांकडून मान्य केलेला दिनांक आहे. वसंतऋतूतील सणांचे प्रतीक असलेला पास्का, एकोणपन्नास वर्षांच्या जुबिली चक्राची सुरुवात करीत असे, ज्याचा शेवट शरदऋतूतील सणांच्या प्रतीकावर, म्हणजे प्रायश्चित्ताच्या दिवशी, होत असे. एकोणपन्नास वर्षे पूर्ण करणारी वर्षांची सात सप्तके ही भूमीच्या सब्बाथची प्रतीके होती.

इ.स.पू. 573 पूर्वी चौदा वर्षे, यरुशलेम पडले तेव्हा सिदकियाला बाबेलमध्ये नेण्यात आले होते. यहूदी इतिहासकार योशियाच्या इ.स.पू. 622 मधील काळापासून 22 ऑक्टोबर, इ.स.पू. 573 पर्यंतचा जुबिलीचा क्रम हा सतरावा जुबिली-क्रम म्हणून ओळखतात. राफिया येथील युद्धापासून पानियम येथील युद्धापर्यंतचा कालावधी सतरा वर्षांचा होता. राफिया येथील युद्धात प्टोलेमी हा विजयी झाला, आणि त्याने दक्षिणेचा राजा म्हणून सतरा वर्षे राज्य केले. मिलानच्या जाहीरनाम्यापासून कॉन्स्टन्टाईनने इ.स. 330 मध्ये आपले साम्राज्य विभाजित केले, तोपर्यंतचा कालावधी सतरा वर्षांचा होता. सतराव्या जुबिली-क्रमात यरुशलेम नबुखद्नेस्सराने नष्ट केले.

होशे हा असा विषय हाताळत आहे ज्याचा थेट संबंध सिद्कीयाच्या बंदिवासाशी आहे, जरी तो इ.स.पू. ७२३ मध्ये उत्तरेकडील राज्याच्या बंदिवासाच्या आरंभाचाही प्रतिनिधी आहे. होशेच्या उताऱ्याचा यहेज्केलाच्या साक्षीशी संबंध येण्याचे कारण असे आहे की, इस्राएलने मानवी राजा असावा असा आग्रह धरला तेव्हा त्यांनी देवाचा नकार केला. दैवी राजाऐवजी मानवी राजाच्या अधीन असण्याची इस्राएलची इच्छा, लेवीय २६ मधील “सात वेळा” या न्यायनिर्णयात “तुमच्या सामर्थ्याचा अभिमान” अशी दर्शविली आहे.

“तुमच्या सामर्थ्याचा अभिमान” हे इस्राएलच्या जगाप्रमाणे होण्याच्या आणि स्वतःचा राजा असण्याच्या इच्छेचे प्रतिनिधित्व करते. इ.स.पू. ७२३ मध्ये उत्तरेकडील राज्यातून राजाचे दूर केले जाणे आणि त्यानंतर इ.स.पू. ५८६ मध्ये दक्षिणेकडील राज्याचा राजा सिदकियाचा बंदिवास, हे प्राचीन इस्राएलच्या “अभिमानाच्या” भंगाचे प्रतिनिधित्व करते; आणि अभिमान पतनापूर्वी येतो. बायबलमधील भविष्यवाणीत “सामर्थ्य” म्हणजे राजा किंवा राज्य होय, आणि मानवी राजा मिळविण्यात इस्राएलचा अभिमान हा देवशासन व दैवी राजाच्या नकाराचे चिन्ह ठरतो.

हे लक्षात घेण्यासारखे आहे की त्या वेळी इस्राएलाने केवळ देवाला आपल्या राजाच्या नात्याने नाकारले नाही, तर शमुवेलाद्वारे प्रतिनिधित्व करण्यात आलेल्या भविष्यवाणीच्या आत्म्यालाही नाकारले; कारण असे म्हटले आहे, “त्यांनी मला सोडून इतर देवांची सेवा केली आहे; तसेच ते तुलाही करीत आहेत.”

प्राचीन इस्राएलच्या ईश्वरशासित व्यवस्थेसाठी अंतिम फसवणूक ही केवळ देवाचाच नव्हे, तर भविष्यवाणीच्या आत्म्याचाही नकार होती. इ.स.पू. 1097 मधील तो नकार 1863 मधील लाओदीकेयन सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिझमच्या अंतिम फसवणुकीचे प्रतिरूप दर्शवितो. लेवीयविवरण अध्याय 26 मधील “सात वेळा” हे देवाचे वचन आहे, आणि भविष्यवाणीचा आत्मा “सात वेळा” विषयी असे घोषित करतो की ते “बदलले जाऊ नये.”

भविष्यवाणीच्या आत्म्याने “सात वेळा” यास स्पष्टपणे मान्यता दिली होती, आणि तिची ती मान्यता ही पत्रकावरील आकडे बदलू नयेत याबाबतची एक चेतावणी होती; त्या पत्रकात “सात वेळा” हा मध्यवर्ती स्तंभ आणि वरचा उजवा कोपरा आहे. 1863 मध्ये उरियाह स्मिथच्या बनावट पत्रकासह, देवाच्या नकारामध्ये प्राचीन इस्राएलने जसा आदर्शरूपाने मूलभूत सत्यांचा क्रमिक नकार केला होता, तसाच तो येथे दिसून येतो, आणि भविष्यवाणीच्या आत्म्याने 1863 मधील या बंडखोरीची ओळख करून दिली. 1863 मधील या बंडखोरीची तारीख यहेज्केलच्या पुस्तकात मांडलेल्या भविष्यसूचक रेषेशी सुसंगत आहे. त्या इतिहासरेषेत शेवट यरुशलेमच्या विनाशात झाला, ज्याने रविवारच्या कायद्याचे आदर्शरूप धारण केले होते. इ.स.पू. 1097 मधील राजा शौलाच्या इतिहासापासून इ.स.पू. 586 मधील सिदकियापर्यंतचा इतिहास, 1863 पासून लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यापर्यंतचा आदर्शरूप होता.

इ. स. पू. ५७३ मधील जुबिलीपूर्वी चौदा वर्षे सिदकियाला बाबेल येथे बंदिवान करून नेण्यात आले. सतरावे जुबिली-चक्र इ. स. पू. ६२२ मध्ये आरंभ झाले, आणि तिसाव्या वर्षी यहेज्केल याला इ. स. पू. ५९१ मध्ये याजक म्हणून प्रगट करण्यात आले; त्यानंतर पाच वर्षांनी, इ. स. पू. ५८६ मध्ये यरुशलेमचा नाश झाला. त्याचा नाश वर्षातील त्याच दिवशी झाला, ज्या दिवशी टायटसने इ. स. ७० मध्ये दुसऱ्यांदा त्याचा नाश केला होता. यहेज्केल अध्याय १ मधील पहिले वचन हे यरुशलेमच्या नाशापूर्वी पाच वर्षे आणि अध्याय चाळीसातील मंदिराच्या दर्शनापूर्वी एकोणीस वर्षे आहे.

भूमीच्या सब्बाथाच्या कराराप्रती अवज्ञा केल्याबद्दल, देवाने असे घोषित केले की भूमीच्या सब्बाथ असलेल्या सातव्या वर्षाच्या अवज्ञेसाठी “सात वेळा” हा शाप असेल. “वेळ” म्हणजे एक वर्ष, आणि “वर्ष” म्हणजे तीनशे साठ दिवस; आणि सात गुणिले तीनशे साठ म्हणजे दोन हजार पाचशे वीस वर्षे. मिलराइटांनी कदाचित “द ट्वेंटी-फाइव्ह ट्वेंटी” ही अभिव्यक्ती वापरलेली नसेल, परंतु त्यांच्या दोन्ही पवित्र तक्त्यांनी संख्यात्मकरीत्या दोन हजार पाचशे वीस वर्षे दर्शविली.

इस्राएलच्या उत्तरेकडील राज्यावर तसेच यहूदाच्या दक्षिणेकडील राज्यावर “सात वेळा” या शापाची घोषणा ही विल्यम मिलर यांच्या समजुतीतील पहिली, किंवा असे म्हणता येईल की “पायाभूत,” अथवा अगदी “अल्फा” स्वरूपाची समज होती. १८६३ मध्ये लाओदिकीया अवस्थेतील सेव्हन्थ-डे ॲडव्हेंटिस्ट मंडळीने मिलर यांच्या शोधांच्या त्या पायाभूत समजुतीस नाकारले; त्या “शोधांनी” मिलराइट चळवळीचा संपूर्ण पाया दर्शविला होता. प्रेरणेने थेट इशारा दिला होता की असे घडू शकते, आणि तसे झाले आहे, आणि ते फार पूर्वीच घडून गेले आहे.

बाबेलच्या बंदिवासानंतर पुन्हा उभारण्यात आलेल्या मंदिराचा पाया पहिल्या फर्मानाच्या इतिहासकाळात, आणि दुसऱ्या फर्मानापूर्वी, पूर्ण झाला. दुसऱ्या फर्मानाच्या इतिहासकाळात मंदिर पूर्णपणे बांधले गेले. तिसऱ्या फर्मानात प्रत्यक्ष प्राचीन इस्राएलला राष्ट्रीय सार्वभौमत्व पुनर्स्थापित करण्यात आले. १७९८ मध्ये आलेल्या आणि ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी सामर्थ्य प्राप्त झालेल्या पहिल्या देवदूताचे प्रतिनिधित्व विल्यम मिलर यांनी केले. १८४२ च्या मे महिन्यात प्रकाशित झालेल्या १८४३ च्या चार्टने दर्शविल्याप्रमाणे, पाया घातल्यानंतर दुसरा देवदूत आला. १८४४ मधील पहिल्या निराशेच्या वेळी, १८४४ मधील अल्फा निराशेच्या वेळी, दुसरा देवदूत तसेच कुमारिकांच्या दृष्टांतातील विलंबाचा काळ आला, आणि एक्सेटर कॅम्प मीटिंगमध्ये दुसऱ्या देवदूताचा संदेश सामर्थ्याने प्रकट झाला तेव्हा मंदिर पूर्ण झाले. त्यानंतर १८४४ मधील महान, किंवा ओमेगा निराशेच्या वेळी, कराराचा संदेशवाहक अचानक आपल्या मंदिरात आला; हे तिसऱ्या फर्मानापासून सुरू होऊन तिसऱ्या देवदूताच्या आगमनाने समाप्त झालेल्या तेवीसशे वर्षांच्या पूर्तीमध्ये घडले.

योशीयाह याचा अर्थ ‘देवाचा पाया’ असा होतो. तो राजा योशीयाह असो वा योशीयाह लिच; दोघेही पायाचे प्रतीक आहेत, जसे पहिल्या फर्मानाच्या इतिहासात दर्शविले आहे आणि लेवीय पुस्तकाच्या तेविसाव्या अध्यायातील पहिल्या बावीस वचनांत मांडलेल्या वसंतोत्सवांद्वारे दर्शविले आहे. हे पाया, वसंतोत्सव आणि पहिले फर्मान — हे सर्व 1840 आणि पहिल्या देवदूताच्या सामर्थ्यप्राप्तीची प्रतीके आहेत. यहेज्केल अध्याय चाळीस, वचन एक मध्ये दिल्याप्रमाणे इ.स.पू. 573 सालच्या ऑक्टोबर 22 ही तारीख, इ.स. 1844 च्या ऑक्टोबर 22 आणि मृतांच्या न्यायाच्या प्रारंभाचे प्रतीक आहे; तसेच ती 11 सप्टेंबर, 2001 आणि जिवंतांच्या न्यायाच्या प्रारंभाचेही प्रतीक आहे. जे कोणी हे लेख अनुसरत आले आहेत त्यांनी मी वापरत असलेल्या अनुप्रयोगांची ओळख असली पाहिजे.

यहेज्केल हा त्याच्या लेखनांत दर्शविलेल्या भविष्यवाणीच्या इतिहासातील एक प्रतीक आहे. आठव्या अध्यायाच्या शेवटी पंचवीस पुरुष सूर्यापुढे नतमस्तक होतात तेव्हा यहेज्केल तेथे आहे. पुढील अध्यायांतही तो तेथेच होता, जेव्हा ‘वधकांडाने अनुसरले जाणारे मुद्रांकन’ यरुशलेमवर आणले जाते; आणि एलेन व्हाइट हिने त्या यरुशलेमची ओळख सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट चर्च अशी करून दिली आहे. पहिल्या अकरा अध्यायांत, यहेज्केलला स्वर्गीय पवित्रस्थानात त्याच्या सूचना ग्रहण करण्यासाठी आणले जाते, जसे 1844 मध्ये मिलराइटांना करण्यासाठी बोलाविण्यात आले होते, आणि जसे आता या चळवळीला करण्यासाठी बोलाविले जात आहे.

जेव्हा आपण उत्तरकाळातील त्या बिंदूपर्यंत पोहोचतो की यहेज्केलाने जे चित्रित केले ते देवाच्या लोकांमध्ये पुन्हा घडत आहे, तेव्हा आपण यहेज्केलाच्या चिन्हापर्यंत पोहोचलो आहोत. जेव्हा तुम्हांस हे ठाऊक असते की यहेज्केल एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि तुम्ही ते अशा विश्वास व समजुतीच्या स्तरापर्यंत जाणता की ज्यामध्ये हे पवित्रीकृत अपेक्षण अंतर्भूत असते की यहेज्केलाने आपल्या लिखाणांत जे काही चित्रित केले आहे ते उत्तरकाळातील एक पवित्र घटनाक्रमाचे प्रतिरूप आहे, ज्याचा संबंध त्या एक लाख चव्वेचाळीस हजारांशी आहे—जेव्हा तुम्हांस ते ठाऊक असते, तेव्हा “तुम्ही जाणाल” की “प्रभु” हा “देव” आहे.

पुढील लेखात आपण या विचारांची पुढे मांडणी करू.