मी साक्षींच्या एका उताऱ्यावरून विचार घेत आहे, जो पवित्रस्थानातील यहेज्केल, यशया आणि योहान यांच्या अनुभवाशी संबंधित सत्याच्या विविध रेषा प्रस्तुत करतो. प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायात, योहान आपल्या मागे असलेला आवाज पाहण्यासाठी वळला.
प्रभूच्या दिवशी मी आत्म्यामध्ये होतो; आणि माझ्या मागून कर्ण्यासारखा एक मोठा आवाज मी ऐकला, जो म्हणत होता, “मी अल्फा आणि ओमेगा, पहिला आणि शेवटचा आहे; आणि तू जे पाहतोस ते एका पुस्तकात लिही, आणि ते आशियामधील सात मंडळ्यांकडे पाठव; एफिससकडे, आणि स्मुर्नाकडे, आणि पर्गामोसकडे, आणि थुआतीराकडे, आणि सार्दिसकडे, आणि फिलाडेल्फियाकडे, आणि लाओदिकियाकडे.” आणि जो आवाज माझ्याशी बोलत होता तो पाहण्यासाठी मी वळलो. आणि वळल्यावर मला सात सोन्याचे दीपस्तंभ दिसले. प्रकटीकरण 1:10–12.
पात्मोस या बेटावरून आणि त्यानंतर स्वर्गीय पवित्रस्थानात, जिथे योहान ख्रिस्ताचे दर्शन पाहतो—ज्याविषयी सिस्टर व्हाइट आपल्याला सांगतात—तेच दर्शन दानिएलने आपल्या पुस्तकाच्या दहाव्या अध्यायात पाहिले होते.
“‘त्या दिवसांत मी दानियेल पूर्ण तीन आठवडे शोक करीत होतो. मी रुचकर अन्न खाल्ले नाही; माझ्या तोंडात मांस वा द्राक्षारस आला नाही; आणि मी स्वतःस अजिबात अभिषेक केला नाही.... मग मी माझे डोळे वर केले, आणि पाहिले, तर पाहा, एक पुरुष तागाचे वस्त्र परिधान केलेला होता, आणि त्याच्या कंबरेस ऊफाजच्या शुद्ध सोन्याचा पट्टा बांधलेला होता. त्याचे शरीर पद्मरागासारखे होते, त्याचे मुख विजेच्या तेजासारखे, त्याचे डोळे अग्नीच्या दिवट्यांसारखे, त्याचे बाहू आणि त्याचे पाय चकचकीत पितळीसारखे, आणि त्याच्या शब्दांचा आवाज मोठ्या समुदायाच्या आवाजासारखा होता’ (Daniel 10:2–6).”
“हे वर्णन पाटमोस बेटावर ख्रिस्त त्याला प्रकट झाला तेव्हा योहानाने दिलेल्या वर्णनासारखेच आहे. देवाचा पुत्र याहून कनिष्ठ कोणीही नव्हे, तर स्वतः त्याने दानिएलास दर्शन दिले. आपल्या प्रभूने दानिएलास उत्तरकाळी काय घडून येईल हे शिकविण्यासाठी दुसऱ्या एका स्वर्गीय दूतासह आगमन केले.” Sanctified Life, 49.
पहिल्या नऊ वचनेत मानवाच्या कृपाकालाच्या समाप्तीच्या अगोदरच येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण कसे उघड केले जाते, हे ओळखून दिले आहे. हे प्रकटीकरण देवाने येशूला दिले; येशूने ते गॅब्रिएलला दिले; गॅब्रिएलने ते योहानाला दिले, आणि योहानाने तो संदेश सात मंडळ्यांकडे पाठवावा, अशी त्याला नेमणूक देण्यात आली. यशयाला सहाव्या अध्यायात हेच करण्याची नेमणूक मिळाली, आणि यहेज्केललाही दुसऱ्या व तिसऱ्या अध्यायांत हाच आदेश प्राप्त झाला. योहानाला त्याची नेमणूक मिळते तेव्हा तो कैदी असतो; यहेज्केल आणि दानिएल बाबेलमध्ये बंदिवान असतात; आणि यशया यहूदाच्या दुष्ट राजा आहाजाच्या इतिहासकाळात जगत असतो.
“चाकांच्या आत चाके होती; ती इतकी गुंतागुंतीच्या रचनेत होती की पहिल्या दृष्टीक्षेपात ती यहेज्केलाला सर्वथा गोंधळलेली भासत होती. परंतु जेव्हा ती हलत, तेव्हा ते अत्यंत सुंदर नेमकेपणाने आणि परिपूर्ण सुसंगतीने हलत. स्वर्गीय सत्त्वे त्या चाकांना चालना देत होती; आणि त्या सर्वांच्या वर, गौरवमय नीलमणीच्या सिंहासनावर, सनातन परमेश्वर विराजमान होता; आणि सिंहासनाभोवती वेढा घालणारे इंद्रधनुष्य होते, जे कृपा आणि प्रेम यांचे प्रतीक होते. त्या दृश्याच्या भयप्रद गौरवाने अभिभूत होऊन यहेज्केल आपल्या मुखावर पडला, तेव्हा एका वाणीने त्याला उठून उभे राहण्यास आणि परमेश्वराचे वचन ऐकण्यास सांगितले. मग त्याला इस्राएलासाठी इशाऱ्याचा संदेश देण्यात आला.” Testimonies, 751.
आणि मी प्रभूचा आवाज ऐकला, तो म्हणत होता, “मी कोणाला पाठवू, आणि आमच्यासाठी कोण जाईल?” तेव्हा मी म्हणालो, “हा मी आहे; मला पाठव.” यशया ६:८
“हे दर्शन यहेज्केलाला त्या वेळी देण्यात आले, जेव्हा त्याचे मन उदास पूर्वसूचनांनी भरलेले होते. त्याने आपल्या पितरांची भूमी उजाड पडलेली पाहिली...”
“याचप्रमाणे, जेव्हा देव प्रिय योहानाला भावी युगांसाठी मंडळीचा इतिहास उघड करण्याच्या तयारीत होता, तेव्हा त्याने ‘मनुष्याच्या पुत्रासारखा एक’ असा त्याला प्रकट करून, जो दीपस्तंभांच्या मध्ये फिरत होता आणि जे सात मंडळ्यांचे प्रतीक होते, त्याद्वारे तारणाऱ्याची आपल्या लोकांबद्दलची आस्था व काळजी याची त्याला खात्री दिली. …”
“हे धडे आपल्या हितासाठी आहेत. आपण आपला विश्वास देवावर स्थिर ठेवला पाहिजे, कारण अगदी आपल्या समोरच असा एक काळ आहे जो मनुष्यांच्या आत्म्यांची परीक्षा घेईल. …”
“आपण महान व गंभीर घटनांच्या उंबरठ्यावर उभे आहोत. भविष्यवाणी वेगाने पूर्ण होत आहे. प्रभु दाराशी आला आहे. लवकरच आपल्या समोर सर्व जिवंत लोकांसाठी अत्यंत गंभीर रसाचा एक कालखंड उघडणार आहे. भूतकाळातील वाद पुन्हा जागृत केले जाणार आहेत; नवे वाद उद्भवतील. आपल्या जगात घडवून आणल्या जाणाऱ्या दृश्यांची अद्याप स्वप्नातही कल्पना केलेली नाही. सैतान मानवी साधनांद्वारे कार्यरत आहे. संविधान बदलण्याचा आणि रविवारपालनाची सक्ती करणारा कायदा मिळविण्याचा प्रयत्न करणाऱ्यांना त्याचा परिणाम काय होईल याची फारशी जाणीव नाही. संकट अगदी आपल्या उंबरठ्यावर आले आहे.”
“परंतु या महान संकटकाळात देवाच्या सेवकांनी स्वतःवर विसंबून राहू नये. यशया, यहेज्केल आणि योहान यांना दिलेल्या दृष्टांतांत आपण पाहतो की पृथ्वीवर घडणाऱ्या घटनांशी स्वर्ग किती निकटतेने जोडलेला आहे, आणि जे त्याच्याशी निष्ठावान आहेत त्यांच्याविषयी देवाची काळजी किती महान आहे. हे जग शासकाविना नाही. येऊ घातलेल्या घटनांचा क्रम प्रभूच्या हातात आहे. स्वर्गाचा महिमामय अधिपती आपल्या मंडळीच्या कार्यभाराप्रमाणेच राष्ट्रांच्या भवितव्याचाही भार स्वतःच्या हाती ठेवतो. …”
“यहेज्केलाच्या दर्शनात करूबांच्या पंखांखाली देवाचा हात होता. यावरून त्याच्या सेवकांना हे शिकविण्याचा उद्देश आहे की त्यांना यश देणारी शक्ती दैवी आहे. जर त्यांनी अधर्म दूर करून अंतःकरणाने व जीवनाने शुद्ध झाले, तर तो त्यांच्याबरोबर कार्य करील.
“जिवंत प्राण्यांमध्ये विजेच्या चपळतेने फिरणारा तेजस्वी प्रकाश, हे या कार्याची ज्या वेगाने अखेरीस पूर्णतेकडे प्रगती होईल, त्याचे प्रतीक आहे. …”
“बंधूंनो, आता शोक आणि निराशेचा काळ नाही; संशय आणि अविश्वास यांच्या स्वाधीन होण्याची ही वेळ नाही. ख्रिस्त हा आता योसेफाच्या नव्या कबरीत, मोठ्या दगडाने बंद केलेला आणि रोमी शिक्क्याने मुद्रांकित केलेला तारणारा नाही; आपल्याकडे पुनरुत्थित तारणारा आहे. तो राजा आहे, सेनाधीशांचा परमेश्वर आहे; तो करूबांच्या मध्ये विराजमान आहे; आणि राष्ट्रांच्या संघर्ष व कल्लोळाच्या मध्येमध्येसुद्धा तो अजूनही आपल्या लोकांचे रक्षण करीत आहे. जो स्वर्गात राज्य करतो तोच आपला तारणारा आहे. तो प्रत्येक परीक्षेचे मोजमाप करतो. प्रत्येक आत्म्याची कसोटी घेणाऱ्या भट्टीच्या अग्नीवर तो लक्ष ठेवून आहे. जेव्हा राजांचे दुर्ग उद्ध्वस्त केले जातील, जेव्हा देवाच्या क्रोधाचे बाण त्याच्या शत्रूंच्या हृदयांना भेदून जातील, तेव्हा त्याचे लोक त्याच्या हातात सुरक्षित असतील.” Testimonies, volume 5, 752–754.
चार बायबलसंबंधी साक्षीदार या वस्तुस्थितीची साक्ष देतात की येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा संदेश त्या व्यक्तींना दिला जातो, ज्यांचे प्रतिरूप या संदेष्ट्यांच्या पवित्रस्थानातील अनुभवांद्वारे दर्शविले गेले आहे. आपण जेव्हा स्वर्गीय पवित्रस्थानात प्रवेश करतो, तेव्हाच आपल्याला तो संदेश दिला जातो, ज्याची घोषणा करण्यासाठी आपल्याला नियुक्त केले गेले आहे. “प्रत्येक जीवाची” परीक्षा घेणारी “भट्टीची आग” ही मलाखी तीनमधील भट्टीच आहे.
परंतु त्याच्या येण्याच्या दिवशी कोण टिकून राहील? आणि तो प्रकट होईल तेव्हा कोण उभा राहील? कारण तो शुद्ध करणाऱ्याच्या अग्नीसारखा आणि धोब्याच्या साबणासारखा आहे; आणि तो चांदी शुद्ध करणारा व पवित्र करणारा म्हणून बसेल; आणि तो लेवीच्या पुत्रांना शुद्ध करील, आणि त्यांना सोने व चांदीप्रमाणे परिष्कृत करील, जेणेकरून ते परमेश्वराला नीतिमत्तेने अर्पण अर्पतील. मग यहूदा व यरुशलेम यांचे अर्पण परमेश्वराला प्रिय होईल, जसे प्राचीन दिवसांत आणि पूर्वीच्या वर्षांत होते. मलाखी 3:2–4.
जेव्हा चांदी इतकी शुद्ध होते की त्यात परिशोधकाचे मुख प्रतिबिंबित होते, तेव्हा चांदी योग्य कालावधीपर्यंत भट्टीत राहिली आहे हे परिशोधकास माहीत असते. प्राचीन काळी चांदी कशी शुद्ध केली जात असे, याविषयीचे हे सत्य, दहाव्या अध्यायात दानिएलाने पाहिलेल्या कारणवाचक क्रियापद “marah” याच्याशी सुसंगत आहे. या अंतिम दिवसांत प्रभु आपल्या लोकांना पवित्रस्थानात नेत आहे, जेणेकरून एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या ध्वजाचा भाग होण्यासाठी उमेदवारांची परीक्षा घ्यावी, त्यांना शुद्ध करावे आणि परिष्कृत करावे. या काळात, “तो आमच्याबरोबर कार्य करील,” “जर” आपण “अधर्म दूर करून अंतःकरणाने व जीवनाने शुद्ध होऊ.” दानिएल दहा मधील काही जणांप्रमाणे काही लोक त्या अनुभवापासून पळ काढतात; परंतु दानिएलाद्वारे प्रतीकित झालेले जे आहेत, ते येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाच्या त्या महान आरशदर्शनास खचित पाहतील, आणि यशयाने दाखविल्याप्रमाणे, त्यांचे ओठ वेदीवरील निखाऱ्याने स्पर्शिले जातील, आणि ते शुद्ध होऊन प्रथम धर्मत्यागी मंडळीला, आणि नंतर जगाला, संदेश देण्यासाठी सिद्ध केले जातील.
हा संदेश पवित्रस्थानातील त्या विश्वासू आत्म्यांसमोर सादर केला जातो. लेवीयविवरण तेवीस, पेंटेकोस्तीय काळाशी अनुरूप केल्यावर, परमपवित्र स्थानातील कराराच्या कोशाचे प्रतिबिंब दर्शविण्यासाठी रचलेले आहे. विश्वासाद्वारे, अध्यायातील संदेशांची रचना पवित्र इतिहासातील अशा तीन मार्गचिन्हांची ओळख करून देते की ज्यांत भट्टीची परीक्षा पूर्ण होते. दैवीदृष्ट्या अतिगंभीर—तेवीसाव्या अध्यायाची भविष्यसूचक रचना भविष्यवाणीच्या विद्यार्थ्यास पहिल्या अध्यायाच्या पहिल्या वचनात यहेज्केलचे स्थान निश्चित करण्यास अनुमती देते.
आता असे झाले की, तिसाव्या वर्षी, चौथ्या महिन्यात, त्या महिन्याच्या पाचव्या दिवशी, मी केबार नदीकाठी बंदिवानांमध्ये असता, आकाश उघडले गेले, आणि मी देवाची दृष्टान्ते पाहिली. त्या महिन्याच्या पाचव्या दिवशी, जो यहोयाखीन राजाच्या बंदिवासाच्या पाचव्या वर्षी होता. यहेज्केल 1:1, 2.
एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाच्या काळात याजक म्हणून यहेज्केल हा सतराव्या जुबिली-चक्राच्या तिसाव्या वर्षात आहे, जे इ.स.पू. ५८७ मध्ये नबुखद्नेस्सराने यरुशलेमावर घातलेल्या तीन वेढ्यांपैकी तिसऱ्या वेढ्याच्या पाच वर्षे आधीचे आहे. या वचनातील तिसावे वर्ष हे जुन्या कराराच्या इतिहासातील महानतम पुनरुज्जीवनानंतर तीस वर्षांचे आहे, आणि ते पाचव्या वर्षाच्या पाचव्या दिवशी आहे; अशा रीतीने यहेज्केलच्या साक्षीवर पाच हा अंक ठेवला जातो. प्रारंभीच्या दोन वचनांत आपल्याला तीस हा अंक एकदा ओळख करून दिलेला आढळतो आणि पाच हा अंक तीन वेळा उल्लेखिलेला दिसतो. लेवीयव्यवस्था तेवीसच्या, पेन्टेकोस्टकालाशी संलग्न अशा रचनेमध्ये, तीसद्वारे दर्शविलेली दुसरी परीक्षा तुताऱ्यांच्या सणापर्यंत पोहोचते; त्यानंतर ख्रिस्ताच्या स्वर्गारोहणापर्यंत पाच दिवस, मग प्रायश्चित्तदिनीपर्यंत पाच दिवस, आणि नंतर पूर्व (पेन्टेकोस्ट) व उत्तरकालीन (मंडपांचा सण) पर्जन्य या दोघांचेही प्रतिनिधित्व करणाऱ्या त्या चिन्हबिंदूपर्यंत पाच दिवस. ही रचना तीस सादर करते, आणि त्यानंतर पाच-पाच अशा तीन पायऱ्या येतात. यहेज्केल मंदिरात आहे आणि लेवीयव्यवस्था तेवीसची रचना म्हणजे कराराचा कोश आहे.
इतिहास या वस्तुस्थितीची साक्ष देतो की त्या टप्प्यावर येज्केल, यरुशलेमच्या विध्वंसाद्वारे प्रतिरूपित होणाऱ्या लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याचे प्रतिरूप ठरणाऱ्या एका प्रतीकात्मक वेढ्याच्या पाच वर्षे आधी आहे. ‘पाच’ हा अंक लेवीयविधी तेवीसच्या रचनेचा एक प्रमुख घटक आहे, तसेच ‘तीस’ हाही अंक आहे.
या लेखांमध्ये हे दर्शविले गेले आहे की, अध्यायातील पहिल्या बावीस वचनांना अंतिम बावीस वचनांशी संरेखित केले असता, आणि नंतर त्या बावीस वचनांच्या त्या दोन ओळी एकत्र पेंटेकोस्टल ऋतूशी संरेखित केल्या असता, मलाखीची भट्टीतील आग असलेली तीन-चरणांची परीक्षेची प्रक्रिया स्पष्टपणे चित्रित होते. त्या तीन चरणांमध्ये पहिल्या आणि तिसऱ्या चरणात एक अल्फा आणि ओमेगा आहे, ज्यामध्ये चार मार्गचिन्हांच्या मालिकेचा समावेश होतो, आणि ती एक चरणाचे प्रतिनिधित्व करते.
वल्हांडण, त्यानंतर बेखमीर भाकरीचा सण, त्यानंतर जवाच्या पहिल्या फळांची अर्पणबळी, आणि मग बेखमीर भाकरीच्या सणाच्या शेवटापर्यंत ‘पाच’ दिवस. हे चार मार्गचिन्हे मिळून पहिली परीक्षा बनते, आणि येशू नेहमी आरंभीद्वारे शेवट स्पष्ट करतो, आणि तिसरी परीक्षाही चार मार्गचिन्हांनीच बनलेली आहे. तुताऱ्यांचा सण, त्यानंतर ख्रिस्ताचे आरोहण, मग प्रायश्चित्ताचा दिवस, आणि त्यानंतर पाच दिवसांनी पेंटेकोस्ट व तंबूंचा सण या दोहोंचे आगमन. पेंटेकोस्ट हे पूर्वपावसाचे प्रतीक आहे आणि तंबूंचा सण हा उत्तरपावसाचे प्रतीक आहे. लेवीय पुस्तक तेवीसच्या नमुन्यात पेंटेकोस्ट आणि तंबूंचा सण हे दोन्ही एकरूप होतात.
म्हणून, हे सियोनच्या पुत्रांनो, आनंद करा आणि परमेश्वर तुमचा देव याच्यामध्ये उल्लसित व्हा; कारण त्याने तुम्हांला योग्य प्रमाणात पूर्वीचा पाऊस दिला आहे, आणि तो तुमच्यासाठी पाऊस, पूर्वीचा पाऊस आणि नंतरचा पाऊस, पहिल्या महिन्यात पाडील. योएल 2:23.
अंतिम कसोटी व शुद्धीकरणाची प्रक्रिया ३१ डिसेंबर २०२३ रोजी सुरू झाली. पहिली कसोटी ही मूलभूत कसोटी होती, जी “robbers of thy people” या वादविवादाने प्रतीकात्मकरीत्या दर्शविली गेली; या वादाने १८ जुलै २०२० च्या निराशेमुळे पूर्वीच परीक्षित झालेल्या समूहात विभागणी घडवून आणली.
“इतिहास आणि भविष्यवाणी यांमध्ये देवाचे वचन सत्य आणि भ्रम यांच्यामधील दीर्घकाळ चालत आलेला संघर्ष चित्रित करते. तो संघर्ष अद्याप सुरूच आहे. जे काही पूर्वी घडले आहे ते पुन्हा घडेल. जुन्या वादांना पुन्हा ऊत येईल, आणि नवे सिद्धांत सतत उदयास येत राहतील. परंतु देवाचे लोक, ज्यांनी आपल्या विश्वासात आणि भविष्यवाणीच्या परिपूर्तीत पहिल्या, दुसऱ्या, आणि तिसऱ्या देवदूतांच्या संदेशांच्या घोषणेत आपली भूमिका पार पाडली आहे, त्यांना आपण कुठे उभे आहोत हे ठाऊक आहे. त्यांच्याकडे असा अनुभव आहे जो शुद्ध सोन्याहून अधिक मौल्यवान आहे. त्यांनी खडकाप्रमाणे दृढ उभे राहावे, आपल्या विश्वासार्हतेच्या आरंभाला अंतापर्यंत अढळपणे धरून ठेवावे.” Manuscript Releases, volume 1, 47.
लेवीय पुस्तक तेवीसमध्ये, पहिली परीक्षा अखमीर भाकरीच्या समाप्तीच्या पाच दिवस आधी येणाऱ्या तीन घटकांच्या भविष्यवाणीय संयोगाद्वारे दर्शविली आहे. पास्का हा पहिला दिवस होता, अखमीर भाकरीचा सण हा दुसरा दिवस होता, आणि प्रथमफलांचे अर्पण हा तिसरा दिवस होता. पाच दिवसांनंतर अखमीर भाकरीचा सण समाप्त झाला. तीन परीक्षांपैकी पहिल्या परीक्षेची भविष्यवाणीय रचना तिसऱ्या आणि अंतिम परीक्षेतही दर्शविली आहे. त्या तिसऱ्या मार्गचिन्हात, जो तीन मार्गचिन्हे आणि त्यानंतर एक अशा रचनेचा आहे, तुताऱ्यांचा सण हा पहिला दिवस आहे, आणि पाच दिवसांनंतर ख्रिस्ताचे स्वर्गारोहण येते; त्यानंतर पाच दिवसांनी प्रायश्चित्ताचा दिवस येतो; मग त्यानंतर पाच दिवसांनी पेन्टेकोस्ट आणि तंबूंचा सण हे दोन्ही मिळून लवकरच येऊ घातलेल्या रविवार-कायद्याची चिन्हे ठरतात, ज्याचे प्रतिनिधित्व यहेज्केलच्या पुस्तकात यरुशलेमच्या विनाशाद्वारे केले आहे.
बेखमीर भाकरांच्या सणाच्या समाप्तीपासून तुताऱ्यांच्या सणापर्यंत तीस दिवस आहेत, जे केवळ एका याजकाचे प्रतीक दर्शवत नाहीत, तर दैवी दृष्टांतामध्ये प्रतिपादित तीन परीक्षांपैकी दुसरी परीक्षाही दर्शवितात.
ख्रिस्ताचा बाप्तिस्मा पास्का, बेखमीर भाकर आणि प्रथमफळे या तीन मार्गचिन्हांचे दर्शन घडवितो, कारण ही तीन मार्गचिन्हे ख्रिस्ताचा मृत्यू, दफन आणि पुनरुत्थान यांचे प्रतिनिधित्व करतात. त्या तीन पावलांनंतर पाच दिवसांनी चौथ्या पावलापर्यंत पोहोचले जाते, ज्याचे प्रतिनिधित्व बेखमीर भाकरच्या सणाच्या समाप्तीद्वारे होते. जेव्हा योहानाने आपल्या मशीहास बाप्तिस्मा दिला, तेव्हा बाप्तिस्म्यात ही तीन पावले एका अल्प क्षणात सादर झाली. वसंत ऋतूतील सण ही तीन पावले प्रत्येकी एका दिवसाने वेगळी करतात, आणि शरद ऋतूतील सण ही तीन पावले पाच दिवसांनी वेगळी करतात.
जेव्हा आपण वसंत ऋतूतील सणांची पहिली चाचणी तीन मार्गचिन्हांच्या अशा संयोगरूपाने लागू करतो की ज्यांनंतर पाच दिवसांनी एक मार्गचिन्ह येते; आणि नंतर शरद ऋतूतील सणांना तीन मार्गचिन्हे असून त्यांनंतर पाच दिवसांनी एक मार्गचिन्ह येते, अशा प्रकारे लागू करतो, तेव्हा एक भविष्यवाणीपर रचना स्थापित होते, जी तीनांची अल्फा मार्गचिन्हरचना असून त्यांनंतर पाच दिवस येतात; त्यानंतर तीस दिवस येतात; आणि मग शरद ऋतूतील सणांची तिसरी चाचणी ही तीनांच्या मार्गचिन्हानंतर पाच दिवस अशी येते—ही रचना असे दर्शविते की पहिली चाचणी एकूण पाच दिवस व्यापते, त्यानंतर तीस दिवसांची दुसरी चाचणी येते जी पाच दिवसांच्या तिसऱ्या मार्गचिन्हापर्यंत पोहोचते. पाच अधिक तीस, अधिक पाच म्हणजे चाळीस (5 + 30 + 5 = 40).
ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्यानंतर तात्काळ चाळीस दिवस आले, ज्यांचा शेवट तीन परीक्षांनी झाला. लेवीयविधी तेवीसच्या रचनेत, पेंतेकोस्ताच्या कालखंडासोबत एकत्रितपणे, याहून बरेच अधिक ओळखता येते; परंतु दुसऱ्या स्तरावर हे अध्याय परमपवित्र स्थानातील कराराच्या कोशाचे प्रतिनिधित्व करते.
लेवीय पुस्तकाच्या तेवीसाव्या अध्यायातील वसंत व शरद ऋतूतील सण दोन शब्बाथांच्या मध्यभागी ठेवलेले आहेत. ते दोन शब्बाथ दोन आच्छादक करूबांचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि लेवीय तेवीसाशी संरेखित असलेल्या पेंटेकॉस्टच्या कालखंडातील मार्गचिन्हे कराराच्या कोशाचे व त्या दोन आच्छादक करूबांचे प्रतिनिधित्व करतात. यहेज्केलला पहिल्या अध्यायात पवित्रस्थानात नेले जाते, आणि जेव्हा त्याला तेथे नेले जाते, तेव्हा तो त्या वेढ्याच्या पाच दिवस आधीच्या अवस्थेत स्थित असतो, जो यरुशलेमाच्या विनाशाकडे नेतो आणि जो लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याचे प्रतिरूप ठरतो. रविवारचा कायदा लेवीय तेवीसमध्ये पेंटेकॉस्ट आणि तंबूंच्या सणाद्वारे दर्शविला आहे. यहेज्केल तिसाव्या वर्षात आहे, आणि तीस हा मलाखी तीनमधील अग्निकुंडाच्या अग्नीत अंतर्भूत असलेल्या तीन परीक्षांपैकी दुसऱ्या परीक्षेचा कालावधी आहे. दुसरी परीक्षा तीस दिवसांनी दर्शविली आहे, जशी यहेज्केल योशियाच्या महान पास्कापासून आरंभ झालेल्या सतराव्या जुबिली चक्राच्या तिसाव्या वर्षात आहे, असे इतिहासकार त्याचा उल्लेख करतात. यहेज्केल त्या वेढ्याच्या पाच वर्षे आधी आहे, जो अठरा महिने टिकला, आणि तो मंदिरात आहे, जे उरलेल्यांना शुद्ध व निर्मळ करणाऱ्या अंतिम तीन परीक्षांपैकी मधली परीक्षा आहे.
इ. स. पू. ५९२ मध्ये, यहेज्केलाला अलौकिक रीतीने “मुका” करण्यात आले आणि देव त्याचे तोंड उघडेपर्यंत तो फक्त तेव्हाच बोलत असे. ही अवस्था इ. स. पू. ५८५ मध्ये यरुशलेमच्या पतनापर्यंत कायम राहिली. वेढा सुरू झाला त्या दिवशी, जेव्हा त्याच्या “डोळ्यांची अभिलाषा” मृत्यू पावली, तेव्हा देवाने त्याच्याकडून बोलविले; परंतु यरुशलेम, जी इस्राएलच्या “डोळ्यांची अभिलाषा” होती, तिचे पतन होईपर्यंत त्याला मुक्तपणे बोलण्याची परवानगी नव्हती. यरुशलेमचे पतन हे लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याचे प्रतिनिधित्व करते, आणि तेथेच योहान बाप्तिस्ताचा पिता, आठव्या क्रमाच्या याजकांपैकी एक, ज्याला मंदिरात सेवा करीत असताना मुका करण्यात आले होते, आढळतो; आणि तेच ते स्थान आहे जिथे यहेज्केलालाही सुमारे नऊ महिने मुका करण्यात आले होते. योहानाच्या जन्मानंतर आठव्या दिवशी, जेव्हा त्याची सुंता केली जात होती, तेव्हा त्याला बोलण्याची परवानगी देण्यात आली. पवित्रस्थानात असताना मुके करण्यात आलेले दोन संदेष्टे. पवित्रस्थानात ख्रिस्ताचे दर्शन घेत असताना मुका करण्यात आलेला तिसरा संदेष्टा दानिएल होता. दहाव्या अध्यायात, दानिएल पवित्रस्थानात आहे, आणि त्याला तीनपैकी दुसऱ्यांदा स्पर्श केला जात असतानाच तो मुका करण्यात येतो. मध्यबिंदूवर दानिएल मुका करण्यात येतो.
आणि त्याने माझ्याशी अशी वचने बोलून झाल्यावर, मी माझे तोंड भूमीकडे वळविले, आणि मी मूक झालो. आणि पाहा, मनुष्यपुत्रांच्या सदृश असणाऱ्या एकाने माझ्या ओठांना स्पर्श केला; मग मी माझे तोंड उघडले, आणि बोललो, आणि जो माझ्यासमोर उभा होता त्याला म्हणालो, हे माझ्या प्रभु, या दर्शनामुळे माझ्यावर वेदना आल्या आहेत, आणि माझ्यात काहीही बळ उरलेले नाही. Daniel 10:15, 16.
बोलणे
“बोलणे” या प्रतीकवादाला लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी विशेष ठळकपणे दर्शविले जाते, जेव्हा संयुक्त संस्थाने अजगराप्रमाणे बोलतात, बलामाची गाढवी बोलते, हबक्कूकाचे दर्शन बोलते आणि खोटे ठरत नाही. पवित्रस्थानात असताना जे तीन मूक संदेष्टे मूक केले गेले होते, ते यरुशलेमच्या विनाशाच्या वेळी बोलतात. जखऱ्याच्या बाबतीत, तो आपल्या पुत्राचे नवे नाव योग्य आहे हे ओळख पटविण्यासाठी बोलतो; अशा रीतीने तो त्या फिलादेल्फियन लोकांचे प्रतिरूप ठरतो, ज्यांना नवे नाव दिले जाते.
जो विजयी होईल त्याला मी माझ्या देवाच्या मंदिरात एक खांब करीन, आणि तो यापुढे कधीही बाहेर जाणार नाही; आणि मी त्याच्यावर माझ्या देवाचे नाव, आणि माझ्या देवाच्या नगराचे नाव, म्हणजे नवीन यरुशलेम, जे माझ्या देवाकडून स्वर्गातून उतरते, ही नावे लिहीन; आणि मी त्याच्यावर माझे नवे नाव लिहीन. प्रकटीकरण 3:12.
योहानाचे नवीन कौटुंबिक नाव लिहिण्यासाठी जखऱ्याला एक पट्टी देण्यात आली.
आणि असे घडले की, आठव्या दिवशी ते बाळाची सुंता करण्यासाठी आले; आणि त्याच्या पित्याच्या नावावरून त्याला जखऱ्या असे नाव देऊ लागले. परंतु त्याची माता उत्तर देऊन म्हणाली, तसे नाही; तर त्याचे नाव योहान असे ठेवले जाईल. तेव्हा त्यांनी तिला म्हटले, तुझ्या नातलगांपैकी या नावाने कोणीही ओळखला जात नाही. मग त्यांनी त्याच्या पित्याला खुणा करून विचारले की, त्याला त्याचे कोणते नाव ठेवावयाचे आहे. तेव्हा त्याने एक लेखनफलक मागून घेतला आणि लिहिले, म्हणाला, त्याचे नाव योहान आहे. आणि सर्वजण आश्चर्यचकित झाले. आणि तत्क्षणी त्याचे तोंड उघडले गेले, त्याची जीभ सुटली, आणि तो बोलू लागला व देवाची स्तुती करू लागला. लूक 1:59–64.
योहानाचे नवे नाव फिलाडेल्फिया मंडळीशी सुसंगत आहे, आणि जखऱ्या हे नाव लाओदिकीया याच्याशी सुसंगत आहे, जसे की तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाविषयी जखऱ्याच्या अविश्वासातून प्रकट होते. सर्व संदेष्टे अंतिम दिवसांविषयी भाष्य करतात, आणि अंतिम दिवस हे तिसऱ्या देवदूताचा इतिहास आहेत. म्हणून जो देवदूत हा संदेश घेऊन आला, तो तिसराच देवदूत असला पाहिजे. प्रभु लाओदिकीया येथील सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट मंडळीला वगळून पुढे जाईल, हे समजून घेण्यास जखऱ्याने नकार दिला. या संदेष्ट्यांमधील स्वराच्या पुनर्स्थापनेविषयी अधिक सांगण्यासारखे आहे, परंतु आपण योशियाच्या संदेष्टापरंपरेच्या समजाकडे पुढे जात राहू.
योशीयाचे चाक
इ.स.पू. 622 मधील योशियाच्या पासोवरपासून सुरू झालेल्या सतराव्या जुबिली चक्राचा आपण विचार केला आहे; परंतु योशियाची वंशरेखा इ.स.पू. 622 च्या बराच आधी सुरू होते. इस्राएलच्या त्या बंडाने, ज्यामुळे शाऊल इस्राएलचा पहिला राजा म्हणून सिंहासनावर आला, राजा शाऊलने राज्य केलेल्या चाळीस वर्षांची खूण केली; त्यानंतर राजा दावीदने राज्य केलेली चाळीस वर्षे आली; त्यानंतर सुलैमानने राज्य केलेली चाळीस वर्षे आली. देवाचा जो नकार संदेष्टा शमुवेलास इतका अपमानकारक वाटला, तो इ.स.पू. 1097 मध्ये घडला, आणि बंडखोरीची एक भविष्यसूचक रेषा आरंभ करतो, जी क्रूसावर संपली, जेव्हा यहुद्यांनी जाहीर केले की त्यांचा राजा कोणी नाही, तर केवळ कैसर आहे.
पण ते ओरडून म्हणाले, त्याला दूर करा, त्याला दूर करा, त्याला क्रूसावर खिळा. पिलात त्यांना म्हणाला, मी तुमच्या राजाला क्रूसावर खिळू काय? मुख्य याजकांनी उत्तर दिले, कैसराशिवाय आम्हाला दुसरा राजा नाही. योहान 19:15.
इ.स.पूर्व 1097 मध्ये, इ.स.पूर्व 977 मध्ये सोलोमनाच्या मृत्यूपर्यंत तीन राजे प्रत्येकी चाळीस वर्षे राज्य करतील; त्यानंतर राज्य उत्तर व दक्षिण असे विभागले गेले.
आणि त्यानंतर त्यांनी राजाची इच्छा केली; आणि देवाने त्यांना बेन्यामीनाच्या वंशातील, कीशाचा पुत्र शौल, चाळीस वर्षांच्या कालावधीकरिता दिला. प्रेषितांची कृत्ये 13:21.
दावीद राज्य करू लागला तेव्हा तो तीस वर्षांचा होता; आणि त्याने चाळीस वर्षे राज्य केले. हेब्रोन येथे त्याने यहूदावर सात वर्षे आणि सहा महिने राज्य केले; आणि यरुशलेम येथे त्याने सर्व इस्राएल आणि यहूदा यांवर तेहेतीस वर्षे राज्य केले. 2 शमुवेल 2:4, 5.
शलमोनाच्या राज्याचा आरंभ इ.स.पू. 1017 मध्ये झाला; मंदिराचा पाया शलमोनाच्या चौथ्या वर्षी (इ.स.पू. 1013) घातला गेला. बांधकाम सात वर्षे चालले (1 राजे 6:37–38), आणि शलमोनाच्या अकराव्या वर्षाच्या आठव्या महिन्यात मंदिर पूर्ण झाले. औपचारिक समर्पण सातव्या महिन्यात (एथानीम महिन्यात), तंबूंच्या सणाच्या वेळी (1 राजे 8; 2 इतिहास 5–7), इ.स.पू. 1006 मध्ये झाले. राजे, मंदिर आणि राष्ट्र यांपैकी प्रत्येकाचे इतिहासात चारशे नव्वद वर्षांच्या कालखंडाद्वारे प्रतिनिधित्व केले गेले आहे; हा कालखंड राजे, मंदिर किंवा राष्ट्र यांपैकी कोणत्यातरी संदर्भात एक भविष्यसूचक कालावधी म्हणून स्पष्टपणे चिन्हांकित करतो.
इ.स.पूर्व 607 मध्ये दानियेलाला बंदिवासात नेण्यात आले, जरी बायबलकालमापन करणाऱ्यांपैकी बहुसंख्य जण इ.स.पूर्व 605 हे वर्ष मान्य करतात. ऐतिहासिक नोंद ही भविष्यसूचक साक्षीशी सुसंगत असली पाहिजे, आणि इ.स.पूर्व 1097 मध्ये राजाची इच्छा व्यक्त झाल्यापासून आरंभ होणाऱ्या इतिहासरेषेवर ऐतिहासिकरीत्या नोंदल्या गेलेल्या घटनांचे प्रतीकवाद अनेक भविष्यसूचक साक्षीदारांच्या आधारावर अशी मागणी करतो की, इ.स.पूर्व 607 हाच अचूक अनुप्रयोग आहे, इ.स.पूर्व 605 नव्हे. इ.स.पूर्व 607 हे राजांच्या वंशरेषेतील चारशे नव्वद वर्षांचा शेवट दर्शविते; परंतु ते त्या रेषेत आढळणाऱ्या सत्तर वर्षांच्या तीन प्रमुख प्रतिरूपांपैकी एका प्रतिरूपाचा आरंभही ठरते. इ.स.पूर्व 607 हे इ.स.पूर्व 677 मध्ये मनश्शेच्या बंदिवासापासून सुरू झालेल्या सत्तर वर्षांचाही शेवट दर्शविते. चारशे नव्वद वर्षांच्या प्रतीकाच्या पहिल्या प्रतिरूपाला (त्या रेषेत तीन साक्षी आहेत) अशी समाप्ती येते की, जिथे सत्तर वर्षांच्या तीन साक्षींपैकी एकाचा शेवट होतो आणि सत्तर वर्षांच्या दुसऱ्या साक्षीचा आरंभ होतो. दानियेलाला इ.स.पूर्व 605 मध्ये बंदिवासात नेण्यात आले, या मताच्या विरुद्ध, गणितीय रचना इ.स.पूर्व 607 याच वर्षाची साक्ष देते.
इ. स. पू. 1097 पासून इ. स. पू. 607 पर्यंतच्या राजांशी संबंधित 490 वर्षांचा कालखंड ज्या रेषेत अंतर्भूत आहे, त्याच रेषेत सुलैमानाच्या मंदिराच्या समर्पणापासून ते बाबिलोनी निर्वासनानंतर जरुब्बाबेलाने इ. स. पू. 515 मध्ये केलेल्या मंदिराच्या समर्पणापर्यंतही 490 वर्षे आहेत. ही 490 वर्षे अशी बनतात: सुलैमानाच्या अकराव्या वर्षी झालेल्या समर्पणापासून 420 वर्षे, त्यात बंदिवासाच्या काळात मंदिर उजाड पडून राहिलेली 70 वर्षे मिळून एकूण 490 वर्षे होतात. अर्तक्षत्राच्या तिसऱ्या आज्ञापत्रास 59 वर्षांनी, म्हणजे इ. स. पू. 457 मध्ये, प्रकटता आली; आणि त्याने देवाच्या लोकांसाठी “ठरविण्यात आलेल्या” (“वेगळे कापून काढलेल्या,” दानियेल 9:24) 490 वर्षांच्या प्रारंभाची खूण केली, जी इ. स. 34 मध्ये स्तेफनावर दगडमार करण्यात आला तेव्हा समाप्त झाली. अर्थात, इ. स. पू. 1097 मध्ये देवाचा आणि भविष्यवाणीच्या आत्म्याचा नकार करून झालेल्या मूलभूत धर्मत्यागाने सुरू होणाऱ्या आणि स्तेफनाने देवाच्या उजव्या हाताशी ख्रिस्त उभा असल्याचे पाहिले तेव्हा समाप्त होणाऱ्या त्या भविष्यसूचक रेषेत कालगणनेची आणखीही अनेक गहन साक्षी आहेत. या साक्ष्यामध्ये आपण योशीयाचे भविष्यसूचक चक्र पाहतो.
मी “मूलभूत धर्मत्याग” असे म्हणतो, कारण या रेषेची सुरुवात त्या क्षणाची ओळख करून देते जेव्हा इस्राएलने सांसारिक राजा असावा अशी इच्छा धरून देवाला राजा म्हणून नाकारले; अशा रीतीने इस्राएलच्या मानवी राजसत्तेच्या पायाची स्थापना चिन्हांकित झाली. मी हे योशियाच्या चाकासाठीही लिहितो, कारण “योशिया,” ज्याचा अर्थ “देवाचा पाया” असा आहे, तो देवाच्या लोकांच्या पाया आणि मूलभूत धर्मत्याग या दोन्हींचे प्रतीक आहे.
शलोमोनाचा मृत्यू झाल्यावर आणि बारा वंश उत्तर व दक्षिण असे विभागले गेल्यावर, यरोबामाने स्थापिलेल्या बनावट उपासना-प्रणालीच्या समर्पणाचा अवज्ञाकारी संदेष्ट्याने धिक्कार केला, आणि त्या धिक्कारात योशीयाह नावाच्या येऊ घातलेल्या राजाविषयीची भविष्यवाणी समाविष्ट होती. यरोबाम आणि उत्तरेकडील दहा वंश यांच्या मूलभूत धर्मत्यागाच्या वेळी, इ.स.पूर्व ६२२ च्या महान पासोवरने चिन्हांकित झालेल्या योशीयाह आणि त्याच्या पुनरुत्थानाविषयीची भविष्यवाणी करण्यात आली. त्या पुनरुत्थानास मोशेच्या लेखनांचा शोध लागल्यामुळे आणि देवाच्या लोकांच्या सततच्या धर्मत्यागाबद्दल त्यांच्यावर न्याय घोषित झाल्यामुळे आरंभ झाला. मोशेच्या लेखनांतील शब्द राजा योशीयाहासमोर वाचण्यात आले तेव्हा, त्यातून जुन्या कराराच्या इतिहासातील सर्वांत महान पुनरुत्थान घडून आले. योशीयाह नावाच्या भविष्यात जन्माला येणाऱ्या एका पुत्राविषयीची भविष्यवाणीमध्येही, अवज्ञाकारी संदेष्ट्याने राजा यरोबामाविरुद्ध उच्चारलेला मूलभूत धर्मत्यागावरील संदेष्टाप्रेरित निषेध समाविष्ट होता.
दानीयेल ज्याला मोशेचा शाप म्हणतो, तो लेवीयव्यवस्था अध्याय २६ मधील “सात वेळा” होय, आणि तोच विल्यम मिलर यांच्या मूलभूत शोधाचा पाया ठरला; विल्यम मिलर हे अॅडव्हेंटिझमच्या मूलभूत सत्यांचे प्रतीक आहेत. ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी मिलरच्या संदेशाला जे सामर्थ्य प्राप्त झाले, ते १८३८ आणि १८४० मध्ये “योशिया” लिच यांच्या कार्याद्वारे घडून आले. १८६३ मध्ये ते पायाभूत तत्त्व बाजूला ठेवण्यात आले, आणि “सात वेळा” हे केवळ फिलाडेल्फियन मिलराइट्सच्या मूलभूत सत्यांचेच नव्हे, तर पायाभूत तत्त्वांविरुद्धच्या लाओडिकीया मिलरिझमच्या बंडाचेही प्रतीक बनले. पहिल्या आणि दुसऱ्या देवदूतांच्या मिलराइट्सचा इतिहास “योशिया” या प्रतीकात्मकतेने युक्त आहे, आणि तीच प्रतीकात्मकता एक लक्ष चव्वेचाळीस हजारांच्या इतिहासात अक्षरशः पुन्हा प्रकट होणार आहे. योशियाच्या चाकाची परंपरा राजा साऊलच्या जादूटोण्यापर्यंत मागे पोहोचते, आणि तेथून पुढे जाऊन रविवारच्या कायद्याच्या वेळी लाओडिकीया सेव्हंथ-डे अॅडव्हेंटिस्ट चर्च ओकून टाकले जाण्यापर्यंत पोहोचते. यहेज्केलमधील योशियाचे चाक आता एक लक्ष चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाच्या परमोच्च टप्प्याच्या रूपाने उघडले जात आहे.
पुढील लेखात आपण या गोष्टी पुढे चालू ठेवू.