चाळीसाव्या वचनाचा गुप्त इतिहास - क्रमांक एकोणतीस

आणि मी योहान पवित्र नगर, नवीन यरुशलेम, स्वर्गातून देवाकडून खाली उतरताना पाहिले; ते आपल्या पतीसाठी अलंकृत केलेल्या वधूसारखे सिद्ध केलेले होते. आणि मी स्वर्गातून एक मोठा आवाज ऐकला, जो म्हणत होता, पाहा, देवाचा निवास मनुष्यांबरोबर आहे, आणि तो त्यांच्याबरोबर वास करील, आणि ते त्याचे लोक होतील, आणि देव स्वतः त्यांच्याबरोबर असेल, आणि त्यांचा देव असेल. आणि देव त्यांच्या डोळ्यांतील सर्व अश्रू पुसून टाकील; आणि पुढे मरण राहणार नाही, ना शोक, ना आक्रोश, ना वेदना; कारण पूर्वीच्या गोष्टी नाहीशा झाल्या आहेत. आणि जो सिंहासनावर बसला होता तो म्हणाला, पाहा, मी सर्व काही नवीन करीत आहे. आणि तो मला म्हणाला, लिही; कारण ही वचने सत्य व विश्वासू आहेत. आणि तो मला म्हणाला, पूर्ण झाले आहे. मी अल्फा आणि ओमेगा आहे, आरंभ आणि शेवट. जो तृषार्त आहे त्याला मी जीवनजलाच्या झऱ्यातून विनामूल्य देईन. जो जय मिळवितो तो सर्व गोष्टींचा वारस होईल; आणि मी त्याचा देव होईन, आणि तो माझा पुत्र होईल. परंतु भित्रे, आणि अविश्वासू, आणि घृणास्पद, आणि खून करणारे, आणि व्यभिचारी, आणि जादूटोणा करणारे, आणि मूर्तिपूजक, आणि सर्व लबाड यांचा वाटा त्या अग्नी व गंधकाने जळणाऱ्या सरोवरात असेल; हेच दुसरे मरण आहे. आणि सात शेवटच्या पीडांनी भरलेली सात पात्रे ज्यांच्याकडे होती अशा सात देवदूतांपैकी एक माझ्याकडे आला, आणि माझ्याशी बोलून म्हणाला, येथे ये; मी तुला वधू, म्हणजे कोकराच्या पत्नीला, दाखवीन. प्रकटीकरण 21:2–9.

पुन्हा नवव्या वर्षी, दहाव्या महिन्यात, त्या महिन्याच्या दहाव्या दिवशी, परमेश्वराचे वचन माझ्याकडे आले, असे म्हणाले, … पुन्हा परमेश्वराचे वचन माझ्याकडे आले, असे म्हणाले, हे मनुष्यपुत्रा, पाहा, मी एका घावाने तुझ्या डोळ्यांची इच्छा तुझ्यापासून काढून घेत आहे; तरीही तू शोक करू नकोस, रडू नकोस, आणि तुझे अश्रू वाहू देऊ नकोस. निःशब्द उसासे टाक; मेलेल्यासाठी शोक करू नकोस; आपल्या डोक्यावरची पागोटी बांध, आणि आपल्या पायांत जोडे घाल, आपले ओठ झाकू नकोस, आणि लोकांचे शोकाचे अन्न खाऊ नकोस. म्हणून मी सकाळी लोकांशी बोललो; आणि संध्याकाळी माझी पत्नी मरण पावली; आणि सकाळी मला जशी आज्ञा देण्यात आली होती तसे मी केले. तेव्हा लोक मला म्हणाले, तू असे करीत आहेस, तर या गोष्टींचा आमच्यासाठी काय अर्थ आहे हे तू आम्हांस सांगणार नाहीस काय?

मग मी त्यांना उत्तर दिले, “परमेश्वराचे वचन माझ्याकडे आले व म्हणाले, ‘इस्राएलाच्या घराण्याशी बोल: प्रभु परमेश्वर असे म्हणतो: पाहा, मी माझ्या पवित्रस्थानाला अपवित्र करीन—जे तुमच्या सामर्थ्याचे वैभव आहे, जे तुमच्या डोळ्यांची अभिलाषा आहे, आणि ज्यावर तुमच्या जीवाला दया येते; आणि तुमचे जे पुत्र व तुमच्या ज्या कन्या तुम्ही मागे सोडल्या आहेत त्या तलवारीने पडतील. आणि मी केले आहे तसे तुम्ही कराल: तुम्ही आपले ओठ झाकणार नाही, आणि माणसांचे अन्न खाणार नाही. तुमच्या पागोट्या तुमच्या डोक्यावर असतील, आणि तुमच्या पायांत तुमची पादत्राणे असतील; तुम्ही शोक करणार नाही किंवा रडणार नाही; परंतु तुम्ही आपल्या अधर्मांमुळे क्षीण व्हाल, आणि एकमेकांसमोर करीत विलाप कराल.’”

म्हणून यहेज्केल तुमच्यासाठी एक चिन्ह आहे; त्याने जे काही केले, त्याप्रमाणे तुम्ही कराल; आणि जेव्हा हे घडेल, तेव्हा तुम्ही जाणाल की मी प्रभू परमेश्वर आहे. आणि हे मनुष्यपुत्रा, ज्या दिवशी मी त्यांच्याकडून त्यांचे बळ, त्यांच्या वैभवाचा आनंद, त्यांच्या डोळ्यांची अभिलाषा, आणि ज्यावर त्यांनी आपले मन लावले आहे ते—म्हणजे त्यांचे पुत्र आणि त्यांच्या कन्या—हिरावून घेईन, त्या दिवशी जो कोणी सुटेल तो तुझ्याकडे येऊन तुला ते तुझ्या कानांनी ऐकवणार नाही काय? त्या दिवशी तुझे तोंड त्या सुटून आलेल्यासाठी उघडले जाईल, आणि तू बोलशील, व पुढे मुक राहणार नाहीस; आणि तू त्यांच्यासाठी एक चिन्ह होशील; आणि ते जाणतील की मी प्रभू आहे. यहेज्केल 24:1, 15–27.

आणि तो म्हणाला, जा, आणि या लोकांना सांग, तुम्ही खरोखर ऐकत राहाल, परंतु समजणार नाही; आणि खरोखर पाहत राहाल, परंतु जाणणार नाही. या लोकांचे हृदय स्थूल कर, आणि त्यांचे कान जड कर, आणि त्यांचे डोळे मिटून टाक; नाहीतर ते आपल्या डोळ्यांनी पाहतील, आणि आपल्या कानांनी ऐकतील, आणि आपल्या हृदयाने समजतील, आणि परिवर्तित होतील, आणि बरे केले जातील. यशया ६:९, १०.

परंतु परमेश्वराचे वचन त्यांच्यासाठी आज्ञेवर आज्ञा, आज्ञेवर आज्ञा; ओळीवर ओळ, ओळीवर ओळ; येथे थोडे, आणि तेथे थोडे; असे झाले, की ते जाऊन मागे पडावेत, आणि तुटावेत, आणि सापळ्यात अडकावेत, आणि धरले जावेत. यशया 28:13.

आणि त्यांच्यामधील पुष्कळ जण ठेचकाळतील, आणि पडतील, आणि खंडित होतील, आणि पाशात सापडतील, आणि पकडले जातील. यशया 8:15.

ख्रिस्ताचे शब्द मोठ्या लोकसमुदायाच्या ऐकण्यात उच्चारले गेले होते; परंतु तो एकांतात असताना, जैतून पर्वतावर बसला असता, पेत्र, योहान, याकोब आणि आंद्रे त्याच्याकडे आले. “आम्हांला सांगा,” ते म्हणाले, “या गोष्टी केव्हा होतील? आणि तुझ्या येण्याचे व जगाच्या अंताचे चिन्ह काय असेल?” येशूने आपल्या शिष्यांना यरुशलेमच्या विनाशाचा आणि आपल्या आगमनाच्या त्या महान दिवसाचा स्वतंत्रपणे विचार करून उत्तर दिले नाही. त्याने या दोन्ही घटनांचे वर्णन एकमेकांत गुंफले. जशा त्याने भविष्यकालीन घटना पाहिल्या, तशाच जर त्याने आपल्या शिष्यांसमोर उघड केल्या असत्या, तर ते ते दृश्य सहन करू शकले नसते. त्यांच्यावर दया करून त्याने त्या दोन महान संकटांचे वर्णन एकत्रित केले, आणि त्यांचा अर्थ स्वतः शोधून काढण्यासाठी शिष्यांना सोडून दिले. जेव्हा त्याने यरुशलेमच्या विनाशाचा उल्लेख केला, तेव्हा त्याचे भविष्यवाणीचे शब्द त्या घटनेपलीकडे जाऊन त्या अंतिम ज्वालाग्रासी विनाशापर्यंत पोहोचले—त्या दिवशी, जेव्हा परमेश्वर जगाला त्यांच्या अधर्माबद्दल दंड देण्यासाठी आपल्या स्थानावरून उठेल, जेव्हा पृथ्वी आपले रक्त प्रकट करील आणि आपल्या मारल्या गेलेल्यांना यापुढे झाकून ठेवणार नाही. हे संपूर्ण प्रवचन केवळ शिष्यांसाठीच नव्हे, तर पृथ्वीच्या इतिहासातील अंतिम प्रसंगांत जगणाऱ्यांसाठीही देण्यात आले होते.

“शिष्यांकडे वळून ख्रिस्त म्हणाला, ‘कोणीही तुम्हांला फसवू नये म्हणून सावध राहा. कारण पुष्कळ जण माझ्या नावाने येतील आणि म्हणतील, मीच ख्रिस्त आहे; आणि ते पुष्कळांना फसवतील.’ अनेक खोटे मशीहा प्रकट होतील, चमत्कार करीत असल्याचा दावा करतील, आणि यहूदी राष्ट्राच्या सुटकेची वेळ आली आहे असे घोषित करतील. हे पुष्कळांना भ्रमित करतील. ख्रिस्ताचे शब्द पूर्ण झाले. त्याच्या मृत्यूपासून यरुशलेमेवरील वेढ्यापर्यंत अनेक खोटे मशीहा प्रकट झाले. परंतु हा इशाराही जगाच्या या युगात जगणाऱ्यांना देण्यात आला होता. यरुशलेमेच्या विनाशापूर्वी जेच फसवेपण आचरणात आणले गेले, तेच युगानुयुगे आचरणात आणले गेले आहे, आणि पुन्हा आणले जाईल.”

“‘आणि तुम्ही युद्धांविषयी आणि युद्धांच्या अफवांविषयी ऐकाल; घाबरू नका; कारण या सर्व गोष्टी घडल्या पाहिजेत, परंतु अंत अद्याप आलेला नाही.’ यरुशलेमच्या विनाशापूर्वी मनुष्यांनी सर्वोच्च सत्तेसाठी झगडा केला. सम्राटांची हत्या करण्यात आली. जे सिंहासनाच्या अगदी जवळ उभे आहेत असे मानले जात होते, त्यांचा वध करण्यात आला. युद्धे आणि युद्धांच्या अफवा होत्या. ‘या सर्व गोष्टी घडल्या पाहिजेत,’ ख्रिस्त म्हणाला, ‘परंतु अंत [यहूदी राष्ट्राचा, एक राष्ट्र म्हणून, अंत] अद्याप आलेला नाही. कारण राष्ट्र राष्ट्राविरुद्ध उठेल, आणि राज्य राज्याविरुद्ध; आणि निरनिराळ्या ठिकाणी दुष्काळ, महामारी, आणि भूकंप होतील. या सर्व गोष्टी दुःखांच्या आरंभीच्या आहेत.’ ख्रिस्त म्हणाला, जसे रब्बी ही चिन्हे पाहतील, तसे ते त्यांना देवाने आपल्या निवडलेल्या लोकांना दास्यात ठेवणाऱ्या राष्ट्रांवर केलेले न्याय असे घोषित करतील. ते घोषित करतील की ही चिन्हे मशीहाच्या आगमनाची खूण आहेत. फसू नका; ती त्याच्या न्यायांची सुरुवात आहेत. लोकांनी स्वतःकडेच पाहिले आहे. त्यांनी पश्चात्ताप केला नाही आणि परिवर्तन पावले नाहीत, जेणेकरून मी त्यांना बरे करावे. जी चिन्हे ते त्यांच्या दास्यातून मुक्ततेची खूण म्हणून मांडतात, ती त्यांच्या विनाशाची चिन्हे आहेत.” द डिझायर ऑफ एजेस, ६२८.

“लवकरच आमचे डोळे पूर्वेकडे वेधले गेले, कारण तेथे मनुष्याच्या हाताच्या अर्ध्या आकाराइतका एक लहान काळा मेघ प्रकट झाला होता; आणि तो मनुष्यपुत्राच्या चिन्हाचा आहे, हे आम्हा सर्वांना ठाऊक होते.” The Day Star, 1846.

मग राजाने सेवकांना म्हटले, याचे हातपाय बांधा, आणि याला घेऊन जा, व बाहेरील अंधकारात फेकून द्या; तेथे रडणे व दातओठ खाणे होईल. कारण बोलाविलेले पुष्कळ आहेत, पण निवडलेले थोडके आहेत. मत्तय 22:13, 14.

म्हणून शेवटचे पहिले होतील, आणि पहिले शेवटचे: कारण पुष्कळ जणांना बोलाविलेले असते, पण निवडलेले थोडके असतात. मत्तय 20:16.

हे जगातील सर्व रहिवाशांनो, आणि पृथ्वीवरील वास करणाऱ्यांनो, तो पर्वतांवर ध्वज उभारतो तेव्हा पाहा; आणि तो रणशिंग फुंकतो तेव्हा ऐका. यशया 18:3.

आणि त्या दिवशी बहिरे पुस्तकातील शब्द ऐकतील, आणि अंधांचे डोळे अंधुकतेतून व अंधारातून पाहतील. यशया 29:18.

मी किती काळ ध्वज पाहत राहू, आणि रणशिंगाचा आवाज ऐकत राहू? कारण माझे लोक मूर्ख आहेत; त्यांनी मला ओळखले नाही; ते अविवेकी मुले आहेत, आणि त्यांना काहीही समज नाही; वाईट करावयास ते चतुर आहेत, परंतु चांगले करावयास त्यांना काहीच ज्ञान नाही. यिर्मया ४:२१, २२.

हे याकोबाच्या घराण्यात जाहीर करा, आणि यहूदामध्ये प्रसिद्ध करा, असे म्हणत, हे मूर्ख आणि समज न असलेल्या लोकांनो, आता हे ऐका; ज्यांना डोळे आहेत, तरी ते पाहत नाहीत; ज्यांना कान आहेत, तरी ते ऐकत नाहीत. यिर्मया 5:20, 21.

परमेश्वराचे वचन पुन्हा माझ्याकडे आले, असे म्हणाले, “हे मनुष्यपुत्रा, तू एका बंडखोर घराण्याच्या मध्यभागी राहतोस; ज्यांना पाहण्यासाठी डोळे आहेत, तरी ते पाहत नाहीत; ऐकण्यासाठी कान आहेत, तरी ते ऐकत नाहीत; कारण ते बंडखोर घराणे आहे.” यहेज्केल 12:1, 2.

म्हणून मी त्यांच्याशी दृष्टांतांनी बोलतो; कारण पाहत असूनही ते पाहत नाहीत, आणि ऐकत असूनही ते ऐकत नाहीत, तसेच त्यांना समजतही नाही. आणि त्यांच्यामध्ये यशयाची ही भविष्यवाणी पूर्ण होते, जी म्हणते, ऐकून तुम्ही ऐकाल, पण समजणार नाही; आणि पाहून तुम्ही पाहाल, पण जाणणार नाही. कारण या लोकांचे हृदय स्थूल झाले आहे, आणि त्यांचे कान ऐकण्यात मंद झाले आहेत, आणि त्यांनी आपले डोळे मिटले आहेत; असे होऊ नये की त्यांनी आपल्या डोळ्यांनी पाहावे, आणि आपल्या कानांनी ऐकावे, आणि आपल्या हृदयाने समजावे, आणि वळून यावे, आणि मी त्यांना बरे करावे.

परंतु धन्य आहेत तुमचे डोळे, कारण ते पाहतात; आणि तुमचे कान, कारण ते ऐकतात. कारण मी तुम्हांला खरेच सांगतो, की अनेक संदेष्टे आणि नीतिमान पुरुष यांनी तुम्ही जे पाहता त्या गोष्टी पाहण्याची इच्छा धरली, पण त्या त्यांनी पाहिल्या नाहीत; आणि तुम्ही जे ऐकता त्या गोष्टी ऐकण्याची इच्छा धरली, पण त्या त्यांनी ऐकल्या नाहीत. मत्तय 13:13–17.

परमेश्वर असे म्हणतो, “मार्गांवर उभे राहा, पाहा, आणि जुन्या वाटांविषयी विचारा, चांगला मार्ग कोठे आहे ते शोधा, आणि त्यात चाला; म्हणजे तुमच्या आत्म्यांना विश्रांती मिळेल.” पण त्यांनी म्हटले, “आम्ही त्यात चालणार नाही.” तसेच मी तुमच्यावर पहारेकरी नेमले आणि म्हटले, “तुतारीच्या नादाकडे कान द्या.” पण त्यांनी म्हटले, “आम्ही ऐकणार नाही.” यिर्मया 6:16, 17.

१८४०–१८४४ या काळात देण्यात आलेले सर्व संदेश आता प्रभावीपणे सादर केले गेले पाहिजेत, कारण अनेक लोकांनी आपला आध्यात्मिक दिशा-बोध गमावला आहे. हे संदेश सर्व मंडळ्यांपर्यंत पोहोचले पाहिजेत.

“ख्रिस्त म्हणाला, ‘धन्य आहेत तुमचे डोळे, कारण ते पाहतात; आणि तुमचे कान, कारण ते ऐकतात. कारण मी तुम्हांला खरोखर सांगतो, की अनेक संदेष्टे आणि नीतिमान लोकांनी तुम्ही जे पाहता त्या गोष्टी पाहण्याची इच्छा धरली, परंतु त्या त्यांनी पाहिल्या नाहीत; आणि तुम्ही जे ऐकता त्या गोष्टी ऐकण्याची इच्छा धरली, परंतु त्या त्यांनी ऐकल्या नाहीत’ [मत्तय 13:16, 17]. धन्य आहेत ते डोळे ज्यांनी 1843 आणि 1844 मध्ये दिसलेल्या गोष्टी पाहिल्या.”

“संदेश देण्यात आला आहे. आणि त्या संदेशाची पुनरुक्ती करण्यात कोणताही विलंब होता कामा नये, कारण काळाची चिन्हे पूर्ण होत आहेत; अंतिम कार्य पूर्ण केले गेले पाहिजे. अल्पावधीत एक महान कार्य केले जाईल. देवाच्या नियुक्तीने लवकरच एक संदेश दिला जाईल, जो वाढत जाऊन मोठ्या आक्रंदनात परिवर्तित होईल. तेव्हा दानियेल आपल्या नेमलेल्या स्थानी उभा राहील, आपली साक्ष देण्यासाठी.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

तेव्हा शास्त्री आणि परुशी यांपैकी काहींनी उत्तर देऊन म्हटले, “गुरुजी, आम्हांस तुमच्याकडून एक चिन्ह पाहावयाचे आहे.” परंतु त्याने त्यांना उत्तर देऊन म्हटले, “दुष्ट व व्यभिचारी पिढी चिन्ह शोधीत असते; आणि योना संदेष्ट्याच्या चिन्हाखेरीज तिला दुसरे कोणतेही चिन्ह दिले जाणार नाही. कारण जसा योना तीन दिवस व तीन रात्री मोठ्या माशाच्या पोटात होता, तसाच मनुष्याचा पुत्र तीन दिवस व तीन रात्री पृथ्वीच्या अंतःकरणात असेल.” मत्तय 12:38–40.

“भूतकाळ आणि भविष्यकाळ यांचे चिंतन करून तारणहाराचे विचार आता परत आले. लोकांनी आपल्या मनावर झालेल्या प्रभावांनुसार आणि त्यांच्याकडे असलेल्या प्रकाशानुसार त्यांनी जे पाहिले व ऐकले होते त्याचे स्पष्टीकरण करण्याचा प्रयत्न करीत असताना, ‘येशू उत्तर देऊन म्हणाला, हा शब्द माझ्यासाठी नव्हे, तर तुमच्यासाठी आला आहे.’ हा त्याच्या मशीहत्वाचा मुकुटमणी पुरावा होता, पित्याकडून आलेला तो संकेत होता की येशूने सत्य उच्चारले होते आणि तो देवाचा पुत्र होता. यहूदी लोक उच्च स्वर्गातून आलेल्या या साक्षीकडून दूर फिरतील काय? त्यांनी एकदा तारणहाराला विचारले होते, आम्ही पाहून विश्वास ठेवावा यासाठी तू कोणते चिन्ह दाखवितोस? ख्रिस्ताच्या सेवाकाळभर असंख्य चिन्हे देण्यात आली होती; तरीही त्यांनी खात्री पटू नये म्हणून आपले डोळे मिटले आणि आपली अंतःकरणे कठोर केली. लाझराच्या पुनरुत्थानाचा मुकुटमणी चमत्कारही त्यांचा अविश्वास दूर करू शकला नाही, उलट त्यांना अधिक वाढलेल्या द्वेषाने भरले; आणि आता पित्याने बोलून दाखविले असताना, आणि ते यापुढे कोणतेही अधिक चिन्ह मागू शकत नसताना, त्यांची अंतःकरणे मऊ झाली नाहीत आणि त्यांनी तरीही विश्वास ठेवण्यास नकार दिला.” Spirit of Prophecy, volume 3, 79.

“लाजरला उठविण्याद्वारे अनेकांना येशूवर विश्वास ठेवण्यास प्रवृत्त करण्यात आले. तारणारा येण्यापूर्वी लाजरने मरावे आणि त्याला थडग्यात ठेवण्यात यावे, ही देवाची योजना होती. लाजरला उठविणे हे ख्रिस्ताचे सर्वोच्च चमत्कार होते, आणि त्यामुळें अनेकांनी देवाचे गौरव केले.” Manuscript Releases, volume 21, 111.

“लाजरस, ज्याच्या देहाने कबरीत कुजणे पाहिले होते, परंतु जो आता गौरवशाली पुरुषत्वाच्या सामर्थ्यात आनंदित होता, त्याने त्या पशूला पुढे नेले ज्यावर तारणारा स्वार झाला होता.” द डिझायर ऑफ एजेस, 572.

“दहा कुमारींच्या दृष्टांताकडे माझे लक्ष अनेकदा वेधले जाते; त्यांपैकी पाच शहाण्या होत्या, आणि पाच मूर्ख. हा दृष्टांत अक्षरशः पूर्ण झाला आहे आणि होणार आहे, कारण त्याचा या काळाशी विशेष संबंध आहे, आणि तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाप्रमाणे, तो पूर्ण झाला आहे आणि काळाच्या समाप्तीपर्यंत वर्तमान सत्य म्हणून सतत राहील.” Review and Herald, August 19, 1890.

“ऑगस्ट, 1844 मध्ये एक्सेटर (न्यू हॅम्पशायर) येथील शिबिर-सभेमध्ये, जेव्हा ‘खरा मध्यरात्रीचा घोष’ प्रथम सादर करण्यात आला, तेव्हा बेट्स हा तेथील महत्त्वाच्या नेत्यांपैकी एक होता. योगायोगाने, त्या सकाळच्या शिबिरातील सेवेसाठी निवडलेला उपदेशक बेट्सच होता. तो आपल्या श्रोत्यांना विश्वासू राहण्याचे आवाहन करीत होता आणि शांतपणे त्यांना खात्री देत होता की देव केवळ त्यांची परीक्षा घेत आहे, की ते विलंबाच्या काळात आहेत, आणि यासारख्या भावना व्यक्त करीत होता, तेव्हाच सॅम्युएल एस. स्नो घोड्यावर स्वार होऊन शिबिरात आला. आपल्या भगिनी श्रीमती जॉन काउच यांच्या शेजारी बसून, स्नोने ख्रिस्त नेमलेल्या वेळी प्रकट होईल, या आपल्या ठाम विश्वासाचा पुनरुच्चार केला. अतिशय भावविव्हल झालेल्या श्रीमती काउच यांनी उठून उभे राहत, ‘हा पाहा, देवाकडून संदेश घेऊन आलेला मनुष्य!’ असे घोषित करून श्रोत्यांना चकित केले.” Leroy Froom, The Prophetic Faith of our Fathers, volume 4, 549.

“पृथ्वीवरील देवाचे कार्य, युगानुयुगे, प्रत्येक महान सुधारणा किंवा धार्मिक चळवळीत ठळक साम्य दर्शविते. मनुष्यांशी व्यवहार करण्यातील देवाची तत्त्वे सदैव एकसारखीच असतात. वर्तमानकाळातील महत्त्वपूर्ण चळवळींना भूतकाळातील चळवळींमध्ये त्यांचे समांतर आढळते, आणि पूर्वकालीन युगांतील मंडळीचा अनुभव आपल्या स्वतःच्या काळासाठी अत्यंत मौल्यवान धडे देतो.” The Great Controversy, 343.

हे सियोनकन्ये, फार हर्ष कर; हे यरुशलेमकन्ये, जयघोष कर: पाहा, तुझा राजा तुझ्याकडे येत आहे: तो न्यायी आहे, आणि तारण घेऊन येणारा आहे; तो नम्र आहे, आणि गाढवीवर, म्हणजे गाढवीच्या पिलावर स्वार होऊन येत आहे. जखऱ्या 9:9.

“लवकरच उद्भवणाऱ्या संघर्षात कोणकोणत्या साधनांचा उपयोग केला जाईल, हे वाचकाने समजून घ्यावयाचे असल्यास, भूतकाळातील युगांमध्ये त्याच उद्देशासाठी रोमने ज्या उपायांचा अवलंब केला, त्यांचा इतिहास त्याने केवळ मागोवा घ्यावा. पोपवादी आणि प्रॉटेस्टंट एकत्र येऊन त्यांच्या सिद्धांतांना नाकारणाऱ्यांशी कसे वागतील, हे त्याला जाणून घ्यावयाचे असल्यास, सब्बाथ आणि त्याचे समर्थक यांच्याविषयी रोमने जो भाव प्रकट केला, तो त्याने पाहावा.”

“राजकीय जाहीरनामे, सर्वसाधारण परिषदा, आणि लौकिक सत्तेच्या बळावर टिकवून ठेवलेले चर्चचे अध्यादेश—ही ती पावले होती, ज्यांद्वारे त्या मूर्तिपूजक सणाला ख्रिस्ती जगतात मानाचे स्थान प्राप्त झाले. रविवार-पालनाची सक्ती करणारा पहिला सार्वजनिक उपाय म्हणजे कॉन्स्टन्टाईनने जारी केलेला कायदा होय. (इ. स. 321; पृष्ठ 53 साठी परिशिष्टातील टीप पाहा.) या जाहीरनाम्याने नगरातील लोकांनी ‘सूर्याच्या पूज्य दिवशी’ विश्रांती घ्यावी, अशी अपेक्षा केली; परंतु ग्रामीण लोकांना त्यांच्या कृषिकर्मांत पुढे चालू ठेवण्यास परवानगी दिली. जरी तो प्रत्यक्षात एक मूर्तिपूजक कायदा होता, तरी ख्रिस्ती धर्माचा नाममात्र स्वीकार केल्यानंतर सम्राटाने त्याची अंमलबजावणी केली.” —The Great Controversy, 574.

“भरतीच्या प्रचंड लाटेसारखी ही चळवळ संपूर्ण देशभर पसरली. शहरापासून शहरापर्यंत, खेड्यापासून खेड्यापर्यंत, आणि दुर्गम ग्रामीण प्रदेशांतही ती पोहोचली, जोवर देवाच्या प्रतीक्षेत असलेले लोक पूर्णपणे जागृत झाले नाहीत. या घोषणेपुढे उन्माद जसा उगवत्या सूर्यापुढे पहाटेचा दवबिंदू नाहीसा होतो तसा नाहीसा झाला. विश्वासणाऱ्यांनी आपला संशय आणि संभ्रम दूर झालेला पाहिला, आणि आशा व धैर्य यांनी त्यांच्या अंतःकरणांना चेतना दिली. हे कार्य त्या टोकाच्या प्रवृत्तींपासून मुक्त होते, ज्या देवाच्या वचन आणि आत्म्याच्या नियंत्रणकारी प्रभावाविना केवळ मानवी उत्तेजन असते तेव्हा नेहमी प्रकट होतात. त्याचे स्वरूप त्या नम्रतेच्या आणि प्रभूकडे परत येण्याच्या काळांसारखे होते, जे प्राचीन इस्राएलमध्ये त्याच्या सेवकांकडून येणाऱ्या ताडनाच्या संदेशांनंतर येत असत. त्यात ती वैशिष्ट्ये होती जी प्रत्येक युगातील देवाच्या कार्याची ओळख ठरतात. त्यात उन्मत्त आनंद फारसा नव्हता, तर त्याऐवजी अंतःकरणाची खोल छाननी, पापाची कबुली, आणि जगाचा त्याग होता. प्रभूला सामोरे जाण्याची तयारी ही व्याकूळ आत्म्यांची जड भाररूप चिंता होती. त्यात चिकाटीची प्रार्थना आणि देवाला संपूर्ण, निष्कपट समर्पण होते.” द ग्रेट कॉन्ट्रोव्हर्सी, 400, 401.

“मध्यरात्रीचा आक्रोश इतका युक्तिवादाने वहिला गेला नव्हता, जरी पवित्रशास्त्रातील पुरावा स्पष्ट व निर्णायक होता. त्याच्याबरोबर आत्म्यास हलविणारी एक प्रवर्तक शक्ती होती. तेथे संशय नव्हता, प्रश्नोत्तर नव्हते. ख्रिस्ताच्या यरुशलेमात झालेल्या विजयोत्सवी प्रवेशाच्या प्रसंगी, सण पाळण्यासाठी देशाच्या सर्व भागांतून जमलेले लोक जैतून पर्वताकडे लोटले, आणि येशूला सोबत करणाऱ्या जमावात ते सामील झाले तेव्हा, त्यांनी त्या क्षणाची प्रेरणा ग्रहण केली, आणि ‘प्रभूच्या नावाने जो येतो तो धन्य!’ [मत्तय 21:9.] या घोषणेचा नाद अधिक प्रबळ करण्यास हातभार लावला. त्याचप्रमाणे, अॅडव्हेंटिस्ट सभांकडे लोटलेले अविश्वासी—काही जिज्ञासेपोटी, तर काही केवळ थट्टा करण्यासाठी—‘पाहा, वर येत आहे!’ या संदेशाबरोबर असलेल्या खात्री पटविणाऱ्या सामर्थ्याची जाणीव करू लागले!” Spirit of Prophecy, volume 4, 250.

परंतु मंदिराबाहेरचे अंगण सोडून दे, आणि त्याचे मोजमाप करू नको; कारण ते अन्यजातींना देण्यात आले आहे; आणि ते पवित्र नगर बेचाळीस महिने तुडवतील. प्रकटीकरण 11:2.

आणि तिसरा देवदूत त्यांच्या मागोमाग आला व मोठ्या आवाजाने म्हणाला, जो कोणी त्या पशूची व त्याच्या प्रतिमेची उपासना करतो, आणि आपल्या कपाळावर किंवा आपल्या हातावर त्याची खूण स्वीकारतो, तोही देवाच्या क्रोधाच्या द्राक्षारसाचे पान करील; तो द्राक्षारस त्याच्या संतापाच्या प्याल्यात कोणतेही मिश्रण न करता ओतलेला आहे; आणि पवित्र देवदूतांच्या समक्ष व कोकराच्या समक्ष त्याला अग्नी व गंधक यांद्वारे यातना दिल्या जातील. आणि त्यांच्या यातनेचा धूर युगानुयुगे वर चढत राहतो; आणि जे त्या पशूची व त्याच्या प्रतिमेची उपासना करतात, आणि जो कोणी त्याच्या नावाची खूण स्वीकारतो, त्यांना दिवस-रात्र विश्रांती नाही. येथे पवित्र जनांचा धीर आहे; येथे ते आहेत जे देवाच्या आज्ञा व येशूवरील विश्वास पाळतात. प्रकटीकरण 14:9–12.

“दानिएलच्या अकराव्या अध्यायातील भविष्यवाणी तिच्या संपूर्ण परिपूर्तीकडे जवळजवळ पोहोचली आहे. या भविष्यवाणीच्या परिपूर्तीत जे बरेचसे इतिहास घडून गेले आहेत, ते पुन्हा घडतील.” Manuscript Releases, number 13, 394.