मागील लेखाचा शेवट पुढील परिच्छेदाने झाला होता: “313 मधील करारविवाह हा पोपसत्तेचा संयुक्त संस्थानांशी झालेला अंतिम करारविवाह दर्शवितो—प्रकटीकरण सतराव्या अध्यायातील दहा राजांपैकी प्रमुख राजा; दोन शिंगे असलेली अशी सत्ता, जी फ्रान्सच्या दोन शिंगे असलेल्या सत्तेद्वारे प्रतिरूपित केली जाते. 496 मध्ये क्लोव्हिसपासून आरंभ झालेला आणि शेवटी 533 मधील जस्टिनियनच्या फर्मानापर्यंत व 538 मधील पोपसत्तेच्या सिंहासनारोहणापर्यंत पोहोचलेला इतिहास, 1989 पासून रविवारच्या कायद्यापर्यंतच्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करतो.”

रोनाल्ड रेगन यांचे पूर्वप्रतिरूप इ.स. ४९६ मधील क्लोव्हिस होते, आणि डोनाल्ड ट्रम्प यांचे पूर्वप्रतिरूप इ.स. ५३३ मधील जस्टिनियन आहेत. इ.स. ५३८ मध्ये पोपसत्ता सिंहासनारूढ होण्याच्या पाच वर्षे आधी जस्टिनियनचे आज्ञापत्र जारी झाले होते, आणि इ.स. ३२१ मधील पहिल्या रविवारविषयक कायद्याच्या आठ वर्षे आधी मिलानचा जाहीरनामा जारी झाला होता. आज्ञापत्र आणि जाहीरनामा हे दोन्ही रविवारविषयक कायद्यापूर्वी येणारे मार्गचिन्ह म्हणून परस्परांशी जुळतात.

रीगन

२० सप्टेंबर १८७० रोजी इटालियन सैन्याने रोम ताब्यात घेतले. पोपशासित राज्यांचे प्रादेशिक राज्य म्हणून अस्तित्व संपुष्टात आले आणि पोप पायस नववे हे “व्हॅटिकनमधील कैदी” बनले. सार्वभौम राज्य म्हणून मान्यताप्राप्त असे पोपचे कोणतेही राज्यक्षेत्र उरले नसल्याने, अमेरिकेने (इतर अनेक देशांप्रमाणेच) ऐहिक शासक या नात्याने पोपशी औपचारिक राजनैतिक संबंध ठेवणे बंद केले. ऑक्टोबर १९५१ मध्ये राष्ट्राध्यक्ष हॅरी एस. ट्रुमन यांनी व्हॅटिकनमधील अमेरिकी राजदूतपदासाठी जनरल मार्क डब्ल्यू. क्लार्क यांचे नामनिर्देशन केले. या नियुक्तीमुळे धर्मसंस्था आणि राज्यसत्ता यांच्या विभक्ततेच्या तत्त्वाचे उल्लंघन होत असल्याचा युक्तिवाद करत अनेक प्रोटेस्टंट चर्च आणि संघटनांनी तातडीने तीव्र विरोध केला. जानेवारी १९५२ मध्ये जनरल क्लार्क यांनी आपले नाव मागे घेतले.

१० जानेवारी १९८४ रोजी, राष्ट्राध्यक्ष रोनाल्ड रेगन आणि पोप जॉन पॉल द्वितीय यांनी अमेरिकेची संयुक्त संस्थाने आणि परमधर्मपीठ यांच्यात पूर्ण राजनैतिक संबंध प्रस्थापित करण्यास औपचारिकरीत्या सहमती दर्शविली. ९ एप्रिल १९८४ रोजी, विल्यम ए. विल्सन (जे त्यापूर्वीपासूनच रेगन यांचे वैयक्तिक प्रतिनिधी म्हणून कार्यरत होते) यांनी आपली अधिकारपत्रे सादर केली आणि ते परमधर्मपीठातील अमेरिकेचे पहिले राजदूत झाले.

१९५१ ते १९८४ या तेहतीस वर्षांच्या काळात कॅथलिकताविरुद्धचा प्रॉटेस्टंटवादाचा प्रतिकार नाहीसा झाला. इ.स. ४९६ मध्ये क्लोव्हिसच्या रूपाने पोपसत्तेसाठी उभ्या राहिलेल्या “भुजा” १९८४ पासून १९८९ पर्यंत रीगनचे प्रतिरूप ठरतात. क्लोव्हिसने पोपसत्ता पुन्हा अधिकारात उभी राहण्यापासून रोखून धरणारा धर्म (मूर्तिपूजा) दूर करण्यात आलेला दर्शविला, आणि १९८४ पर्यंत पोपसत्तेच्या उदयाविरुद्धचा प्रॉटेस्टंटवादाचा प्रतिकार काढून टाकण्यात आला होता. “नित्य” (मूर्तिपूजा) दूर करण्यात आले होते, आणि पौल पोपसत्तेविरुद्ध असलेल्या मूर्तिपूजेच्या त्या प्रतिकाराच्या दूर करण्यात येण्याचे वर्णन “धर्मत्याग” असे करतो.

महान कॉन्स्टंटाइनच्या रूपाने दर्शविलेली तडजोड करणारी प्रतीकात्मक मंडळी आणि 313 ते 538 या काळाचा इतिहास यांनी अशा कालखंडाचे प्रतिनिधित्व केले, ज्यात एका मंडळीने तडजोड करून विश्वासत्याग केला. ‘508’ने दर्शविलेला धर्म, ज्याने पूर्वी पोपसत्तेचा शिरकाव रोखून धरला होता, हा अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांतील प्रोटेस्टंटांच्या विश्वासत्यागाचे पूर्वदर्शक प्रतीक होता. क्लोव्हिस हा रेगनचे प्रतीकरूप होता. 496 मध्ये क्लोव्हिसने आपली “सत्ता” पोपसत्तेला दिली; अशा रीतीने तो रेगनच्या काळात साकार झालेल्या “अपवित्र युती”चे पूर्वदर्शक प्रतीक ठरला. क्लोव्हिस हा 508 मध्ये “नित्य” काढून टाकले जाण्याचेही प्रतीक होता. 508 हे 1984 चे पूर्वदर्शक प्रतीक होते.

“मूर्तिपूजकते आणि ख्रिस्ती धर्म यांतील या तडजोडीमुळे भविष्यवाणीत पूर्वसूचित केलेल्या ‘पापाच्या मनुष्याचा’ विकास झाला, जो देवाच्या विरोधात उभा राहून स्वतःला देवापेक्षा वर उंचावतो. खोट्या धर्माची ती प्रचंड व्यवस्था ही सैतानाच्या सामर्थ्याची एक उत्कृष्ट कलाकृती आहे—पृथ्वीवर स्वतःच्या इच्छेनुसार राज्य करण्यासाठी स्वतःला सिंहासनावर बसविण्याच्या त्याच्या प्रयत्नांचे एक स्मारक.” The Great Controversy, 50.

रेगन यांनी १९८३ मधील एका भाषणात सोव्हिएत संघाला प्रसिद्धपणे “दुष्ट साम्राज्य” असे संबोधले आणि नास्तिक कम्युनिझमकडे त्यांनी एक गहन नैतिक व आध्यात्मिक धोका म्हणून पाहिले. त्यांनी आणि जॉन पॉल दुसरे यांनी सोव्हिएत कम्युनिझमविरुद्ध घनिष्ठ वैयक्तिक व राजकीय भागीदारी निर्माण केली. या संघर्षाकडे दोन्ही पुरुषांनी नैतिक, अगदी दैवी प्रबोधनाच्या दृष्टीनेही पाहिले; कम्युनिझमचा पाडाव घडवून आणण्यासाठी “दैवी योजना” आहे, असे रेगन यांनी खाजगीत म्हटले होते. फातिमातील प्रकटदर्शनांबद्दल (इशारा असा की “रशिया तिच्या चुका सर्वत्र पसरवेल”) रेगन यांना रस होता, आणि या दोन्ही नेत्यांनी देवाने त्यांचे प्राण वाचविले (दोघेही १९८१ मध्ये झालेल्या हत्या-प्रयत्नांतून बचावले) यामागे कम्युनिझमचा पराभव करण्याशी निगडित असा एक उद्देश आहे, अशी त्यांची सामायिक भावना परस्पर चर्चिली.

ख्रिस्ताचे शिष्य

रेगन यांचे संगोपन डिसायपल्स ऑफ क्राइस्ट या पंथात झाले होते; या पंथाच्या संस्थापकांनी कॅथलिक धर्माचा पोप हा ख्रिस्तविरोधी आहे, असे स्पष्टपणे शिकवले होते. डिसायपल्स ऑफ क्राइस्ट चर्चच्या आरंभीच्या नेत्यांपैकी सर्वांत प्रमुख असलेले अलेक्झांडर कॅम्पबेल यांनी पोपशाही ही ख्रिस्तविरोधी असल्याचे वारंवार प्रतिपादन केले. वादविवादांत आणि लेखनात त्यांनी असा युक्तिवाद केला की दानीएल ७ मधील लहान शिंग, प्रकटीकरण १३ मधील श्वापद आणि २ थेस्सलनीकाकरांस २ मधील पापपुरुष या सर्वांचा निर्देश रोमच्या पोपांकडे होतो. त्यांनी सार्वजनिक वादविवादांत या तादात्म्यांचा वापर केला (१८३७ मध्ये कॅथलिक बिशप जॉन बी. पर्सेल यांच्याशी झालेल्या वादविवादासह). बार्टन डब्ल्यू. स्टोन यांनी पोपच्या शासनव्यवस्थेला खरा ख्रिस्तविरोधी आणि “पापपुरुष” असे संबोधले. वॉल्टर स्कॉट (या चळवळीतील आणखी एक आरंभीचे सुवार्तिक) यांनी लिहिले की पापपुरुष, अर्थात रोमचा पोप, ख्रिस्ती चर्चमध्ये उदयास येईल आणि स्वतःला देवापेक्षाही उंचावील.

रेगन यांच्या आई नेल या डिसायपल्स ऑफ क्राइस्ट पंथाच्या धर्मनिष्ठ सदस्या होत्या आणि बालपणी रेगन यांच्यावर सर्वाधिक धार्मिक प्रभाव त्यांचाच पडला होता. वयाच्या ११व्या वर्षी इलिनॉय राज्यातील डिक्सन येथील डिसायपल्स ऑफ क्राइस्ट चर्चमध्ये रेगन यांचा बाप्तिस्मा झाला आणि किशोरवयात ते तेथील कार्यांत सक्रियपणे सहभागी होत असत (यात रविवारच्या धर्मशिक्षण शाळेत शिकवण्याचाही समावेश होता). त्यांनी डिसायपल्स ऑफ क्राइस्ट पंथाशी संलग्न असलेल्या युरेका महाविद्यालयात शिक्षण घेतले.

“जे लोक वचनाच्या समजुतीत गोंधळून जातात, जे ख्रिस्तविरोधकाचा अर्थ पाहण्यात अपयशी ठरतात, ते नक्कीच स्वतःला ख्रिस्तविरोधकाच्या बाजूस उभे करतील. आता आपल्यासाठी जगाशी एकरूप होण्यास मुळीच वेळ नाही.” Kress Collection, 105.

क्लोव्हिस तसेच महान कॉन्स्टंटाइनची तडजोड ही रेगन यांची पूर्वप्रतिरूपे होती. १९८९ मधील अंतसमयापासूनच्या शेवटच्या आठ राष्ट्राध्यक्षांपैकी रेगन हे पहिले राष्ट्राध्यक्षदेखील होते. शेवटच्या आठ राष्ट्राध्यक्षांतील पहिले म्हणून, ते डोनाल्ड ट्रम्प यांचे पूर्वप्रतिरूप आहेत; ट्रम्प हेदेखील रेगन यांच्याप्रमाणेच पोपसत्तेची खरी उद्दिष्टे कोणती आहेत आणि पोपसत्ता म्हणजे नेमके कोण, यांविषयी अत्यंत संभ्रमात आहेत.

दोन जण एकमत झाल्याशिवाय एकत्र चालू शकतील काय? आमोस 3:3.

दानीएलाच्या पुस्तकाच्या अकराव्या अध्यायातील सहावा आणि अंतिम तहाधारित विवाह हा १९८९ मध्ये अंतसमयी सुरू होणाऱ्या आणि डोनाल्ड ट्रम्प यांच्या ऐतिहासिक कालखंडात समाप्त होणाऱ्या इतिहासक्रमात घडतो.

“संयुक्त राज्यांमध्ये सध्या चालू असलेल्या त्या चळवळींमध्ये, ज्या चर्चच्या संस्था व प्रथांना राज्याचा पाठिंबा मिळवून देण्याचा प्रयत्न करीत आहेत, प्रोटेस्टंट लोक पोपपंथीयांच्या पावलावर पाऊल ठेवून चालत आहेत. इतकेच नव्हे, तर ते पोपसत्तेला प्रोटेस्टंट अमेरिकेत त्या श्रेष्ठत्वाची पुनर्प्राप्ती करण्यासाठी दार उघडून देत आहेत, जे तिने जुन्या जगात गमावले आहे.” The Great Controversy, 573.

३१३ सालचा विवाहविषयक तह आणि मिलानचा राजादेश यांचा ५३३ सालच्या इतिहासाशी मेळ बसतो, आणि ५३३ सालचा जस्टिनियनचा आदेश स्वतःला ख्रिस्ती म्हणवणाऱ्या अशा एका प्रशासनाकडून पुन्हा अंमलात आणला जाईल, ज्याला आता हे समजेनासे झाले आहे की पोपसत्तेला ख्रिस्ती संस्था म्हणून संबोधणे हे अगदी सौम्य शब्दांत सांगायचे तर एक विरोधाभासी शब्दप्रयोग आहे, आणि सर्वांत गंभीर अर्थाने पाहता एक प्राणघातक भ्रम आहे.

चर्च आणि राज्य

इ.स.पू. ४५७ मध्ये, अर्तहशस्त राजाच्या तिसऱ्या फर्मानाने राजकीय तसेच धार्मिक अधिकारांसह राष्ट्रीय सार्वभौमत्व पुनर्स्थापित केले.

आणि तू, एझ्रा, तुझ्या हातातील तुझ्या देवाच्या ज्ञानानुसार, नदीपलीकडील सर्व लोकांवर न्याय करणारे दंडाधिकारी व न्यायाधीश नेम, म्हणजे तुझ्या देवाचे नियम जाणणाऱ्या सर्वांसाठी; आणि जे ते जाणत नाहीत त्यांना तुम्ही शिकवा. आणि जो कोणी तुझ्या देवाचा नियम, आणि राजाचा नियम, पाळणार नाही, त्याच्यावर त्वरेने न्यायकारवाई केली जावो, मग ती मृत्युदंड असो, किंवा हद्दपारी, किंवा मालमत्तेची जप्ती, किंवा कारावास. Ezra 7:25, 26.

तिसऱ्या राजाज्ञेने देवाचे नियम आणि राजाचे कायदे या दोहोंनुसार न्यायनिवाडा करण्याचा व शिक्षा अमलात आणण्याचा अधिकार प्रदान केला. ती राजाज्ञा तेवीसशे वर्षांच्या भविष्यवाणीच्या आरंभाची निदर्शक ठरली; २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी ख्रिस्त अचानक आपल्या मंदिरात आला तेव्हा ती भविष्यवाणी समाप्त झाली. ती अडीचशे वर्षांच्या भविष्यवाणीच्या आरंभाचीही निदर्शक ठरली; ही भविष्यवाणी इ.स.पू. २१७ मधील राफियाची लढाई आणि इ.स.पू. २०० मधील पॅनियमची लढाई यांच्या दरम्यानच्या ऐतिहासिक कालखंडात, इ.स.पू. २०७ मध्ये समाप्त झाली. इ.स.पू. ४५७ मध्ये नागरी आणि धार्मिक अशा दोन्ही सार्वभौमत्वांची पुनर्स्थापना एका द्विविध अल्फाचे निदर्शक आहे, ज्याच्या दोन ओमेगा-परिपूर्ती होतात. दोन्ही ओमेगा-परिपूर्ती बंद झालेल्या द्वाराचे प्रतीक आहेत: एक प्रोटेस्टंट शिंगासाठी आणि दुसरी रिपब्लिकन शिंगासाठी.

तेवीसशे वर्षांची पहिली भविष्यवाणी देवाच्या नियमांचे प्रतिनिधित्व करीत होती, आणि दोनशे-पन्नास वर्षांची भविष्यवाणी राजाच्या नियमांचे प्रतिनिधित्व करीत होती. या दोन भविष्यवाण्या प्रकटीकरण तेराच्या पृथ्वीवरील पशूवरील प्रोटेस्टंटवादाचे शिंग आणि रिपब्लिकनवादाचे शिंग ओळखून दाखवितात. पृथ्वीवरील पशूचे रिपब्लिकन शिंग दानिएल अकराच्या अकरा ते सोळा वचने यांच्या मध्यभागी स्थापित केलेले आहे. इ.स.पू. ४५७ मधील तिसऱ्या आज्ञेच्या द्विविध भविष्यवाणीतून आलेल्या एका शिंगाद्वारे राफिया आणि पानियम यांमधील सतरा वर्षांचा कालखंड छेदला जातो. ही द्विगुणित भविष्यवाणी अंतिम करारबद्ध लोकांच्या न्यायनिवाड्याची तसेच त्या करारबद्ध लोकांची मुळे ज्या राष्ट्रात आढळतात त्या राष्ट्राच्या न्यायनिवाड्याचीही ओळख करून देते.

आणि त्याने अब्रामास म्हटले, हे निश्चित जाण, की तुझे संततीजण त्यांच्या नसलेल्या देशात परके राहतील, आणि ते त्यांची सेवा करतील; आणि ते त्यांना चारशे वर्षे पीडित करतील; आणि ज्या राष्ट्राची ते सेवा करतील, त्या राष्ट्राचा मी न्याय करीन; आणि त्यानंतर ते मोठ्या संपत्तीसह बाहेर पडतील. उत्पत्ति 15:13, 14.

यहेज्केलाच्या पुस्तकात, २२ ऑक्टोबर १८४४ या दिनांकाचे पूर्वप्रतिरूप २२ ऑक्टोबर इ.स.पू. ५७३ हा दिनांक आहे. एक दिनांक तपासणीच्या न्यायनिवाड्याचा आरंभ दर्शवितो, तर दुसरा दिनांक न्यायनिवाड्याच्या प्रक्रियेच्या आरंभी आणि समाप्तीला, अशा दोन्ही वेळी योबेल वर्षाचे रणशिंग फुंकले जाणे दर्शवितो. हे दोन्ही दिनांक परस्परांशी जुळतात आणि दोन्हीही बंद झालेला दरवाजा दर्शवितात. ख्रिस्ताने परमपवित्रस्थानात प्रवेश केला तेव्हा पवित्रस्थानाचा दरवाजा बंद झाला, हे १८४४ या वर्षाद्वारे दर्शविले जाते. इ.स.पू. ५७३ हे वर्ष मानवाच्या कृपाकाळाची समाप्ती दर्शविते; त्या वेळी ज्या पापाच्या दासांचे विमोचन झाले आहे, त्यांना स्वातंत्र्य आणि वास्तव्य करण्यासाठी नवी पृथ्वी दिली जाते.

आणि जर त्या वर्षांत त्याची सुटका झाली नाही, तर तो जयंतीच्या वर्षी बाहेर जाईल, तो आणि त्याची मुले त्याच्याबरोबर. कारण इस्राएलची मुले माझी सेवक आहेत; ते माझेच सेवक आहेत, ज्यांना मी मिसरदेशातून बाहेर आणले: मी परमेश्वर तुमचा देव आहे. लेवीय 25:54, 55.

२२ ऑक्टोबरच्या दोन्ही तारखा लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या बंद दाराचे प्रतीक आहेत. ॲडव्हेंटवादाला दिलेला कृपाकाळ १८४४ मध्ये सुरू झाला आणि लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी संपतो; तसेच अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांना दिलेला कृपाकाळही लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी संपतो. या दोन्ही काळांच्या समाप्ती २२ ऑक्टोबरच्या २,३०० वर्षे आणि दोनशे पन्नास वर्षे या दोन साक्षीदारांशी जुळतात.

राफिया आणि पॅनियम यांच्यादरम्यानच्या इतिहासात समाप्त होणारा अडीचशे वर्षांचा कालखंड या दोन लढायांमधील कालावधीचे दोन प्रतीकात्मक संख्यांत विभाजन करतो; या संख्या एकत्रितपणे स्वतःचा असा एक विशिष्ट अर्थ धारण करतात. म्हणजेच, सीमाप्रदेश असा अर्थ असलेल्या राफियानंतर दहा वर्षांनी आणि पॅनियमच्या सात वर्षे आधी; पॅनियम ही सपाट मैदानावर लढली गेलेली आणि वेढ्यात समाप्त झालेली लढाई होती. दहा आणि सात या संख्या प्रतीक म्हणून अनेक साक्षींच्या आधारे अजगररूपी सत्तेची ओळख पटवतात. इ.स.पू. २०७ हे वर्ष पृथ्वीवरील श्वापदाचे प्रतीक असलेल्या ट्रम्प यांना दानीएलच्या अकराव्या अध्यायातील अकराव्या आणि पंधराव्या वचनांच्या दरम्यान, भविष्यसूचक रीतीने अजगराप्रमाणे बोलण्याची तयारी करत असताना, स्थान देते; दहा आणि सात या संख्यांच्या संयोगाने हेच दर्शविले जाते.

सतरा ही संख्याही प्रतीकात्मक आहे, आणि ती राफिया ते पॅनियम या इतिहासाची व्याप्ती पॅनियमच्या पलीकडे तसेच राफियाच्या आधीपर्यंत विस्तारते. टॉलेमी चौथा फिलोपॅटर याने इ.स.पू. २२१ ते इ.स.पू. २०४ या कालावधीत टॉलेमी राजवंशाच्या इजिप्तचा राजा म्हणून राज्य केले, आणि त्याने इ.स.पू. २१७ मध्ये राफिया येथे अँटिओकस मॅग्नसचा पराभव केला. टॉलेमीने राफियाच्या आधी राज्य करण्यास सुरुवात केली, आणि त्याने ‘सतरा’ वर्षे राज्य केले. सतरा ही संख्या अशा एका ऐतिहासिक कालखंडाचे प्रतिनिधित्व करते, जो राफियाच्या आधी सुरू होतो आणि पॅनियमची लढाई व सीदोनचा वेढा यांच्याही पलीकडे, इ.स. ३३० या वर्षाद्वारे दर्शविलेल्या मानवजातीच्या परीक्षाकाळाच्या समाप्तीपर्यंत विस्तारतो. स्मुर्णा येथील मंडळीच्या कालखंडासाठी असलेली अडीचशे वर्षांची भविष्यवाणी इ.स. ६४ मध्ये सुरू झाली आणि इ.स. ३१३ मधील मिलानची राजाज्ञा व विवाहसंधी यांच्या वेळी समाप्त झाली.

महान कॉन्स्टंटाईन हा पर्गमोस येथील मंडळीच्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करतो आणि हा इतिहास 313 मध्ये सुरू झाला व 538 मध्ये संपला. दोनशे पन्नास वर्षांच्या भविष्यवाणीची 313 मध्ये सांगता झाल्यानंतरच्या पहिल्या ‘सतरा’ वर्षांत तीन मार्गचिन्हे आहेत. 313 हे मिलानच्या राजादेशाचे वर्ष होते; 321 हे पहिल्या रविवारविषयक कायद्याचे वर्ष होते आणि 330 हे साम्राज्याच्या विभाजनाचे वर्ष म्हणून चिन्हांकित आहे. 330 हे वर्ष मानवाच्या परीक्षाकाळाच्या समाप्तीचे द्योतक असलेल्या अंतिम रविवारविषयक कायद्याचे प्रतिनिधित्व करते. त्यामुळे सतरा ही संख्या राफियापूर्वी सुरू होते आणि पॅनियम व सीदोनच्या लष्करी मोहिमेच्या बराच काळानंतर संपते. दानीएलच्या अकराव्या अध्यायातील सोळावे वचन अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांतील रविवारविषयक कायद्याचे प्रतिनिधित्व करते.

स्मुर्णाविषयीची भविष्यवाणी वेढ्याच्या त्या चिन्हाची ओळख पटवून देते, जे यहेज्केलाच्या चेतावणीच्या संदेशाचा गाभाच आहे. यरुशलेमच्या विनाशाच्या दोन उदाहरणांतून दर्शविल्याप्रमाणे, रविवारच्या कायद्याच्या आधी येणारे मार्गचिन्ह म्हणजे वेढा होय; परंतु ते मिलानचा राजादेशदेखील आहे, ज्यामुळे श्वापदाची प्रतिमा घडविण्याची प्रक्रिया सुरू होते.

वेढ्याच्या वेळी तहाधारित विवाहाची मिरवणूक निघेल. ४९६ मध्ये क्लोव्हिसने पूर्वरूपाने दर्शविल्याप्रमाणे, रेगनपासून सुरू झालेल्या विवाह-मिरवणुकीचे हे एक फ्रॅक्टल प्रतिरूप आहे; परंतु विवाहाकडे नेणारी अंतिम मिरवणूक वेढ्याच्या वेळी सुरू होते आणि ती ५३३ मधील जस्टिनियनच्या हुकूमनाम्याशी तसेच ३१३ मधील मिलानच्या राजाज्ञेशी सुसंगती साधते. ही दोन्ही मार्गचिन्हे रविवारच्या कायद्यापूर्वी येतात. ३१३ हे वर्ष ३२१ च्या पहिल्या रविवारच्या कायद्यापूर्वीचे होते, आणि ५३३ चा हुकूमनामा ५३८ मध्ये ऑर्लेअन्सच्या तिसऱ्या परिषदेत संमत झालेल्या रविवारच्या कायद्यापूर्वीचा होता. काही प्रकारचे कायदेविधान जस्टिनियनचा हुकूमनामा आणि मिलानची राजाज्ञा या दोन्हींच्या भविष्यसूचक वैशिष्ट्यांची पूर्तता करील, तर त्याच वेळी काही प्रकारचा प्रतीकात्मक तहाधारित विवाह प्रस्थापित केला जाईल.

तो आदेश जारी होतो तेव्हा तयारी करण्याची वेळ निघून गेलेली असते; कारण मिसरमधील पहिल्या वल्हांडणाच्या वेळी कृपाकाळाचे द्वार जितक्या निश्चितपणे बंद झाले होते, तितक्याच निश्चितपणे ते प्रोटेस्टंट शिंगासाठी बंद झालेले असते. त्यानंतर, पुढील मार्गचिन्ह असलेला रविवारचा कायदा केवळ पशूची प्रतिमा पूर्णपणे तयार झाली आहे हेच दर्शवत नाही, तर पशूच्या खुणेची सक्तीही दर्शवतो. वल्हांडणानंतर फारो आणि त्याचे सैन्य तांबड्या समुद्रात मृत्युमुखी पडले हे जितके निश्चित आहे, तितक्याच निश्चितपणे रविवारचा कायदा प्रजासत्ताकवादी शिंगासाठी, म्हणजेच प्रकटीकरणाच्या तेराव्या अध्यायातील पृथ्वीतून वर आलेल्या पशूसाठी, कृपाकाळाची समाप्ती दर्शवतो.

इ.स.पू. २०७ मध्ये संपणारा अडीचशे वर्षांचा कालखंड डोनाल्ड ट्रम्प यांची ओळख पटवून देतो; पॅनियमच्या मैदानावर सुरू होऊन सीदोनच्या वेढ्याने संपणाऱ्या आगामी मोहिमेची तयारी करणाऱ्या अँटिओकस मॅग्नसच्या रूपात त्यांचे प्रतीकात्मक चित्रण केलेले आहे. पॅनियमच्या लढाईनंतर, टॉलेमी राजवटीचा सेनापती असलेला एटोलियाचा स्कोपास हा सुमारे १०,००० बचावलेल्या सैनिकांसह सीदोन शहरात पळून गेला. अँटिओकसने त्याचा पाठलाग करून सीदोनला ‘वेढा’ घातला. अलेक्झांड्रियातील टॉलेमी सरकारने मदतीसाठी सैन्य पाठवले, परंतु ते अपयशी ठरले. उपासमारीला सामोरे जावे लागल्यामुळे स्कोपासने शहराचा ताबा देऊन शरणागती पत्करली. अँटिओकसने स्कोपासला निघून जाण्याची परवानगी दिली; स्कोपास नंतर इजिप्तला परतला, जिथे अखेरीस राजद्रोह आणि अपहाराच्या आरोपांवरून त्याला मृत्युदंड देण्यात आला. पॅनियमच्या लढाईनंतर सीदोनच्या वेढ्याने अँटिओकसची कोइले-सिरियावरील विजयमोहीम पूर्णत्वास नेली.

सिस्टर व्हाइट यांनी उरियाह स्मिथ यांचे *Daniel and the Revelation* हे पुस्तक “देवाचा सहाय्यकारी हात” असे संबोधले आहे. स्मिथ यांनी दानियेल अकराच्या चौदाव्या आणि पंधराव्या वचनांवरील आपल्या भाष्यांत अँटिओकसच्या द्वि-चरणीय मोहिमेची ओळख करून दिली आहे.

मिसरच्या तरुण राजाच्या शिक्षणाची जबाबदारी रोमन सेनेटने एम. एमिलियस लेपिडस याच्याकडे सोपविली; त्याने त्या दरबारातील वृद्ध व अनुभवी मंत्री अ‍ॅरिस्टोमेनेस याला त्याचा संरक्षक नेमले. त्याची पहिली कृती म्हणजे संधीबद्ध झालेले ते दोन राजे, फिलिप आणि अँटिओकस, यांच्या धमकीजनक आक्रमणाविरुद्ध उपाययोजना करणे होय.

“या उद्देशासाठी त्याने एटोलियाचा प्रसिद्ध सेनापती स्कोपस, जो त्या वेळी मिसरकरांच्या सेवेत होता, आपल्या स्वदेशी सैन्यासाठी बळकटी गोळा करण्यास पाठविले. सैन्य सज्ज करून त्याने पॅलेस्टाइन आणि कोइले-सिरिया येथे कूच केले (त्या वेळी अँटिऑकस आशिया मायनरमध्ये अटॅलसविरुद्ध युद्धात गुंतला होता), आणि संपूर्ण यहूदाला मिसरच्या सत्तेखाली अधीन केले.

“अशा रीतीने आपल्यासमोरील या वचनाच्या परिपूर्तीसाठी घडामोडी अनुकूल अवस्थेत आणल्या गेल्या. कारण रोमकरांच्या आज्ञेने अँटिओकसने अट्टालुसविरुद्धचे युद्ध थांबवून, पॅलेस्टाईन व कोइले-सिरिया हे प्रदेश इजिप्शियनांच्या हातून परत मिळविण्यासाठी त्वरेने पावले उचलली. त्याला प्रतिकार करण्यासाठी स्कोपास पाठविण्यात आला. यर्देनच्या उगमस्थानांजवळ ही दोन्ही सैन्ये एकमेकांसमोर आली. [Panium] स्कोपासाचा पराभव झाला, त्याचा पाठलाग करून त्याला सिदोनपर्यंत गाठण्यात आले, आणि तेथे त्याला कडेकोट वेढा घालण्यात आला. वेढा उठविण्यासाठी इजिप्तचे तीन अतिशय समर्थ सेनानी, त्यांच्या सर्वोत्तम सैन्यासह, पाठविण्यात आले, परंतु त्यांना यश आले नाही. अखेरीस, कृश व अस्पर्शनीय अशा दुष्काळाच्या भुताटकीसदृश छायेमध्ये, ज्याच्याशी सामना करण्यास तो असमर्थ होता असा शत्रू स्कोपासास भेटल्यामुळे, त्याला केवळ जीवदान या अपमानास्पद अटींवर शरण जाण्यास भाग पाडण्यात आले; आणि त्यानंतर त्याला व त्याच्या दहा हजार माणसांना, वस्त्रहरण करून व नागडे करून, निघून जाण्याची परवानगी देण्यात आली. येथे उत्तर दिशेच्या राजाने सर्वात बळकट तटबंद शहरांचा ताबा घेतलेला दिसतो; कारण सिदोन हे त्याच्या भौगोलिक स्थितीमुळे आणि संरक्षणव्यवस्थेमुळे त्या काळातील अतिशय सबळ नगरांपैकी एक होते. येथे दक्षिणेकडील शस्त्रबळ ठाम उभे राहण्यात अपयशी ठरल्याचे दिसते, आणि दक्षिणेकडील राजाने निवडलेले लोक—म्हणजे स्कोपास आणि त्याचे एटोलियन सैन्य—यांचेदेखील अपयश दिसते.” Daniel and the Revelation, 257, 258.

इ.स.पू. २०७ मध्ये समाप्त होणारा दोनशे पन्नास वर्षांचा कालखंड डोनाल्ड ट्रम्प यांचा निर्देश करतो. पूर्व आणि पश्चिम यांच्यातील तहाधारित विवाह आणि मिलानचा राजादेश यांसह ३१३ साली समाप्त होणारी दोनशे पन्नास वर्षांची भविष्यवाणी अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांत श्वापदाच्या प्रतिमेची निर्मिती होण्याचा निर्देश करते. ३१३ साली सुरू झालेली पर्गमोसची मंडळी त्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करते, ज्यात पोपसत्ता सिंहासनारूढ होण्यापूर्वी मूर्तिपूजक धर्माशी तडजोड केल्यामुळे ख्रिस्ती धर्माचे पतन झाले. पर्गमोस आणि ३१३ हे वर्ष, अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांत श्वापदाच्या प्रतिमेच्या निर्मितीतून दर्शविल्या जाणाऱ्या तडजोडीची पूर्वप्रतिरूपे आहेत. ही ख्रिस्ती धर्म आणि पोपशासित रोम यांच्यातील तडजोड दर्शवते, कारण कॅथलिक धर्म हा ख्रिस्ती संस्थेचा वेष धारण केलेल्या मूर्तिपूजक धर्मापेक्षा अधिकही नाही आणि कमीही नाही. १७७६ साली सुरू झालेली आणि या वर्षी समाप्त होणारी दोनशे पन्नास वर्षांची भविष्यवाणीही अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांशी संबंधित आहे. अशा प्रकारे, दोनशे पन्नास वर्षांच्या या तिन्ही भविष्यवाण्या प्रकटीकरणाच्या तेराव्या अध्यायातील पृथ्वीतून वर येणाऱ्या श्वापदाच्या कोणत्या ना कोणत्या भविष्यसूचक पैलूशी संबंधित आहेत, आणि त्या तिन्ही सतरा या संख्येने दर्शविलेल्या भविष्यसूचक कालरेषांमध्ये समाप्त होतात.

रविवारचा कायदा म्हणजे संयुक्त संस्थाने अजगराप्रमाणे बोलते तो काळ होय, आणि एखाद्या राष्ट्राचे बोलणे म्हणजे त्याच्या विधिमंडळ व न्यायपालिका यांच्या कृती होय.

“त्या राष्ट्राचे ‘बोलणे’ म्हणजे त्याच्या विधिमंडळीय आणि न्यायिक अधिकाऱ्यांची कृती होय.” The Great Controversy, 442.

ट्रम्प हे न्यायिक अथवा विधायी प्राधिकारी नाहीत, त्यामुळे लवकरच येऊ घातलेला रविवारचा कायदा काँग्रेसद्वारे संमत केला जाईल. तरीही, पोपसत्तेला पाठबळ देणारी कोणतीही कृती रविवारच्या कायद्याचे पूर्वरूप ठरते. ५३३ चा हुकूमनामा आणि ३१३ ची राजाज्ञा हे श्वापदाची प्रतिमा घडविली जाते त्या कालखंडाचा आरंभ दर्शवितात. लवकरच येऊ घातलेला रविवारचा कायदा हा या कालखंडाचा शेवट आहे, आणि येशू नेहमी आरंभाद्वारे अंताचे चित्रण करतात; त्यामुळे बायबलच्या भविष्यवाणीतील ख्रिस्तविरोधकाला कोणतीही “सवलत” देणाऱ्या कार्यकारी आदेशाद्वारे ट्रम्प यांनी केलेली कृती त्या चळवळीचा अल्फा दर्शवेल, जिचा अंत केवळ ओमेगालाच होतो, जेव्हा अमेरिकेची संयुक्त संस्थाने “आपल्या शासनाच्या तत्त्वांचा इतका त्याग करतील की रविवारचा कायदा संमत करतील.”

“रविवार पाळण्याची सक्ती करण्याच्या या चळवळीत गुंतलेल्यांपैकीही अनेक जण अशा कृतीमुळे पुढे कोणते परिणाम घडून येतील याविषयी आंधळे झालेले आहेत. ते हे पाहत नाहीत की ते थेट धार्मिक स्वातंत्र्यावरच आघात करीत आहेत. अनेकांनी बायबलमधील सब्बाथचे दावे आणि रविवार संस्थेचा आधार ज्या खोट्या पायावर उभा आहे तो कधीच समजून घेतलेला नाही. धार्मिक कायदे करण्याच्या बाजूने केलेली कोणतीही चळवळ प्रत्यक्षात पोपसत्तेला दिलेली मुभाच होय; कारण तिने कित्येक युगांपासून अंत:करणस्वातंत्र्याविरुद्ध अखंड युद्ध छेडले आहे. तथाकथित ख्रिस्ती संस्था म्हणून रविवार पाळण्याचे अस्तित्व ‘अधर्माचे गूढ’ याचे देणे आहे; आणि त्याची सक्ती करणे म्हणजे रोमनमतवादाच्या ज्या तत्त्वांवर त्याची मूलशिला उभी आहे त्यांनाच वस्तुतः मान्यता देणे होय. जेव्हा आपले राष्ट्र आपल्या राज्यव्यवस्थेच्या तत्त्वांचा असा त्याग करून रविवारविषयक कायदा संमत करील, तेव्हा प्रॉटेस्टंटवाद या कृतीद्वारे पोपमताशी हातमिळवणी करील; आणि हे दुसरे काही नसून, दीर्घकाळापासून पुन्हा सक्रिय हुकूमशाहीत उडी घेण्याची संधी उत्कंठेने पाहत असलेल्या त्या जुलूमशाहीला जीवन देणेच होय.” Testimonies, volume 5, 711.

धार्मिक कायदेविषयक कोणतीही “चळवळ प्रत्यक्षात पोपसत्तेस दिलेली एक सवलतच असते,” आणि अशा चळवळी लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या आधी घडून येतात.

“या दिवसाच्या उपासनेची सक्ती करणारा हुकूम सर्व जगात जाहीर केला जाणार आहे. मर्यादित प्रमाणात, तो आधीच जाहीर झाला आहे. अनेक ठिकाणी नागरी सत्ता अजगराच्या आवाजाने बोलत आहे, जशी एका अन्यधर्मी राजाने इब्री बंदिवानांशी बोलला होता.” Signs of the Times, May 6, 1897.

हे विषय आपण पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.