योएलचे पुस्तक आणि लाओदीकेयाची सातव्या-दिवशी अॅडव्हेंटिस्ट मंडळी - क्रमांक पंधरा

माझा असा ठाम आग्रह आहे की योएल अध्याय एकाच्या आरंभीच्या चार वचनांचे महत्त्व ओळखण्याची सर्वोत्तम आशा प्राप्त व्हावी, यासाठी उत्तरवृष्टीच्या संदेशाशी चार पिढ्यांच्या प्रतीकाचा संबंध समजून घेणे महत्त्वाचे आहे. योएल द्राक्षमळ्याचे गीत गातो, परंतु त्याच्या आरंभीच्या कडव्यात कराराची चार पिढ्यांशी संबंधित भविष्यवाणीपूर्ण संगती प्रकट होते.

हा उतारा मोशेच्या जीवनाद्वारे पूर्ण झालेल्या भविष्यवाणीचा आहे. योएलच्या पुस्तकात द्राक्षमळ्याचे गीत वाढत्या विध्वंसाच्या चार पिढ्यांचा उल्लेख करून आरंभ होते, तेव्हा ते योएलच्या पुस्तकाला भविष्यवाणीतील चौथ्या आणि अंतिम पिढीशी संलग्न करीत आहे. ती पिढी म्हणजे पेत्राने उल्लेख केलेली “निवडलेली पिढी” होय, जिला अंधकारातून त्याच्या “अद्भुत प्रकाशात” बोलाविण्यात आले आहे. त्यांची तुलना त्यांच्या समकालीन पिढीतील त्या विरोधी प्रतिरूपाशी केली आहे, जी “सापांच्या पिढी” म्हणून दर्शविली आहे. ती चौथी आणि अंतिम पिढी योहानद्वारे दर्शविली आहे; तो एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचा प्रतीक आहे, जे “बोलाविलेले, आणि निवडलेले, आणि विश्वासू” आहेत.

९/११ येथे बोलावले गेलेले, मध्यरात्रीच्या हाकेमध्ये निवडले गेलेले, आणि रविवारच्या कायद्याच्या संकटात विश्वासू ठरलेले—जसे लेवी लोक अहरोनाच्या आणि यराबामाच्या सुवर्णवासराच्या बंडांमध्ये विश्वासू राहिले होते. मलाखी ३ मध्ये जे जीव चांदीप्रमाणे शुद्ध केले जातात, ते लेवी लोक आहेत, जे मध्यरात्रीच्या हाकेच्या संदेशाच्या काळात निवडले जातात; कारण शिक्कामोर्तब पवित्र आत्म्याच्या ओतप्रोत वर्षावासह, आणि त्याद्वारे, पूर्ण केले जाते.

मागील लेखात आपण मोशेच्या इतिहासातील काही रेषा पुढे मांडल्या, ज्याला सिस्टर व्हाईट बायबलमधील भविष्यवाणीचा अल्फा म्हणून ओळखतात, आणि जो भविष्यसूचक रीतीने ख्रिस्ताशी जोडला जातो, जो बायबलमधील भविष्यवाणीचा ओमेगा आहे. मोशे हा पायाभूत कोनशिला आहे आणि ख्रिस्त हा शिरोबिंदूचा दगड आहे. दोघेही पापातून मुक्तीचे प्रतीक आहेत, जसे मोशेद्वारे इजिप्तमधून झालेल्या मुक्तीत दर्शविले गेले आहे. तरीही, मोशेच्या हातून घडलेल्या देवाच्या सामर्थ्याच्या सर्व प्रकट घटना, ख्रिस्ताने एका आठवड्यासाठी पुष्कळांबरोबर करार दृढ केला तेव्हा, त्याहून कितीतरी अधिक प्रमाणात मागे टाकल्या गेल्या. मोशे हा अल्फा आहे आणि ख्रिस्त हा ओमेगा आहे, आणि ओमेगा हा “22” हा अंक आहे आणि अल्फा हा “1” हा अंक आहे.

मोशेबाबत विचार केला असता, त्याच्या भविष्यवाणीपूर्ण साक्षीमध्ये व्यापून राहिलेली सुटका ही पाण्याच्या संदर्भात स्थापित झालेली दिसते. त्याच्या जन्मकाळी नाईल नदीच्या पाण्यातून झालेली त्याची सुटका, जहाजातील नोहाचे प्रतीकरूप होती. लाल समुद्रातील बाप्तिस्मा हा नोहा आणि जहाजातील त्या आठ जणांशी सुसंगत आहे; आणि तो पुढे यर्देन नदीतील यहोशवाच्या बाप्तिस्म्याशी सुसंगत ठरतो, जो नेमक्या त्याच स्थळी ख्रिस्ताने पुन्हा केला. मोशेची साक्ष नाईल नदीवरील सुटकेने आरंभते आणि यर्देन नदीच्या तीरांवर समाप्त होते. ख्रिस्ताचे बाप्तिस्मा हे त्याच्या मृत्यूपर्यंत नेणाऱ्या साडेतीन वर्षांच्या साक्षीकार्याकरिता त्याचे अभिषेक होते; आणि त्याचे प्रतिनिधित्व प्रारंभी, त्याच्या बाप्तिस्म्यातच करण्यात आले होते. त्याच्या पुनरुत्थानावेळी केवळ काही थेंब होते, तोवर पेंटेकोस्टच्या दिवशी पूर्ण ओतप्रोत वर्षाव झाला नाही.

देवाचे मानवजातीस दिलेले कराराचे अभिवचन नोहापासून सुरू होते, आणि अब्राहामामार्फत निवडलेल्या लोकांना दिलेले त्याचे कराराचे अभिवचन मोशेमध्ये पूर्ण झाले. अल्फा असलेल्या मोशेने ओमेगा असलेल्या येशूचा प्रतिरूप दाखविला, जो येऊन केवळ निवडलेल्या लोकांबरोबर नव्हे, तर “अनेकांबरोबर” करार दृढ करील. ख्रिस्ताचे एक प्रतिरूप म्हणून मोशेचा जन्म नोहाला दिलेल्या कराराशी सुसंगत आहे, ज्यात सर्व लोकांसाठी इंद्रधनुष्य हे चिन्ह आहे. मोशे हा निवडलेल्या लोकांना दिलेल्या कराराशीही सुसंगत आहे, ज्यात निवडलेल्या लोकांसाठी सुंता हे चिन्ह आहे. मोशेचे करारकार्य केवळ निवडलेल्या लोकांपुरते मर्यादित नव्हते, तर ते “अनेकांबरोबर” होते. तसे नसते, तर मिश्र लोकसमूहामुळे त्यांना सतत त्रास सहन करावा लागला नसता.

मोशेच्या जीवनभर दर्शविलेल्या विविध ‘उद्धाराच्या जलां’च्या मध्यभागी, यर्देन नदीवरील बेथाबारा येथे झालेला बाप्तिस्मा प्राचीन इस्राएलच्या प्रतिज्ञात देशातील कराराच्या इतिहासाच्या प्रारंभाला आणि ख्रिस्ताने अनेकांबरोबर करार दृढ केला त्या आठवड्यातील त्याच्या इतिहासाच्या समाप्तीला जोडतो. ख्रिस्ताचा बाप्तिस्मा प्राचीन इस्राएलच्या बाप्तिस्म्याशी अनुरूप आहे, आणि ही दोन्ही इतिहासरेषा त्याच्या पुनरुत्थानाची साक्ष देतात, जेव्हा त्याने पन्नास दिवसांनंतर पेन्टेकोस्टाच्या विपुल वर्षावापूर्वी पावसाचे काही थेंब श्वासरूपाने दिले. मोशेपासून ख्रिस्तापर्यंतच्या आल्फा आणि ओमेगा या संपूर्ण रेषेचे चित्रण उद्धाराच्या जलांमध्ये केलेले आहे.

योएलच्या पुस्तकाविषयीच्या लेखांमध्ये आपण “जुन्या करारातील भविष्यवाण्यांची नव्या कराराच्या इतिहासाशी” तसेच आधुनिक आध्यात्मिक इस्राएलच्या इतिहासाशी तुलना करीत आलो आहोत. जुना करार असो वा नवा करार, किंवा 1798 मध्ये आरंभ झालेल्या तीन देवदूतांच्या इतिहासाची रेषा असो, त्या सर्व रेषा “ख्रिस्ताचा आवाज” म्हणून दर्शविल्या आहेत. बायबल व भविष्यवाणीचा आत्मा यांची लिखित साक्ष ही ख्रिस्ताचा आवाज आहे; आणि ख्रिस्ताचा आवाज म्हणजे त्याचाच आवाज होय जो देवाचे वचन आहे.

देवाच्या वचनाचा “आवाज” म्हणजे त्याच्या लिखित वचनात प्रकट झालेला देवाचा संदेश होय. शेवटच्या काळातील त्याचा संदेश हा उत्तरपावसाचा संदेश आहे, ज्यात योएलनुसार पूर्वपावसाचा समावेश आहे, आणि त्यानंतर पूर्व व उत्तर पाऊस येतो.

प्रकटनकर्ता योहान हा जुन्या मार्गांकडे परतणाऱ्या एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचे प्रतिनिधित्व करतो, कारण त्याला त्याच्या मागून एक “आवाज” ऐकू येतो. मागून येणारा हा “आवाज” म्हणजे “आदमाच्या दिवसांपासून” पुढे असलेला ख्रिस्ताचा आवाज होय.

हा वचन पहिल्या अध्यायातील एका खंडाचे प्रतिनिधित्व करतो; कारण मागील वचनापर्यंत योहान पात्मोस असे म्हणविल्या जाणाऱ्या बेटावर होता, परंतु बाराव्या वचनात तो वळतो, आणि त्या क्षणापासून पुढे योहान स्वर्गीय पवित्रस्थानात आहे. तो जेव्हा वळतो, तेव्हा तो तसे करीत असतो, कारण दहाव्या वचनात त्याने आपल्या मागून येणारा एक आवाज ऐकला होता.

योहान त्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करतो जे आपल्या मागून ख्रिस्ताचा आवाज ऐकतात. तो यिर्मयाच्या तुरईच्या त्या संदेशाला ऐकतो की जुने मार्ग, जे मार्ग दुष्टांनी चालण्यास नाकारले आणि ज्या इशाऱ्याच्या तुरईकडे त्यांनी लक्ष देण्यास नकार दिला, त्यांकडे परत फिरावे. योहानाने ऐकले, आणि त्याच्या मागील आवाजाने स्वतःची ओळख अल्फा आणि ओमेगा अशी करून दिली—तोच जो जुन्या मार्गासह नवा मार्ग स्पष्ट करतो.

बाराव्या वचनात योहान वळून पाहतो आणि ख्रिस्ताचे एक दर्शन पाहतो, जे सिस्टर व्हाइट दानिएलला झालेल्या ख्रिस्तदर्शनाशी समरूप ठरवितात; आणि तेच दर्शन यशया, यिर्मया, यहेज्केल आणि पौल यांनाही झाले होते.

आपण विचारात घेत असलेल्या दर्शनामध्ये ख्रिस्ताच्या वाणीचे वर्णन समाविष्ट आहे. योहान वळून ख्रिस्ताची वाणी ऐकतो, तेव्हा ती “अनेक पाण्यांच्या” नादासारखी असते. जेव्हा ख्रिस्ताची वाणी मनुष्यांबरोबर किंवा निवडलेल्या लोकांबरोबर केलेल्या त्याच्या कराराविषयी बोलते, तेव्हा ती अनेक पाण्यांशी संबंधित असते. दानियेल सात ते नऊ यांचा संदेश 1798 मध्ये उघड करण्यात आला, आणि त्यानंतर 1989 मध्ये दानियेल दहा ते बारा यांचा संदेश उघड करण्यात आला. 1798 हे उलाय नदीच्या वाणीशी संबंधित आहे आणि 1989 ही हिद्देकेल नदीची वाणी आहे.

यार्देन नदी ही प्राचीन इस्राएलच्या अल्फा कराराच्या इतिहासाला आणि ओमेगा कराराच्या इतिहासाला जोडणारी कडी आहे. ‘यार्देन’ या शब्दाचा अर्थ ‘उतरणारा’ असा आहे, आणि तो ख्रिस्ताचे—‘महान उतरणारे’—प्रतिनिधित्व करतो.

यर्देन नदी ख्रिस्ताचे, ‘महान अवतरण करणारा’ असे, प्रतिनिधित्व करते; आणि यर्देन ही देवाच्या निवडलेल्या लोकांच्या अल्फा आणि ओमेगा इतिहासामधील जोडणी आहे—ज्यांना जतन करण्यासाठी एक द्राक्षमळा देण्यात आला होता. मोशेच्या सुटकेच्या पाण्यांनी ख्रिस्ताच्या वाणीचे प्रतिनिधित्व केले आहे; अशी वाणी, की एखाद्या जीवाने फक्त मागे वळून पाहिले, तर तो ‘त्यांच्या मागून येणारा आवाज’ ऐकू शकतो; आणि मग तो जो आवाज ऐकेल, तो म्हणजे—अनेक पाण्यांचा आवाज. नोहाच्या प्रलयापासून इ.स. 70 मधील यरुशलेमच्या विनाशापर्यंत, सुटकेची पाण्ये देवाच्या करारबद्ध लोकांसाठी मार्गचिन्हे म्हणून मांडली गेली आहेत. ती मार्गचिन्हे देवाच्या अंतिम करारातील लोकांच्या, म्हणजे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या, अंतर्गत इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करतात. यर्देन नदीला पुरवठा करणारे पाणी हेरमोन पर्वतांवर साचणाऱ्या दव आणि हिमापासून उत्पन्न होते; हे पर्वत यर्देन नदीचे उगमजल तयार करतात.

त्या पाण्यांमुळे पानची गुहा—एक खोल जलकुंड—निर्माण होते; ते दानिएल 11:13–15 मधील पानियम येथे असलेल्या एका गुहेत वसलेले आहे, आणि पेत्राच्या दिवसांत ते कैसरीया फिलिप्पी येथे होते. यार्देन नदीचे उगमजल पानच्या गुहेतील त्या सैतानी जलकुंडालाही निर्माण करते. अनेक पाण्यांचा आवाज हे ओळख करून देतो की ख्रिस्त आणि सैतान यांच्यातील महान संघर्षाचा उगम हर्मोन पर्वतांच्या उंच शिखरांमध्ये झाला.

“हर्मोन” या नावाचा अर्थ “पवित्र, अभिषिक्त, समर्पित, किंवा वेगळे काढलेले” असा होतो, आणि ते स्वर्गाचे प्रतीक आहे—सर्व पाण्याचा उगम व “नरकाची द्वारे” या रूपाने दर्शविलेल्या महान संघर्षाची सुरुवात—हेच ते नामांकन होते जे येशूने कैसरिया फिलिप्पी येथे असताना पानच्या गुहेला दिले. त्या प्रसंगी शिमोन बारयोना याचे नाव बदलून पेत्र असे करण्यात आले. शिमोन याचा अर्थ ‘जो ऐकतो’ असा आहे, आणि बारयोना याचा अर्थ ‘पारव्याचा पुत्र’ असा आहे. शिमोन हा त्या आत्म्याचे प्रतीक होता ज्याने येशूच्या बाप्तिस्म्याचा संदेश ऐकला, जो पवित्र आत्म्याने पारव्याच्या रूपात दर्शविला होता. जो ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्याचा संदेश ऐकतो, तो पेत्रामध्ये बदलला जातो, जो 144,000 यांचे प्रतिनिधित्व करतो. पेत्राला पानियुम येथे शिक्कामोर्तब करण्यात आले, आणि ते दानिएल अकरा अध्यायातील तेराव्या ते पंधराव्या वचने आहेत.

हर्मोनच्या पाण्यांतून वाहणारी यार्देन नदी, जी ख्रिस्ताचे प्रतीक आहे—तो महान अवरोहण करणारा—आपला प्रवास मृत समुद्रापाशी समाप्त करते. जिथून जीवनदायी दव उत्पन्न होते त्या स्वर्गातून, मृत समुद्राने दर्शविलेल्या क्रूसावरील मृत्यूपर्यंत ख्रिस्त खाली उतरला. मृत समुद्राचा किनारा हा पृथ्वीवरील उघड्या भूभागांपैकी सर्वांत खोल पृष्ठभाग आहे. खाली उतरणारी यार्देन नदी पृथ्वीवरील सर्वांत खालच्या जलपातळीपर्यंत उतरते, जसे ख्रिस्त आपल्या क्रूसावरील मृत्यूपर्यंत उतरला. जीवनाच्या पाण्यापासून मृत्यूच्या पाण्यापर्यंत, यार्देन नदी ख्रिस्ताच्या स्वर्गातून क्रूसापर्यंतच्या अवतरणाचे प्रतीक आहे.

बायबलमधील भविष्यवाणींचे महत्त्वाचे विषय पाण्याशी संबंधित आहेत, आणि बायबलमधील भविष्यवाणी ही ख्रिस्ताचा आवाज आहे, जो बहुजलांचा आवाज आहे. बाबेलची वेश्या अनेक पाण्यांवर बसलेली आहे, आणि पूर्वेकडील राजांसाठी मार्ग सिद्ध व्हावा म्हणून युफ्रेटीसचे पाणी आटविले जाते; आणि व्यापारी व राजे दूर उभे राहून विलाप करतात, कारण तार्शीशची जहाजे समुद्रांच्या मध्यभागी नष्ट झाली आहेत; आणि एफ्राईमच्या मद्यपी लोकांनी, जेव्हा त्यांनी असत्याच्या आश्रयाखाली स्वतःला लपविले, तेव्हा स्वीकारलेला मृत्यूचा करार, पोपसत्तेच्या रविवार कायद्याच्या प्रचंड पूरामुळे रद्द केला जातो.

जेव्हा सिस्टर व्हाइट “शिनारच्या महान नद्या” असा उल्लेख करतात, तेव्हा त्या टायग्रिस आणि युफ्रेटीस या नद्यांकडे निर्देश करतात. त्या जलप्रवाहांचा मागोवा एदेनच्या बागेपर्यंत घेता येतो, जिथे त्या एदेनमधून बाहेर पडणाऱ्या तिसऱ्या व चौथ्या नद्या आहेत.

हिद्देकेल म्हणजे टायग्रिस होय, आणि अर्थातच युफ्रेटीस हा युफ्रेटीसच होता, जरी आधुनिक इतिहासकार आणि धर्मतज्ज्ञ याबाबत असहमत असले तरी. ते असा आग्रह धरतात की उलाय ही महान नदी नव्हती, तर शिनारमध्ये नव्हे, तर पर्शियामधील केवळ मानवनिर्मित जलवाहिनी होती. तेच मानवी अधिकारी असे ओळख देतात की शिनारशी संबंधित आणि विशेष उल्लेखनीय अशा केवळ दोनच नद्या होत्या—टायग्रिस आणि युफ्रेटीस; आणि संदेष्ट्री असे प्रतिपादन करते की उलाय आणि हिद्देकेल या “शिनारच्या महान नद्या” होत्या.

पाण्याच्या संदेशाविषयी भविष्यवक्त्रीचे शब्द आधुनिक तज्ज्ञांना विरोध करतात, जसे प्राचीन तज्ज्ञांनी नोहाच्या पाण्याच्या संदेशाला विरोध केला होता. आपणास कळविण्यात आले आहे की दोन नद्यांनी दर्शविलेल्या दोन दृष्टान्तांची पूर्तता होण्याच्या प्रक्रियेत आहे; आणि म्हणून, “शिनारच्या त्या दोन महान नद्यांनी” देण्यात आलेल्या त्या दोन दृष्टान्तांमध्ये जे काही दर्शविले गेले आहे, ते सर्व लवकरच घडून येईल. त्या नद्यांशी संबंधित संदेश हा ख्रिस्ताचा आवाज आहे, कारण त्याचा आवाज पुष्कळ पाण्यांच्या निनादासारखा आहे. टायग्रिस आणि युफ्रेटीस हे एका महत्त्वपूर्ण भविष्यसूचक विषयाचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि त्यांची साक्ष त्या कराराशी संबंधित आहे जो अल्फा मोशेने मांडला, आणि तोच करार ओमेगा ख्रिस्ताने दृढ केला.

भविष्यवाणीत टायग्रिस हे अश्शूरचे प्रतिनिधित्व करते आणि युफ्रेटीस हे बाबेलचे. या संबंधात, यिर्मयाने सिंहांप्रमाणे दर्शविलेल्या त्या दोन सत्ता आहेत, ज्या प्रथम उत्तरेकडील राज्याला आणि त्यानंतर दक्षिणेकडील राज्याला बंदिवासात घेऊन जातील.

इस्राएलच्या कोणत्याही राज्याच्या संदर्भात अश्शूर आणि बाबेल ही दोन्ही उत्तरेकडील शत्रू होती, आणि म्हणून ती उत्तरेकडील बनावट राजाची—पापसत्तेची—प्रतिमाने आहेत. मूलत:, एकाच सांस्कृतिक पार्श्वभूमीतून उदयास आलेल्या या दोन्ही सत्तांनी जवळजवळ त्याच राजकीय व धार्मिक परंपरा राबविल्या; परंतु अश्शूरची राजकीय रचना राज्यकारभारावर अधिक भर देणारी होती, तर बाबेलने, अत्यंत साम्य असूनही, चर्चकारभारावर भर दिला. काही स्तरांवर मूर्तिपूजक रोम आणि पापल रोम एकसारखीच आहेत; तरीदेखील, मूर्तिपूजक रोम राज्यकारभाराचे प्रतिनिधित्व करते आणि पापल रोम चर्चकारभाराचे. भविष्यवाणीय दृष्ट्या बाबेलच्या संबंधात अश्शूर हे राज्यकारभाराचे राज्य होते, आणि त्यानंतर बाबेल ही त्यासारखीच अशी सत्ता होती जिने चर्चकारभारावर भर दिला. अश्शूरने मूर्तिपूजक रोमचे प्रतिनिधित्व केले आणि बाबेल पापल रोमचे प्रतिनिधित्व करते. या सर्व चारही सत्तांनी देवाचे पवित्रस्थान आणि त्याचे सैन्य तुडवून टाकले. अश्शूरचा संबंध तैग्रिसशी आहे आणि बाबेलचा युफ्रेटीसशी. हे प्रकटीकरणाच्या पुस्तकातील युफ्रेटीसच्या आटून जाण्याशी सुसंगत आहे, जे पूर्वेकडील राजांसाठी मार्ग तयार करण्याकरिता आहे, जसे की बाबेलचा पराभव करण्यासाठी कूरशाने युफ्रेटीसचे पाणी वळविले, त्या कार्यात त्याचे प्रतिरूप दाखविले आहे. बाबेल म्हणजे युफ्रेटीस; अश्शूर म्हणजे तैग्रिस.

भविष्यवाणीत उत्तर दिशेचा राजा रविवारच्या कायद्याच्या संकटकाळात जगावर विजय मिळवितो आणि त्यानंतर पडतो; परंतु हा विजय अनेकदा प्रचंड पुराने दर्शविला जातो. अश्शूर व बाबेल यांनी प्रतिनिधित्व केलेल्या उत्तर दिशेच्या राजाची कथा नद्यांद्वारे प्रतीकित केली जाते, कारण ती कथा पुष्कळ पाण्यांच्या आवाजाने सांगितली जाते.

दोन नद्यांच्या मधील प्रदेशाला मेसोपोटेमिया असे म्हणतात, ज्याचा अर्थ ‘दोन नद्यांमधील भूमी’ असा होतो. या दोन नद्या त्या उत्तरेकडील सत्तेचे प्रतिनिधित्व करतात, ज्याचा उपयोग देव आपल्या धर्मत्यागी लोकांना बंदिवासात पांगवून त्यांना ताडना देण्यासाठी करतो. अनेक जलांच्या आवाजाच्या उपनद्यांपैकी एक “पदानाराम” या नावात आढळते, ज्याचा उल्लेख पवित्र शास्त्रांत केवळ दहा वेळा येतो. पहिला उल्लेख कराराच्या संदर्भात आहे, कारण तो इसहाकाची पत्नी रिबके हिच्या रक्तवंशीय मुळांची ओळख करून देतो. त्या वचनात असे म्हटले आहे:

मोशेच्या तीन साक्षीदारांवर चाळीस वर्षांचा शेवट कादेश, 1863 आणि रविवारच्या कायद्याकडे नेत असल्याचे दाखविण्यात आले आहे. इसहाकाचा विवाह हा कराराचा विवाह आहे, जो रविवारच्या कायद्यात ख्रिस्ताचा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांशी होणाऱ्या विवाहाचे प्रतिरूप आहे; तोच 1863 आहे; तोच कादेश आहे; तोच चाळीस वर्षांच्या करार-इतिहासाचा शेवट आहे. रिबका ही एका सीरियनची कन्या आणि सीरियन लाबानची बहीण होती, (ज्याने करार-इतिहासाच्या पुढील पिढीत इसहाकाचा पुत्र याकोब याच्याशी केलेला करार मोडला.)

बेथुएल याचा अर्थ ‘उजाडपणाचे घर’ किंवा ‘उजाड करणाऱ्याचे घर’ असा होतो; म्हणून रिबका ही “उजाड करणाऱ्याच्या घराची” कन्या होती. सिरिया याचा अर्थ उंच प्रदेश व पठार असा होतो, आणि पदनाराम याचा अर्थ मेसोपोटामिया, म्हणजे मध्यवर्ती भूमी, असा होतो. रिबका ही अशा सिरियनांच्या वंशरेखेतून आलेली होती, जे मेसोपोटामिया या ‘अश्शूरच्या टायग्रिस’ आणि ‘बाबेलच्या युफ्रेटीस’ यांच्या मधील उंच प्रदेशातून आले होते; आणि हे त्या सिंहांचे प्रतिनिधित्व करतात, ज्यांचा उपयोग परमेश्वराने आपल्या धर्मत्यागी मेंढरांना विखुरण्यासाठी केला. इसहाक व रिबका यांच्या विवाहामध्ये उजाड करणाऱ्यांच्या घराचा आणि देवाच्या घराचा संबंध जोडला गेला. पदनारामच्या पहिल्या उल्लेखात, या दोन नद्या—ज्या भविष्यसूचक उत्तर दिशेच्या राजाचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि ज्याचे चित्रण उसळत्या पुराप्रमाणे केलेले आहे—यांचा पहिला उल्लेख उत्पत्ति 25:20 मध्ये येतो, हे योगायोग नाही.

उजाडपणाच्या घराचा देवाच्या करारबद्ध लोकांशी संबंध याकोब एसावापासून पळून जातो तेव्हा पुढे चालू राहतो, आणि तो आपल्या माम्या लाबानकडे जाऊन पोहोचतो; तेथे पुढील करारविवाह प्राप्त करण्यासाठी तो 2520 दिवसांच्या दोन कालखंडांची सेवा करतो. एक विवाह इस्राएलच्या उत्तरेकडील राज्याच्या विखुरले जाण्याने समाप्त होतो, आणि दुसरा विवाह दक्षिणेकडील राज्याच्या विखुरले जाण्याने समाप्त होतो. त्या दोन राज्यांच्या विखुरलेपणाचे अनुक्रमे कालखंड 1798 आणि 1844 मध्ये समाप्त झाले तेव्हा, याकोबाने 2520 च्या दोन कालखंडांमध्ये परिश्रम करून साध्य करावयाचा जो विवाह होता तो पूर्ण झाला, कारण वर 22 ऑक्टोबर, 1844 रोजी विवाहाला आला.

मग ख्रिस्ताने लेआशी विवाह केला काय, ज्याचा अर्थ ‘थकलेली आणि श्रांत’ असा होतो, की त्याने राहेलीशी विवाह केला, ज्याचा अर्थ ‘चांगली प्रवासी’ असा होतो? लेआ आणि राहेल या प्रवास करणाऱ्या कुमारिकांच्या दोन वर्गांचे प्रतिनिधित्व करतात—एक कुमारिका जी ‘थकून जाते’ आणि एक कुमारिका जी २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी याकोबाशी विवाह करण्यासाठीच्या मार्गावर ‘योग्य रीतीने प्रवास करते’.

१८४४ साली, फिलाडेल्फियन मिलराइट चळवळ विवाहात प्रवेशली. २२ ऑक्टोबर १८४४ च्या विवाहाने राहेल आणि लेआ यांच्या द्वारे दर्शविलेल्या उपासकांच्या दोन वर्गांना विभक्त केले. राहेल त्या वर्गाचे प्रतिनिधित्व करते, ज्यांनी २२ ऑक्टोबर १८४४ च्या विवाहापर्यंतचा मार्ग यशस्वीपणे पार केला होता; परंतु लेआचा वर्ग थकून गेला. त्यानंतर ते विभक्त झाले, आणि तिसऱ्या देवदूताची चाचणीची प्रक्रिया नेमक्या त्या ठिकाणी आरंभ झाली, जिथे मध्यरात्रीच्या घोषणेची चाचणी-प्रक्रिया समाप्त झाली होती.

विवाहास प्रारंभ झाला होता, आणि त्यानंतर तो परिपूर्ण केला जाऊन त्याची परीक्षा होणे अपेक्षित होते. हा विवाह 1846 मध्ये परिपूर्ण झाला, आणि तिसऱ्या देवदूताच्या परीक्षेची प्रक्रिया सुरू झाली. 1849 आणि 1850 मध्ये प्रभु आपला उरलेला अवशेष जमविण्यासाठी दुसऱ्यांदा आपला हात पुढे करीत होता. हबक्कूकच्या दुसऱ्या पटाची त्या वेळी इतिहासात स्थापना झाली, जसे आज्ञांच्या दुसऱ्या पटांनी प्रतिरूपाने दर्शविले आहे. मोशेने पहिला संच फोडल्यानंतर, पटांचा दुसरा संच पुढे ठेवण्यात आला. 1850 च्या चार्टने 1843 च्या चार्टची जागा घेतली, आणि 1850 मध्ये, देवाच्या नव्या कराराच्या वधूप्रमाणे प्राचीन इस्राएलाची परीक्षा कादेश आणि 1863 कडे पुढे चालू राहिली.

१८५६ साली, त्या दोन नद्यांमधून अधिक पाणी हिराम एडसन यांच्या लेखणीद्वारे प्रकट झाले. एडसन यांच्या लेखणीद्वारे प्रकट झालेला “सात काळां” वरील प्रकाश, एदेन बागेतून आपल्या भविष्यसूचक साक्षीस प्रारंभ करणाऱ्या त्या दोन नद्यांनी दर्शविलेला प्रकाश होता. एदेन बाग ही देवाच्या व्यवस्थेविरुद्ध मानवजातीच्या बंडखोरीचे प्रतीक आहे, आणि याच ठिकाणी उलई व हिद्देकेल या नद्यांच्या पाण्यांचा प्रवास आरंभ होतो. त्या कराराच्या इतिहासातून प्रवास करतात; कारण ती बाग, जी बंडखोरीचे प्रतीक आहे, तीच ती जागा आहे जिथे आदाम आणि हव्वा यांच्यावरील अंजिराच्या पानांऐवजी वस्त्रे पुरविण्यासाठी एक कोकरू बळी देण्यात आले. कराराचा इतिहास आदाम आणि देव यांच्यामधील जीवनाच्या कराराने सुरू होतो. जीवनवृक्षाद्वारे प्रतीकित झालेला तो करार, आदाम आणि हव्वा यांनी मोडलेल्या कराराकडे नेतो; आणि त्यामुळे जीवनाचा एक नवा करार आरंभ झाला, जेव्हा जगाच्या पायाभरणीपासून वध करण्यात आलेल्या कोकराने त्या नग्न व हरविलेल्या जोडप्यासाठी वस्त्र पुरविले. त्या बागेतून वाहणाऱ्या त्या दोन नद्या शेवटी देव आपल्या ताडनाच्या दंडरूपाने ज्या सत्तांचा उपयोग करतो त्यांची प्रतीके बनतात.

त्या दोन नद्या एदेनातून निघून रिबकाच्या वंशपरंपरेत व इसहाकाशी झालेल्या तिच्या करारात्मक विवाहात वाहत गेल्या, आणि पुढे याकोबापर्यंत पोहोचल्या; तेथे त्या दोन नद्यांचे पाणी सात-सात काळांच्या दोन स्वतंत्र कालखंडांच्या रूपाने दर्शविलेले आहे. त्यानंतर, त्याच दोन नद्या दानिएलच्या शेवटच्या सहा अध्यायांतून वाहतात, जिथे प्रत्येक नदीद्वारे तीन अध्याय दर्शविलेले आहेत. एक नदी सातवा, आठवा आणि नववा अध्याय यांत उघड करण्यात आलेल्या ज्ञानवृद्धीचे प्रतिनिधित्व करते, आणि दुसरी नदी दहावा, अकरावा आणि बारावा अध्याय यांत उघड करण्यात आलेल्या ज्ञानवृद्धीचे प्रतिनिधित्व करते.

सातवा, आठवा आणि नववा अध्याय उलैच्या दृष्टांताच्या स्वरूपात प्रस्तुत केले आहेत, आणि दहावा, अकरावा व बारावा अध्याय यांमध्ये ख्रिस्त याचप्रमाणे चित्रित केला आहे. या दोन्ही नदी-दृष्टांतांमध्ये, जे प्रत्येकी तीन अध्यायांनी दर्शविलेले आहेत—ख्रिस्त जलावर उभा असल्याप्रमाणे दर्शविला आहे.

दहाव्या अध्यायातील ख्रिस्ताचे दर्शन हे प्रकाशितवाक्याच्या पहिल्या अध्यायात योहानाने पाहिलेल्या दर्शनासारखे आहे; आणि दानिएलाच्या आठव्या अध्यायातील दर्शनात पल्मोनी पाण्यांवर होता, जसा तो बाराव्या अध्यायातही होता, जेथे तो तागाच्या वस्त्रांनी परिधान केलेला होता.

दहाव्या अध्यायातील हिद्देकेल दर्शनात ख्रिस्त पाण्यावर असून तागाच्या वस्त्रांनी परिधान केलेला आहे, आणि उलई दर्शनात तो पाण्यावर आहे. प्रकटीकरण एकमधील दर्शन हे उलई व हिद्देकेल दर्शनांत सादर केलेल्या दर्शनाशी सुसंगत आहे, जिथे सिस्टर व्हाईट हे ओळख देतात की तो “देवाच्या पुत्रापेक्षा कमी असा कोणीही नाही.” जेव्हा त्या प्रकटीकरण दहा मधील देवदूताची ओळख देतात, तेव्हा त्या म्हणतात की तो देवदूत “येशू ख्रिस्तापेक्षा कमी असा कोणीही नव्हता.” प्रकटीकरण दहा मधील देवदूत आपला हात स्वर्गाकडे उचलतो व जो युगानुयुगे जिवंत आहे त्याची शपथ घेतो; हे बाराव्या अध्यायातील ख्रिस्ताच्या दर्शनाशी संबंधित आहे, जो आपले दोन्ही हात स्वर्गाकडे उचलतो व जो युगानुयुगे जिवंत आहे त्याची शपथ घेतो. प्रकटीकरण दहा मध्ये तो पाणी व भूमी या दोन्हींवर आहे.

नदीच्या “दोन काठांमध्ये” जे असते ते पाणी असते; आणि दानीएलाने “दोन काठांमध्ये एका मनुष्याचा आवाज” ऐकला, म्हणून तो आवाज पाण्यावर असलेल्या त्या मनुष्याकडून आला; आणि तो आवाज उलई नदीच्या पाण्यांच्या निनादासारखा होता.

शिनारच्या महान नद्या, जशा सिस्टर व्हाइट त्यांची ओळख करून देतात, त्या दोन्ही अशा एका दर्शनाशी निगडित आहेत ज्यात ख्रिस्त पाण्यावर उभा राहून बोलत आहे; कारण त्याचा आवाज अनेक पाण्यांच्या गर्जनेसारखा आहे. दोन्ही दर्शनांत “किती काळ” हा प्रश्न विचारला जातो. या दोन्ही नद्यांचे प्रतिनिधित्व दानिएलच्या आठव्या अध्यायातील ‘प्रश्न आणि उत्तर’ यांतही केलेले आहे, जे अॅडव्हेंटिझमचा मध्यवर्ती स्तंभ व पाया आहे. तेथे, या दोन नद्या पवित्रस्थान आणि सैन्य या दोघांच्या विखुरले जाण्याच्या आणि तुडविले जाण्याच्या “सात काळां”चे प्रतीक आहेत. या दोन नद्या देवाच्या शिक्षेच्या काठीची आपली भूमिका पूर्ण करतात, आणि त्यानंतर त्या पहिल्या देवदूताच्या मिलराइट इतिहासात प्रवाहित होतात, जिथे विल्यम मिलर यांनी आपले पहिले भविष्यवाणीविषयक रत्न शोधून काढले, ते म्हणजे लेवीयविधी सव्वीस मधील “सात काळां”ची रेषा. या दोन नद्या 2520 वर्षांच्या दोन विखुरण्यांचे प्रतिनिधित्व करतात, जे अश्शूर आणि बाबेलच्या दोन सिंहांद्वारे पूर्ण करण्यात आले; हेच टायग्रिस आणि युफ्रेटीस यांच्याद्वारे, आणि अर्थातच रिबकाहच्या भाची असलेल्या लेआ आणि राहेल यांच्याद्वारे दर्शविले गेले आहेत, ज्यांचा कराराधिष्ठित विवाह इसहाक चाळीस वर्षांचा असताना झाला, जसे उत्पत्ति 2520 मध्ये नोंदविले आहे.

मिलर यांनी केवळ “सात वेळा” यांचे विखुरणे यहूदाच्या दक्षिण राज्याविरुद्ध प्रस्तुत केले, जे 1844 मध्ये 2300-वर्षीय भविष्यवाणीसह पूर्ण झाले. 1856 मध्ये, “सात वेळा” यांचे “नवे द्राक्षारस” उत्तर राज्यावरही तेच विखुरणे ओळखून देत होते, ज्याचा शेवट 1798 मध्ये झाला. विल्यम मिलर यांच्या पहिल्या भविष्यसूचक शोधाप्रमाणे, युफ्रेटीस नदीचे पाणी पहिल्या देवदूताच्या इतिहासात अल्फा सिद्धांत म्हणून प्रकट झाले. उलई नदीचे पाणी तिसऱ्या देवदूतासह प्रकट झाले. मिलर यांचा अल्फा शोध म्हणजे उलई नदीद्वारे दर्शविलेले सात वेळा होते, आणि हिराम एडसन यांचा ओमेगा शोध म्हणजे हिद्देकेल नदीद्वारे दर्शविलेले सात वेळा होते.

2520 हे त्या कालखंडाचे प्रतिनिधित्व करते, जो प्रत्येक राज्यासाठी समान आहे, परंतु ज्याची सुरुवात आणि समाप्ती यांमध्ये छेचाळीस वर्षांचे अंतर आहे. 1798 हे समाप्तीच्या काळाचे चिन्ह आहे आणि प्रकटीकरण चौदा मधील पहिल्या देवदूताच्या आगमनाचेही. 1798 हे अश्शूरच्या सिंहाद्वारे उत्तरेकडील राज्यावर आलेल्या 2520 वर्षांच्या विखुरणुकीच्या परिपूर्तीचे समयचिन्ह आहे. 1844 हे दक्षिणेकडील राज्यावर आलेल्या “सात वेळा” यांच्या परिपूर्तीचे समयचिन्ह आहे आणि त्याचे प्रतिनिधित्व बाबेलच्या सिंहाद्वारे केले जाते. त्या दोन नद्या पहिल्या आणि दुसऱ्या देवदूतांच्या संदेशांच्या इतिहासासाठी आरंभ आणि समाप्ती दर्शविणाऱ्या सीमाचिन्हांसारख्या आहेत; हा इतिहास 22 ऑक्टोबर 1844 रोजी तिसऱ्याच्या आगमनाने समाप्त झाला, जेव्हा प्रतिरूपात्मक प्रायश्चित्तदिनी सातवा कर्णा आणि जुबिलीचा कर्णा हे दोन्हीही फुंकले गेले.

सातव्या तुरईचा नाद हा ख्रिस्ताने आपल्या दैवीत्वाचे मानवतेशी एकत्रीकरण करण्याच्या कार्याचे प्रतीक आहे, आणि तो उलई नदीच्या दर्शनातील 2300 वर्षांनी दर्शविला जातो; तसेच जुबिलीच्या तुरईचा नाद हा त्या भूमीच्या कराराचे प्रतीक आहे, जो मोडला गेला आणि देवाच्या लोकांवर आला—ज्याला दानिएलने मोशेचा शाप आणि शपथ असे म्हटले, आणि ज्याला मोशेने “देवाच्या कराराचा वाद” असे म्हटले.

“मोशेच्या नियमशास्त्रात” लिहिलेला “शाप” आणि “शपथ” म्हणजे लेवीयविधी अध्याय सव्वीस मधील “सात वेळा” होय. “शपथ” असा अनुवाद केलेला शब्द हाच तोच हिब्रू शब्द आहे, ज्याचा लेवीयविधीत “सात वेळा” असा अनुवाद केलेला आहे. अध्याय पंचवीसमधील कराराची शपथ मोडल्याबद्दलचा शाप अध्याय सव्वीसमध्ये मांडलेला आहे, जिथे मोशे त्या शापाची ओळख “कराराचा वाद” अशी करून देतो.

इ.स.पू. ७२३ मध्ये परमेश्वराने अश्शूरच्या सिंहाची तलवार उत्तरेकडील राज्यावर आणली, जेणेकरून त्यांना “शिक्षा” देत “शत्रूच्या हाती” सोपविले जावे. त्यानंतर छेचाळीस वर्षांनी, इ.स.पू. ६७७ मध्ये, दक्षिणेकडील राज्यावर मोशेच्या शापाचा अनुभव आला. मोशेचा शाप म्हणजे कराराचा वाद होय. त्या छेचाळीस वर्षांच्या काळात मेसोपोटेमियातील सिंहांचा उपयोग देवाने सैन्य काढून टाकण्यासाठी व तुडवून टाकण्यासाठी केला. त्या छेचाळीस वर्षांच्या कालखंडाच्या शेवटी नबुखद्नेस्सरने पवित्रस्थानाचा नाश केला. दानियेल आठच्या तेराव्या वचनातील दानियेलच्या प्रश्नातील सैन्य हे आपल्या शत्रूंच्या दास्यात छेचाळीस वर्षे ठेवले गेले; आणि त्या कालखंडाचा शेवट पवित्रस्थानाच्या विनाशाने झाला, जे तेराव्या वचनात तुडवून टाकले जाणाऱ्या दुसऱ्या विषयांपैकी एक होते. जेव्हा त्या नद्या अनुक्रमे १७९८ आणि १८४४ पर्यंत पोहोचल्या, तेव्हा एक सैन्य मंदिर म्हणून एकत्र केले गेले होते; कारण सैन्य हे एक देह आहे, आणि देह हे मंदिर आहे. त्या कालखंडाच्या शेवटी त्या छेचाळीस वर्षांत उभारलेले मंदिर दैवीत्व आणि मानवत्व यांच्या विवाहात स्वर्गीय मंदिराशी एकरूप होणार होते. विवाह हा दोन मंदिरांमधील संबंध आहे, आणि देव जे एकत्र जोडतो ते वेगळे नसावे.

टायग्रिसचे पाणी 1798 पर्यंत आले आणि युफ्रेटीसचे पाणी 1844 पर्यंत आले. तिसऱ्या देवदूताच्या आगमनाच्या अगदी आधी दुसरा देवदूत आला, आणि त्यानंतर 12–17 ऑगस्ट, 1844 रोजी न्यू हॅम्पशायरमधील एक्सेटर येथील कॅम्प मीटिंगमध्ये मध्यरात्रीच्या आक्रोशाचा संदेश ओतला गेला. “Exeter” याचा अर्थ “जलदुर्ग” असा होतो, आणि त्या कॅम्प मीटिंगमध्ये मॅसेच्युसेट्समधील वॉटरटाउन येथील एका गटाने उभारलेल्या वेगळ्या तंबूमध्ये एक बनावट सभा भरविण्यात आली होती. सिस्टर व्हाइट यांच्या म्हणण्यानुसार, एदेनमध्ये उगम पावलेली ती पाण्ये संयुक्त संस्थानांच्या पूर्व किनारपट्टीवर “भरतीच्या महालाटेसारखी” विखुरली जाण्याच्या बेतात होती. त्या महालाटेस कारणीभूत ठरलेला भूकंप एदेनच्या बागेत झाला, जेव्हा सैतानाने मानवजातीवर विजय मिळविला, आणि त्यामुळे एदेनमध्ये असा भूकंपीय उलथापालथ घडली की तिच्या लाटा मिलेराइट इतिहासातील मध्यरात्रीच्या आक्रोशापर्यंत पोहोचल्या. ती महालाट एकशे चव्वेचाळीस हजारांच्या इतिहासात मध्यरात्रीच्या आक्रोशात ओसंडून येते, आणि आदामाच्या पापाच्या भूकंपापासून सुरू झालेली ती लाट प्रकटीकरण अध्याय अकरातील रविवारीच्या कायद्याच्या भूकंपापर्यंत पोहोचते.

ख्रिस्ताचा आवाज हा पुष्कळ जलांचा आवाज आहे, आणि ही जलराशी एकत्र येऊन उत्तर पावसाचा संदेश बनविते. यशया आणि त्याचा पुत्र शिअरयाशूब हे सातव्या अध्यायाच्या तिसऱ्या वचनात वरच्या नळवाहिनीजवळील तलावाजवळ उभे आहेत, आणि तेथे ते एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तब होण्याच्या काळात उत्तर पावसाचा संदेश सादर करीत आहेत. तेथे मूर्ख व दुष्ट राजा आहाज याच्याविरुद्ध यशयाची घोषणा अशी आहे की, परमेश्वर आहाजावर अश्शूरच्या जलांना, म्हणजे राजा सन्हेरीबाला, पाठवील; आणि त्याचे पाणी मानेपर्यंत वाढेल.

अहाजाने परमेश्वराकडून ‘पाठविलेल्या’ पाण्याला नकार दिला, म्हणून परमेश्वराने अहाजाकडे अश्शूरची पाण्ये ‘पाठविली’. अहाज “रेझीन आणि रमल्याच्या मुलाच्या” संघसंधीमध्ये “आनंदित” झाला. अहाज रेझीन आणि रमल्याचा मुलगा यांच्याद्वारे दर्शविलेल्या बनावट उत्तरकालीन पावसाच्या संदेशात “आनंदित होतो”.

रेजीन आणि रमल्याचा पुत्र, जो उत्तरेकडील राज्याचा राजा पेकह आहे, हे यशया आणि त्याचा पुत्र यांची एक बनावट प्रतिकृती दर्शवितात. मूर्ख व दुष्ट राजा आहाज इस्राएलच्या उत्तरेकडील दहा वंशांद्वारे आणि सिरियाद्वारे दर्शविलेल्या त्या संघटनेत “आनंद मानतो”; हे रविवारच्या कायद्याच्या वेळी चर्च आणि राज्य यांच्यातील बेकायदेशीर संबंधाचे प्रतिरूप आहे. आहाज आनंद मानतो, कारण लज्जा आणि आनंद या त्या दोन परस्परविरुद्ध भावना आहेत, ज्यांचा उपयोग प्रेरणेने उत्तरवर्षावावरील वादात प्रतिनिधित्व केलेल्यांना उद्देशून केला आहे. जेव्हा यिर्मयाने ते छोटे पुस्तक खाल्ले, तेव्हा ते त्याच्या हृदयाचा आनंद व हर्ष होते, आणि योएल आम्हाला कळवितो की देवाच्या लोकांना कधीही लज्जित व्हावे लागणार नाही. आहाज, एक लाओदीकेयी म्हणून, आंधळा आहे; म्हणून तो खोट्या जलसंदेशात आनंद मानत आहे आणि यशयाचा खरा जलसंदेश नाकारत आहे. उत्तरेकडील राजाच्या पुराद्वारे दर्शविलेल्या बनावट उत्तरवर्षावाच्या संदेशावर विश्वास ठेवत असल्याबद्दल त्याने लज्जित व्हायला हवे; परंतु त्याने शिलोहाचा संदेश नाकारला आहे.

यशया आठमधील शिलोहाचा संदेश हा उत्तरकालीन पावसाचा संदेश आहे. शिलोहाचा तलाव नवीन करारात सिलोआमचा तलाव म्हणून ओळखला जातो. हिब्रू किंवा ग्रीक भाषेत त्याचा अर्थ “पाठवलेला” असा होतो. ख्रिस्ताने निघून जाणे हितकारक होते, जेणेकरून तो पवित्र आत्म्यास “पाठवू” शकेल. यशया व आहाज शिलोहाच्या तलावाजवळ आहेत, आणि परीक्षा या गोष्टीवर आधारित आहे की, यशया व त्याचा पुत्र यांच्याद्वारे दर्शविलेल्या शिलोहाच्या तलावावर विश्वास ठेवायचा, की रजीन व रमल्याच्या पुत्रावर विश्वास ठेवायचा? आहाज दोन पाण्यांपैकी एकाची निवड करीत आहे—शिलोहाचे पाणी की अश्शूरच्या राजाचे पाणी. आहाजाने रजीन व रमल्याच्या पुत्राद्वारे दर्शविलेल्या संधीमध्ये व संदेशामध्ये आनंद मानला, आणि म्हणूनच त्याने आपल्या न्यायसमयी हळुवार वाहणाऱ्या पाण्याऐवजी उजाडपणाचा महापूर प्राप्त केला. त्याचा न्याय हा रविवारच्या कायद्याचे प्रतिनिधित्व करतो, जेव्हा उत्तरेकडील राजा महापुरासारखा संपूर्ण जगावरून वाहून जातो. तो रविवारच्या कायद्यापासून पुढे तसे करतो, जेव्हा मध्यरात्रीच्या आक्रोशाचा महापूरही जगभर पसरत असतो.

आहाज दहा उत्तरेकडील वंशांच्या आणि सिरियाच्या संधीमध्ये आनंद मानतो, आणि अशा प्रकारे देवाच्या वचनामध्ये आढळणाऱ्या प्रत्येक बेकायदेशीर संधीद्वारे दर्शविलेल्या, मंडळी व राज्य यांना एकत्र आणणाऱ्या संदेशातही आनंद मानतो. यशया फिलाडेल्फियाई व्यक्तीचे प्रतिनिधित्व करतो आणि आहाज लाओदिकी व्यक्तीचे. जेव्हा ख्रिस्त शिलोहाच्या तळ्यावर असलेल्या एका आंधळ्या मनुष्याला, म्हणजेच एका लाओदिकी व्यक्तीस, बरे करतो, तेव्हा तो यशयाच्या साक्षीला स्वतःच्या साक्षीशी जोडतो.

आंधळा मनुष्य तसेच मूर्ख व दुष्ट राजा आहाज यांची परीक्षा या गोष्टीवर घेतली जाते की त्यांनी आपला विश्वास शिलोहाच्या तळ्यात ठेवावा की अश्शूरच्या महापुरात. आंधळ्या मनुष्याला ठाऊक आहे की तो आंधळा आहे, परंतु आहाज धनवान आहे, संपत्तीत वृद्धिंगत झालेला आहे, आणि त्याला कशाचीही गरज नाही. आहाज उत्तरवृष्टीच्या तळ्याजवळील मूर्ख कुमारिका आहे, आणि आंधळा मनुष्य शहाणी कुमारिका आहे. जे पाणी पाठविण्यात आले आहे, किंवा अश्शूरकडून पाठविण्यात आलेले पाणी, हीच परीक्षा आहे.

तळे म्हणजे जिथे पाणी एकत्र साचते; आणि भविष्यवाणीच्या अर्थाने तळे म्हणजे जिथे ख्रिस्ताच्या वाणीचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या सर्व “पाण्यांचे” विविध प्रवाह, नद्या, ओढे, समुद्रे, महासागर, सरोवरे, पाऊस आणि दव एकत्र गोळा होतात. उत्तर पावसाचे तळे वरच्या तळ्यातून वाहणाऱ्या पाण्याने तयार होते. तळे हे परीक्षेच्या संदर्भात उत्तर पावसाच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करते. आहाजाने हळुवार वाहणारे पाणी नाकारले, पण आंधळा मनुष्य तळ्याशी संबंधित संदेशास आज्ञाधारक होता. येशूने आपल्या दैवीत्वातील काही भाग, “थुंकी” या प्रतीकाने दर्शविलेला, घेतला आणि त्यास मातीबरोबर एकत्र केले; हे त्या दैवीत्व व मानवत्वाच्या संयोगाचे प्रतिनिधित्व करते, जो ख्रिस्ताद्वारे परमपवित्र स्थानी पूर्ण केला जातो.

ख्रिस्ताने जमिनीवर थुंकले आणि आपल्या थुंकीपासून माती तयार केली. दैवीत्व आणि मानवत्व यांच्या संयोगाचा संदेश वापरून त्याने त्या आंधळ्या मनुष्याच्या डोळ्यांना अभिषिक्त केले. दैवीत्व आणि मानवत्व यांच्या संयोगाने दर्शविला जाणारा संदेश हा 1888 चा संदेश आहे, आणि तो मनुष्याला लाओदिकेयाच्या स्थितीतून फिलाडेल्फियाच्या स्थितीकडे रूपांतरित करण्यासाठी नियुक्त आहे. परंतु त्या संदेशासाठी मानवी सहभाग आवश्यक आहे. त्यांनी त्या कुंडाकडे जाऊन नंतर धुवून घ्यावे.

सर्वांनी पाप केले आहे आणि देवाच्या गौरवापासून उणे पडले आहेत, परंतु येशूने असे म्हटले की त्या आंधळ्या मनुष्याने व त्याच्या आईवडिलांनी पाप केले नव्हते. येशू त्या आंधळ्या मनुष्याच्या अवस्थेवरून दोषारोपाचा प्रश्न दूर करीत आहे, आणि त्याची ओळख अशा मनुष्याप्रमाणे करून देत आहे की जो प्रभूचे गौरव करण्यासाठी उभा करण्यात आला होता; आणि बायबलमधील भविष्यवाणीत जो भविष्यसूचक मनुष्य “देवाची कृत्ये प्रकट व्हावीत” या हेतूसाठी उभा केला जातो, तो म्हणजे ध्वजचिन्ह, जे लाओदीकियाहून फिलाडेल्फियाकडे संक्रमण केलेल्या पुरुष व स्त्रिया यांच्यापासून बनलेले आहे. ध्वजचिन्ह हे ते स्थान आहे जिथे देवाची कृत्ये प्रकट होतात, कारण त्याचे कार्य दैवीत्व मानवत्वाशी एकत्र करणे हे होते (ज्याचे प्रतीक मातीच्या लेपाने दर्शविले आहे), आणि त्या कार्याची स्मृतिचिन्हे ते आहेत ज्यांनी केवळ लाओदीकियाचा संदेश ऐकला एवढेच नव्हे, तर ज्यांनी त्या संदेशातील निर्देशाचे पालनही केले. त्या आंधळ्या मनुष्यासाठी निर्देश असा होता की जाऊन धुऊन यावे. एकदा तो पाहू लागला, तेव्हा देवाचे गौरव करण्याचा प्रयत्न त्याला करण्याची गरज उरली नाही; त्याच्या भोवतालच्या परिस्थितींनीच ते घडवून आणले.

ते ख्रिस्ताच्या आगमनाने आरंभ झाले, आणि त्यानंतर ख्रिस्ताच्या कार्याने. मनुष्याशी संबंधित स्वर्गीय पवित्रस्थानातील ख्रिस्ताचे अंतिम कार्य म्हणजे एखाद्या मनुष्याचे रूपांतर मृत, कोरड्या हाडांच्या दरीतून, किंवा रस्त्यांवर मृत पडलेल्या अवस्थेतून, किंवा पूर्णतः आंधळ्या अवस्थेतून करणे होय. त्याचे अंतिम कार्य म्हणजे आपल्या लोकांना आपल्या प्रतिमेत पुन्हा निर्माण करणे; आणि हेच ते कार्य आहे, जेव्हा त्याने जमिनीच्या धुळीतून आदामाची निर्मिती केली आणि मग त्याच्यात जीवनाचा श्वास फुंकला. अंतिम कार्य हेच पहिले कार्य आहे; कारण प्रथम त्याने माती घडविली आणि नंतर त्या मातीला आपल्या आत्म्याच्या जीवनाने अभिषिक्त केले. आदामाबरोबर आत्मा हा त्याचा श्वास होता; आंधळ्या मनुष्याबरोबर ते पाणी होते. यहेज्केलच्या मृत हाडांच्या दरीत ते एकत्र करणारा असा संदेश होता, ज्याने देह निर्माण केला. त्यानंतर चार वाऱ्यांचा एक संदेश त्या देहावर फुंकला गेला, आणि मग तो एक प्रबळ सैन्य म्हणून उभा राहिला.

अंध मनुष्य अद्याप अंधच असताना, येशूने त्याला पाहिले आणि मग त्याच्याजवळ गेला. त्याचे शिष्यांनी उपस्थित केलेल्या एका प्रश्नाच्या संदर्भात तो त्या अंध मनुष्याजवळ जातो, आणि अशा प्रकारे त्या दृष्टांतासाठी योग्य भविष्यसूचक पार्श्वभूमी स्थापन करतो. “देवाची कृत्ये” ही बायबलमधील साक्षींच्या अनेक विविध रेषांवरील एक भविष्यसूचक प्रतीक आहे. शास्त्रवचनांमधील “देवाची कृत्ये” यांचे प्रत्येक प्रगटीकरण उत्तरवृष्टीच्या काळात पूर्ण होते. येशू या कथेला अंतिम संदेशाच्या दृष्टीने संदर्भित करीत आहे, जसा अंतिम संदेश मलाखीच्या शेवटच्या वचनांमध्ये एलियाच्या रूपाने दर्शविला आहे.

आई-वडील आणि आंधळे मूल यांना पापी म्हणून दोषी ठरविलेले नाही, कारण हा देवाच्या अद्भुत कार्यांचा काळ आहे; आणि त्या काळात आई-वडिलांची हृदये आणि मुलांची हृदये प्रस्तुत विषय पाहण्यासाठी वळविली जातील. तो विषय असा आहे—आंधळा लाओदिकीया मनुष्य अभिषिक्त फिलादेल्फिया मनुष्यात परिवर्तित झाला आहे की नाही. हाच तो विषय आहे जो उत्तरवर्षावाच्या काळात आई-वडील आणि मूल यांच्यासमोर उभा राहतो, कारण तो न्यायाचाही काळ आहे. आणि न्यायाचा काळ अब्राहामाच्या कराराच्या भविष्यवाणीप्रमाणे तिसऱ्या व चौथ्या पिढीत पूर्ण केला जातो. आंधळा मनुष्य ही शेवटची व चौथी पिढी आहे, आणि त्याचे आई-वडील तिसरी आहेत. त्या काळात एलियाचा संदेश कुटुंबांना अशा परिस्थितींमध्ये आणतो की त्यांना शिलोहाच्या कुंडाच्या संदेशाचा स्वीकार करावा किंवा त्यास नकार द्यावा, अशी सक्ती होते. मूर्ख आणि दुष्ट राजा आहाजाने त्या कुंडाचा संदेश नाकारला, परंतु आंधळ्या मनुष्याने तो स्वीकारला. मलाखीतील एलियाचा संदेश परमेश्वराच्या महान व भयप्रद दिवसापूर्वीच्या शापाच्या संदर्भात मांडलेला आहे.

येशूने आपण विचाराधीन ठेवत असलेली परिस्थिती जशी आयोजित केली, तसेच त्या चमत्काराच्या उद्देशाच्या आपल्या सारांशात त्याने हेही समाविष्ट केले की त्याला तेव्हा कार्य करणे आवश्यक आहे, कारण असा काळ येईल की जेव्हा कोणीही कार्य करू शकणार नाही. त्याने ज्याचा उल्लेख केला ते कार्य दिवसप्रकाशात घडते, आणि कार्याचा अंत रात्रीने दर्शविला आहे. त्याचा हा उल्लेख कृपाकालाच्या समाप्तीकडे आहे.

जेव्हा तो आपले न्यायाचे कार्य पूर्ण करतो, तेव्हा तो आपली याजकीय वस्त्रे उतरवून सूडाची वस्त्रे परिधान करतो. हरवलेल्यांना तारण पावलेल्यांपासून वेगळे करण्याचे ते कार्य जेव्हा तो पूर्ण करतो, तेव्हा तारणाचे कार्य समाप्त होते. कृपाकाल संपतो, आणि आता अशी रात्र येते की ज्या वेळी कोणीही काम करू शकत नाही. ख्रिस्ताचा संदेश हा केवळ आंधळ्या मनुष्यासाठीचा लाओदिकीयेचा संदेश नव्हता, तर तो कृपाकालाच्या समाप्तीची निकटता या संदर्भात स्थापित केलेला एलियाचा संदेश होता, जो आत्म्यांच्या तारणासाठी कार्य करण्याची ख्रिस्ताची पवित्र प्रेरणा आहे.

प्रथम ख्रिस्त त्या आंधळ्या मनुष्याजवळ गेला, नंतर त्याने लेप तयार करून लावला, आणि मग त्या आंधळ्या मनुष्याने स्वतःसाठी करावयाच्या कार्याविषयी त्याला सूचना दिल्या; आणि तितकेच महत्त्वाचे म्हणजे, तो ते कार्य हाती घेतो तसे त्याची दृष्टी पुनर्स्थापित होते. एकदा त्याला दृष्टी प्राप्त झाली की, तो आंधळ्या लाओदिकीया-स्थितीतून फिलादेल्फिया-स्थितीत परिवर्तित झाला असतो. त्या दोन मंडळ्यांच्या परिवर्तनाचा कालावधी आरंभी १८५६ पासून १८६३ पर्यंत पूर्ण झाला.

तो कालखंड गहू व तण यांची वेगळीकरण प्रक्रिया, तसेच त्यानंतर ध्वजचिन्हाप्रमाणे उंच उभारले जाणाऱ्या एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या अंतिम शिक्कामोर्तबाचे प्रतिनिधित्व करतो. अंध मनुष्याने—एकदा तो लाओदिकीयेकरातून फिलादेल्फियेकर झाला—तत्क्षणीच सार्वजनिक लक्षाचे केंद्रस्थान प्राप्त केले. अंध मनुष्य म्हणजेच ते एक लाख चव्वेचाळीस हजार, आणि दुष्ट व मूर्ख राजा आहाज हे ते पूर्वीचे करारबद्ध लोक आहेत, ज्यांना प्रभूच्या मुखातून बाहेर टाकण्यात येते. इतिहासातील याच बिंदूवर, येशू आपल्या थुंकीचा उपयोग करून आपल्या नव्या करारातील लोकांना अभिषिक्त करीत आहे, किंवा आपल्या मुखातून जुन्या करारातील लोकांना थुंकून बाहेर टाकीत आहे.

पुढील लेखात आपण या विचारांचा पुढे विचार करीत राहू.