योएलचे पुस्तक आणि लाओडिसीयाची सातव्या-दिवसाची ॲडव्हेंटिस्ट मंडळी - क्रमांक तेवीस

बावीसाव्या लेखात मी लिहिले, “मग अकराव्या अध्यायात, निवडलेल्या लोकांची वंशावळ शेमपासून अब्रामपर्यंत दहा नावांद्वारे दर्शविली आहे. अकरावा अध्याय हा बाबेलच्या मनोऱ्याची कथा आहे, परंतु तो अब्राहामाद्वारे दर्शविलेल्या निवडलेल्या लोकांची वंशावळही आहे. अकरावा अध्याय अशा एका निवडलेल्या लोकांचा परिचय करून देतो की ज्यांनी देवाबरोबर त्रिविध करारात प्रवेश करावयाचा होता. तिसरे व अंतिम पाऊल म्हणजे बावीसाव्या अध्यायातील इसहाकाचे बलिदान होय. “अकरावा” अध्याय हा अल्फा आरंभ आहे आणि “बावीसावा” अध्याय हा ओमेगा समाप्ती आहे. नावांच्या अर्थामध्ये देवाचा आवाज ऐकण्यासाठी ज्या विश्वासाची आवश्यकता असते, तोच विश्वास त्याच्या वचनाच्या संख्यांकनात त्याचा आवाज ऐकण्यासाठीही आवश्यक असतो.”

अध्याय अकरावा काईनाचा करार आणि हाबेलाचा करार प्रस्तुत करतो. बाबेलच्या मनोऱ्याची भविष्यसूचक वैशिष्ट्ये एका बनावट कराराचे प्रतिनिधित्व करतात, हे आम्ही वर्षानुवर्षे वारंवार दाखवून दिले आहे. प्रलयानंतर व्यवस्थाकालांत बदल झाला; प्रलयापूर्वी एदेनच्या वेशीपाशी उपासना केली जात असे, आणि प्रलयानंतर उपासना वेदीवर केली जावी अशी व्यवस्था झाली. त्या वेदीसाठी विशिष्ट बायबलाधिष्ठित अटी होत्या. ती नैसर्गिक दगडांची उभारली गेली पाहिजे होती; त्या दगडांवर मानवी हाताने कोणतेही ठोकणे वा छिन्नीने कोरणे नसावे. ती दगडावर दगड अशी, कोणताही गारा न वापरता, बांधलेली असावी.

त्या मनोऱ्याचा उद्देश निम्रोदाच्या सहकाऱ्यांना एक नाव प्राप्त करून देणे हा होता, जे चरित्राचे प्रतिनिधित्व करते. त्या मनोऱ्यामध्ये आपण मनुष्य स्वतःचा तारण करण्याचा प्रयत्न करीत आहे, आणि स्वतःस स्वर्गातील देवांप्रमाणे उंचावीत आहे, असे पाहतो. तो मनोरा अशा मंडळीचे प्रतीक आहे की जिला वाटते की ती स्वतःचा तारण करू शकते, आणि तिला असेही वाटते की तिला उंचाविले जावे, जसे स्तोत्र 83 मधील दहा राजे करतात, जेव्हा ते बायबल भविष्यवाणीतील दुष्ट संघटनेत पोपसत्तेचे मस्तक उंचावतात; ही घटना रविवारच्या कायद्याच्या वेळी घडते.

जग नुकतेच नोहाच्या जलप्रलयाने नाश पावले होते, आणि देवाने जलप्रलयापूर्वीच्या जगावरील कृपाकाळाचा समारोप निश्चित केला याचे कारण असे होते की मनुष्याचे विचार सतत दुष्ट झाले होते. पवित्र शास्त्र एकतेविषयी विविध प्रकारे बोलते; त्यांपैकी एक म्हणजे “डोळ्याला डोळा लावून” पाहणे. दोन जण एकमताविना एकत्र चालू शकतील काय?

निम्रोदाच्या राज्यावरील न्यायाच्या वेळी जेव्हा देवाने भाषा गोंधळून टाकली, तेव्हा यावरून हे स्पष्ट होते की त्या गोंधळापूर्वी ते सर्व एकतेत होते, आणि म्हणूनच त्यांचा स्वभावही एकच होता; आणि तो स्वभाव मानवी कर्मांवर आधारित धर्माचा होता—त्याच अध्यायात अब्राहामाद्वारे दर्शविलेल्यांच्या विरोधात. निम्रोदाच्या काळात शेम हा एक विश्वासू जीव होता. इतिहासकार शेमकडे प्रभूसमोरचा सामर्थ्यवान बंडखोर निम्रोद याला ठार मारणारा म्हणून निर्देश करतात. इतिहासकारांच्या मतांशिवायही हा मुद्दा ठाम राहतो, कारण शेम हा कराराचा मनुष्य आहे, जो आपला रक्तवंश नोहापर्यंत नेतो; नोहा हा कराराचा मनुष्य आहे, जो आपला रक्तवंश सेथपर्यंत नेतो, जो आणखी एक कराराचा मनुष्य होता, जो आपल्या भावाचा, हाबेलचा, स्थानापन्न होण्यासाठी कराराच्या इतिहासात आला; आणि हाबेल हा आदामाचा थेट वंशज असलेला आणखी एक कराराचा मनुष्य होता.

उत्पत्ति अकरावा अध्याय हा ख्रिस्त व सैतान यांच्यातील महान संघर्ष आहे, जो जीवनाच्या करार आणि मृत्यूच्या कराराच्या संदर्भात उभा राहतो. निम्रोद परमेश्वरासमोर महान शिकारीचे प्रतिनिधित्व करतो, कारण तो अशा एका मंडळीचे प्रतिनिधित्व करतो की जिचे अनेक अनुयायी आहेत. अब्राम, शेमच्या माध्यमातून, अशा एका मंडळीचे प्रतिनिधित्व करतो की जिचे केवळ थोडे अनुयायी आहेत. निम्रोद आपला मनोरा बांधत असताना शेम हा कराराचा मनुष्य होता, परंतु अकराव्या अध्यायातील ते दोन करार शेम व निम्रोद यांनी नव्हे, तर निम्रोद व अब्राहाम यांनी दर्शविले आहेत. पौल या भविष्यसूचक नियमाची स्पष्टपणे ओळख करून देतो.

मल्कीसेदेक या विषयामध्ये वर्तमान सत्याचा मोठा अंश आहे; परंतु मी फक्त एवढेच निदर्शित करीत आहे की पौल प्रत्यक्षपणे असे शिकवितो की करारातील मनुष्यांच्या भविष्यवाणीविषयक वैशिष्ट्यांद्वारे—आणि याचा माझा अर्थ असा आहे की प्रेरित साक्षीतील असे पुरुष आणि स्त्रिया, ज्यांची शास्त्राधारित साक्ष मानवजातीबरोबर देवाच्या कराराच्या भविष्यवाणीरेषेतील एखाद्या मार्गचिन्हाची ओळख करून देते—पौल असे शिकवितो की सीनै येथे लेवीय याजकवर्ग स्थापन होण्यापूर्वी जगलेला मल्कीसेदेक, आणि म्हणून लेवीय याजकवर्ग अस्तित्वात येण्याच्या चारशेहून अधिक वर्षांपूर्वीच, लेवीकडून दशांश स्वीकारलेला होता. लेवीय याजकवर्गात असण्यासाठी, मनुष्य लेवी वंशाचा असणे आवश्यक होते आणि त्याने आपला रक्तवंश लेवीपासूनचा आहे हे सिद्ध करता आले पाहिजे. मल्कीसेदेक आपला वंश लेवीच्या वंशरेषेतून आहे हे दाखवू शकत नव्हता, कारण लेवीचा अद्याप जन्मही झाला नव्हता.

देवाने आदाम व हव्वेशी केलेल्या कराराचे प्रतिनिधित्व करणारी भविष्यवाणीची रेषा प्रत्यक्षात दोन करारांची आहे. पहिला करार हा साध्या परीक्षेसह जीवनाचा करार होता. पतनानंतर व ती परीक्षा अपयशी ठरल्यानंतर, पुढील करारात वस्त्रे पुरविण्यासाठी कोकराच्या रक्ताचा समावेश होता. त्यानंतर इंद्रधनुष्य, नोहा आणि वेदीवरील उपासना यांद्वारे दर्शविलेला देवाचा मानवजातीशी करार झाला. मग उत्पत्ति अकरा येथे देवाचा एका निवडलेल्या लोकांशी करार सुरू झाला, ज्यांना इब्री असे म्हटले जाईल. त्या प्रत्येक कथेमध्ये बायबलमधील पात्रे करारातील पुरुष किंवा स्त्रिया आहेत.

उत्पत्ति अध्याय अकरामध्ये, निवडलेल्या लोकांसोबतच्या जीवनाच्या कराराची सुरुवात मांडलेली आहे; आणि ती तेथेच मांडलेली आहे जिथे निम्रोद वीटा व गारा यांद्वारे दर्शविलेल्या मृत्यूच्या कराराची स्थापना करतो; त्या वीटा व गारा वेदीने दर्शविलेल्या न कोरलेल्या दगडांच्या आणि गारा नसण्याच्या बनावट प्रतिरूप होते. सिस्टर व्हाइट आपल्याला सांगतात की वेदी ख्रिस्ताचे प्रतिनिधित्व करते; म्हणून निम्रोदचा धर्म, जो एक बनावट धर्म आहे, तो एका बनावट ख्रिस्ताचे प्रतिनिधित्व करतो.

इतर सत्यांबरोबर, उत्पत्ति अकराव्या अध्यायातून भविष्यवाणीदृष्ट्या निष्पन्न होणाऱ्या धड्यांपैकी एक असा आहे की तो एका भविष्यसूचक रेषेच्या प्रारंभाचे प्रतिनिधित्व करतो. नोहाचा जलप्रलय हा एक भविष्यसूचक विभाजनचिन्ह ठरतो. नोहा जहाजातून बाहेर पडल्यावर उपासनेची एक नवी पद्धत असावयाची होती, आणि उपासनेची ही पद्धत नेहमीच दोन प्रकारचे उपासक निर्माण करते, जसे कैन व हाबेल यांच्या इतिहासात मांडलेले आहे. उत्पत्ति अकरावा अध्याय हा एक नवे जग आहे, ज्याचा आरंभीचा इतिहास शेवटच्या इतिहासाची मूलभूत कथा बनतो, जेव्हा देवाची अंतिम-दिवसांतील करारबद्ध प्रजा रविवारच्या कायद्याच्या संकटकाळात बाबेलमधून अकराव्या-प्रहरातील कामगारांना बाहेर बोलावते. रविवारच्या कायद्याच्या संकटकाळात निम्रोद हा पापाचा मनुष्य आहे, आणि त्याच संकटकाळात शेम, जो अब्राहाम आहे, तो देवाचा मनुष्य आहे. उत्पत्ति अकराव्या अध्यायातील विखुरणे व भाषांची गोंधळावस्था नोहा जहाजातून बाहेर पडल्यावर लवकरच सुरू झाली. अकराव्या अध्यायाचा विषय म्हणजे दोन करार, आणि ही कथा अब्राहामी कराराच्या तिसऱ्या पावलाची मांडणी बाविसाव्या अध्यायात केली जाते तेव्हा आपल्या निष्कर्षापर्यंत पोहोचते.

अध्याय अकरावा हा अब्राहामाच्या वंशरेषेचा अल्फा इतिहास आहे, जो अध्याय बावीसामध्ये ओमेगा इतिहासापर्यंत पोहोचतो. निम्रोदाच्या बाबेलची आरंभीची कथा आणि इसहाकाच्या अर्पणाची अंतिम कथा—या दोन्ही मानवजातीवरील अंतिम न्यायाचे प्रतिनिधित्व करतात. ही रेषा निम्रोदाच्या मनोऱ्यापासून सुरू होते आणि इसहाकाच्या अर्पणापर्यंत विस्तारते, आणि ती रेषा दोन परस्परविरोधी अर्पणांत परिपूर्णतेस पोहोचते. निम्रोदाच्या अर्पणास देवाचा कार्यकारी न्याय प्राप्त होतो, आणि अब्राहामाच्या न्यायास देवाचा आशीर्वाद प्राप्त होतो. निम्रोद हा अध्याय अकराव्याचा अल्फा आहे आणि अब्राहाम हा अध्याय बावीसाव्याचा ओमेगा आहे. इब्री वर्णमालेनुसार ओमेगा हा नेहमीच किमान बावीस पटीने अधिक महान असतो, आणि भाषा गोंधळून टाकणे व राष्ट्रांना सर्वत्र विखुरून टाकणे यात प्रकट झालेल्या सामर्थ्यापेक्षा क्रूसाचे सामर्थ्य फारच अधिक होते. निम्रोदाचा मनोरा 9/11 च्या ट्विन टॉवर्सचे प्रतिनिधित्व करतो आणि इसहाकाचे अर्पण संडे लॉचे प्रतिनिधित्व करते.

निवडलेल्या लोकांबरोबरच्या कराराची रेषा अकरा या संख्येच्या प्रतीकापासून सुरू होते आणि ती बावीस या संख्येच्या प्रतीकावर समाप्त होते. ही रेषा निम्रोदच्या अल्फा इतिहासात तसेच अब्राहामच्या ओमेगा इतिहासात कृपाकालाच्या समाप्तीवर येऊन संपते. निम्रोद आणि अब्राहाम ह्यांचा हाच इतिहास बायबलच्या पहिल्या पुस्तकात मांडलेला आहे, आणि तो नोहाच्या जलप्रलयाच्या अगदी अलीकडील विनाशानंतर उरलेल्या तुकड्यांना एकत्र करण्याच्या संदर्भात ठेवलेला आहे. बायबलच्या पहिल्या पुस्तकात दोन करारांचे दृष्टान्त अकराव्या अध्यायापासून ते बावीसाव्या अध्यायापर्यंतच्या रेषेत कृपाकालाची समाप्ती उभी करणारे दोन साक्षीदार प्रदान करतात.

उत्पत्ति ११–२२ या ग्रंथाच्या अल्फामध्ये ओळखून दिल्याप्रमाणे निम्रोद अद्यापही अन्यायी व अशुद्ध आहे, आणि अब्राहाम अद्यापही नीतिमान व पवित्र आहे; तसेच प्रकटीकरण २२:११ च्या ओमेगामध्येसुद्धा तसेच आहे. कृपाकाल संपण्याच्या अगदी आधी, या पुस्तकाच्या भविष्यवाणीतील वचने मुद्रांकित करू नयेत, अशी घोषणा वचन १० मध्ये केली जाते. कृपाकाल संपण्याच्या अगदी आधी, त्यानंतरच्या लगेचच असलेल्या वचनात, प्रकटीकरणामध्ये अशी एक भविष्यवाणी असणार आहे जी अमुद्रांकित केली जावयाची आहे. अकराव्या वचनानंतर दोन वचने पुढे, ख्रिस्त त्या भविष्यवाणीचे अमुद्रांकन करण्याची किल्ली पुरवितो.

बावीसावा अध्याय हा संपूर्ण बायबलचा ओमेगा अध्याय आहे, आणि प्रकटीकरणातील मुद्रांकित भविष्यवाणी उघडण्याची किल्ली म्हणजे ते तत्त्व होय, जे प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायात ख्रिस्ताने इतर सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ असे म्हणून ओळखून दिले. पहिला अध्याय हा हिब्रू वर्णमालेतील पहिले अक्षर आहे, आणि बावीसावा अध्याय हा शेवटचा आहे. पहिल्या अध्यायातील नऊ ते अकरा वचनांत, योहान स्वतःची ओळख करून देतो आणि ख्रिस्ताला अल्फा व ओमेगा म्हणून ओळखतो.

अकराव्या वचनात योहान पाटमोस येथे आहे; परंतु बाराव्या वचनात तो मागे वळतो, आणि त्या ठिकाणापासून पुढे तो स्वर्गीय पवित्रस्थानात आहे. अशा प्रकारे, ९/११ वचनांमध्ये आपल्याला योहानची साक्ष आढळते, जी येशूला अल्फा आणि ओमेगा म्हणून ओळखते; हीच गोष्ट येशूने आठव्या वचनात स्वतःविषयी आधीच घोषित केली आहे:

आठव्या वचनात, योहान ख्रिस्ताने स्वतःविषयी जे उच्चारले ते लिहीत आहे. नवव्या ते अकराव्या वचनांमध्ये मात्र योहान स्वतःविषयी बोलत आहे. यामुळे पहिल्या अकरा वचनांत दोन साक्षीदार प्रकट होतात, जे ख्रिस्ताला अल्फा आणि ओमेगा म्हणून ओळख देतात. नवव्या ते अकराव्या वचनांचा विचार हा स्वतःचा स्वतंत्र अर्थघटक दर्शवितो. तो संपूर्ण अध्यायाशी संबंधित असला, तरी या वचनांमध्ये योहान स्वतःविषयी बोलत आहे; तर चौथ्या ते आठव्या वचनांमध्ये योहान देवत्वाच्या वतीने त्याच्या मंडळ्यांशी बोलत आहे. चौथे वचन एका विचारघटकास आरंभ करते, जो आठव्या वचनात समाप्त होतो. हे ख्रिस्ताच्या आरंभीच्या त्या वैशिष्ट्यांवरून ओळखले जाते की जो होता, जो आहे, आणि जो येणार आहे, अशी त्याची ओळख चौथ्या वचनात देण्यात आलेली आहे आणि पुन्हा आठव्या वचनातही.

पहिल्या अध्यायातील पहिल्या तीन वचने येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण सादर करतात, जे कृपाकाल समाप्त होण्याच्या अगोदर उघड केले जाते; कारण तिसरे वचन म्हणते, “वेळ जवळ आली आहे.” “वेळ जवळ आली आहे” हेच विधान बाविसाव्या अध्यायातील दहाव्या वचनातही आहे, जे असे म्हणते, “या पुस्तकातील भविष्यवाणीची वचने मुद्रांकित करू नकोस; कारण वेळ जवळ आली आहे.” जी भविष्यवाणी उघड केली जाते ती म्हणजे येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण.

चौथ्या वचनापासून मोहोर उघडण्यास आरंभ होतो, आणि चौथे वचन योहानाच्या, “मी योहान,” या साक्षीने आरंभते; आणि मग आठव्या वचनात ख्रिस्त स्वतःची ओळख करून देतो. या पाच वचनांपैकी पहिल्या भागात मानवी साक्षी आहे, आणि शेवटी दैवी साक्षी आहे. चौथे वचन स्वर्गीय पित्याची ओळख “जो आहे, आणि जो होता, आणि जो येणार आहे” अशी करून देते. आठवे वचन ख्रिस्ताची ओळख “जो आहे, आणि जो होता, आणि जो येणार आहे” अशी करून देते.

येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचे उघडकरण करण्याची किल्ली म्हणजे अल्फा आणि ओमेगा हे तत्त्व होय. प्रथम आणि अंतिम असा असताना, ख्रिस्त वर्तमानातही अस्तित्वात आहे, जरी तो भूतकाळात होता आणि भविष्यकाळात असेल. येशू आणि पिता हे दोघेही जो होता, जो आहे, आणि जो येणार आहे तोच देव आहेत, ही गोष्ट ख्रिस्तास अल्फा आणि ओमेगा म्हणून सादर करण्याची आणखी एक मांडणी आहे. तो अल्फा आणि ओमेगा, प्रथम आणि अंतिम, आरंभ आणि समाप्ती आहे; आणि तो आरंभी होता व समाप्तीमध्येही असेल. कैसरिया फिलिप्पी येथे मंडळीला देण्यात आलेल्या राज्याच्या “किल्ल्या” ह्याच यशया 22:22 मध्ये एलियाकीमच्या खांद्यावर ठेवलेल्या “किल्ली”शी संबंधित आहेत. प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाचा अल्फा म्हणजे पहिला अध्याय आणि ओमेगा म्हणजे बाविसावा अध्याय; म्हणून, प्रकटीकरणाच्या अध्यायांमध्ये आपल्याला संपूर्ण इब्री वर्णमाला आढळते. तेरावा अध्याय संयुक्त संस्थानांच्या बंडाचे, आणि त्यानंतर जगाच्या बंडाचे प्रतिनिधित्व करतो. पहिला अध्याय ख्रिस्ताला अल्फा आणि ओमेगा म्हणून प्रस्तुत करतो, आणि बाविसावा अध्याय हाच सत्यार्थ ओळखून देतो, परंतु पहिल्या अध्यायात उल्लेखिलेल्या उघडकरणाशी संबंधित रीतीने. पहिले, तेरावे, आणि बाविसावे अध्याय मिळून “सत्य” हा शब्द तयार करणाऱ्या तीन इब्री अक्षरांचे प्रतिनिधित्व करतात.

मत्तयच्या तेवीसाव्या अध्यायात येशूने फरीशी व सदुकी यांच्यावर आठ धिक्कार उच्चारले आहेत. बावीसाव्या अध्यायाच्या शेवटच्या वचनात ख्रिस्ताचा वादग्रस्त यहूद्यांशी झालेला संवाद दाविदाच्या गूढ प्रश्नावर समाप्त झाला; असे गूढ की ते केवळ अल्फा आणि ओमेगा या तत्त्वाचा बोध असल्यासच उकलता येते.

बाविसाव्या अध्यायाचा निष्कर्ष कराराच्या इतिहासातील एका मार्गचिन्हाची ओळख करून देतो. यिर्मया देखील सत्याच्या या रेषेला संबोधित करतो:

यिर्मयाला प्राचीन इस्राएलासाठी प्रार्थना करू नकोस, असे सांगण्यात आले, कारण ते परतफेडीचा कोणताही मार्ग उरला नाही अशा अवस्थेला पोहोचले होते; जसे बाविसाव्या अध्यायाच्या शेवटी कुतर्क करणारे यहूदी पोहोचले होते. जेव्हा मोशे—एक कराराचा मनुष्य—याच्या समोर देवाने निवडलेल्या करारबद्ध लोकांचा नाश करण्याचा आपला निर्णय ठेवला, तेव्हा मोशेने प्रार्थनेद्वारे मध्यस्थी केली. सातव्या अध्यायात, यिर्मयाला ह्याच करारबद्ध लोकांसाठी प्रार्थना करू नकोस, असे सांगितले जाते. शिलोहचा संदेष्टाप्रद इतिहास, एका वचनात व्यक्त झाल्याप्रमाणे, त्यांच्या पापाने उद्धाराच्या पलीकडील बिंदू गाठल्यावर देव निवडलेल्या करारबद्ध लोकांचा त्याग करतो, याचा ओळीनुसार ओळ असा पुरावा म्हणून ओळखला जातो.

कराराच्या इतिहासात देव आपला करारसंबंध ज्या बिंदूवर समाप्त करतो, तो एक विशिष्ट मार्गचिन्ह आहे. यहोशवा आणि कालेब यांच्या अहवालाचा नकार देणे, ज्याने दहाव्या परीक्षेची खूण केली, हे आणखी एक उदाहरण आहे. काही अध्यायांनंतर यिर्मयाला देखील या लोकांसाठी प्रार्थना करू नकोस, असे सांगितले जाते.

सातव्या अध्यायात, शिलोहाच्या प्रतीकात्मकतेद्वारे दर्शविलेल्या रविवार कायद्याच्या वेळी लाओदिकीयेकरांना तोंडातून बाहेर टाकणे मांडले आहे आणि तो निकट भविष्यकाळात तो काय “करणार आहे,” हे ओळख करून देत आहे.

अकराव्या अध्यायात, प्रार्थना करू नये ही आज्ञा त्या भयाविषयी आहे जे रविवारच्या कायद्याच्या पाठोपाठ येणाऱ्या संकटाच्या काळात स्वतःला आढळल्यावर लाओदिक्यांवर येऊन पडेल. त्यांनी अनुभवलेले हे भय त्यांच्या कराराच्या नकाराच्या इतिहासाच्या संदर्भात ठेवलेले आहे.

एक लाख चव्वेचाळीस हजारांमध्ये असणाऱ्या उमेदवारांच्या पुनरुत्थानाची ओळख प्रकटीकरण 11:11 मध्ये दिलेली आहे; आणि त्यांच्या अंतिम एकत्रीकरणाची ओळख यशया 11:11 मध्ये दिलेली आहे; आणि अजगर, पशू आणि खोटा संदेष्टा यांच्या बाह्य रेषेची ओळख दानिएल 11:11 मध्ये दिलेली आहे; तणांच्या रविवार-नियमाच्या न्यायाची ओळख यहेज्केल 11:11 मध्ये दिलेली आहे आणि मूर्ख कुमारिकांवर येणाऱ्या शिक्षेची व भयाची ओळख यिर्मया 11:11 मध्ये दिलेली आहे.

या लोकांसाठी प्रार्थना करू नका ही आज्ञा मत्तय अध्याय बावीसच्या शेवटच्या वचनांतील वाटचिन्ह आहे, आणि अध्याय तेवीस अॅडव्हेंटिझमवर आठ धिक्कार घोषित करतो. अध्याय तेवीस हा २२ ऑक्टोबर, १८४४, किंवा रविवारचा कायदा यांपैकी एक आहे. ही दोन्ही वाटचिन्हे विवाहाची परिपूर्ती आहेत, आणि विवाह हा वधू व वर यांच्यातील असतो, जे एक देह म्हणून एकत्र येतात. विवाहाची परिपूर्ती प्रायश्चित्ताचे, किंवा “at-one-ment” चे, प्रतिनिधित्व करते. मनुष्य देवाच्या प्रतिमेत निर्माण केला गेला, आणि त्याने नर व मादी निर्माण केली. त्यांच्या संततीचे प्रतिनिधित्व पुरुषाकडील तेवीस गुणसूत्रे आणि स्त्रीकडील तेवीस गुणसूत्रे यांनी केले जाते. त्यांची एकत्रित छेचाळीस गुणसूत्रे मंदिराची रचना करतात. प्रत्येक व्यक्ती एक मंदिर आहे, कारण तुम्हांस ठाऊक नाही काय की तुम्ही प्रभूचे मंदिर आहात?

विवाहाची परिपूर्ती, जेव्हा दोघे एक होतात, ती म्हणजे तेवीस-तेवीस अशा दोन मंदिरांचे एकत्रीकरण होऊन सेहेचाळीसचे एक मंदिर तयार होणे होय. ख्रिस्त तो आहे जो मंदिर बांधतो, आणि तो आपल्या मंडळीला स्त्री-मंदिर म्हणून बांधतो, जे त्याच्या पुरुष-मंदिराशी एकरूप होणार आहे. हा संबंध तेव्हा घडतो, जेव्हा मानवी मंदिर देवाच्या मंदिरातील परमपवित्र स्थानी दैवी स्वरूपाशी जोडले जाते. “तेवीस” हे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाचे प्रतीक आहे, आणि ते कार्य तेवीसशे वर्षांच्या भविष्यवाणीच्या शेवटी सुरू झाले. मत्तय तेवीस हा लाओदिकीया येथील सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्टांविरुद्धचा उच्चार आहे, जे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचा बनावट प्रतिरूप आहेत.

एक लाख चव्वेचाळीस हजार हे सातांपैकी असलेले आठवे आहेत; आणि ते तेच आहेत जे आठव्या दिवशी पुनरुत्थित होतात; आणि ते नोहाच्या जहाजातील आठ जीव आहेत; ते सेठाचे आठ वंशज आहेत; आणि त्यांच्या कपाळांवरील मुद्रेचे प्रतिरूप सुंतेमध्ये दर्शविले गेले होते, जी आठव्या दिवशी केली जात असे. ते ते याजक आहेत ज्यांना आठव्या दिवशी सेवेसाठी अभिषिक्त केले जाते; आणि तेविसाव्या अध्यायात अॅडव्हेंटिझमवर उच्चारलेली आठ शोकघोषणा ही बनावट आठाविरुद्धची घोषणा आहे.

अध्याय बावीसच्या अंतिम वचनात देवाच्या लोकांवर लावण्यात येणाऱ्या शिक्क्यापूर्वी मूर्ख कुमारिकांवरील धिक्काराची घोषणा येते. अध्याय बावीस हा उत्पत्तीच्या अध्याय बावीसशी सुसंगत आहे, कारण जुन्या करारातील पहिले पुस्तक नवीन करारातील पहिल्या पुस्तकाचे प्रतीकरूप आहे. मत्तय अध्याय अकरापासून ते अध्याय बावीसपर्यंतच्या, बारा अध्यायांचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या भविष्यवाणीच्या रेषेच्या मध्यभागी, त्या बारा अध्यायांतील सहावा अध्याय म्हणजे अध्याय सोळा होय, जिथे शिमोन बारजोना याचे नाव बदलून पेत्र असे करण्यात आले.

मत्तय अकरा ते बावीस या अध्यायांमध्ये ४५९ वचने आहेत. मधले वचन सोळाव्या अध्यायातील सतरावे वचन आहे; परंतु ते वचन अठरावे आणि एकोणिसावे वचन यांच्यापासून वेगळे करता येत नाही, कारण ती तिन्ही मिळून एकच विधान आहेत.

अकराव्या अध्यायापासून बाविसाव्या अध्यायापर्यंतचा अगदी मध्यभाग हा ख्रिस्ती धर्मासाठीच्या मूलभूत करारविधानाचा आहे. त्या विधानात सायमनचे नाव बदलून पीटर असे केले जाते; आणि इंग्रजी भाषेतील प्रत्येक अक्षराला असलेले संख्यात्मक स्थान लागू केल्यास—जसे “a” हे एक, आणि “z” हे सव्वीस—तेव्हा “p” हे 16, “e” हे 5, आणि “t” हे 20, तसेच दुसरे “e” हे 5 आणि “r” हे 18 असे आढळते. 16 X 5 X 20 X 5 X 18 यांचा गुणाकार केल्यास 144,000 येतो, आणि पीटरच्या नावबदलाचा उल्लेख, जो करारसंबंधाचे एक प्रतीक आहे, तो अध्याय 16 वचन 18 मध्ये आढळतो; तसेच Peter या नावातील पहिले अक्षर 16 हा अंक आहे आणि शेवटचे अक्षर 18 हा अंक आहे. हे सर्व बारा अध्यायांच्या मध्यभागी आहे, जे अकरा या प्रतीकाने सुरू होतात आणि बावीस या प्रतीकाने समाप्त होतात.

ती ओळ उत्पत्ति या ग्रंथाच्या अकराव्या ते बावीसाव्या अध्यायांतही आढळते, आणि त्या ओळीत ३०५ वचने आहेत, ज्यायोगे सतरावा अध्याय आणि अकरावे वचन हे त्या ओळीचे केंद्रबिंदू म्हणून ओळखले जाते. जुन्या कराराच्या पहिल्या ग्रंथातील बारा अध्यायांची ती ओळ अब्राहामाशी केलेला करार दर्शविते, आणि नव्या कराराच्या पहिल्या ग्रंथातील त्याच अध्यायांमध्ये ओमेगा ओळीला भेटणारी अल्फा ओळ दर्शविते. मत्तयमधील ओमेगा ओळीचा केंद्रबिंदू हा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या करारसंबंधाचा उच्चबिंदू आहे, जे रविवारच्या कायद्याच्या वेळी उंचावले जाणारे कराराचे चिन्ह आहेत. उत्पत्तीतील त्या ओळीचे केंद्रवचन केवळ केंद्रवचनच दर्शवत नाही, तर अब्राहामाशी असलेल्या त्रिस्तरीय करारातील दुसरी किंवा मधली पायरीही दर्शविते, आणि तितक्याच महत्त्वाने कराराचे चिन्हही दर्शविते.

आपण या गोष्टी पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.