योएलचे पुस्तक आणि लाओदीकेयातील सातव्या दिवसाच्या अॅडव्हेंटिस्ट चर्च — क्रमांक एकोणतीस

मत्तयाच्या पुस्तकातील पाचवी मशीही भविष्यवाणी ही निराशा आणि मृत्यूची मार्गचिन्ह आहे. १८ जुलै, २०२० रोजी, नॅशव्हिलच्या विनाशाविषयीच्या खोट्या भविष्यकथनाने एलियाह आणि मोशे यांचा वध केला.

मोशे आणि एलियाह यांचा सदोम व इजिप्त यांच्या रस्त्यांमध्ये वध केला जातो. जुन्या करारातील शेवटचे विधान हे दर्शविते की प्रभूच्या महान व भयावह दिवसापूर्वी एलियाह येईल. तो भयावह दिवस दानियेल बारा मध्ये मिखाएल उभा राहतो तेव्हा आरंभ होतो, आणि प्रकटीकरण बावीस मध्ये असे जाहीर केले जाते की, “जो न्यायी आहे आणि जो अन्यायी आहे” ते अनंतकाळपर्यंत त्याच अवस्थेत राहतील.

परिवीक्षेचा काल संपण्यापूर्वी एलियाह प्रकट झाला पाहिजे, आणि परिवीक्षेचा काल संपण्याच्या अगदी आधी, प्रकटीकरण अकरा मध्ये तो ठार केला जातो व पुनरुत्थित होतो. तो पुनरुत्थित होऊन परिवीक्षेचा काल संपेपर्यंत आपला संदेश सादर करतो; त्यानंतर धर्मी आणि दुष्ट अशा दोघांचे आणखी एक पुनरुत्थान होते.

त्या विशेष पुनरुत्थानानंतर ख्रिस्ताचे दुसरे आगमन होते, ज्यामध्ये नीतिमान मृतांचे पुनरुत्थान होते, आणि त्यानंतर एक हजार वर्षांचा तो कालावधी येतो ज्यामध्ये संत हरविलेल्यांचा न्याय करतात. त्या हजार वर्षांच्या शेवटी आणखी एक पुनरुत्थान होते आणि ख्रिस्ताचे तिसरे आगमन होते. भविष्यवाणीतील पुनरुत्थानांच्या या रेषेत पोपशाही पशूच्या पुनरुत्थानाचाही समावेश आहे, परंतु त्या प्रत्येक पुनरुत्थानाचा विषय हा देवाच्या भविष्यवाणीच्या वचनातील एक विशिष्ट विषय आहे. 18 जुलै 2020 रोजी, एकशे चव्वेचाळीस हजारांच्या लाओदिकीया चळवळीने 1844 नंतरच्या काल-लागूकरणांना मनाई करणाऱ्या ख्रिस्ताच्या आज्ञेविरुद्ध बंड करून आत्महत्या केली.

मग रामामध्ये, म्हणजे अभिमान व आत्मोन्नती, एक आवाज ऐकू आला. राहेल, म्हणजे एक चांगली प्रवासी, शोक करत आहे, कारण मोशे व एलियाह नाहीत; आणि अधिक महत्त्वाचे म्हणजे, तिला धीर देता येत नाही. तिच्याकडे कोणताही धीर नाही, आणि पवित्र आत्मा हा धीरदाता आहे, जो २०२३ च्या जुलैमध्ये अरण्यातील आवाज सुरू झाला तेव्हा पाठविला जाणार होता.

ही गोष्टी कृपाकाल समाप्त होण्याच्या अगदी आधी घडतात; आणि प्रकटीकरणाच्या पुस्तकानुसार, कृपाकाल समाप्त होण्याच्या अगदी आधी येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण उघडले जाते. ते उघडले जाणेच मोशे आणि एलियाला पुनरुत्थित करते; तेच राहेलही आहेत—ती सद्गुणी प्रवासी—जी आपल्या लेकरांसाठी रडत आणि शोक करीत होती; जिला सांत्वन मिळू शकले नाही. जेव्हा ती लेकरे पुनरुत्थित होतात, तेव्हा तिचा शोक आनंदात परिवर्तित होतो.

मोस आणि एलियाह सदोम व इजिप्त यांच्या रस्त्यांवर मृत पडले होते, आणि ख्रिस्ताप्रमाणेच, जेव्हा जुलै २०२३ मध्ये एकत्रीकरणास प्रारंभ झाला, तेव्हा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांना इजिप्तमधून बाहेर बोलाविण्यात येणार होते.

इजिप्तच्या रस्त्यावर मृत पडलेले असताना, अरण्यातून आलेला एक स्वर्गीय आवाज यहेज्केलाच्या मृत हाडांच्या दरीला जीवनासाठी हाक मारतो. तो आवाज जुलै २०२३ मध्ये घुमू लागला.

देव आपल्या पुत्राला मिसरमधून बोलावितो, आणि त्याने मोशेलाही मिसरमधून बोलाविले; कारण अल्फा म्हणून मोशे आणि ओमेगा म्हणून येशू हे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या अनुभवाचे प्रतिनिधित्व करतात, जे मोशेचे व कोकराचे गीत गातात. त्या गीतामध्ये मिसरमधून बाहेर पडण्याची हाक समाविष्ट आहे. यहेज्केलमध्ये दोन टप्पे दर्शविलेले आहेत, ज्यांची पूर्वछाया आदामाच्या सृष्टीतील दोन टप्प्यांनी दाखविली होती. प्रथम देह घडविला जातो, आणि मग जीवनाचा श्वास त्या देहात फुंकला जातो, आणि तो मग जिवंत होतो. प्रकटीकरण अकरामध्ये पहिला टप्पा म्हणजे ठार मारलेल्यांमध्ये देवाच्या आत्म्याचा प्रवेश होणे, आणि मग ते आपल्या पायांवर उभे राहिले. जेव्हा ते उभे राहतात, तेव्हा ते देवाची सेना असतात. अकराव्या अध्यायात जे आत्म्याचे वहन करते, त्याचे प्रतिनिधित्व यहेज्केलच्या पहिल्या भविष्यवाणीद्वारे केले आहे. अरण्यातील वाणी हा पवित्र आत्म्याबरोबर असलेला भविष्यसूचक संदेश आहे.

मत्तयाचे पुस्तक उत्पत्तीतील त्या बारा अध्यायांचे ओमेगा असलेल्या बारा अध्यायांचा समावेश करते, जे दोन साक्षी पुरवितात आणि जे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांबरोबरच्या कराराचे प्रतिनिधित्व करतात. ते पुरुष आणि स्त्रिया आपल्या मानवतेशी संयोग पावलेल्या दैवीत्वाच्या नात्यात अनंतकाळाकरिता मुद्रांकित केले जातात. ते अकराव्या तासाच्या कामगारांसाठी चिन्ह बनतात.

प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायात जेव्हा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांना स्वर्गात वर बोलाविले जाते, तेव्हा प्रथम त्यांना मिसरदेशातून बाहेर बोलाविले जाते; तेच ते स्थान आहे जिथे त्यांचा वध करण्यात आला होता. अरण्यातून आलेला एक आवाज त्यांना मिसरदेशातून बाहेर बोलावितो, जेणेकरून ते अकराव्या तासाच्या कामगारांसाठी चिन्ह ठरतील. त्यांचे २०२४ मधील पुनरुत्थान हे कोणते दृष्टांतचित्र लक्षात घेतले जाते यानुसार जन्म म्हणूनही आणि जागृती म्हणूनही दर्शविलेले आहे. जन्माच्या दृष्टीने, ते दहा कुमारिकांच्या दृष्टांताची पूर्तता करणारे आहेत, आणि या अर्थाने त्यांचा जन्म हा कुमारिकेचा जन्म आहे, आणि तेच ते चिन्ह आहेत.

मोषे आणि ख्रिस्त यांच्या इतिहासात जशी चिन्हे होती, तशीच मिलराइट इतिहासातही होती. शेवटच्या दिवसांत, लौदिकीया अॅडव्हेंटिझम चिन्हाच्या शोधात असेल, आणि त्यांचे एकमेव चिन्ह म्हणजे योना याचे चिन्ह होय. २०२४ मध्ये जे पुनरुत्थित होतात त्यांच्यासाठीही एक चिन्ह आहे. त्यांचे चिन्ह म्हणजे लेवीयव्यवस्था अध्याय सव्वीस मधील “सात वेळा” होय.

जे सुटून जातात, त्यांचेही इस्राएलच्या बहिष्कृतांप्रमाणे प्रतिनिधित्व केले आहे, आणि त्यांचा द्वेष करणाऱ्या त्यांच्या बंधूंनी त्यांना बाहेर टाकले. त्यांच्या बंधूंनी त्यांना बाहेर टाकले, कारण मोशेच्या “सात वेळा” यांनी दर्शविलेल्या शब्बाथविषयक सत्याचे ते खंडन करू शकत नव्हते.

परमेश्वराने जुलै २०२३ मध्ये अवशिष्टांना एकत्र करण्यास प्रारंभ केला, आणि हे अवशिष्ट इस्राएलचे “निर्वासित” आहेत. जुलै २०२३ मध्ये त्याने आपल्या निर्वासितांना एकत्र करण्यासाठी दुसऱ्यांदा आपला हात पुढे केला. त्याने १८४९ मध्ये दुसऱ्यांदा आपला हात पुढे केला, १८५६ मध्ये मोशेच्या सात काळांच्या ओमेगा प्रकाशाच्या आगाऊ. अल्फा प्रकाशाचे प्रतिनिधित्व मिलरच्या पहिल्या भविष्यसूचक शोधाद्वारे—मोशेच्या सात काळांनी—केले गेले.

जेव्हा बहिष्कृतांना चिन्ह म्हणून उंचावले जाईल, तेव्हा ते अकराव्या प्रहरीचे कामकरी एकत्र करतील, ज्यांना “फक्त पाहूनच इशारा दिला जाऊ शकतो” — “ज्यांच्यावर देवाची मुद्रा आहे, आणि जे बनावट विश्रांती-दिवस पाळतात, त्यांच्यामधील फरक” पाहून. अकराव्या प्रहरीच्या कामकऱ्यांसाठी चिन्ह म्हणजे बहिष्कृत; आणि बहिष्कृतांचे चिन्ह म्हणजे हे गूढ: “या वर्षी आपोआप उगवणाऱ्या गोष्टी खा; आणि दुसऱ्या वर्षी त्याच्याचपासून उगवणारे; आणि तिसऱ्या वर्षी पेरा, आणि कापणी करा, आणि द्राक्षमळे लावा, आणि त्यांची फळे खा.”

या उताऱ्याचे गूढ असे आहे की तो लेवीय पुस्तक पंचवीस आणि सव्वीस मधील “सात वेळा” यांचे प्रतिनिधित्व करतो. भूमीच्या विश्रांतीचा शब्बाथ हा त्या कराराचा एक घटक आहे, जो वचनदत्त भूमीसाठी सातव्या वर्षीची विश्रांती पाळल्याने येणारा आशीर्वाद किंवा ती नाकारल्याने येणारा शाप, या दोन्हींची ओळख करून देतो. एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचा चिन्ह हा कराराच्या त्रिगुणी अभिवचनाचा तो घटक आहे, ज्याचे प्रतिनिधित्व भूमीच्या सातव्या वर्षाच्या शब्बाथाने केले आहे. “सात वेळा” यांचे मूलभूत सत्य, कराराच्या त्या तीन घटकांपैकी एकाची ओळख करून देते, जो नवे हृदय व नवे मन, आणि नवे शरीर तसेच राहण्यासाठी भूमी यांचे अभिवचन देतो.

सातव्या दिवसाचा शब्बाथ हा देव आणि त्याच्या लोकांमधील चिन्ह आहे; परंतु तो सातव्या दिवसाचा शब्बाथ प्राचीन इस्राएलाला देण्यात आलेल्या करारात्मक जबाबदारीचेही प्रतिनिधित्व करतो. त्यांना दहा आज्ञांचे संरक्षक, त्यांचे विश्वस्त म्हणून ठरविण्यात आले होते. सिस्टर व्हाइट स्पष्टपणे सांगतात की, प्राचीन इस्राएलाच्या अनुरोधाने १८४४ मधील आधुनिक इस्राएल यांनाही केवळ दहा आज्ञांचेच नव्हे, तर देवाच्या भविष्यसूचक वचनाचेही विश्वस्त करण्यात आले होते.

दहा आज्ञांचे प्रतिनिधित्व सातव्या-दिवसाच्या सब्बाथच्या चिन्हाद्वारे केले जाते, आणि भविष्यवाण्यांचे नियम सातव्या-वर्षाच्या सब्बाथद्वारे दर्शविले जातात. लाओदिकीय सातव्या-दिवसाच्या अ‍ॅडव्हेंटिझमला तेव्हा मोठी लाजीरवाणी अवस्था येईल, जेव्हा ते आपली भूमिका सोडून सूर्याची उपासना करू लागतील; परंतु त्यांनी प्रथम नाकारलेली सब्बाथची आज्ञाच मोशेचे “सात वेळा” आहे.

वचनदत्त भूमी जिंकण्यासाठी देवाच्या लोकांनी केवळ सातव्या दिवसाचा शब्बाथ नव्हे, तर सातव्या वर्षाचा शब्बाथही समजून घेतला पाहिजे आणि पाळला पाहिजे. लाओदिकीया-अॅडव्हेंटिझम या बायबलसिद्ध सत्याचे खंडन करू शकत नाही, जरी ते त्यावर असत्याचे आवरण घालतात. हीच त्यांच्या त्या द्वेषाची मुळे आहेत, ज्यामुळे ते त्यांना बाहेर टाकतात जे ध्वजचिन्ह ठरणार आहेत.

एलेन व्हाइट यांना पहिले दर्शन तेव्हा देण्यात आले, जेव्हा पाच स्त्रिया, (पाच शहाण्या कुमारिकांचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या) आपल्या द्वेष करणाऱ्या बांधवांनी बाहेर काढल्यानंतर एकत्र जमल्या होत्या. त्यांनी दुसऱ्या आगमनाच्या सिद्धांतामुळे त्यांचा द्वेष केला; अशा रीतीने त्या शेवटच्या दिवसांतील बहिष्कृतांचे प्रतीक ठरल्या.

“नामधारी” (म्हणजे केवळ नावापुरतेच), “ॲडव्हेंटिस्ट, यहूदाप्रमाणे, आमचा कॅथलिकांच्या स्वाधीन विश्वासघात करतील.” त्यांनी असे केले, कारण “शब्बाथमुळे” त्यांनी बहिष्कृतांचा “द्वेष केला.” नामधारी ॲडव्हेंटिस्ट सातव्या दिवसाचा शब्बाथ पाळण्याचा दावा करतात; म्हणून येथे ज्या शब्बाथाचा उल्लेख आहे तो हाच असू शकत नाही. ते बहिष्कृतांचा द्वेष करतात, कारण त्यांना माहीत आहे की मोशेच्या ‘सात वेळा’ या मूलभूत सत्याचे ते खंडन करू शकत नाहीत; आणि हेच विल्यम मिलर या व्यक्तीमधील एलियाच्या अल्फा समजुतीचे तत्त्व होते.

यहूदा हा सदुकी व फरीशी यांच्यापासून बनलेल्या सनहेद्रिनचे प्रतीक नाही; यहूदा हा बारा शिष्यांपैकी एक होता. तो त्या करारबद्ध वधूपैकी एक होता, जिच्याशी ख्रिस्त पेन्टेकोस्टच्या वेळी विवाह करणार होता. बहिष्कृतांवरील विश्वासघात यहूदाकडून, म्हणजे लाओदिकीया येथील सातव्या-दिवशी अॅडव्हेंटिस्ट मंडळीपासून, येतो. त्यांचे प्रतिनिधित्व अनेक प्रतीकांद्वारे केले जाते, जसे मलाखी तीनमध्ये कराराच्या दूताने नाकारलेले लेवी. त्या शुद्धीकरणाच्या वेळी लेवींना वेगळे केले जाते, आणि त्यांची संख्या २५ आहे, ते विश्वासू असोत वा अविश्वासू. लेवींना अर्पण म्हणून उंचावले जाण्यापूर्वी, पूर्वीच्या वर्षांप्रमाणे, आधीच शुद्ध केले जाते.

लेवी हे अर्पण आहेत, कारण ते महान अर्पण असलेल्या ख्रिस्ताच्या स्वभावाचे परिपूर्ण प्रतिबिंब दर्शवितात. जेव्हा ते पंचवीस लेवी अर्पण म्हणून उचलले जातात, तेव्हा येहेज्केल ८ मधील पंचवीस बनावट लेवी सूर्यापुढे वाकून नतमस्तक होत असतात.

यहूदा केवळ एका दुष्ट लेवीयाचे प्रतिनिधित्व करीत नाही, तर तो तीस वर्षे तयार करण्यात आलेला एक दुष्ट याजकही आहे, ज्याचे प्रतीक यहूदाला मिळालेल्या चांदीच्या तीस नाण्यांत दर्शविलेले आहे.

यूदाने फेकून दिलेली तीस रुपयांची चांदी, मलाखी तिसऱ्या अध्यायातील कराराच्या दूताने भेसळीची चांदी, म्हणजेच कचरा, बाहेर टाकणे (शुद्ध करणे) याचे प्रतीक आहे. ते दुष्ट याजकत्व कोरह, दाथान व अबीराम यांच्या बंडाने, तसेच 1888 मधील बंडखोरांनी, दर्शविले गेले होते. जेव्हा संयुक्त संस्थाने, म्हणजे पृथ्वी-पशू, आपले तोंड उघडते, तेव्हा ते दुष्ट याजकत्व गिळंकृत केले जाते. त्यानंतर रविवारच्या कायद्यापासून सुरू होणाऱ्या उत्तरकालीन वर्षावाच्या पूर्ण उंडारणाच्या काळात, अग्नी त्यांच्या अनुयायांचा नाश करतो.

ख्रिस्ताच्या दिवसांतील कुमारीजन्म हे एक चिन्ह असून, ते उत्तरकालीन दिवसांतील शहाण्या कुमारींच्या चिन्हाचे प्रतिनिधित्व करते. त्या कालखंडात महासभा, म्हणजे लाओदीकियाची सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट मंडळी, चिन्ह शोधतील; परंतु लाओदीकियास दिलेले एकमेव चिन्ह त्यांना पाहता येणार नाही. महान समुदायाकरिता, म्हणजे अकराव्या तासाचे कामकरी, चिन्ह असे आहे की रविवारी कायद्याच्या परीक्षेच्या काळात पुरुष आणि स्त्रिया सातव्या दिवसाचा सब्बाथ पाळताना दिसतात. पूर्वीच्या करारातील लोकांबरोबरच्या त्यांच्या वादात शेषजनांचे चिन्ह म्हणजे सातव्या वर्षाचा सब्बाथ होय; तो अॅडव्हेंटिझमच्या पायाभूत तत्त्वांचे प्रतिनिधित्व करतो, जे हबक्कूकच्या दोन्ही पवित्र पट्ट्यांच्या मध्यवर्ती स्तंभाप्रमाणे ओळखले गेले आहेत. लाओदीकियन अॅडव्हेंटिझमला दिलेले चिन्ह म्हणजे योनाचे चिन्ह होय, ज्याचा विचार ख्रिस्त आणि पेत्र यांच्यातील संवादात केला आहे.

महासभेसाठीचे चिन्ह, आणि म्हणूनच अॅडव्हेंटिझमचे चिन्ह, योनाचे चिन्ह आहे. शिमोन बार्योना हा कराराचा मनुष्य याचे प्रतीक म्हणून या उताऱ्यात आणला आहे, कारण त्याचे नाव बदलले जाणार आहे. अब्रामचे नाव कराराच्या वेळी बदलले गेले. शौलचे नाव पौल असे बदलले गेले. याकोबाचे नाव इस्राएल असे बदलले गेले. हे तीन साक्षीदार सिद्ध करतात की जेव्हा एखाद्या बायबलमधील व्यक्तीचे नाव बदलले जाते, तेव्हा तो कराराचा मनुष्य दर्शवितो, आणि म्हणून शेवटच्या करारातील लोकांचे, म्हणजे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचे, प्रतिरूप ठरतो. हे तीन साक्षीदार हेही सिद्ध करतात की कराराच्या मनुष्याचे नाव त्या व्यक्तीशी निगडित असलेल्या भविष्यसूचक प्रतीकवादाचे प्रतिनिधित्व करते ज्याचे नाव बदलले गेले आहे. शौल म्हणजे “निवडलेला,” कारण तो अन्यजातींकडे सुवार्ता नेण्यासाठी निवडला गेला होता. त्याचे नाव बदलून पौल करण्यात आले, ज्याचा अर्थ लहान असा होतो, कारण त्याने स्वतःच्या नजरेत स्वतःला प्रेषितांमध्ये सर्वांत लहान मानले, कारण त्याने देवाच्या मंडळीचा छळ केला होता. याकोब, म्हणजे कपटाने दुसऱ्याचा हक्क घेणारा, याचे नाव आणि अनुभव या दोन्हींत बदल होऊन तो विजयी ठरला, जसा इस्राएल या नावाचा अर्थ आहे. पेत्राचे नाव शिमोन होते, ज्याचा अर्थ ऐकणारा असा होतो; आणि बार्योना, म्हणजे योनाचा पुत्र.

पेत्र हा योना यांच्या शेवटच्या पिढीचे प्रतिनिधित्व करीत आहे, कारण तो योना याचा पुत्र होता. योना याचा अर्थ “कबूतर” असा आहे, आणि शिमोन तो आहे ज्याने कबूतराचा संदेश ऐकला; आणि शिमोन बारयोना याने येशूच्या अभिषेकाचा संदेश ऐकला होता, जेव्हा तो बाप्तिस्मा घेतला आणि येशू ख्रिस्त झाला, आणि पवित्र आत्मा कबूतराच्या रूपाने उतरला. योना यांचा संदेश हा कबूतराचा संदेश होता, जो त्याच्या बाप्तिस्म्यावेळी सामर्थ्याने झालेल्या येशूच्या अभिषेकाचे प्रतिनिधित्व करीत होता. योना यांचा संदेश असा दर्शविला गेला की योना तीन दिवस मोठ्या माशाच्या पोटात होता. ते तीन दिवस म्हणजे पासोवरपासून पहिल्या फळांच्या सणापर्यंतचे तीन दिवस होत, ज्यांचे प्रतिरूप ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्यात आणि योना मोठ्या माशाच्या पोटात असण्यात दिसते.

योनाचे चिन्ह म्हणजे ख्रिस्ताच्या त्याच्या बाप्तिस्म्यावेळी झालेल्या अभिषेकाचे चिन्ह होय, जे 9/11 रोजी प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायातील देवदूताच्या अवतरणाचे प्रतीकात्मक निदर्शन घडविते. 9/11 ने योनाच्या तीन दिवसांनी दर्शविल्याप्रमाणे तीन-टप्प्यांच्या परीक्षेची प्रक्रिया आरंभ केली. हे तीन टप्पे मिलराइट इतिहासातही चित्रित झालेले आहेत. 11 ऑगस्ट, 1840 हा पहिल्या देवदूताच्या परीक्षेचा टप्पा होता, 19 एप्रिल, 1844 हा दुसऱ्या देवदूताच्या परीक्षेचा टप्पा होता, आणि 22 ऑक्टोबर, 1844 ही तिसरी परीक्षा होती. हे तीन टप्पे 9/11, 18 जुलै, 2020 आणि रविवारीच्या कायद्याचे प्रतिनिधित्व करतात.

रविवाराच्या कायद्याच्या वेळी, योना माशाच्या तोंडातून ओकून बाहेर टाकला जातो, नेमके त्या ठिकाणी जिथे ख्रिस्त लाओदिकेला आपल्या तोंडातून ओकून टाकत आहे; आणि तेच ते ठिकाण आहे जिथे बालामाच्या गाढवीने आपले तोंड उघडून भाषण केले, तसेच जिथे योहान बाप्तिस्ताचा पिता जखऱ्या बोलला, आणि तेच ते ठिकाण आहे जिथे संयुक्त संस्थाने अजगराप्रमाणे बोलतात. त्यानंतर योना जगाला अंतिम इशारा देतो, २०२४ मध्ये मोशे व एलियाह यांच्यासह पुनरुत्थित झालेल्यांचे प्रतीक म्हणून. त्या आत्म्यांचा मृत्यू सदोम व इजिप्तच्या रस्त्यांवर झाला, आणि त्यानंतर त्यांचे पुनरुत्थान येज्केलाच्या पराक्रमी सैन्याप्रमाणे होते. त्यांच्या पुनरुत्थानाच्या वेळी ते योना-चिन्ह बनतात, कारण तो त्यांचा प्रतिनिधी आहे जे मेले आणि अंतिम संदेश निनवेहला देण्यासाठी पुन्हा उठवले गेले. महामाशाच्या पोटातला योना, सिंहांच्या गुहेतला दानिएल, आणि उकळत्या तेलाच्या भांड्यातला योहान हे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचे प्रतिनिधित्व करतात, ज्यांनी प्रतीकात्मक मृत्यू व पुनरुत्थान अनुभवले आहे. 9/11 वरील अभिषेकापासून येज्केलाच्या पराक्रमी सैन्याच्या पुनरुत्थानापर्यंतचा प्रवास हा ख्रिस्ताच्या आपल्या पुनरुत्थानासाठी झालेल्या बाप्तिस्म्याचे प्रतिनिधित्व करतो.

परमोच्च चमत्कार म्हणजे लाझरचा पुनरुत्थान होय.

ख्रिस्ताने लाजरास पुनरुत्थित करण्यापूर्वी विलंब केला, आणि लाजर हा केवळ “शिरोमणी चमत्कार” नव्हता, तर तो देवाच्या कार्यावरील “शिक्का”ही होता. या उताऱ्यात योनाचे चिन्ह हेच व्यभिचारी आणि दुष्ट पिढीसाठी एकमेव चिन्ह आहे. शिक्कामोर्तब करण्याच्या प्रक्रियेची वेळ अत्यंत विशिष्ट आहे, हे पाहणे महत्त्वाचे आहे. आपण ज्या उताऱ्याचा विचार करीत आहोत, ज्यात पेत्राचे नाव बदलले जाते, तो आपल्याला सांगतो की त्या क्षणापासून येशूने तो मृत्यूस दिला जाणार आहे हे प्रकट करण्यास आरंभ केला; तरीही शेवटच्या वचनात मत्तय नोंद करतो, “तेव्हा त्याने आपल्या शिष्यांना आज्ञा केली की, तो येशू ख्रिस्त आहे हे त्यांनी कोणालाही सांगू नये.” आणि मग अगदी पुढील वचनात तो नोंद करतो, “त्या वेळेपासून येशूने आपल्या शिष्यांना दाखवू लागला की, त्याने यरुशलेमास जावे, आणि वडील, मुख्य याजक व शास्त्री यांच्याकडून पुष्कळ दुःख सोसावे, आणि मारला जावा, आणि तिसऱ्या दिवशी पुन्हा उठविला जावा.”

हा उतारा येशू लोकांना तो कोण आहे असे वाटते, असे विचारत सुरू होतो; आणि त्यानंतर त्याने शिष्यांना तो कोण आहे असे त्यांना वाटते, असा पुढील प्रश्न विचारला.

पेत्र उत्तर देतो तेव्हा तो अशी ओळख करून देतो की येशू ख्रिस्त आहे आणि जिवंत देवाचा पुत्र आहे. “ख्रिस्त” हा शब्द हिब्रू शब्द “मशीहा” यासाठीचा ग्रीक शब्द आहे. येशू तो कोण आहे याविषयी प्रश्न उपस्थित करतो आणि शिष्यांना या सत्यापर्यंत नेतो की तो मशीहा आहे; परंतु लगेचच त्यांना तो असा आदेश देतो की त्यांनी हे कोणालाही सांगू नये. त्या वेळेपासून त्याने शिकवू लागले की मत्तयच्या शेवटच्या तीन अध्यायांतील तेवीस मार्गचिन्हे तो पूर्ण करील; परंतु ख्रिस्ताशी संबंधित सत्ये क्रमाक्रमाने, पायरीपायरीने उघड केली जाणे आवश्यक होते.

आपण पुढील लेखात या मसीही मार्गचिन्हांचा पुढे विचार करणार आहोत.