योएलचे पुस्तक आणि लाओदिकेयातील सातव्या-दिवसाची अ‍ॅडव्हेंटिस्ट मंडळी - क्रमांक आठवा

तो ज्ञान कोणास शिकवील? आणि सिद्धांत कोणास समजावून सांगेल? जे दुधापासून वेगळे केलेले आहेत, आणि स्तनांपासून दूर नेलेले आहेत, त्यांस.

कारण आज्ञेवर आज्ञा, आज्ञेवर आज्ञा; ओळीवर ओळ, ओळीवर ओळ; येथे थोडे, आणि तेथे थोडे असे असले पाहिजे. कारण तोतऱ्या ओठांनी आणि परक्या भाषेने तो या लोकांशी बोलेल. ज्यांना त्याने म्हटले, हेच ते विश्रांती आहे ज्यायोगे तुम्ही श्रांतांना विश्रांती देऊ शकता; आणि हेच ते ताजेतवानेपण आहे; तरीही त्यांनी ऐकले नाही.

परंतु परमेश्वराचे वचन त्यांच्यासाठी आज्ञेवर आज्ञा, आज्ञेवर आज्ञा; ओळीवर ओळ, ओळीवर ओळ; येथे थोडे, आणि तेथे थोडे, असे झाले; यासाठी की ते जाऊन मागे पडावेत, आणि मोडले जावेत, आणि सापळ्यात अडकावेत, आणि पकडले जावेत.

म्हणून, हे यरुशलेममधील या लोकांवर राज्य करणाऱ्या थट्टेखोर मनुष्यानो, परमेश्वराचे वचन ऐका. कारण तुम्ही म्हणालात, “आम्ही मृत्यूशी करार केला आहे, आणि अधोलोकाशी आम्ही समझोता केला आहे; जेव्हा ओसंडून वाहणारा प्रचंड दंड जाईल, तेव्हा तो आमच्यापर्यंत येणार नाही; कारण आम्ही असत्याला आपला आश्रय केला आहे, आणि फसवणुकीखाली आम्ही स्वतःला लपविले आहे.” म्हणून प्रभु परमेश्वर असे म्हणतो, “पाहा, मी सियोनमध्ये पायासाठी एक दगड ठेवतो, परखलेला दगड, मौल्यवान कोनशिला, भक्कम पाया; जो विश्वास ठेवतो तो घाई करणार नाही. न्यायही मी मोजपट्टीप्रमाणे लावीन, आणि नीतिमत्ता लंबकाप्रमाणे; आणि गारपीट असत्याच्या आश्रयाला झाडून टाकील, आणि पाणी लपण्याच्या जागेला वाहून नेईल. आणि मृत्यूशी केलेला तुमचा करार रद्द केला जाईल, आणि अधोलोकाशी केलेला तुमचा समझोता टिकणार नाही; जेव्हा ओसंडून वाहणारा प्रचंड दंड जाईल, तेव्हा तुम्ही त्याच्याखाली तुडवले जाल.” यशया 28:9–18.

हे मद्यपान करणाऱ्यांनो, जागे व्हा आणि रडा; आणि हे द्राक्षारस पिणाऱ्यांनो, सर्वांनी विलाप करा, नव्या द्राक्षारसामुळे; कारण तो तुमच्या तोंडापासून दूर करण्यात आला आहे. योएल 1:5.

अन्नार्पण आणि पेयार्पण परमेश्वराच्या घरातून तोडून काढले गेले आहे; याजक, म्हणजे परमेश्वराचे सेवक, शोक करीत आहेत. शेत उजाड झाले आहे, भूमी विलाप करीत आहे; कारण धान्य नष्ट झाले आहे; नवीन द्राक्षारस आटून गेला आहे, तेल क्षीण झाले आहे. हे शेतकऱ्यांनो, लज्जित व्हा; हे द्राक्षमळे सांभाळणाऱ्यांनो, आक्रोश करा, गहू आणि जव यांमुळे; कारण शेतातील पीक नष्ट झाले आहे. द्राक्षवेल सुकून गेली आहे, आणि अंजीराचे झाड क्षीण झाले आहे; डाळिंबाचे झाड, खजुराचे झाडही, आणि सफरचंदाचे झाड, अगदी शेतातील सर्व झाडे कोमेजून गेली आहेत; कारण मनुष्यपुत्रांपासून आनंद कोमेजून गेला आहे. हे याजकांनो, कंबर कसून विलाप करा; हे वेदीचे सेवकांनो, आक्रोश करा; या, माझ्या देवाचे सेवकांनो, गोणपाट परिधान करून रात्रभर पडा; कारण अन्नार्पण आणि पेयार्पण तुमच्या देवाच्या घरातून रोखून धरले गेले आहे. उपवास पवित्र ठरवा, गंभीर सभा बोलवा, वडीलजनांना आणि देशातील सर्व रहिवाशांना तुमचा देव परमेश्वर याच्या घरात एकत्र करा, आणि परमेश्वराकडे आक्रोश करा, अहो त्या दिवसाची हाय! कारण परमेश्वराचा दिवस जवळ आला आहे, आणि तो सर्वशक्तिमानाकडून येणाऱ्या संहाराप्रमाणे येईल. आपल्या डोळ्यांसमोर अन्न तोडून काढले गेले नाही काय? होय, आपल्या देवाच्या घरातून आनंद आणि हर्षही नाही काय? योएल 1:9–16.

तरीही मी तुम्हांला सत्य सांगतो: मी निघून जाणे तुमच्या हिताचे आहे; कारण मी निघून गेलो नाही तर तो सांत्वनकर्ता तुमच्याकडे येणार नाही; परंतु मी गेलो, तर मी त्याला तुमच्याकडे पाठवीन. आणि तो आल्यावर तो जगाला पापाविषयी, नीतिमत्त्वाविषयी आणि न्यायाविषयी दोषी ठरवील: पापाविषयी, कारण ते माझ्यावर विश्वास ठेवत नाहीत; नीतिमत्त्वाविषयी, कारण मी माझ्या पित्याकडे जातो, आणि तुम्ही मला पुन्हा पाहणार नाही; न्यायाविषयी, कारण या जगाचा अधिपती न्यायाधीन ठरला आहे. मला अजूनही तुम्हांला पुष्कळ गोष्टी सांगावयाच्या आहेत, पण त्या तुम्ही आता सहन करू शकत नाही. तथापि जेव्हा तो, म्हणजे सत्याचा आत्मा, येईल, तेव्हा तो तुम्हांला सर्व सत्यात मार्गदर्शन करील; कारण तो स्वतःहून बोलणार नाही; परंतु जे काही तो ऐकेल तेच तो बोलेल; आणि येणाऱ्या गोष्टी तो तुम्हांला कळवील. योहान 16:7–13.

आणि तुम्ही जाणाल की मी इस्राएलच्या मध्यभागी आहे, आणि मी परमेश्वर तुमचा देव आहे, आणि दुसरा कोणीही नाही; आणि माझी प्रजा कधीही लज्जित होणार नाही. योएल २:२७.

“पुष्कळ जण पूर्ववृष्टी स्वीकारण्यात मोठ्या प्रमाणात अपयशी ठरले आहेत. देवाने त्यांच्या उपयोगासाठी अशा रीतीने जे काही पुरविले आहे, त्यातील सर्व लाभ त्यांनी मिळविलेले नाहीत. त्यांना अपेक्षा आहे की ही उणीव उत्तरवृष्टीद्वारे भरून निघेल. जेव्हा कृपेची अत्यंत समृद्ध परिपूर्णता बहाल केली जाईल, तेव्हा ती स्वीकारण्यासाठी आपली अंतःकरणे उघडण्याचा त्यांचा हेतू आहे. ते एक भयंकर चूक करीत आहेत. देवाने आपल्या प्रकाश व ज्ञान देऊन मानवी अंतःकरणात जे कार्य आरंभिले आहे, ते निरंतर पुढे चालू राहिले पाहिजे. प्रत्येक व्यक्तीने स्वतःची गरज जाणली पाहिजे. प्रत्येक अपवित्रतेपासून अंतःकरण रिकामे केले गेले पाहिजे आणि आत्म्याच्या वासासाठी ते शुद्ध केले गेले पाहिजे. पापाची कबुली देऊन व त्याग करून, कळकळीच्या प्रार्थनेद्वारे आणि स्वतःला देवाला समर्पित करून, आरंभीच्या शिष्यांनी पेन्टेकोस्टच्या दिवशी पवित्र आत्म्याच्या ओतणासाठी स्वतःची तयारी केली होती. हेच कार्य, केवळ अधिक मोठ्या प्रमाणात, आता केले गेले पाहिजे. त्या वेळी मानवी साधनाने केवळ आशीर्वादाची याचना करावयाची होती आणि प्रभुने त्याच्याविषयीचे कार्य परिपूर्ण करावे म्हणून प्रतीक्षा करावयाची होती. कार्य आरंभ करणारा देवच आहे, आणि मनुष्याला येशू ख्रिस्तामध्ये परिपूर्ण करून तो आपले कार्य पूर्ण करील. परंतु पूर्ववृष्टीने दर्शविलेल्या कृपेची उपेक्षा अजिबात होता कामा नये. केवळ ज्यांना प्राप्त झालेल्या प्रकाशानुसार ते जगत आहेत, त्यांनाच अधिक प्रकाश प्राप्त होईल. आपण दररोज सक्रिय ख्रिस्ती सद्गुणांच्या प्रकटीकरणात प्रगती करीत नसलो, तर उत्तरवृष्टीतील पवित्र आत्म्याच्या प्रगटीकरणांना आपण ओळखू शकणार नाही. ती आपल्या सभोवतालच्या अंतःकरणांवर पडत असली, तरी आपण तिला न ओळखू, न स्वीकारू.” टेस्टिमनीज टू मिनिस्टर्स, 506, 507.

“आपण उत्तरवर्षावाची वाट पाहू नये. जो कोणी आपल्यावर पडणाऱ्या कृपेच्या दवबिंदूंना व सरींना ओळखील आणि आत्मसात करील, त्या सर्वांवर तो येत आहे. जेव्हा आपण प्रकाशाचे तुकडे गोळा करतो, जेव्हा आपण देवाच्या त्या निश्चित करुणांचे मोल जाणतो—जो आपल्याकडून त्याच्यावर विश्वास ठेविला जावा, हे आवडीने इच्छितो—तेव्हा प्रत्येक अभिवचन पूर्ण होईल. ‘कारण पृथ्वी जशी आपला कोंब उत्पन्न करते, आणि बागेत जे पेरले जाते ते जसे उगवून येते; तसे प्रभु परमेश्वर सर्व राष्ट्रांसमोर धर्म आणि स्तुती उगवून येऊ देईल.’ Isaiah 61:11. संपूर्ण पृथ्वी देवाच्या तेजाने परिपूर्ण होणार आहे.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

“मत्तय २५ मधील दहा कुमारिकांच्या दृष्टांतामध्येही अॅडव्हेंटिस्ट लोकांच्या अनुभवाचे चित्रण केले आहे.” The Great Controversy, 393.

“दहा कुमारिकांच्या दृष्टांताकडे माझे अनेकदा लक्ष वेधले जाते; त्यांपैकी पाच शहाण्या होत्या, आणि पाच मूर्ख. हा दृष्टांत अक्षरशः पूर्ण झाला आहे आणि होईल, कारण याचा या काळाशी विशेष संबंध आहे, आणि तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाप्रमाणेच तो पूर्ण झाला आहे आणि काळाच्या समाप्तीपर्यंत वर्तमान सत्य म्हणून राहील.” Review and Herald, August 19, 1890.

“एक जग दुष्टतेत, फसवणुकीत व भ्रमात, आणि मृत्यूच्या अगदी सावलीत पडलेले आहे,—झोपलेले, झोपलेले. त्यांना जागे करण्यासाठी कोण आत्म्याच्या वेदनेचा अनुभव करीत आहे? कोणता आवाज त्यांच्यापर्यंत पोहोचू शकतो? माझे मन भविष्याकडे नेले जाते, जेव्हा हा संकेत दिला जाईल, ‘पाहा, वर येत आहे; त्याला भेटण्यास बाहेर पडा.’ परंतु काहींनी आपल्या दिव्यांची पुनर्भरणासाठी तेल मिळविणे उशिरा केलेले असेल, आणि मग फार उशिरा त्यांना कळेल की तेलाने दर्शविलेला स्वभाव हस्तांतरित करता येत नाही. ते तेल म्हणजे ख्रिस्ताची धार्मिकता होय. ते स्वभावाचे प्रतिनिधित्व करते, आणि स्वभाव हस्तांतरित करता येत नाही. कोणताही मनुष्य दुसऱ्यासाठी ते प्राप्त करू शकत नाही. प्रत्येकाने स्वतःसाठी पापाच्या प्रत्येक डागापासून शुद्ध केलेला स्वभाव प्राप्त केला पाहिजे.” Bible Echo, May 4, 1896.

आणि असे होईल की, जो कोणी परमेश्वराच्या नावाचा धावा करील तो तारला जाईल; कारण परमेश्वराने सांगितल्याप्रमाणे, सियोन पर्वतावर व यरुशलेममध्ये सुटका असेल, आणि ज्यांना परमेश्वर बोलावील त्या उरलेल्या लोकांतही असेल. योएल 2:32.

“पुनरुत्थानाच्या दिवसाच्या दुपारच्या उत्तरार्धात, दोन शिष्य यरुशलेमपासून आठ मैलांवर असलेल्या एम्माऊस या लहानशा नगराकडे जात होते. या शिष्यांना ख्रिस्ताच्या कार्यात कोणतेही प्रमुख स्थान लाभले नव्हते, तरी ते त्याच्यावर मनःपूर्वक विश्वास ठेवणारे होते. ते वल्हांडण सण पाळण्यासाठी नगरात आले होते, आणि अलीकडे घडलेल्या घटनांमुळे ते अत्यंत संभ्रमित झाले होते. ख्रिस्ताचे शरीर कबरेतून हटविण्यात आल्याविषयी सकाळी आलेली वार्ता त्यांनी ऐकली होती, तसेच देवदूतांना पाहिलेल्या आणि येशूला भेटलेल्या स्त्रियांच्या अहवालाविषयीही त्यांनी ऐकले होते. आता ते ध्यान व प्रार्थना करण्यासाठी आपल्या घरी परतत होते. दुःखाने व्याकुळ होऊन, न्यायविचारणा आणि क्रूसवध यांतील प्रसंगांविषयी बोलत ते संध्याकाळचा आपला मार्गक्रमण करीत होते. यापूर्वी ते कधीही इतके पूर्णपणे निरुत्साहित झाले नव्हते. आशाहीन आणि विश्वासहीन अवस्थेत, ते क्रूसाच्या सावलीत चालत होते.”

“ते आपल्या प्रवासात फार पुढे गेले नव्हते, तोच एक अपरिचित मनुष्य त्यांना येऊन मिळाला; परंतु ते आपल्या शोक व निराशेत इतके मग्न होते की त्यांनी त्याच्याकडे नीट लक्ष दिले नाही. त्यांनी आपले संभाषण चालूच ठेवले, आपल्या अंतःकरणातील विचार व्यक्त करीत. ख्रिस्ताने दिलेल्या शिकवणींबद्दल ते तर्क-वितर्क करीत होते, ज्या त्यांना समजण्यास असमर्थ वाटत होत्या. जे प्रसंग घडून गेले होते त्यांविषयी ते बोलत असताना, येशू त्यांना सांत्वन करण्यास आतुर झाला. त्याने त्यांचा शोक पाहिला होता; त्यांच्या मनात हा विचार उत्पन्न करणाऱ्या परस्परविरोधी, गोंधळात टाकणाऱ्या कल्पना त्याला समजत होत्या—हा मनुष्य, ज्याने स्वतःला इतका अपमानित होऊ दिले, तोच ख्रिस्त असू शकतो काय? त्यांचा शोक आवरला जाईना, आणि ते रडू लागले. येशूला ठाऊक होते की त्यांची अंतःकरणे प्रेमाने त्याच्याशी बांधली गेली होती, आणि तो त्यांच्या अश्रू पुसून टाकण्यास, तसेच त्यांना आनंद व हर्षाने परिपूर्ण करण्यास आतुर होता. परंतु प्रथम त्याने त्यांना असे धडे दिले पाहिजेत, जे ते कधीही विसरणार नव्हते.”

“तो त्यांना म्हणाला, तुम्ही चालत असता एकमेकांशी कोणत्या गोष्टी बोलत आहात, आणि का खिन्न आहात? त्यांच्यापैकी क्लेओपास नावाच्या एकाने उत्तर देऊन त्याला म्हटले, तू यरुशलेममध्ये केवळ एक परका आहेस काय, आणि या दिवसांत तेथे जे काही घडले आहे ते तुला माहीत नाही काय?’ त्यांनी त्याला आपल्या स्वामीविषयी झालेल्या निराशेचे वर्णन केले, ‘जो देव आणि सर्व लोकांसमोर कर्मात व वचनात सामर्थ्यवान संदेष्टा होता;’ परंतु, ते म्हणाले, ‘मुख्य याजक आणि आमचे अधिपती यांनी त्याला मृत्युदंड ठरविण्यासाठी सोपविले, आणि त्याला क्रूसावर खिळले.’ अत्यंत निराश झालेल्या अंतःकरणाने आणि थरथरणाऱ्या ओठांनी त्यांनी पुढे जोडले, ‘आमची आशा होती की इस्राएलचा उद्धार करणारा तोच असेल; आणि या सर्वांशिवाय, या गोष्टी घडून आज तिसरा दिवस आहे.’”

“हे आश्चर्यकारक आहे की शिष्यांना ख्रिस्ताचे शब्द आठवले नाहीत, आणि घडून आलेल्या घटनांची त्याने पूर्वकथन केले होते हे त्यांनी ओळखले नाही! त्यांना हे उमगले नाही की त्याच्या प्रकटीकरणाचा शेवटचा भाग जसा पहिला भाग खरोखरच पूर्ण झाला, तसाच तितक्याच सत्यतेने पूर्ण होणार होता—की तिसऱ्या दिवशी तो पुन्हा उठेल. हाच तो भाग होता जो त्यांनी स्मरणात ठेवायला हवा होता. याजक आणि अधिपतींनी मात्र हे विसरले नाही. ‘तयारीच्या दिवसानंतरच्या दिवशी, मुख्य याजक आणि फरीशी पिलाताकडे एकत्र येऊन म्हणाले, महाराज, आम्हाला आठवते की त्या फसवणूक करणाऱ्याने, तो जिवंत असताना, असे म्हटले होते, तीन दिवसांनंतर मी पुन्हा उठेन.’ मत्तय 27:62, 63. पण शिष्यांना ही वचने आठवली नाहीत.”

“‘मग त्याने त्यांना म्हटले, अहो मूर्खांनो, आणि संदेष्ट्यांनी जे काही सांगितले आहे त्या सर्वांवर विश्वास ठेवण्यास अंतःकरणाने मंद असणाऱ्यांनो: ख्रिस्ताने या गोष्टी भोगून आपल्या गौरवात प्रवेश करणे आवश्यक नव्हते काय?’ हा अनोळखी मनुष्य कोण असावा, जो त्यांच्या आत्म्याच्या अगदी अंतरंगापर्यंत पोहोचून इतक्या गांभीर्याने, कोमलतेने, आणि सहानुभूतीने, तसेच इतक्या आशापूर्ण रीतीने बोलत होता, याचे शिष्यांना आश्चर्य वाटले. ख्रिस्ताच्या विश्वासघातानंतर प्रथमच, त्यांना आशा वाटू लागली. ते वारंवार आपल्या त्या सोबत्याकडे एकाग्रतेने पाहत, आणि असे विचार करत की त्याचे शब्द अगदी तेच शब्द होते, जे ख्रिस्ताने उच्चारले असते. ते विस्मयाने भरून गेले, आणि त्यांच्या अंतःकरणात आनंदमय अपेक्षेने स्पंदन होऊ लागले.

“मोशेपासून, म्हणजे बायबलच्या इतिहासाच्या अगदी अल्फापासून आरंभ करून, ख्रिस्ताने सर्व शास्त्रांमध्ये स्वतःविषयीच्या गोष्टी त्यांना उलगडून सांगितल्या. जर त्याने प्रथम स्वतःला त्यांना प्रकट केले असते, तर त्यांची अंतःकरणे संतुष्ट झाली असती. त्यांच्या आनंदाच्या परिपूर्णतेत त्यांना आणखी कशाचीही भूक राहिली नसती. परंतु जुन्या करारातील प्रतिरूपे आणि भविष्यवाण्यांनी त्याच्याविषयी दिलेली साक्ष त्यांनी समजून घेणे आवश्यक होते. त्यांच्यावरच त्यांचा विश्वास स्थापन झाला पाहिजे होता. त्यांना खात्री पटविण्यासाठी ख्रिस्ताने कोणतेही चमत्कार केले नाहीत, परंतु शास्त्रे स्पष्ट करणे हेच त्याचे पहिले कार्य होते. त्यांनी त्याच्या मृत्यूकडे आपल्या सर्व आशांच्या विनाशाप्रमाणे पाहिले होते. आता त्याने संदेष्ट्यांच्या लेखांतून दाखवून दिले की हाच त्यांच्या विश्वासासाठी सर्वांत सामर्थ्यशाली पुरावा होता.”

“या शिष्यांना शिकविताना, येशूने आपल्या कार्याविषयी साक्ष देणारा म्हणून जुन्या कराराचे महत्त्व दर्शविले. आता पुष्कळ जण जे स्वतःला ख्रिस्ती म्हणवितात ते जुना करार टाकून देतात, आणि तो आता कोणत्याही उपयोगाचा राहिलेला नाही, असा दावा करतात. परंतु ख्रिस्ताची शिकवण अशी नाही. त्याने त्याला इतके उच्च मूल्य दिले की एका प्रसंगी त्याने म्हटले, ‘जर ते मोशे व संदेष्ट्यांचे ऐकत नसतील, तर जरी कोणी मेलेल्यांतून उठला तरी ते पटवून घेणार नाहीत.’ लूक 16:31.”

“आदमाच्या दिवसांपासून काळाच्या शेवटच्या दृश्यांपर्यंत कुलपितर आणि संदेष्ट्यांद्वारे बोलणारा तो ख्रिस्ताचाच स्वर आहे. जुना करारात तारणारा नव्या कराराइतकाच स्पष्टपणे प्रकट झाला आहे. संदेष्ट्यांच्या भूतकाळातील प्रकाशच ख्रिस्ताचे जीवन आणि नव्या करारातील शिक्षणे स्पष्टता व सौंदर्याने उभे करतो. ख्रिस्ताचे चमत्कार त्याच्या देवत्वाचा पुरावा आहेत; परंतु तो जगाचा उद्धारकर्ता आहे याचा अधिक सामर्थ्यशाली पुरावा जुना करारातील भविष्यवाण्यांची नवा कराराच्या इतिहासाशी तुलना केल्यावर आढळतो.”

“भविष्यवाणीच्या आधारे विचार करून, ख्रिस्ताने आपल्या शिष्यांना तो मानवस्वरूपात काय असणार आहे याची योग्य कल्पना दिली. मनुष्यांच्या इच्छांनुसार सिंहासनावर आरूढ होऊन राजसत्ताधारी सामर्थ्य धारण करणारा मशीहा अशी त्यांची जी अपेक्षा होती, ती दिशाभूल करणारी ठरली होती. त्यामुळे तो सर्वोच्च स्थानावरून अवतरून ज्या नीचतम स्थानावर येणार होता, त्याचे योग्य आकलन होण्यास अडथळा निर्माण झाला असता. ख्रिस्ताची इच्छा होती की, त्याच्या शिष्यांच्या कल्पना प्रत्येक बाबतीत शुद्ध व सत्य असाव्यात. त्याच्यासाठी नेमून दिलेल्या दुःखाच्या पात्राविषयी त्यांनी शक्य तितके समजून घेतले पाहिजे. त्याने त्यांना दाखवून दिले की, जो भयंकर संघर्ष ते अद्याप समजू शकत नव्हते, तो जगाच्या पायाभरणीपूर्वी करण्यात आलेल्या कराराची परिपूर्ती होती. ख्रिस्ताने मरण पावलेच पाहिजे, जसे नियमशास्त्राचा प्रत्येक उल्लंघन करणारा मनुष्य, जर तो पापातच टिकून राहिला, तर त्याला मरण पावलेच पाहिजे. हे सर्व घडणार होते; परंतु त्याचा शेवट पराभवाने नव्हे, तर गौरवशाली, सार्वकालिक विजयाने होणार होता. येशूने त्यांना सांगितले की, जगाला पापापासून वाचविण्यासाठी प्रत्येक प्रयत्न केला गेला पाहिजे. त्याचे अनुयायी त्याने जसे जीवन जगले तसेच जगले पाहिजे, आणि त्याने जसे कार्य केले तसेच तीव्र, चिकाटीच्या प्रयत्नाने कार्य केले पाहिजे.”

“अशा रीतीने ख्रिस्ताने आपल्या शिष्यांशी संवाद साधला, त्यांच्या मनांची उकल केली, म्हणजे त्यांना शास्त्रवचने समजावीत. शिष्य थकलेले होते, तरीही संभाषणात खंड पडला नाही. जीवन व आश्वासनाची वचने तारणहाराच्या ओठांतून झरत होती. परंतु तरीही त्यांच्या डोळ्यांवर पडदा होता. त्याने त्यांना यरुशलेमच्या नाशाविषयी सांगितले तेव्हा, त्यांनी त्या विनाशनिश्चित नगराकडे अश्रुपूर्ण नेत्रांनी पाहिले. पण त्यांच्या प्रवासातील सोबती कोण आहे, याची त्यांना अद्याप किंचितही शंका आली नव्हती. त्यांच्या संभाषणाचा विषय त्यांच्या बाजूने चालत आहे, असे त्यांना वाटले नाही; कारण ख्रिस्ताने स्वतःविषयी जणू तो दुसराच कोणी व्यक्ती आहे अशा रीतीने उल्लेख केला. त्यांना वाटले की, तो महान सणास उपस्थित असलेल्यांपैकी एक आहे, आणि आता आपल्या घरी परतत आहे. तो जसा ते उग्र दगडांवरून सावधपणे चालत होते, तसाच त्यांच्या बरोबर चालत होता, आणि अधूनमधून त्यांच्या सोबत थोड्या विश्रांतीसाठी थांबत होता. अशा प्रकारे ते डोंगराळ रस्त्याने पुढे जात राहिले, आणि जो लवकरच देवाच्या उजव्या हाताशी आपले स्थान घेणार होता, आणि जो म्हणू शकत होता, ‘स्वर्गात व पृथ्वीवर सर्व अधिकार मला देण्यात आला आहे,’ तो त्यांच्या शेजारी चालत होता. मत्तय 28:18.”

“प्रवासादरम्यान सूर्य अस्ताला गेला होता, आणि प्रवासी आपल्या विश्रांतीच्या ठिकाणी पोहोचण्यापूर्वीच शेतांतील मजुरांनी आपले काम सोडले होते. शिष्य आपल्या निवासात प्रवेश करणार इतक्यात, तो अनोळखी मनुष्य जणू आपला प्रवास पुढे चालू ठेवणार आहे असे भासले. परंतु शिष्यांना त्याच्याकडे एक विशेष ओढ वाटली. त्यांच्या आत्म्यांना त्याच्याकडून अधिक ऐकण्याची भूक लागली होती. ‘आमच्याबरोबर राहा,’ ते म्हणाले. त्याने जणू ते आमंत्रण स्वीकारले नाही असे दिसले, परंतु त्यांनी त्याच्यावर आग्रह धरला आणि विनवू लागले, ‘संध्याकाळ होत आली आहे, आणि दिवस फार पुढे सरकला आहे.’ ख्रिस्ताने त्या विनंतीला मान दिला आणि ‘त्यांच्याबरोबर राहण्यासाठी आत गेला.’”

“जर त्या शिष्यांनी आपले आमंत्रण आग्रहपूर्वक केले नसते, तर त्यांना हे कळलेच नसते की त्यांचा प्रवासातील सहचारी पुनरुत्थित प्रभु होता. ख्रिस्त आपली संगत कोणावरही कधी लादत नाही. ज्यांना त्याची गरज आहे त्यांच्याविषयी तो विशेष काळजी घेतो. तो आनंदाने अत्यंत नम्र घरात प्रवेश करील, आणि अत्यंत दीन हृदयाला आनंदित करील. परंतु जर मनुष्य स्वर्गीय अतिथीची आठवण ठेवण्याइतकेही उदासीन असतील, किंवा त्याला आपल्याजवळ थांबण्याची विनंती करीत नसतील, तर तो पुढे निघून जातो. अशा रीतीने अनेकांना मोठी हानी होते. मार्गात तो त्यांच्याबरोबर चालत असतानाही, त्या शिष्यांना जसा ख्रिस्त ओळखता आला नाही, तसाच ख्रिस्त त्यांनाही कळत नाही.”

भाकरीच्या साध्या सायंकालीन भोजनाची तयारी लवकरच होते. ते त्या पाहुण्यासमोर ठेवले जाते, ज्याने मेजाच्या अग्रस्थानी आपले आसन घेतले आहे. आता तो अन्नावर आशीर्वाद देण्यासाठी आपले हात पुढे करतो. शिष्य आश्चर्याने मागे सरकतात. त्यांचा सहप्रवासी आपले हात अगदी त्याच प्रकारे पसरवितो, जसा त्यांचा स्वामी पूर्वी करीत असे. ते पुन्हा पाहतात, आणि पाहा, त्याच्या हातांत खिळ्यांच्या खुणा त्यांना दिसतात. दोघेही तत्क्षणी उद्गारतात, हे प्रभु येशूच आहेत! तो मृतांतून उठला आहे!

“ते उठून त्याच्या पायांवर स्वतःला लोटून देऊन त्याची उपासना करण्यास जातात; पण तो त्यांच्या दृष्टीआड झाला आहे. ज्या स्थानी त्या एकाचा वास होता, ज्याचे शरीर अलीकडेच कबरीत पडून होते, त्या स्थानी ते पाहतात आणि एकमेकांस म्हणतात, ‘तो वाटेत आमच्याशी बोलत असताना, आणि शास्त्रलेख आमच्यासाठी उघडून सांगत असताना, आमचे हृदय आमच्यामध्ये प्रज्वलित होत नव्हते काय?’”

“परंतु ही महान वार्ता सांगावयाची असल्यामुळे ते बसून बोलत राहू शकत नाहीत. त्यांचा थकवा आणि भूक नाहीशी झाली आहे. ते आपले अन्न न चाखताच सोडून देतात, आणि आनंदाने परिपूर्ण होऊन ते ज्या त्याच मार्गाने आले होते त्याच मार्गाने तत्क्षणी पुन्हा निघतात, नगरातील शिष्यांना ही वार्ता कळविण्यासाठी घाई करीत. काही ठिकाणी तो रस्ता सुरक्षित नाही, तरी ते उभ्या चढावांवरून चढतात, गुळगुळीत खडकांवर घसरत पुढे जातात. त्यांना दिसत नाही, त्यांना माहीतही नाही, की ज्याने त्यांच्याबरोबर तो मार्ग प्रवास केला आहे त्याच्याच संरक्षणाखाली ते आहेत. यात्रेकरूंची काठी हातात घेऊन ते पुढे चालत राहतात, ज्या वेगाने जाण्याचे धाडस त्यांना होते त्याहून अधिक वेगाने जाण्याची इच्छा बाळगून. ते आपली वाट चुकतात, पण पुन्हा ती शोधून काढतात. कधी धावत, कधी अडखळत, ते पुढे सरकत राहतात; त्यांचा अदृश्य सोबती संपूर्ण मार्गभर त्यांच्या अगदी जवळ आहे.”

“रात्र अंधारी आहे, परंतु धार्मिकतेचा सूर्य त्यांच्यावर प्रकाशत आहे. त्यांची अंतःकरणे आनंदाने उचंबळून येत आहेत. ते जणू एखाद्या नव्या जगात असल्याप्रमाणे भासत आहेत. ख्रिस्त हा जिवंत तारणारा आहे. आता ते त्याच्यावर मृत म्हणून शोक करीत नाहीत. ख्रिस्त उठला आहे—पुन्हा पुन्हा ते हाच उच्चार करीत आहेत. हाच तो संदेश आहे जो ते शोकाकुल लोकांकडे घेऊन जात आहेत. एम्माउसकडे जाताना झालेल्या प्रवासाची अद्भुत कथा त्यांनी त्यांना सांगितली पाहिजे. मार्गात त्यांच्याशी कोण येऊन सामील झाला, हे त्यांनी सांगितले पाहिजे. ते जगाला कधीही देण्यात आलेला सर्वांत महान संदेश वाहून नेत आहेत, आनंदवार्तेचा असा संदेश, ज्यावर मानवकुलाच्या वर्तमानकाळातील व अनंतकाळातील आशा अवलंबून आहेत.” The Desire of Ages, 795–801.