पानियम - क्रमांक वीस

दहा ते सोळा या वचने पूर्ण करणाऱ्या इतिहासाच्या पायोनियर अनुप्रयोगाने असे ओळखले की दर्शन स्थापन करणारा रोम इ.स.पू. २०० या वर्षी, म्हणजेच पॅनियमच्या युद्धाच्या त्याच वर्षी, आला; आणि मी असे सुचवीत आहे की २०२५ मध्ये ट्रम्प आणि पोप लिओ यांच्या पदग्रहणासह रोम आला आणि त्याने दर्शन स्थापन केले. २०२५ हे असे एकमेव वर्ष दर्शविते की ज्यात पोप आणि राष्ट्राध्यक्ष या दोघांचेही पदग्रहण त्याच वर्षी झाले. २०२५ मध्ये पाहण्यास इच्छुक असलेल्या सर्वांसमोर त्या पशूला आणि त्याच्या प्रतिमेला उंचावण्यात आले. पायोनियरांप्रमाणे नव्हे, तर मी या वचनांची सुरुवातीस पूर्तता करणारा इतिहास नव्हे, तर वचनांतील अनुक्रम लागू करीत आहे. मी त्या इतिहासाशी सहमत आहे, परंतु वचनांची चौकट परिभाषित करण्यासाठी इतिहासाचा उपयोग करण्याऐवजी, इतिहासासाठीची चौकट म्हणून वचनांतील एका अनुक्रमाचा आधार घेत आहे. माझा आग्रह असा आहे की हे दोन्ही दृष्टिकोण अचूक आहेत.

मी मक्कबींच्या वंशरेखेचा अशाच प्रकारे उपयोग करतो. इ.स.पू. १६७ मध्ये झालेला मक्कबी उठाव हा इ.स.पू. २०० मधील पॅनियमच्या लढाईनंतर बराच उशिरा, आणि इ.स.पू. ६३ मध्ये पोम्पेयीने यरुशलेम जिंकण्यापूर्वी बराच आधी घडला. जी वंशरेखा सोळाव्या वचनापासून इ.स.पू. ६३ मध्ये सेनापती पोम्पेयीने यरुशलेम जिंकण्याने सुरू होते, आणि येशूला क्रूसावर खिळण्यात आले त्या वेळी राज्य करणाऱ्या कैसर तिबेरियापर्यंत पुढे चालू राहते. क्रूस आणि तिबेरिय यांचे प्रतिनिधित्व अकराव्या अध्यायातील बाविसाव्या वचनात केलेले आहे.

सोळाव्या वचनातील इ.स.पूर्व ६३ मध्ये जनरल पाँपेईने यरुशलेम जिंकणे, आणि बावीसाव्या वचनातील इ.स. ३१ मधील क्रूस, हे अशा भविष्यवाणीच्या रेषेचे प्रतिनिधित्व करतात जी रविवारच्या कायद्याच्या एका प्रतीकापासून सुरू होते आणि रविवारच्या कायद्याच्या एका प्रतीकावर समाप्त होते. तेवीसावे वचन हा या उताऱ्यातील एक विराम आहे; त्यामुळे सोळाव्या वचनात सुरू झालेल्या भविष्यवाणीच्या रेषेचा शेवट बावीसावे वचन असल्याचे ते चिन्हित करते. बावीसाव्या वचनातील रेषेचा हा स्पष्ट शेवट, आणि त्याचबरोबर बावीसावे वचन हे सोळाव्या वचनात दर्शविलेल्या त्याच मार्गचिन्हाचे प्रतीक आहे, ही वस्तुस्थिती मिळून, सोळाव्या ते बावीसाव्या वचने ही एक स्वतंत्र भविष्यवाणीची रेषा दर्शवितात, यासाठी अल्फा आणि ओमेगा साक्ष पुरविते.

यात हेही जोडा की पंधरावा व सोळावा पद सेल्यूसिड राज्यापासून रोमन सत्तेकडे होणारा संक्रमण दर्शवितात; आणि तुम्ही पाहता की पंधराव्या पदातील सेल्यूसिडांपासून सोळाव्या पदातील रोमनांपर्यंत सलगतेत खंड आहे, आणि सोळाव्या ते बाविसाव्या पदांपर्यंतची ओळ स्पष्टपणे एक स्वतंत्र भविष्यसूचक ओळ म्हणून वेगळी ठरते. सोळावे पद यहूदियावर प्रभुत्व गाजविणाऱ्या पुढील सत्तेची ओळख करून देते; अशा रीतीने ते भविष्यसूचक इतिहासातील संक्रमण चिन्हांकित करते, जसे ते तेविसाव्या पदाबाबतही आहे. ही ओळ रविवारच्या कायद्याच्या प्रतीकाने सुरू होते आणि समाप्तही होते, आणि ही ओळ अकराव्या अध्यायातील बाविसाव्या पदात समाप्त होते.

सोळाव्या वचनात रविवारच्या कायद्याचे प्रतिनिधित्व केले आहे, तसेच बाविसाव्या वचनातही—या वस्तुस्थितीमुळे ही दोन वचने एकमेकांशी अनुरूप रीतीने जुळविली गेली पाहिजेत. उरियाह स्मिथ तेविसाव्या वचनावर भाष्य करतात आणि ते मागील वचनांच्या इतिहासात आणखी मागे आरंभ झालेल्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व का करते हे स्पष्ट करतात; बाविसाव्या वचनातील क्रूसानंतर त्वरित येणाऱ्या इतिहासाचे ते प्रतिनिधित्व करत नाही.

फक्त बावीसाव्या पदातील क्रूसच अशी रेषा समाप्त करत नाही की ज्याच्या सुरुवातीसुद्धा तोच चिन्ह आहे, तर पुढील पद क्रूसापूर्वीच्या इतिहासाकडे परत जाते—पानियमनंतर साधारण तीस वर्षांनी आणि रोमने यरुशलेम जिंकण्यापूर्वी साधारण शंभर वर्षांनी. येथे स्मिथ ज्याला 161 BC असे ओळखतो त्या यहूद्यांच्या संघाच्या मार्गचिन्हाला इतर पायोनियर्स 158 BC असे ओळखतात. येथे मी ज्यावर लक्ष केंद्रित करीत आहे तो मुद्दा इतकासा तारीख नसून, सोळाव्या ते बावीसाव्या पदांपर्यंतची पदे भविष्यवाणीतील इतिहासाची अशी एक रेषा दर्शवितात की रविवारीचा कायदा हा त्या रेषेचा अल्फा आणि ओमेगा दोन्ही आहे. आणि मग, सोळाव्या ते बावीसाव्या पदांतील रेषा एकदा मांडली गेल्यावर, तेवीसावे पद सोळाव्या ते बावीसाव्या पदांच्या रेषेमधील इतिहासाची पुनरुक्ती करते व त्याचा विस्तार करते. तेवीसाव्या पदाने दर्शविलेली इतिहासाची भविष्यसूचक रेषा म्हणजे मक्कब्यांचा इतिहास होय, आणि मक्कब्यांचा इतिहास हा संयुक्त संस्थानांच्या इतिहासाशी परिपूर्ण समांतर आहे.

मकाबी हे अँटिओकस एपिफेनेसच्या राज्यकाळात सुरू झालेल्या सेल्यूसिड राज्याविरुद्धच्या बंडाचे प्रतिनिधित्व करतात. हे बंड उत्तर दिशेच्या सेल्यूसिड राज्याविरुद्ध होते, आणि त्याचा परिणाम अशा विजयात झाला की ज्यामुळे त्या कालखंडातील दोन यहूदी वंशसत्तांपैकी एक उदयास आली; आणि त्या कालखंडाचा शेवट अखेरीस इ.स. 70 मध्ये यरुशलेमच्या विनाशात झाला. पहिली वंशसत्ता हस्मोनी होती आणि दुसरी हेरोदी होती. उत्तर दिशेच्या सेल्यूसिड राज्यातून मुक्तता मिळाल्यानंतर हेरोदी वंशसत्ता ही दुसरे यहूदी शासन होते. तिचा रोमन व्यवस्थेशी थेट संबंध होता, तर यापूर्वीची हस्मोनी वंशसत्ता मूलतः यहूदी होती. हस्मोनी वंशसत्तेची सुरुवात इ.स.पू. 141 मध्ये झाली, आणि इ.स.पू. 37 मध्ये हेरोदी वंशसत्तेची सुरुवात झाली व ती इ.स. 70 पर्यंत टिकली.

राजवंश यहूदियाच्या शासनव्यवस्थेचे प्रतिनिधित्व करतात, म्हणजेच त्या प्राचीन व शब्दशः गौरवशाली देशाचे. मक्काबी उठाव इ.स.पू. १६७ ते १६० या कालावधीत झाला. इ.स.पू. १६४ मध्ये मक्काब्यांनी अँटिओकस एपिफेनेस याला यरुशलेममधून हुसकावून लावले आणि अँटिओकसने मंदिर अपवित्र केल्यानंतर ते शुद्ध करून पुन्हा समर्पित केले; परंतु उत्तरेकडील सेल्यूसिड सत्ता पूर्णपणे पराभूत होऊन हस्मोनी राजवंशाची सुरुवात झाली ती इ.स.पू. १४१ मध्येच.

हेरोदीय राजवंश ही या रेषेची एक किल्ली आहे, कारण येशूच्या जन्माच्या वेळी बालकांची हत्या करण्याची आज्ञा देणारा हेरोद महान हाच होता, आणि येशू मरण पावला तेव्हा त्याचा पुत्र राज्य करीत होता. हेरोद महान हा पिता होता, आणि तो यहूदियावरचा राजा होता; परंतु त्याचा पुत्र केवळ एक टेट्रार्क होता, म्हणजेच तो राज्याच्या चतुर्थांश भागावर राज्य करणारा शासक होता—राजापेक्षा राज्यपालासारखा. म्हणूनच त्याच्याकडे ती सत्ता नव्हती, ज्यामुळे ख्रिस्ताला क्रूसावर खिळण्यासाठी त्याला पिलाताशी संबंध जोडावा लागला. येशूचा जन्म हा त्याच्या भविष्यवाणीच्या रेषेत भविष्यसूचक “अंतकाळ” होता, आणि त्याचा मृत्यू रविवारच्या कायद्याचे प्रतिनिधित्व करतो. पहिला हेरोद १९८९ चे प्रतिनिधित्व करतो, आणि शेवटचा हेरोद रविवारचा कायदा आहे. पिता हेरोदापासून पुत्र हेरोदापर्यंतची ही ख्रिस्ताची भविष्यसूचक रेषा आहे.

मक्कबींची वंशपरंपरा एका उत्तरेकडील राजाविरुद्धच्या विजयी बंडाने आरंभ होते; त्या राजाने यहुद्यांवर त्याच्या ग्रीक प्रथा, संस्कृती तसेच ग्रीक धर्म लादला होता. हसमोनी वंशाचा आरंभ 1798 चे प्रतिनिधित्व करीत होता. असे का, असा तुम्ही विचाराल? जर एखाद्या वंशाचा आरंभ भविष्यवाणीतील “अंतकाळात” होत असेल, जसा ख्रिस्ताच्या जन्मकाळी हेरोदियन वंशाचा झाला, तर दुसऱ्या वंशाचाही आरंभ भविष्यसूचक अनिवार्यतेने तसाच असणे आवश्यक आहे. जेव्हा आपण ख्रिस्ताचा जन्म “अंतकाळ” म्हणून लागू करतो, तेव्हा हे दोन्ही वंश अंतकाळापासूनच आरंभ होतात; परंतु मूर्ख लोक अंतकाळाशी संबंधित उन्मुद्रित प्रकाश कधीच पाहत नाहीत.

ख्रिस्ताच्या जन्माची ओळख “अंतकाळ” म्हणून करून, आणि म्हणूनच उत्तरकाळातील वर्तमान सत्याच्या संदर्भात मक्कब्यांची वंशरेषा आणण्याची किल्ली म्हणून त्यास मान्य करून, ख्रिस्तालाच त्या उताऱ्याचा अगदी केंद्रबिंदू ठरविण्यात येते; आणि हेदेखील या अनुप्रयोगाची वैधता सिद्ध करणारा पुरावा आहे.

मक्कबींची वंशपरंपरा आध्यात्मिक गौरवशाली देशाचे दृष्टांतात्मक चित्रण करते, आणि हे चित्रण अशा कालखंडात सुरू होते की ज्यामध्ये त्या गौरवशाली देशातील नागरिक उत्तर दिशेच्या राजाच्या राजकीय व धार्मिक प्रभुत्वापासून विभक्त होतात. हस्मोनी वंशाकडे नेणारा मक्कबी उठाव 1776 चे प्रतिनिधित्व करतो, आणि मक्कबींनी साध्य केलेला उत्तर दिशेच्या राजाविरुद्धचा उठाव क्रांतिकारक युद्धाचे प्रतिनिधित्व करीत होता. 1776 ते 1798 ही बावीस वर्षे त्या मक्कबी बंडाचे प्रतिनिधित्व करतात ज्यामुळे अंतकाळी 1798 मध्ये हस्मोनी वंश उदयास आला, आणि तो 1989 मधील अंतकाळी हेरोदियन वंश सुरू होईपर्यंत चालू राहिला. हेरोदियन वंश इ.स. 70 मध्ये यरुशलेमच्या विनाशापर्यंत चालू राहिला.

या इतिहासरेषेत ओळखण्यास महत्त्वाची गोष्ट द्विविध आहे; ही प्राचीन गौरवशाली देशाची एक प्रतिमा आहे, जी आधुनिक गौरवशाली देशाचे प्रतिरूप ठरते, आणि तिची सुरुवात अशा एका इतिहासरेषेत होते जी सोळाव्या वचनापासून आरंभ होते, जिथे रोम पहिल्यांदाच त्या गौरवशाली देशावर विजय मिळवितो, आणि अशा रीतीने त्या रेषेचा मुख्य विषय ओळखून देतो. सोळाव्या वचनापासून ते बाविसाव्या वचनापर्यंतची रेषा गौरवशाली देशाचे प्रतिनिधित्व करते, आणि तिचा संदर्भ लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याशी संबंधित आहे. ही रेषा उपासकांच्या त्या दोन वर्गांचेही प्रतिनिधित्व करते, जे दोन्ही राजवंशीय शासनव्यवस्थांवर प्रभाव टाकतात. सदुकी संख्या कमी असले तरी, दोन्ही राजवंशीय कालखंडांत त्यांनी सामान्यतः यहूदी धार्मिक आणि राजकीय व्यवस्थांवर नियंत्रण ठेवले. धार्मिक व्यवस्था याजकवर्गाद्वारे चालविली जात होती, आणि त्या याजकवर्गावरही सदुकी व फरीशी या दोघांचा प्रभाव होता. हस्मोनी व हेरोदी ही दोन्ही शासनव्यवस्था फरीशी आणि सदुकी यांच्या प्रभावाखाली होत्या, आणि हे दोन्ही राजवंश 1798 पासून रविवारच्या कायद्यापर्यंतच्या संयुक्त संस्थानांच्या शासनाचे प्रतिनिधित्व करतात.

फरीशी आणि सदुकी हे गुलामगिरीच्या प्रश्नावरील आपल्या भूमिकेमुळे परस्पर भिन्न ठरणाऱ्या राजकीय प्रवृत्तींच्या दोन पक्षांचे प्रतिनिधित्व करतात. डेमोक्रॅट्स हे गुलामगिरीसमर्थक आहेत आणि रिपब्लिकन्स हे गुलामगिरीविरोधी आहेत; आणि हे दोघे मिळून अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांच्या घटनात्मक शासनाच्या राजकीय यंत्रणेशी परस्परक्रिया करतात. ते शासन म्हणजे प्रकटीकरण तेरावा मधील पृथ्वीवरील पशू होय, आणि त्या पृथ्वीवरील पशूचा बाह्य इतिहास त्याच्या रिपब्लिकन शिंगाद्वारे दर्शविला जातो. अंतर्गत इतिहास प्रोटेस्टंट शिंगाद्वारे दर्शविला जातो. त्या पशूवर शिंगे वेगवेगळी आहेत, कारण तो पशू म्हणजे अशी घटना आहे जी राज्याचे शिंग आणि चर्चचे शिंग यांना विभक्त करते; परंतु इतिहासभर ती एकत्रच पुढे सरकतात. रिपब्लिकन शिंगाला गुलामगिरीच्या समर्थनार्थ किंवा विरोधार्थ असे दोन प्रभाव आहेत. प्रोटेस्टंट शिंगाला सातव्या दिवसाच्या शब्बाथाच्या समर्थनार्थ किंवा सूर्याच्या पहिल्या दिवसाच्या समर्थनार्थ असे दोन प्रभाव आहेत.

पानियमच्या युद्धानंतर साधारण तीस वर्षांनी मक्कबी लोक बायबलमधील भविष्यवाणीतील सहाव्या राज्याच्या रूपाने संयुक्त संस्थानांच्या इतिहासाची खूण करतात. त्यानंतर साधारण शंभर वर्षांनी, यरुशलेम जिंकले जाते तेव्हा सोळावे वचन पूर्ण होते, जे क्रूसाचे प्रतिरूप ठरते. यहूदिया हा त्या तीन अडथळ्यांपैकी दुसरा अडथळा आहे, ज्यांना रोम जगावर नियंत्रण मिळविताना वश करतो. जनरल पॉम्पेईने इ.स.पू. 65 मध्ये सीरिया जिंकले, आणि त्यानंतर इ.स.पू. 63 मध्ये यहूदा जिंकला. ऑगस्टस कैसरने इ.स.पू. 31 मध्ये अ‍ॅक्टीयमच्या युद्धात तिसरा अडथळा जिंकला. हा इतिहास सोळाव्या ते बाविसाव्या वचनांच्या ओळीत दर्शविला आहे.

क्रूसाच्या काळापर्यंत मक्काबी इतिहास जवळजवळ दोनशे वर्षे चालू होता. उरियाह स्मिथ असे ओळखतो की तेवीसाव्या वचनातील यहूद्यांबरोबरच्या संधीद्वारे दर्शविलेला इतिहास, बावीसाव्या वचनातील क्रूसाच्या इतिहासाच्या जवळजवळ दोनशे वर्षे आधी घडलेल्या इतिहासातील एका प्रारंभबिंदूशी संलग्न केला पाहिजे. बावीसाव्या वचनातील क्रूसाचा इतिहास सोळाव्या वचनाशी संलग्न केला पाहिजे, कारण सोळावे वचन देखील रविवारच्या कायद्याविषयी आहे. याचा अर्थ असा की मक्काबींची रेषा, जी यहूदाच्या गौरवशाली देशाचा इतिहास आहे, ती सोळाव्या वचनातील रविवारच्या कायद्याच्या बराच आधी सुरू होते.

जेव्हा आपल्याला हे समजते की मिलराइटांचा इतिहास हा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या इतिहासाचे चित्रण करतो, तेव्हा आपण मिलराइटांसाठी १७९८ मधील अंतकाळाचा प्रारंभ, आणि एक लाख चव्वेचाळीस हजारांसाठी १९८९ मधील अंतकाळाचा प्रारंभ, यांना एकमेकांशी अनुरूप लावू शकतो. जेव्हा आपण असे करतो, तेव्हा आपण पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांच्या इतिहासावर तिसऱ्या देवदूताचा इतिहास अध्यारोपित करीत असतो. १७९८ आणि १९८९ ही दानियेल अकरा अध्यायातील चाळिसाव्या वचनाच्या इतिहासातील अल्फा आणि ओमेगा अशी मार्गचिन्हे आहेत.

चाळीसावे वचन “अंतकाळी” सुरू होते, आणि तो १७९८ आहे हे सहज सिद्ध करता येते; आणि योग्य प्रकारे समजल्यास, १९८९ मध्ये सोव्हिएत संघाचे पतन हे चाळीसाव्या वचनाची पूर्तता होती, आणि ती पूर्ततादेखील “अंतकाळ” होती. एका वचनात दोन “अंतकाळ,” आणि ते त्याच अध्यायात आहे ज्यात मक्कबींची रेषा आहे. हसमोनी वंशापर्यंत नेणारा मक्कबी उठाव १७७६ पासून १७९८ पर्यंतच्या बावीस वर्षांचे प्रतिनिधित्व करतो. १७९८ मध्ये हसमोनी राजवंश सुरू झाला आणि १९८९ मध्ये हेरोदी राजवंश सुरू झाला.

दानियेल अकराच्या दहाव्या पदात १९८९ ओळखले जाते, आणि सोळावे पद रविवारच्या कायद्याविषयी आहे. त्या पदांतील इतिहासाची रेषा तीन युद्धांचे, दक्षिणेच्या एका राजाच्या पतनाचे, आणि रोमच्या भविष्यवाणीतील इतिहासात प्रवेशाचे प्रतिनिधित्व करते. त्यात दोन राजवंशांची रेषाही समाविष्ट आहे, जी त्या बदलाचे प्रतीकात्मक प्रतिरूप ठरते, जो प्रकटीकरण तेराव्या अध्यायातील पृथ्वीवरील पशूविषयी घडतो, ज्याला “कोकरासारखी दोन शिंगे होती, आणि” तो “अजगराप्रमाणे बोलला.” अनुक्रमाने, पहिला यहूदी राजवंश कोकरा आहे आणि दुसरा रोमन राजवंश अजगर आहे. पहिला राजवंश यहूदी होता, दुसरा रोमन होता. यहूदी असो वा रोमन, त्या पृथ्वीवरील पशूला दोन शिंगे होती.

यहूदी राजवंश प्रोटेस्टंट शिंगाचे प्रतिनिधित्व करतो आणि रोमन राजवंश रिपब्लिकन शिंगाचे प्रतिनिधित्व करतो. या दोन्ही शिंगांमध्येही दोन भागांची एक भविष्यवाणीपर विभागणी आहे. सदूकी आणि फरीशी हे गुलामगिरीसमर्थक डेमोक्रॅट्स आणि गुलामगिरीविरोधी रिपब्लिकन्स यांच्या आराखड्याचे दर्शन घडवितात; तसेच ते शहाण्या कुमारिकांच्या विरोधात मूर्ख कुमारिकांच्या द्विगुण विभागणीचेही प्रतिनिधित्व करतात. फरीशी, मूर्ख कुमारिका म्हणून, पहिल्या निराशेच्या वेळी शुद्ध केले जातात, आणि सदूकी दुसऱ्या मंदिर-शुद्धीकरणाच्या वेळी शुद्ध केले जातात. फरीशी, सार्दीसच्या मंडळीप्रमाणे, जिवंत असल्याचे नाव असल्याचा दावा करीत होते, पण मेलेले होते, आणि प्रथम शुद्ध केले जातात; त्यानंतर सदूकी, ज्यांनी देवाच्या सामर्थ्याचा इन्कार केला, त्यांनी मध्यरात्रीच्या घोषणेचे सामर्थ्य आणि संदेश यांचाही इन्कार केला. सदूकी हे करारातील लोक आहेत, ज्यांना वगळून पुढे जात आहे; सदूकी हे ते आहेत जे चांगल्या भावनांच्या अनुभूतींमध्ये संतुष्ट असतात.

राजकीय असो वा धार्मिक, मध्यरात्रीच्या संकटाच्या वेळी दोन्ही वर्ग ज्ञानीजनांविरुद्ध एकत्र येतात. हे सांगितल्यावर, आम्ही लेखाची सुरुवात या मुद्द्याने केली की मी चौदाव्या वचनाचा उपयोग वचने ज्या प्रवाहात मांडली आहेत त्यातील त्याच्या स्थानाच्या आधारे करीत आहे, आणि हे त्या वचनांद्वारे दर्शविलेल्या ऐतिहासिक अनुक्रमाच्या विरोधात आहे. मी तीच तर्कपद्धती तेवीसाव्या वचनाच्या स्थानाशी सुसंगतपणे वापरतो. एखाद्या मार्गचिन्हाचे स्थान त्याच्या ऐतिहासिक परिपूर्तीस अनुरूप असावे. मक्काबी काळात यहुद्यांनी रोमशी केलेल्या संधीने हे वचन कोठे लागू होईल हे निश्चित केले. दर्शन स्थापन करणारे चौदाव्या वचनातील “दरोडेखोर” इ.स.पू. २०० मध्ये तसे झाले, आणि तेच पानियमच्या युद्धाचे वर्ष होते; परंतु ते युद्ध आणि ते दरोडेखोर ही दोन भिन्न चिन्हे आहेत.

“दरोडेखोर” कथानकाचा भाग होतात, पॅनियमच्या युद्धाच्या तारखेशी थेट संबंध प्रस्थापित करण्यासाठी नव्हे, तर अँटिओकसकडून पराभूत होऊ घातलेल्या इजिप्तच्या दुर्बल पाच वर्षांच्या शासकाशी त्यांनी निर्माण केलेला संबंध ओळखण्यासाठी. रोमन साम्राज्यात इजिप्तच्या गव्हाच्या आयातीत व्यत्यय येणे त्यांना अभिप्रेत नव्हते. असुरक्षित पाच वर्षांच्या इजिप्शियन राजाशी रोमचा भविष्यवाणीतील संबंध हा त्या वचनाचा विषय आहे. हे मध्यस्थीकरण त्या परिणामांच्या परिणामी अवस्थेला ओळखून दाखविते, जी पुतिनने १९८९ पूर्वी जशी होती तशी युक्रेनियन चर्चची रशियन चर्चच्या अधीनता पुन्हा समाविष्ट करण्याच्या प्रयत्नानंतर उद्भवते. तो प्रयत्न त्याच्या दक्षिणेकडील राज्याच्या क्रमिक ऱ्हासास आरंभ करतो, आणि जेव्हा पुतिन मरण पावतो, जसा टॉलेमी मरण पावला, किंवा उझ्जियाह व नेपोलियन यांच्याप्रमाणे काही प्रकारे निर्वासित केला जातो, तेव्हा भविष्यवाणीच्या दृष्टीने तो दूर केला जातो आणि त्यानंतर त्याचे राज्य कमी समर्थ नेत्यांच्या मालिकेकडून चालविले जाते. मग, पाच वर्षांच्या राजाच्या काळात, पापल रोम आपल्या हितसंबंधांचे, म्हणजे युक्रेनियन चर्चचे, संरक्षण करण्यासाठी मध्यस्थी करते.

पापपद रशियन किंवा युक्रेनियन ऑर्थोडॉक्सी यांपैकी कोणत्याही एका बाजूचा स्वीकार करीत नाही; ती यशया चारमध्ये दर्शविल्याप्रमाणे सर्व धार्मिक संघटनांना आपल्या अधिकाराखाली आणण्यासाठी प्रत्येक बाजूशी खेळ करीत आहे.

पोपसत्ता सर्व धार्मिक मंडळ्यांवर अधिपत्य मिळविते; त्या सात स्त्रियांनी दर्शविल्या आहेत, म्हणजे सर्व चर्चेस. त्या सात चर्चेस स्वतःला ‘कॅथोलिक’ असे म्हणवून घेण्याची इच्छा धरतात, ज्याचा अर्थ ‘सार्वत्रिक’ असा होतो; आणि त्या स्पष्टपणे देवाचे लोक नाहीत, कारण त्यांचा हेतू स्वतःचीच वस्त्रे परिधान करण्याचा आहे. स्वतःची मानवी वस्त्रे परिधान करू इच्छिणाऱ्या सर्व धार्मिक मंडळ्यांचे एकीकरण त्या काळात घडते, जेव्हा “यरुशलेममध्ये जे राहतील त्यांना पवित्र म्हणतील”; म्हणजे ज्या वेळी प्रभूची फांदी लाओदीकेय लोकांपासून फिलाडेल्फीय लोकांत रूपांतरित होते; आणि हाच तो काळ आहे, ज्यामध्ये पोपसत्ता सर्व धार्मिक मंडळ्यांची प्रमुख होते, त्याच काळात ती राजकीय सत्तासंस्थांचीही प्रमुख केली जाणार असते.

१९८९ मध्ये, युक्रेनियन मंडळी ही उत्तर दिशेच्या राजाने सोव्हिएत संघ झाडून टाकण्याचे प्रतीक होती; आणि पुतिन अधीनतेच्या पूर्वीच्या संबंधाची पुनर्स्थापना करण्याचा प्रयत्न करील, आपल्या कपाळावर कुष्ठरोग प्राप्त करील, आणि ज्याने त्याच्या मागण्या नाकारल्या त्या धर्माविरुद्ध छळ सुरू करील. तो छळ टॉलेमीच्या स्वतःच्या राष्ट्रात, अलेक्झांड्रिया शहरात घडून आला; म्हणून रशियामधील ज्या मंडळ्यांवर रोमचा प्रभाव आहे त्या पुतिनचे लक्ष्य ठरतील, आणि त्याचाच अंतही ठरतील. ट्रम्प पानियमच्या युद्धाची तयारी करीत असताना, दुर्बल झालेल्या इजिप्शियन बाल-राजाच्या संरक्षकाबरोबरचा त्याचा उघड संबंध २०२५ मध्ये ओळखला जातो. इ.स.पू. २०० मध्ये इजिप्शियन बाल-राजाचे संरक्षण करणारी रोमन सत्ता, त्या वेळी बाल-राजाचे संरक्षण करणार नाही. ती त्या बाल-राजाचा अंत करण्यास सहाय्य करील. इ.स.पू. २०० मध्ये इजिप्तची संरक्षक म्हणून असलेले रोम, पानियमच्या युद्धात इजिप्तचा संहारक म्हणून रोमचे प्रतिनिधित्व करते.

मिलराइटांना तीन रोमी सत्ता दिसल्या नाहीत; त्यांनी केवळ दोनच पाहिल्या; तरीदेखील त्यांचे सत्य हे तितकेच सत्य होते. अँटिओकस हा एक प्रतीक म्हणून दाखविणारी भविष्यवाणीतील तर्कशुद्धता आपल्याला चौदावा वचन पंधराव्या वचनापूर्वी येणाऱ्या इतिहासावर लागू करण्यास अनुमती देते, जरी प्रारंभी त्या वचनांची पूर्तता करणाऱ्या इतिहासाने चौदावे व पंधरावे ही दोन्ही वचने इ. स. पू. 200 या वर्षीच स्थापित केली होती. माझा दावा असा आहे की सोळावे वचन हे लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याविषयी आहे, आणि चौदावे वचन हे 2025 होते, तसेच पंधरावे वचन ही अद्याप भविष्यकाळातील पॅनियमची लढाई आहे. अँटिओकस सिद्ध करतो की त्या तीन लढाया एकच भविष्यवाणीची रेषा आहेत, कारण तो त्या तिन्ही लढायांमध्ये उपस्थित आहे; परंतु तो माझ्या या प्रतिपादनालाही सिद्ध करतो की उत्तरकाळातील त्या वचनांचा उपयोग, जेव्हा “line upon line” या पद्धतीने योग्य रीतीने विभाजित केला जातो.

अँटिओकस हा तिन्ही युद्धांत उपस्थित होता, आणि शेवटच्या दिवसांत तो 1989 मध्ये (रेगन आणि अमेरिका), 2014 मध्ये (झेलेन्स्की आणि युक्रेन), आणि नंतर पॅनियमच्या युद्धात 1989 मधील त्याच प्रतिनिधी शक्तीचे प्रतिरूप आहे; कारण येशू नेहमी आरंभासह शेवटाचे प्रतिनिधित्व करतो. रोनाल्ड रेगन मरण पावला आहे व दफन केला गेला आहे, म्हणून अँटिओकसची ऐतिहासिक साक्ष मिलराइट समजुतीनुसार अचूक आहे, परंतु ओळीवर ओळ या अनुप्रयोगाचे नियमन करणाऱ्या नियमांच्या अधीन आहे. या वचनेतील शेवटची पोपीय प्रतिनिधी शक्ती ट्रम्प आहे, जरी इतिहासात अँटिओकस तिन्ही युद्धांत होता. तेराव्या वचनाची पूर्तता करण्यासाठी ट्रम्पने दुसरी निवडणूक गमावणे आवश्यक होते, कारण तेराव्या वचनात तो “पुन्हा येतो,” पूर्वीपेक्षा अधिक सामर्थ्यवान, इतका बलवान की त्याच्या कानातून गोळी आरपार जाऊ शकेल; आणि याजकांचा अभिषेक होत असताना, उजव्या अंगठ्यासह आणि उजव्या पायाच्या मोठ्या बोटासह, ज्यावर रक्त लावले जाणे अपेक्षित होते, त्याच्याशी हे संबंधित आहे.

रेगन हा ट्रम्पचा प्रतिरूप होता, कारण १९८९ मधील अंतकाळापासूनच्या अंतिम आठ अध्यक्षांपैकी रेगन हा पहिला आहे. लिंकन हा ट्रम्पचा प्रतिरूप होता, कारण तो पहिला रिपब्लिकन अध्यक्ष होता. गुलामगिरीसमर्थक डेमोक्रॅट्सनी रोमशी संगनमत करून लिंकनची हत्या केली, आणि रोनाल्ड रेगन तसेच त्याचा पोपशाही समकक्ष जॉन पॉल दुसरा या दोघांवर झालेल्या हत्या-प्रयत्नांत ते बचावले. प्रकटीकरण अकरा, वचन सात यांच्या पूर्ततेत २०२० मध्ये चोरलेल्या निवडणुकीद्वारे ट्रम्पची राजकीय हत्या झाली, आणि मग २०२४ मध्ये वचन अकरा यांच्या पूर्ततेत तो पुन्हा जिवंत झाला.

ट्रम्पचे पुनरुत्थान हे तेराव्या वचनातील त्याचे “पुनरागमन” होते, आणि त्याने रोमच्या एका वैशिष्ट्याचा समांतर दाखलाही पुरविला; कारण रोम हे “सातांपैकीच आठवे” आहे, आणि ट्रम्प हा रोमची प्रतिमा आहे.

रीगनपासून ट्रम्प यांचा दुसरा कार्यकाळ त्यांना आठवे राष्ट्राध्यक्ष बनवितो; आणि कारण ते सहावेही होते, त्यामुळे पोपसत्तेशी सुसंगत रीतीने ट्रम्प हे “आठवे, जे त्या सातांपैकी आहे,” असे ठरतात. आठ हा पुनरुत्थानाचे प्रतीक आहे, आणि यावर भर दिला जातो की पोपसत्तेच्या प्रतिमेच्या नात्याने त्यांना “परत” येण्यासाठी बरी झालेली प्राणघातक जखम असणे आवश्यक होते.

जेव्हा प्राणघातक जखम बरी होते, तेव्हा जग “पशूच्या मागे आश्चर्यचकित होऊन जाते,” आणि जेव्हा 2024 मध्ये ट्रम्प हा सातांपैकीच असलेला आठवा म्हणून पुनरुत्थित झाला, तेव्हा तो “परत आला,” आणि संपूर्ण जग त्याच्या मागे आश्चर्यचकित झाले.

२०२४ च्या निवडणुकीत ट्रम्प “परत आले”, आणि नंतर २०२५ मध्ये तो आणि पोप लिओ हे दोघेही पदावर आरूढ झाले. ज्यांना पाहण्याची इच्छा होती अशा कोणालाही येशूने थेट आणि न्याय्य इशारा दिला.

मार्क हे कदाचित थोडे अधिक स्पष्टपणे सांगतो.

उजाडपणाची घृणास्पद गोष्ट ही रोम त्याच्या तीनही अवस्थांत आहे. मूर्तिपूजक, पोपसत्ताक आणि आधुनिक रोम—यांपैकी प्रत्येक देवाच्या लोकांसाठी इशाऱ्याचे एक प्रतीक आहे. हा इशारा तेव्हा ओळखावयाचा आहे, जेव्हा रोम “पवित्र स्थानी” किंवा ज्या ठिकाणी “त्याने नसावे” तेथे असते. शास्त्रवचनांमध्ये वैभवशाली देश हा पवित्र देश आहे, आणि संयुक्त संस्थाने हा आध्यात्मिक वैभवशाली देश आहे.

जेव्हा तुम्ही रोमला पवित्र स्थानी उभे पाहता, तेव्हा प्रभु यरुशलेमाची आपल्या करारबद्ध प्रजेसाठी अंतिम वेळेस निवड करीत आहे. जेव्हा रेगनने—आठ राष्ट्राध्यक्षांपैकी पहिल्याने—बायबलमधील भविष्यवाणीतील ख्रिस्तविरोधकाशी गुप्त युती केली, तेव्हा १९८९ मधील अंतकाळापासूनच्या आठव्या आणि अंतिम राष्ट्राध्यक्षाद्वारे रोमशी झालेल्या उघड युतीचे ते प्रतिनिधित्व होते. ओमेगा-प्रतीके बहुधा अल्फा-प्रतीकांच्या गुणधर्मांना उलट करतात.

इ. स. २०२५ मध्ये पोप लिओ आणि ट्रम्प यांचा पदग्रहण सोहळा प्रकटीकरण तेराव्या अध्यायातील समुद्रातील पशू आणि पृथ्वीतील पशू यांच्यामधील उघड संबंध ओळखून देत आहे. रेगन आणि जॉन पॉल दुसरा यांच्या गुप्त संधीद्वारे प्रतिरूपित झालेल्या ट्रम्प आणि लिओ यांच्या उघड संधीकडे झालेली ही उलटफेर आपल्याला कळविते की इ. स. पू. २०० मध्ये चौदाव्या वचनाची पूर्तता करणाऱ्या इजिप्शियन बाल-राजाच्या समर्थनाचे प्रतीक उत्तरकाळात समर्थनाच्या अभावाचे प्रतिनिधित्व करते.

२०२५ हे बाह्य मूलभूत दर्शन किंवा भविष्यवाणी स्थापन करते, कारण ते रोमला उंचावते, म्हणजे दानियेलाने “उजाड करणारी घृणास्पद वस्तू” या प्रतीकवादाने ओळख दिलेली रोमची चेतावणी. “उजाड करणारी घृणास्पद वस्तू” याची चेतावणी “उजाडपणा” या शब्दाने दर्शविलेल्या विनाशाच्या आधी घडते. सेस्तियसच्या अधीन यरुशलेमच्या वेढ्यात, रोमच्या सत्तेची ध्वजचिन्हे पवित्रस्थानाच्या पवित्र परिघामध्ये उभारण्यात आली, त्याद्वारे ही चेतावणी दर्शविली गेली. ज्यांनी ते पाहिले, समजले, आज्ञापालन केले आणि नगर सोडले, ते वेढा पुन्हा सुरू झाल्यावर संरक्षित राहिले. त्यांनी रोमन चेतावणीचे चिन्ह पाहिले. पर्गामोसच्या तडजोड केलेल्या मंडळीपासून आणि त्यानंतर थायातिराच्या मंडळीपासून विभक्त झालेले ख्रिस्ती, देवाच्या मंदिरात पापाचा मनुष्य बसलेला त्यांनी पाहिला तेव्हा अरण्यात पळून गेले. ते साक्षीदार उत्तरकाळात दानियेलाने सांगितलेल्या “उजाड करणारी घृणास्पद वस्तू” या चेतावणीची ओळख करून देतात.

आम्ही वारंवार दाखवून दिले आहे की 1888 हे सेस्तियसचे वेढे होते, आणि रविवारीच्या कायद्याच्या संकटाचा निष्कर्ष हा टायटसच्या वेढ्याशी समतुल्य आहे. 1880 च्या दशकातील ब्लेअर रविवारी कायद्याची विधेयके, तसेच 1880 च्या दशकात काही दक्षिणी राज्यांत अंमलात आणण्यात आलेले रविवारीचे कायदे, हे सेस्तियसच्या इशाऱ्याप्रमाणे होते; आणि त्यांनी सिस्टर व्हाईट यांच्या ग्रामीण जीवनाविषयीच्या सल्ल्यातील विभागणीची रेषाही दर्शविली. 1880 च्या दशकापूर्वी त्यांचा सल्ला असा होता की भविष्यकाळात आपल्याला ग्रामीण भागात स्थलांतर करणे आवश्यक होईल; परंतु 1880 च्या दशकानंतर ग्रामीण जीवन हे आधीच अंगीकारले गेलेले असणे अपेक्षित होते. 1880 च्या दशकात चर्चिला जात असलेला, पोपसत्तेच्या अधिकारचिन्हाचा प्रसार करणाऱ्या ब्लेअर विधेयकांचा इशारा, 9/11 वरील पॅट्रिऑट ॲक्टचा प्रतिरूप होता; कारण प्रकटीकरण अठराचा देवदूत या दोन्ही इतिहासांमध्ये प्रकट झाला होता.

9/11 हे पवित्र स्थानी सेस्तियसने आपला अधिकार ठेविल्याची चेतावणी होती, जिथे तो असू नये, कारण 9/11 वेळी रोमन कायद्याने इंग्रजी कायद्याची जागा घेतली. 2021 मधील पेलोसी खटल्यांमध्ये due process clause नाकारण्यात आला, आणि हे टायटसच्या वेढ्याकडे जाणारे आणखी एक पाऊल दर्शविते, ज्याचा शेवट संयुक्त संस्थानांतील लवकरच येणाऱ्या रविवार कायद्याने होतो. वेढा हा एक कालावधी आहे. 1888 हे अंतर्गत प्रोटेस्टंट शिंगाच्या बंडास संबोधते, आणि 9/11 हे बाह्य रिपब्लिकन शिंगाच्या बंडास संबोधते. ज्या त्याच वर्षी अंतिम अध्यक्षाचेही उद्घाटन होते, त्या वर्षी गौरवशाली देशातून पोपचे उद्घाटन होणे, पानियमच्या लढाईपूर्वीच, जिथे उभे राहणे योग्य नाही तिथे उभ्या असलेल्या उजाडपणाच्या घृणास्पद वस्तूची अंतिम चेतावणी दर्शविते. पानियमची लढाई थेट रविवार कायद्यात आणि ॲक्टियमच्या लढाईत नेते, जी मूर्तिपूजक रोमसाठी तिसरा आणि अंतिम अडथळा दर्शवत होती; आणि त्यानंतर दानियेल 11:24 च्या परिपूर्तीत मूर्तिपूजक रोमने 360 वर्षे सर्वोच्च राज्य केले. रविवार कायद्याच्या वेळी सहावे आणि सातवे राज्य ही दोन्ही रोमकडून जिंकली जातात, आणि त्यानंतर आधुनिक रोम एक प्रतीकात्मक तास, म्हणजे बेचाळीस प्रतीकात्मक महिने, राज्य करते.

सोळाव्या वचनात पाँपेई, ज्याने नुकतेच मूर्तिपूजक रोमच्या सीरियातील पहिल्या अडथळ्यांवर विजय मिळविला होता, तो नंतर यरुशलेम जिंकतो. पाँपेई रोमचे पहिले दोन अडथळे दूर करतो, आणि ऑगस्टस सीझर आक्टियम येथे तिसरा जिंकतो. आधुनिक रोम प्रथम १९८९ मध्ये दक्षिणेच्या राजावर विजय मिळवितो; हे चाळीसाव्या वचनाच्या पूर्ततेत, आणि दहाव्या वचनाने पूर्वछायित केल्याप्रमाणे, घडते. त्यानंतर रविवारच्या कायद्याच्या वेळी आधुनिक रोम आपला दुसरा आणि तिसरा अडथळा संयुक्त संस्थाने यांच्याद्वारे जिंकतो, आणि मग संयुक्त राष्ट्रसंघ तात्काळ आपले राज्य पोपसत्तेला देण्यास मान्यता देतो. मूर्तिपूजक रोमने पाँपेईद्वारे दोन जिंकले आणि नंतर एक; आणि पोपसत्ताक रोमने १९८९ मध्ये एक जिंकला, आणि मग त्याचे पुढील दोन सोळाव्या वचनात जिंकले, ज्या ठिकाणी पाँपेईच्या दुसऱ्या विजयाची नोंद करण्यात आली आहे.

तो अॅक्टियम येथे मूर्तिपूजक रोमसमोरील तिसरा अडथळा असो, किंवा इ.स. ५३८ मध्ये गोथ लोकांना रोम शहरातून हाकलून लावण्यात आले म्हणून दर्शविलेला तिसरा अडथळा असो—रोम जेव्हा तिसऱ्या अडथळ्यावर मात करतो, तेव्हा तो सर्वोच्च प्रभुत्व गाजवतो.

उजाडपणा येण्यापूर्वी, दानिएलाच्या पुस्तकात उजाडपणाची घृणास्पद वस्तू म्हणून दर्शविलेल्या इशाऱ्याच्या चिन्हाचे अंतिम प्रकटीकरण प्रभू निश्चितच देईल. ते इशाऱ्याचे चिन्ह म्हणजे 2025 मध्ये दर्शविला जाणारा रेगनच्या गुप्त युतीच्या विरोधातील उघड युती होय. प्रभू प्रथम इशारा दिल्याशिवाय दंड आणणार नाही; आणि आमोस त्याच्या सेवकांना दिलेले गुप्त प्रकटीकरण काय आहे, आणि ते कोणाकडे निर्देशित आहे, याविषयी अत्यंत स्पष्ट आहे.

आमोस देवाच्या निवडलेल्या करारबद्ध लोकांच्या त्या शेवटच्या पिढीला संबोधित करीत आहे, ज्यांना यहेज्केल आठमधील सूर्यापुढे नतमस्तक होणाऱ्या पंचवीस पुरुषांच्या अनुरोधाने शिक्षा व्हावयाची आहे. आमोस लाओदीकियाचा संदेश सादर करीत आहे, जो जिवंतांच्या न्यायाच्या काळात पाप पुसून टाकण्याच्या प्रसंगी तिसऱ्या देवदूताचा संदेश आहे. आमोसचा इशारा दोन पक्षांच्या एकीकरणावर आधारित आहे.

दोघे एकरूप होऊन एकत्र चालण्याच्या इशाऱ्याची मांडणी पृथ्वीवरून एखाद्या पक्ष्याला सापळ्यात पकडले जाण्याच्या संदर्भात केली आहे. पक्षी हे धार्मिक संस्थांचे प्रतीक आहेत, आणि प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात पापसत्ता प्रत्येक अशुद्ध व तिरस्करणीय पक्ष्यांचा पिंजरा आहे.

पिंजऱ्यातील पक्षी हा पकडलेला पक्षी असतो; आणि जेव्हा एखादे राष्ट्र रोमच्या वेश्येशी व्यभिचार करते, तेव्हा ते पकडलेला पक्षी बनते; आणि इतर सर्व भविष्यवाणीतील पक्ष्यांपेक्षा वर उचलला गेलेला पक्षी ती सत्ता आहे, जिचे त्रिविध घर बांधले जाते, रविवारच्या कायद्याच्या वेळी स्थापन केले जाते, तिच्या ठिकाणी, म्हणजे शिनारमध्ये, म्हणजे बाबेलमध्ये. तोच तो पक्षी आहे, ज्याला 1798 मध्ये प्राणघातक घाव बसला, किंवा जसे जखऱ्या सांगतो, ज्याच्या टोपलीवर शिशाचे झाकण ठेवण्यात आले; परंतु त्यानंतर अध्यात्मवाद आणि धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवाद यांच्या पक्ष्यांनी त्याला वर उचलले.

आमोसाचा सापळा पृथ्वीवरील पक्ष्याला पकडतो, कारण तो त्या आघाडीचे प्रतिनिधित्व करतो जी लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या नियमापूर्वी होते, ज्या ठिकाणी पृथ्वीचा पक्षी पकडला जातो; आणि आमोसाच्या मते ती आघाडी लाओदिकेयन सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिझमसाठी एक ताडना आहे, कारण नगरात इशाऱ्याचा कर्णा फुंकला जाईल, आणि ते तो ऐकण्यास नकार देतील.

गरजणारा सिंह म्हणजे यहूदाच्या वंशातील सिंह होय, जो ख्रिस्ताचे प्रतिनिधित्व करतो, जेव्हा तो आपल्या भविष्यवाणीच्या वचनावर मुद्रा करतो आणि ती उघडतो. इ.स. २०२५ मधील उघड संधि ही सेस्टियसच्या वेढ्याचे प्रतीक आहे, आणि देवाच्या लोकांच्या दरोडेखोरांचे चिन्ह तेव्हा स्थापित होते, जेव्हा तुम्ही अशा दोनांना एकत्र चालताना पाहता की ज्यांचे कधीही सहअस्तित्व असू नये. रोमने प्रोटेस्टंटांशी संधि करून त्यांच्याशी एकरूप होणे हे स्वविरोधी आहे, कारण प्रोटेस्टंट असणे म्हणजे रोमविरुद्ध निषेध करणे होय.

आम्ही पुढील लेखात या गोष्टी पुढे चालू ठेवू.