पानियम — क्रमांक आठवा

सेल्युकस तृतीय सेराउनस याने इ.स.पूर्व २२६ ते २२३ या काळात राजाच्या नात्याने अल्पकाळ राज्य केले, त्यानंतर त्याची हत्या झाली किंवा तो गूढ परिस्थितीत मृत्यूमुखी पडला. सेल्युकस तृतीय हा अँटिओकस तृतीयचा तत्काळ पूर्वसूरी होता. हे दोन बंधू दहाव्या वचनातील “पुत्र” यांचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि १९८९ मध्ये ते रीगन आणि बुश यांचे प्रतिनिधित्व करतात.

दहावे वचन ही तिसरी ओळ आहे आणि ते १९८९ मधील “अंतकाळ” दर्शविते. ते अकराव्या अध्यायातील चाळिसाव्या वचनाशी आणि यशया आठव्या अध्यायातील आठव्या वचनाशी परस्पर संबंधित आहे. या तीन वचनांतील संबंधावरून हे स्पष्ट होते की अकरावे वचन सध्याच्या युक्रेनियन युद्धाचे प्रतिनिधित्व करते, आणि त्या अकराव्या वचनात मांडलेल्या राफिया युद्धात पुतिन आणि झेलेन्स्की हे विरोधक म्हणून दर्शविले आहेत. बारावे वचन युक्रेनियन युद्धानंतरची परिस्थिती आणि पुतिनचे भवितव्य दर्शविते. तेराव्या ते पंधराव्या वचनांमध्ये पॅनियमचे युद्ध आहे.

दहाव्या वचनाचा विषय “अंतकाळ” हा आहे, आणि “अंतकाळात” सत्याच्या उलगडण्याशी संबंधित तत्त्वांशी सुसंगतपणे, हे वचन एकच असले तरी त्यात भविष्यवाणीच्या अनेक रेषा प्रस्तुत झालेल्या आहेत. दहावे वचन चाळिसाव्या वचनातील गुप्त इतिहासाची सुरुवात ओळखून देते, जो तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीची आणि एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाची सुरुवात दर्शवितो.

हा वचन यशया अध्याय सातमध्ये सुरू होणाऱ्या दर्शनात ओळखल्या गेलेल्या लेवीयविवरण सव्वीस मधील सात काळांना जोडतो. तो संबंध दैवीत्व आणि मानवत्व यांच्या एकत्रीकरणाची खूण करतो, जे सातव्या कर्ण्याच्या निनादाच्या काळात—जो इस्लामच्या तिसऱ्या धिक्काराचा काळ आहे—भक्तीच्या रहस्याच्या परिपूर्तीचे कार्य आहे.

ही वचने 1989 हे अंतकाळाचे समय म्हणून चिन्हित करतात, आणि लेवीयविधी अध्याय 26 मधील सात काळांच्या संबंधामुळे, ती विल्यम मिलर यांच्या मूलभूत सत्याचा आणि 1863 च्या बंडखोरीचाही समावेश करतात. हे वचन चाळीसाव्या वचनाचा गुप्त इतिहास आरंभ करते. म्हणून, 1989 मध्ये अंतकाळी येणाऱ्या ज्ञानवृद्धीचा ते एक अत्यावश्यक घटक आहे, आणि चाळीसाव्या वचनाच्या गुप्त इतिहासाची रचना करणाऱ्या बाह्य घटनांच्या भविष्यवाणीपर चित्रणाची सुरुवात करते; तसेच सात काळांशी असलेल्या त्याच्या संबंधाद्वारे, 1989 आणि रविवारच्या कायद्याच्या दरम्यानच्या इतिहासातील अंतर्गत घटनांचीही ओळख करून देते.

दहा ही संख्या परीक्षेचे प्रतीक आहे, आणि त्या वचने यशया सातच्या दर्शनाशी संबंधित आहेत, जे सत्य समजून घेण्यावर भर देते.

जर तुम्ही “head” हे राजधानीचे शहर (समरिया आणि दमास्कस) तसेच राजा (रेझीन आणि रमल्याहाचा पुत्र पेकह) यांचे प्रतीक आहे, यावर विश्वास ठेवला नाही, तर तुम्ही स्थिर राहणार नाही. जर यशया अध्याय आठ, वचन आठ, (जे अध्याय सातमधील त्याच दर्शनाचा भाग आहे) या संदर्भात त्या परस्परविनिमययोग्य तीन प्रतीकांचे तुम्हाला आकलन झाले नाही, तर तुम्ही वचने अकरा ते पंधरा यांमध्ये पुतिन आणि रशिया यांची दक्षिणेचा राजा म्हणून ओळख करू शकणार नाही.

दहाव्या वचनाचा विषय असा आहे की ही तीन-टप्प्यांची परीक्षेची प्रक्रिया अंतकाळी आरंभ होते आणि रविवारच्या कायद्याच्या वेळी अनुग्रहकाळाच्या समाप्तीपर्यंत पोहोचते.

“अंतकाळी” दानिएलाचे पुस्तक “उघडले” जाते आणि “शुद्ध केले गेले, शुभ्र केले गेले, आणि परीक्षित केले गेले” अशा शब्दांत दर्शविलेली तीन-टप्प्यांची चाचणी-प्रक्रिया सुरू होते. “सुज्ञ” समजून घेतात; “दुष्ट” समजून घेत नाहीत. त्यांची समज नसणे, जसे दहा कुमारिकांच्या दृष्टांतातील तेलाच्या अभावामुळे झाले, तसेच त्यांच्या नाशास कारणीभूत ठरते.

“माझे लोक” या शब्दांचा अर्थ करारबद्ध लोक असा आहे, आणि हे करारबद्ध लोक “ज्ञानाच्या अभावामुळे” नाकारले जाऊन नष्ट केले जाणार आहेत. संयुक्त राज्यांतील रविवारचा कायदा हा असा मार्गचिन्ह आहे जिथे गोष्टी विसरल्या जातात किंवा स्मरणात आणल्या जातात. त्या ठिकाणी “शब्बाथ दिवसाची आठवण ठेव” हे वर्तमान सत्य आहे. तेथेच सोरची वेश्या स्मरणात आणली जाते. तेथेच प्रकटीकरण ग्रंथात देव बाबेलच्या पापांची आठवण करतो.

तेथेच संतती, अथवा लाओदिकीया अॅडव्हेंटिझमची भविष्यवाणीतील शेवटची पिढी, छाटली जाते. तेथेच दानिएल ज्यांना “दुष्ट” म्हणतो, ते त्यांनी देवाचा नियम “विसरला” होता हे प्रकट करतात; आणि देवाच्या नियमाचा जो भाग त्यांनी विसरला, तो म्हणजे देवाचे भविष्यवाणीविषयक नियम किंवा विधाने होय. संदर्भ स्पष्टपणे असा आहे की, दानिएलचे पुस्तक उघडले जाते तेव्हा जी “ज्ञान” वाढते, त्याचा त्यांच्याकडे अभाव आहे. दानिएल “ज्ञानी” आणि “दुष्ट” यांचा विरोध दाखवतो, आणि येशू “शहाण्या कुमारी” आणि “मूर्ख कुमारी” यांचा. आमोस ह्याच वर्गाची ओळख “सुंदर कुमारी” अशी करून देतो, कारण त्या पूर्व, उत्तर आणि समुद्र यांद्वारे दर्शविलेला भविष्यवाणीचा संदेश शोधण्यात असमर्थ आहेत.

ते शोधू शकत नाहीत असा संदेश, ते “समुद्रापासून समुद्रापर्यंत, आणि उत्तरेकडून अगदी पूर्वेकडे” भटकत आहेत, यामध्येच दर्शविला आहे. आमोस म्हणतो की या “सुंदर कुमारिका” “परमेश्वराच्या वचनाचे” ऐकण्याच्या “दुष्काळात” आहेत, आणि “त्या दिवशी त्या परमेश्वराचे वचन शोधण्यासाठी इकडे-तिकडे धावतील, पण ते त्यांना सापडणार नाही.” अंतकाळी १९८९ मध्ये, चाळिसाव्या वचनाच्या तसेच अकराव्या अध्यायातील दहाव्या वचनाच्या पूर्ततेत, दानियेलाच्या पुस्तकातून उघड करण्यात आलेला जो संदेश होता, त्याचा सारांश अकराव्या अध्यायाच्या शेवटच्या दोन वचनांत दिलेला आहे.

तेलाचा अभाव असलेल्या मूर्ख, देखण्या आणि दुष्ट कुमारिका—पूर्व, उत्तर व समुद्रांचा संदेश ज्यांनी ज्ञान तसेच देवाचा करार आणि व्यवस्था नाकारली—त्यांची देवाला रविवारच्या कायद्याच्या वेळी आठवण होते. दहा ते पंधरा या वचनेमध्ये तीन युद्धांचे प्रतिनिधित्व केले आहे. मी या तीन युद्धांना तीन इतिहासांमध्ये विभक्त करतो, परंतु एकत्रितपणे विचार केल्यास ती एक रेषाही आहेत, कारण दहावे वचन “अंतकाळ” उघड करते आणि त्यामुळे तीन-टप्प्यांची कसोटी प्रक्रिया आरंभ होते.

दहावा वचन लेवीयव्यवस्था २६ मधील सात वेळांशी, आणि म्हणूनच अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या पाया व विल्यम मिलर यांच्या कार्याशी, जोडलेले आहे. तीन पायऱ्यांपैकी दुसरी पायरी ही एक दृश्य परीक्षा आहे, जी अकराव्या वचनाच्या प्रकाशाने आणि युक्रेनियन युद्ध उघड झाल्यावर आरंभ झाली. दुसरी परीक्षा दृश्य स्वरूपाची आहे आणि ती देवाच्या भविष्यवाणीपर वचनाच्या प्रकाशात वर्तमान घटनांना ओळखण्याच्या आपल्या क्षमतेविषयीची परीक्षा दर्शविते. तिसरी परीक्षा म्हणजे पंधराव्या वचनातील पॅनियमची लढाई, जिथे सायमन बारजोना याचे नाव बदलून पेत्र असे करण्यात आले, आणि अशा रीतीने सोळाव्या वचनातील रविवारच्या कायद्याच्या वेळी कृपाकाळ संपण्याच्या अगदी आधी एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाचे चिन्हांकन झाले.

जेव्हा आपण दहावी, अकरावी आणि पंधरावी वचने ज्यांत तीन युद्धांचे प्रतिनिधित्व करतात त्यांपैकी प्रत्येकामध्ये Antiochus Magnus याच्या प्रकट होण्याचा विचार करतो, तेव्हा आपण नवव्या ते सोळाव्या वचनांपर्यंतच्या इतिहासातही बायबलमधील भविष्यवाणीतील खोट्या संदेष्ट्याचा उदय आणि पतन पाहतो.

पहिल्या ते चौथ्या वचनेत अजगरसत्तेचा उदय व पतन ओळखले आहे. नववे व दहावे वचन अनुक्रमे 1798 आणि 1989 यांची ओळख करून देतात, आणि असे करताना नवव्या ते सोळाव्या वचनांत खोट्या संदेष्ट्याचा उदय व पतन ओळखले आहे. चाळीसाव्या ते पंचेचाळीसाव्या वचनेत श्वापदाचा उदय व पतन दर्शविले आहे. नववे व दहावे वचन 1798 आणि 1989 मधील चाळीसाव्या वचनातील “अंतकाळ” या दोन उल्लेखांशीही सुसंगत आहेत.

बहीण व्हाईट आपल्याला स्पष्टपणे सांगतात की “अंतकाळ” याचा गैरसमज झाल्यास भविष्यवाण्या कुठे लागू कराव्यात याविषयी गोंधळ निर्माण होतो.

दहाव्या वचनाचा विषय “अंतकाळ” हा आहे, आणि अकराव्या अध्यायात अनेक “अंतकाळ” ओळखले गेले आहेत. जर तुम्ही अकराव्या अध्यायातील “अंतकाळ” “पाहून व समजून” घेतला नाही, तर “संदेश कोठे लागू करावेत” हे तुम्हाला कळणार नाही. ती म्हणते, “असे काही लोक आहेत जे पवित्रशास्त्रांचा शोध घेत आहेत,” आणि सर्व संदेष्ट्यांप्रमाणेच तिचे शब्द शेवटच्या दिवसांकडे निर्देश करीत आहेत; म्हणून शेवटच्या दिवसांत ती ज्यांची ओळख करून देते, ते असे एक वर्ग आहेत ज्यांना अंतकाळ समजत नाही; त्यामुळे ते आमोसच्या “सुंदर कुमारिका” देखील आहेत, ज्या पडतात आणि पुन्हा कधीच उठत नाहीत.

अकराव्या अध्यायातील पहिल्या वचनात दारयवेश आणि कुरुश हे १९८९ मधील अंतकाळाची खूण करण्यासाठी एकत्र उभे राहतात. इ.स.पू. २४६ मध्ये प्टोलेमी बाबेलला गेला आणि उत्तरेकडील राजाला पकडून मिसरमध्ये कैदेत नेले, ज्याद्वारे सातव्या ते नवव्या वचनांत दर्शविल्याप्रमाणे १७९८ चे प्रकारात्मक प्रतीकत्व होते, तेव्हा तो एक “अंतकाळ” होता. दहावे वचन हे १९८९ मधील “अंतकाळ” आहे.

इ.स.पूर्व 723 मध्ये आरंभ झालेल्या, इस्राएलच्या उत्तरेकडील राज्याविरुद्धच्या विखुरण्याच्या दोन हजार पाचशे वीस वर्षांचा शेवट 1798 मध्ये होतो. त्यानंतर बारा शंभर साठ वर्षांनी, 538 मध्ये, पोपसत्तेने बारा शंभर साठ वर्षे राज्य केले, 1798 पर्यंत. 1798 हा “अंतकाळ” आहे, कारण तो सात काळांचा, तसेच बारा शंभर साठ वर्षांचा, आणि दानियेल अध्याय बारा मधील बारा शंभर नव्वद वर्षांचाही शेवट आहे. 1798 हा “अंतकाळ” आहे आणि म्हणून 538 हाही “अंतकाळ” आहे. 538 हे त्या बारा शंभर साठ वर्षांचे समाप्तिबिंदू आहे, ज्याकाळात मूर्तिपूजकता देवाच्या पवित्रस्थानाला आणि त्याच्या सैन्याला तुडवत होती; आणि त्यानंतर पोपसत्तेने त्याच कालावधीसाठी तेच कार्य केले.

५३८ हे पोपसत्तेच्या सक्षमीकरणाचे प्रतिनिधित्व करते, आणि असे करताना ते रविवार-कायद्याच्या वेळी पोपसत्तेच्या पुन्हा सक्षमीकरणाचेही प्रतिनिधित्व करते. रविवार-कायदा “अंतकाळाची वेळ” ओळख करून देतो. म्हणून, सोळावे वचन, तसेच पहिले वचन, सातवे ते नववे वचन, आणि दहावे वचन—ही सर्व “अंतकाळाची वेळ” चिन्हांकित करतात. ही सत्यता त्या लोकांनी समजून घ्यावयाची आहे ज्यांना संदेश कोठे स्थानित करावेत हे माहीत आहे. पाँपेईने यरुशलेम जिंकले तेव्हा त्याने सोळावे वचन पूर्ण केले. त्याच्यानंतर ज्युलियस सीझर, ऑगस्टस सीझर आणि टायबेरियस सीझर आले. येशूचा जन्म हा “अंतकाळाची वेळ” होता, आणि तो ऑगस्टस सीझरच्या काळात झाला.

वीसावे वचन अकराव्या अध्यायातील “अंतकाळाच्या” यादीत भर घालते, आणि ख्रिस्ताच्या क्रूसवधाच्या वेळी राज्य करणारा तिबेरियस कैसरही तसेच करतो.

ख्रिस्त अनेकांबरोबर दृढ करण्यासाठी आला त्या भविष्यसूचक सप्ताहाच्या केंद्रस्थानी क्रूस उभा आहे.

आठवड्याच्या मध्यभागी, पहिल्या एक हजार दोनशे साठ दिवसांचा शेवट ज्या ठिकाणी झाला, त्याच ठिकाणी पुढील एक हजार दोनशे साठ दिवसांची सुरुवात झाली; अशा प्रकारे आपल्याला एक आरंभ आणि एक अंत दिसतो. हा आठवडा उत्तरेकडील राज्याविरुद्धच्या विखुरण्याच्या सात काळांशी जुळतो, ज्यांनी मूर्तिपूजकता आणि पोपतंत्र या दोन्हींचे प्रतिनिधित्व केले, जे पवित्रस्थान आणि सैन्य यांना तुडवीत होते.

५३८ हा “अंतकाळाचा समय” आहे, आणि तो क्रूसाशी सुसंगत आहे; क्रूसही एका भविष्यवाणीतील कालावधीचा शेवट आहे. ५३८ आणि क्रूस हे दोन साक्षीदार पुरवितात की, एखाद्या भविष्यवाणीचा आरंभ आणि समाप्ती हे दोन्हीही भविष्यवाणीनुसार “अंतकाळाचा समय” म्हणून चिन्हांकित केलेले आहेत.

एकविसावे व बाविसावे वचन, विसावे वचन, सोळावे वचन, दहावे वचन, सातव्या ते नवव्या वचनांपर्यंत, तसेच पहिले वचन, ही सर्व “अंतकाळ” दर्शवितात. तेविसावे वचन इ.स.पू. १६१ ते १५८ या काळात मक्काबी यहूद्यांनी मूर्तिपूजक रोमबरोबर केलेल्या संधीची ओळख करून देते. हस्मोनी वंशाचा इतिहास, त्यांच्या प्रारंभीच्या युद्धापासून इ.स. ७० मध्ये यरुशलेमाच्या विनाशात झालेल्या त्यांच्या समाप्तीपर्यंत, संयुक्त संस्थानांतील धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवादाचे प्रतिनिधित्व करतो, ज्याची सुरुवात १८४४ मध्ये—एका कालभविष्यवाणीच्या समाप्तीला, आणि म्हणूनच एका “अंतकाळी”—होते, आणि जो इ.स. ७० द्वारे दर्शविलेल्या रविवार कायद्यापर्यंत समाप्त होतो.

तेवीसावे वचन 167 इ.स.पू. मध्ये मोदीनच्या युद्धाच्या वेळी आणि तसेच 70 इ.स. मध्ये असलेला “अंतकाळ” ओळखते; हे दोन्ही अनुक्रमे 1844 आणि रविवारीच्या कायद्याचे प्रतीकात्मक पूर्वरूप ठरतात. तेवीसावे वचन, एकविसावे आणि बाविसावे वचन, विसावे वचन, सोळावे वचन, दहावे वचन, सातव्या ते नवव्या वचनांपर्यंत, आणि पहिले वचन — ही सर्व “अंतकाळ” दर्शवितात.

चोवीसावे वचन मूर्तिपूजक रोमच्या तीनशे साठ वर्षांच्या सर्वोच्चत्वाची ओळख करून देते, अशा रीतीने इ.स.पू. 31 मधील आरंभ आणि इ.स. 330 मधील समाप्ती या दोन्हीला “अंतकाळ” असे चिन्हित करते. सत्ताविसावे वचन आणि एकोणतीसावे वचन या दोन्ही त्या कालखंडाचा आरंभ आणि समाप्ती दर्शवितात; म्हणून चोवीसावे वचन, सत्ताविसावे वचन, एकोणतीसावे वचन, तेविसावे वचन, एकविसावे आणि बाविसावे वचने, विसावे वचन, सोळावे वचन, दहावे वचन, सातव्या ते नवव्या वचने, आणि पहिले वचन ही सर्व “अंतकाळ” दर्शवितात.

एकोणतीसाव्या श्लोकात ५३८ हे उजाड करणारी घृणास्पद वस्तू स्थापन करण्यात आली तो काळ म्हणून ओळखले जाते, आणि छत्तीसावा व चाळीसावा श्लोक १७९८ ला “अंतकाळ” म्हणून ओळखतात. एकतीसाव्या श्लोकातील ५३८ आणि छत्तीसावा व चाळीसावा श्लोकातील १७९८, तसेच सत्तावीसावा व एकोणतीसावा श्लोक, चोवीसावा श्लोक, तेवीसावा श्लोक, एकविसावा व बाविसावा श्लोक, विसावा श्लोक, सोळावा श्लोक, दहावा श्लोक, सातव्या ते नवव्या श्लोकांपर्यंत, आणि पहिला श्लोक — हे सर्व “अंतकाळ” दर्शवितात.

“अंतकाळ” हा एक्केचाळीसाव्या वचनापूर्वी तेरा वेळा चिन्हांकित केला आहे; ते वचन म्हणजे रविवाराचा कायदा होय; आणि आणखी एक “अंतकाळ” पंचेचाळीसाव्या वचनात आहे, जेव्हा पोप आपल्या अंतास येतो आणि त्याला सहाय्य करावयास कोणीही नसते. अकराव्या अध्यायात “अंतकाळ” पंधरा वेळा निर्देशित केला आहे. दहाव्या वचनाचा विषय “अंतकाळ” हाच आहे. तो एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्काबंदीच्या काळात उघडण्यात येणाऱ्या सत्यांचे प्रतिनिधित्व करतो.

आपण पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.