येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण - क्रमांक एक

संयुक्त राज्य अमेरिका बायबलमध्ये विशेषरीत्या ओळखला गेला आहे. बायबलमधील अनेक उतारे जगाच्या अंतकाळी संयुक्त राज्य अमेरिकेची विशिष्ट ओळख करून देतात. प्रकटीकरण ग्रंथाच्या तेराव्या अध्यायात संयुक्त राज्य अमेरिका हा दुसरा, म्हणजे दोन शिंगांचा पशू आहे, जो पृथ्वीमधून वर येतो आणि संपूर्ण जगाला खरेदी किंवा विक्री करण्यास मनाई करतो—जोपर्यंत त्यांच्याकडे पशूची खूण नसते.

या उताऱ्यामध्ये दोन-शिंगांच्या पृथ्वीवरील पशूशी संबंधित अशी सात मुख्य भविष्यसूचक वैशिष्ट्ये आहेत. तो आपल्या आधी असलेल्या पशूचे सामर्थ्य उपभोगतो; तो जगातील सर्वांना आपल्या आधी असलेल्या पशूची उपासना करावयास लावतो; तो सर्व लोकांना दिसतील अशी मोठी चिन्हे करतो; तो संपूर्ण जगाला फसवितो आणि जगाला आपल्या आधी असलेल्या पशूची प्रतिमा करावयास आज्ञा देतो; तो पशूच्या प्रतिमेला जीव देतो आणि ती बोलते; तो मृत्यूच्या शिक्षेच्या दंडाखाली संपूर्ण जगाला त्या पशूच्या प्रतिमेची उपासना करावयास भाग पाडतो; आणि तो संपूर्ण जगाला कपाळावर किंवा हातावर ती खूण घेण्यास भाग पाडतो, तसेच ज्यांच्याकडे त्या पशूची खूण, नाव किंवा संख्या नाही अशांच्या विरोधात खरेदी-विक्री करण्यास मनाई करतो.

अकराव्या वचनात “पृथ्वीमधून वर येणाऱ्या” पशूने साधलेले फसवणुकीचे कार्य इतके भ्रमित करणारे आणि सामर्थ्यशाली आहे की तो “पृथ्वीवर राहणाऱ्यांना फसवितो.” संपूर्ण जग संयुक्त संस्थानांद्वारे फसविले जाईल. म्हणजे, देवाच्या मंडळीचा अपवाद वगळता—संपूर्ण जगाला ख्रिस्तविरोधकाच्या चिन्हाचा स्वीकार करण्यासाठी फसविले जाणार आहे. या जगव्यापी फसवणुकीपूर्वी घडणाऱ्या भविष्यसूचक घटना आधीच सुरू झालेल्या आहेत.

बायबलमधील काही कथा अशा आहेत की त्या बहुतेक लोकांना माहीत असतात, जरी ते फक्त वरवरच्या पातळीवरच असले तरी. मोशे आणि फरोह, दानिएल आणि नबुखद्नेस्सर, किंवा येशू आणि पिलात यांच्यातील सामना यांविषयी बहुतेकांनी ऐकलेले असते. लोक या बायबलमधील कथा समजुतीच्या विविध पातळ्यांवर जाणतात; परंतु बायबलमधील भविष्यवाणी राजे आणि राज्ये यांची थेट व अत्यंत विशिष्टपणे ओळख करून देते, हे त्यांना आवश्यकच ओळखू येत नाही. मोशे, दानिएल आणि ख्रिस्त यांच्या बाबतीत निश्चितच असेच होते. इजिप्त, बाबेल आणि रोम यांची सर्वांची बायबलमधील भविष्यवाणीत आधीच स्पष्ट ओळख करून देण्यात आली होती, त्या त्या राज्यांविषयीच्या भाकितांची इतिहासात पूर्तता होण्यापूर्वीच. देव कधीही बदलत नाही.

देव कधीही बदलत नाही ही गोष्ट आपल्याला प्रकटीकरण तेराव्या अध्यायातील दोन शिंगे असलेल्या पृथ्वीवरील पशूविषयीच्या आपल्या विचारात काही साधे तर्क लागू करण्यास अनुमती देते. कारण आपण जाणतो की देवाने इजिप्त, बाबेल आणि रोम या राज्यांची थेट ओळख दर्शविणाऱ्या भविष्यवाण्या प्रकट केल्या होत्या, जेव्हा ती प्रत्येकी देवाच्या मंडळीशी संबंध ठेवत होती व तिचा छळ करीत होती, त्यामुळे आपण प्रकटीकरण तेराव्या अध्यायातील पृथ्वीवरील पशूविषयी काही तथ्ये स्थापित करू शकतो. पृथ्वीवरील पशू, इजिप्त, बाबेल आणि रोम यांच्याप्रमाणेच, त्या राष्ट्राविषयीची भविष्यवाणी ज्या इतिहासकाळात पूर्ण होते त्यापूर्वीच बायबलमधील भविष्यवाणीत थेट ओळखला जाईल. मी म्हणतो की आपण हे तथ्य एका अत्यंत साध्या पण महत्त्वाच्या बायबलीय नियमाच्या आधारावर स्थापित करू शकतो. तो नियम असा दर्शवितो की सत्य दोन साक्षींवर स्थापित केले जाते.

बायबलमधील भविष्यवाणीने प्राचीन इजिप्तचा ऱ्हास पूर्वसूचित केला होता, जेव्हा देवाने इजिप्तच्या बंडखोर फिरऔनाशी व्यवहार केला. बायबलमधील भविष्यवाणीने प्राचीन बाबेलच्या उदय व पतनाची पूर्वसूचना दिली होती, तसेच बाबेलच्या बंडखोर राजांशीही व्यवहार केला. बायबलमधील भविष्यवाणीने मूर्तिपूजक रोम साम्राज्याच्या उदय व पतनाची पूर्वसूचना दिली आणि रोमच्या भ्रष्ट प्रतिनिधींना ओळखून त्यांच्याशी व्यवहार केला. देवाच्या कधीही न बदलणाऱ्या स्वभावातील सुसंगतता हे स्पष्ट दर्शविते की बायबलमधील भविष्यवाणीमध्ये उल्लेखिलेले सर्वांत महत्त्वाचे राज्य—प्रकटीकरण तेरामधील पृथ्वी-पशू—निश्चितच बायबलमधील भविष्यवाणीने ओळखले जाईल.

जेव्हा प्रकटीकरणाच्या तेराव्या अध्यायातील पृथ्वी-पशूविषयीची भविष्यवाणी पूर्ण होईल, तेव्हा देवाची कलीसिया पृथ्वी-पशूच्या राजकीय आणि धार्मिक नेतृत्वाशी संघर्षात उभी राहील, जसे मोशे, दानिएल आणि ख्रिस्त यांच्या द्वारे भविष्यसूचक रीतीने चित्रित करण्यात आले आहे. जगाच्या शेवटी संयुक्त संस्थानांची भविष्यसूचक भूमिका ही बायबलमधील भविष्यवाणीचा एक प्रमुख विषय आहे. बायबलमधील भविष्यवाणीत संयुक्त संस्थानांची भूमिका ओळखून देणारी बायबलातील माहिती आपण उलगडत असताना, आपण बायबलमध्येच आढळणाऱ्या नियमांचा उपयोग करू; कारण देवाच्या वचनाला मानवी व्याख्येची आवश्यकता नाही. प्राचीन इस्राएलला विधीविषयक नियम, आरोग्यविषयक नियम, दहा नैतिक नियम, शेतीसंबंधी नियम, आणि असेच अनेक नियम देण्यात आले होते. देव सुव्यवस्थित आहे.

बायबलमधील नोंदींमध्ये असा कोणताही पुरावा आढळत नाही की, देवाने दिलेले नियम केवळ दुर्लक्ष करून एखादी व्यक्ती आशीर्वादित होईल. भविष्यवाणीच्या अध्ययनाच्या उद्देशाने बायबलमध्ये आणि बायबलद्वारे स्थापित केलेल्या भविष्यवाणीच्या अर्थलक्षणाच्या नियमांकडे जर कोणी दुर्लक्ष करीत असेल, तर तो आशीर्वादित होईल अशी अपेक्षा कोण करू शकेल?

आपण बायबलमधील नियमांचा उपयोग करीत असताना, ते नियम खरे आहेत की खोटे, हे स्थापन व प्रमाणित करण्यास आपण बायबललाच अनुमती देऊ. देवाच्या सर्व विविध नियमांप्रमाणेच, त्या नियमांना नेहमीच सैतानी बनावट प्रतिरूप असते. म्हणूनच, एखादे सत्य स्थापन करण्यासाठी एखादा नियम उपयोगात आणला जातो तेव्हा, ओळखलेले सत्य आणि उपयोगात आणलेला नियम — या दोन्हींची परीक्षा झाली पाहिजे.

या अभ्यासात संयुक्त संस्थानांची भविष्यवाणीतील भूमिका ओळखण्यापलीकडे, आणखी एक उद्देश असा आहे की, येशूने या विशिष्ट पिढीपर्यंत गुप्त ठेवलेला प्रकटीकरणाच्या पुस्तकातील गूढ संदेश ओळखणे.

देवाची प्रकट केलेली भविष्यसूचक रहस्ये, ती ज्यांना प्राप्त होतात त्यांना त्याचा नियम पाळता यावा, या उद्देशाने प्रकट केली जातात. मनुष्य त्याचा नियम केवळ तेव्हाच पाळू शकतो, जेव्हा तो त्यांच्या अंतःकरणावर लिहिला जातो. प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात उघड करण्यात येत असलेले रहस्य हे पवित्र आत्मा देवाचा नियम आपल्या अंतरंगावर व अंतःकरणांवर लिहित असल्याच्या प्रक्रियेचा एक भाग आहे. देवाच्या लोकांसाठी उघड केलेले हे रहस्य, जेव्हा आणि जर विश्वासाने स्वीकारले जाते, तेव्हा नवा करार स्थापन करते.

प्रकटीकरण 1:1–3 अंतिम इशाऱ्याचा संदेश:

प्रकटीकरण ग्रंथाच्या पहिल्या अध्यायातील पहिली तीन वचने हे ओळखून देतात की “येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण” हा मानवजातीसाठी अंतिम संदेश आहे. तो निश्चितच एक संदेश आहे, कारण “येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण” त्याच्या सेवकांना जे “लवकरच घडून येणे आवश्यक आहे” ते दाखविण्यासाठी स्वर्गीय पित्याकडून त्याला देण्यात आले.

आपल्याला हे लक्षात घेण्यास सांगितले आहे की “पवित्र आत्म्याने भविष्यवाणी देण्यात” तसेच “चित्रित केलेल्या घटनांमध्येही” बाबी अशा रीतीने घडविल्या आहेत.

प्रकटीकरण ग्रंथाच्या पहिल्या अध्यायातील पहिल्या तीन वचनांत “चित्रित केलेल्या घटना” तसेच “भविष्यवाणी देणे” हे विशेषतः देव मनुष्यांशी कशा रीतीने क्रमाक्रमाने संवाद साधतो, याची प्रक्रिया स्पष्टपणे दर्शविते; तसेच जो संदेश संप्रेषित केला जातो, त्याला “येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण” असे म्हणतात, हेही ओळखून देते.

त्यानंतर येशू ख्रिस्ताने देवाकडून प्राप्त झालेल्या संदेशाबाबत दोन गोष्टी केल्या. त्याने तो संदेश आपल्या दूतामार्फत पाठविला, आणि त्याच दूतामार्फत तो संदेश चिन्हरूपाने प्रकटही केला. मग त्या दूताने तो संदेश योहान या संदेष्ट्यापर्यंत नेला; त्याने तो लिहून ठेवला आणि तुमच्यासाठी व माझ्यासाठी तो मंडळ्यांकडे पाठविला. पहिले तीन वचने “पवित्र आत्म्याने” अशा प्रकारे “घडविली” गेली होती की, त्यांद्वारे “संदेश” आणि त्या संदेशाच्या प्रेषणात अंतर्भूत असलेली “संप्रेषणाची प्रक्रिया” या दोन्हींचा विशेष भर देण्यात आला.

आपण विचार करीत असलेली ही तीन वचने मानवजातीस दिलेला अंतिम संदेश सादर करतात; परंतु तो केवळ अंतिम संदेश एवढाच नाही—याहूनही अधिक महत्त्वाचे म्हणजे, ही तीन वचने पृथ्वीवरील जगासाठी अंतिम “इशाऱ्याचा” संदेश दर्शवितात. संदेशाचा “इशारा” हा गुणधर्म तेव्हा स्पष्ट ओळखला जातो, जेव्हा काही व्यक्ती “धन्य” म्हणून ओळखल्या जातात, कारण त्यांनी “त्यामध्ये लिहिलेल्या गोष्टी” वाचल्या, ऐकल्या आणि पाळल्या आहेत. “येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण” म्हणून दर्शविलेला हा इशारा काही लोकांचा असा एक वर्ग आहे, जे तो वाचणार नाहीत, ऐकणार नाहीत. त्यांना धन्य होणे अशक्य आहे. हे उघड आहे की, जर लिहिलेल्या त्या गोष्टी वाचल्यामुळे, ऐकल्यामुळे आणि पाळल्यामुळे एखादा वर्ग धन्य ठरतो, तर असा एक वर्ग आहे जो धन्य नाही. एखादा मनुष्य येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा संदेश वाचेल, ऐकेल आणि पाळेल काय? जर तसे असेल, तर तो धन्य होईल; आणि जर तसे नसेल, तर तो शापित होईल.

तिसऱ्या वचनातील “वेळ जवळ आली आहे” हा वाक्प्रचार इतिहासात अंतिम इशाऱ्याचा संदेश येतो तो एक विशिष्ट काळ असल्याचे दर्शवितो. “वेळ,”—(एक विशिष्ट वेळ) “जवळ आली आहे.” एक विशिष्ट काळ येऊ घातला आहे, कारण तो जवळ आला आहे; आणि देवाचे लोक (योहानाद्वारे प्रतीकात्मकरीत्या दर्शविलेले) “वेळ” येण्यापूर्वीच तो संदेश समजतात. योहानाने प्रकटीकरणाचे पुस्तक पहिले शतक संपत आले त्या सुमारास लिहिले; तरीही ही वचने असे दर्शवितात की इ.स. १०० नंतर बऱ्याच काळाने इतिहासात असा एक बिंदू येईल, जेव्हा अंतिम इशाऱ्याचा संदेश घोषित केला जाईल. जेव्हा ती “वेळ” “जवळ आली” असेल, तेव्हा “ज्या गोष्टी लवकरच घडून आल्या पाहिजेत” असे दर्शविणारा संदेश देवाच्या सेवकांना प्रकट केला जाईल.

या लेखमालिकेत, आम्ही उद्धृत करीत असलेल्या बायबलमधील उताऱ्यांचे स्पष्टीकरण समर्थित करण्यासाठी बायबल आणि एलेन व्हाइट यांचे लेखन यांचा अधिकार म्हणून उपयोग केला जाईल.

आपण विल्यम मिलर यांनी संकलित केलेल्या भविष्यवाणीच्या अर्थनिर्णयाच्या नियमांचाही संदर्भ घेऊ, तसेच Prophetic Keys या संकलनात ओळखण्यात आलेल्या नियमांचाही संदर्भ घेऊ. आपण Habakkuk’s Tables या नावाने ओळखल्या जाणाऱ्या भविष्यवाणीविषयक अभ्यासाचाही उपयोग करू.

आम्ही वापरत असलेल्या प्रत्येक नियमाची व्याख्या करण्याचा आमचा उद्देश नाही. संक्षेपाकरिता, ज्यांना त्या नियमाचा अधिक सविस्तर पुरावा वाचावयाचा आहे त्यांच्यासाठी आम्ही केवळ Prophetic Keys compilation चा संदर्भ देऊ. Habakkuk’s Tables series मध्ये, आम्ही अशा काही प्रस्तुतींकडे निर्देश करू इच्छितो, ज्यांत आम्ही येथे थोडक्यात स्पर्श करणार असलेला विषय अधिक सखोलतेने हाताळलेला आहे.

प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाच्या अभ्यासातून आपण पुढे जात असताना, आम्ही सार्वजनिक प्रतिसादाला प्रोत्साहन देतो; परंतु चालू अभ्यासाला योगदान देणाऱ्या अभिप्रायालाच आम्ही प्रतिसाद देऊ. आमच्या चर्चेचा व्याप सध्याच्या सादरीकरणांच्या मालिकेशी, आम्ही अवलंबणाऱ्या भविष्यवाणीविषयक नियमांशी, आणि हबक्कूकच्या तक्त्यांमध्ये आढळणाऱ्या माहितीशी संबंधित असेल.

“signified” असा अनुवाद केलेल्या ग्रीक शब्दाचा अर्थ “सूचित करणे” असा आहे. त्याने तो संदेश “त्याच्या” देवदूताद्वारे पाठविला आणि तो “त्याच्या” देवदूताद्वारे सूचित केला. “त्याचा” देवदूत म्हणजे गॅब्रिएल.

देवदूत गॅब्रिएल संदेशासह पाठविला जातो, आणि देवदूत गॅब्रिएल हा त्या संदेशाचे प्रतिनिधित्वही करतो. जेव्हा मानवजात इतिहासातील त्या टप्प्यावर येते, जेव्हा अंतिम इशाऱ्याचा संदेश घोषित केला जाण्यासाठी “वेळ जवळ आली आहे,” तेव्हा त्या अंतिम संदेशाचे प्रतिनिधित्व एका देवदूताद्वारे केले जाते. प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात “संदेश” हे अनेकदा देवदूतांनी दर्शविलेले असतात, आणि निःसंशय प्रकटीकरणात “देवदूत” असा अनुवाद केलेल्या ग्रीक शब्दाचा अर्थ “संदेशवाहक” असा होतो.

इतिहासात प्रकट झालेल्या देवाच्या सत्याच्या प्रत्येक प्रकटीकरणात निश्चितच येशू ख्रिस्ताचेच प्रकटीकरण असते; परंतु प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायातील येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण हे मानवजातीसाठी अंतिम इशारा आहे, आणि ते एका विशिष्ट क्षणी घडते, ज्याला “काळ” असे दर्शविण्यात आले आहे. प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात आणखी एक उतारा आहे, जिथे योहान असा उल्लेख करतो की “काळ जवळ आला आहे”. तो दुसरा उतारा मी पहिल्या ते तिसऱ्या वचने यांविषयी केलेल्या प्रारंभीच्या दाव्यांची परीक्षा करण्यासाठी दुसरा साक्षीदार पुरवितो.

प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाच्या शेवटी आपल्याला प्रकटीकरणाच्या आरंभी असलेलाच तोच विषय आढळतो. “प्रभु देवाने” “आपल्या दासांस जे काही लवकरच घडून आले पाहिजे ते दाखविण्यासाठी आपला दूत पाठविला,” असे म्हटले असताना, संदेश देण्याची प्रक्रिया आणि संदेश यांचा पुन्हा एकदा उल्लेख केला जातो. आणि दासांना “जे काही लवकरच घडून आले पाहिजे” अशा गोष्टी ओळख करून देणारा संदेश दाखविला जाताच, ख्रिस्त जाहीर करतो की तो लवकर येत आहे. हाच तो संदेश आहे जो ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनापूर्वी येतो, आणि म्हणूनच तो अंतिम इशाऱ्याचा संदेश आहे—अध्याय एक, पद एकमध्ये “येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण” म्हणून दर्शविलेला तोच संदेश. प्रकटीकरणाच्या पहिल्या तीन पदांत जे आशीर्वादाचे वचन देण्यात आले आहे, ते “धन्य तो जो या पुस्तकातील भविष्यवाणीची वचने पाळतो” या विधानाद्वारे पुन्हा सांगितले जाते.

या वचनेमध्ये आपण पहिल्या अध्यायात मांडलेल्या संप्रेषणाच्या प्रक्रियेचा विस्तार पाहतो; कारण आपण असे पाहतो की गॅब्रिएल योहानाला संदेश दिल्यानंतर, योहान त्या संदेशाने इतका भारावून जातो की तो गॅब्रिएलाची उपासना करण्याचा प्रयत्न करतो. तेव्हा गॅब्रिएल योहानाच्या या गैरसमजाचा उपयोग करून हे स्पष्ट करतो की स्वर्गीय देवदूत, पृथ्वीवरील संदेष्टे, आणि संदेशातील वचने पाळणारे सर्वजण हे “सहकारी सेवक” आहेत, ज्यांनी सृष्टीकर्त्या-देवाची उपासना करावी, देवाच्या सृष्टीची नव्हे.

हे वचने आपण पहिल्या अध्यायात विचारात घेत असलेल्या त्याच घटनांचे आणि संदेशाचे वर्णन करीत आहेत. ती त्या विश्वासू आणि सत्य वचनेची पुनरुक्ती करीत आहेत, जी देवाच्या सेवकांना लवकरच काय घडून यावे लागेल हे दाखवितात. हा संदेश पुन्हा एकदा देव आणि त्याच्या सेवकांमधील संप्रेषणाच्या प्रक्रियेच्या संदर्भात मांडलेला आहे. बाविसाव्या अध्यायात आपल्याला आणखी पुरावा आढळतो की हा संदेश अंतिम इशाऱ्याचा संदेश आहे; कारण जो “काळ” “जवळ आला आहे” असे म्हटले आहे, तो मनुष्याच्या परीक्षणकाळाच्या समाप्तीच्या अगदी आधी घडणारा म्हणून दर्शविला आहे; कारण “जो अन्यायी आहे, त्याने अन्यायच करीत राहावे; आणि जो मलिन आहे, त्याने मलिनच राहावे; आणि जो नीतिमान आहे, त्याने नीतिमानच राहावे; आणि जो पवित्र आहे, त्याने पवित्रच राहावे,” ही घोषणा परीक्षणकाळाची समाप्ती दर्शविते, आणि सात शेवटच्या पीडांची सुरुवात दर्शविते; त्या पुढे ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनाने समाप्त होतात.

प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाच्या आरंभी आणि प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाच्या शेवटी एकच कथन प्रस्तुत केलेले आहे. हे दोन्ही उतारे एकत्र केल्याने आपण समजू शकतो की “येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण” हा ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनापूर्वी मानवजातीस दिलेला अंतिम इशाऱ्याचा संदेश आहे. हा संदेश परीक्षाकाळ संपण्याच्या अगोदर येणाऱ्या एका देवदूताद्वारे प्रतीकात्मक रीतीने दर्शविला आहे. “वेळ समीप आहे” तेव्हा—म्हणजे परीक्षाकाळ समाप्त होण्याच्या अगदी आधी—उघड करण्यात आलेला हा संदेश जे वाचतात, ऐकतात आणि पाळतात किंवा पाळत नाहीत, त्यानुसार हा संदेश मानवजातीचे दोन वर्गांत विभाजन करतो.

शंभराहून अधिक वर्षांपूर्वी, 1906 साली, आम्हाला कळविण्यात आले होते की लवकरच “ख्रिस्ताने योहानास जे घडणार असल्याचे दाखविले त्या घटनांच्या परिपूर्तीमध्ये आपण प्रवेश करू.” 1906 मध्ये तो संदेश अद्याप मुद्रांकित होता. हे समजणे महत्त्वाचे आहे की येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा संदेश त्या घटना घडण्याच्या अगदी आधी देवाच्या लोकांसाठी उघड केला जातो. आम्हाला सांगितले आहे की प्रकटीकरणाचे पुस्तक “त्याच्या नावाप्रमाणेच आहे,—या पृथ्वीच्या इतिहासाच्या शेवटच्या दिवसांत घडणार असलेल्या अत्यंत महत्त्वाच्या घटनांचे प्रकटीकरण.”

ते उघड केले जातात, जेणेकरून देवाची प्रजा इशारा देऊ शकेल, आणि जे हा इशारा ऐकत आहेत त्यांना “लवकरच घडून येणाऱ्या घटनांसाठी तयारी करण्याची संधी मिळावी.” हे लक्षात घेण्यासारखे आहे (कारण योहान त्या इतिहासकाळातील देवाच्या प्रजेचे प्रतिनिधित्व करतो, जेव्हा हा संदेश घोषित केला जाणार आहे), की योहान ज्या दोन मुद्द्यांमुळे त्याच्यावर छळ होत होता, त्यांची ओळख करून देतो. “देवाच्या वचनावरील त्याच्या विश्वासू भरोशामुळे, आणि ख्रिस्ताच्या साक्षीमुळे,” त्याला “पातमोस बेटावर हद्दपार करण्यात आले.” त्याने बायबल आणि भविष्यवाणीच्या आत्म्याला, जो “येशूची साक्ष” आहे, दोन्ही स्वीकारले होते, म्हणून त्याला हद्दपार करण्यात आले.

योहान हा जगाच्या अंतकाळातील अशा लोकांचे प्रतिनिधित्व करीत आहे, जे येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा संदेश समजून घेतात, आणि जे बायबल तसेच भविष्यवाणीच्या आत्म्याचे समर्थन केल्यामुळे छळले जातात.

पहिल्या अध्यायातील पहिल्या तीन वचनांमध्ये देव पिता आणि त्याचे सेवक यांच्यामधील संवादप्रक्रियेवर भर देण्यात आला आहे. बाविसावा अध्याय या संवादप्रक्रियेच्या वर्णनात अधिक भर घालतो. हे दोन्ही उतारे प्रकाशितवाक्य या पुस्तकाचा आरंभ आणि शेवट दर्शवितात, आणि एकत्रितपणे ते भविष्यवाणीतील प्रतिकात्मक चित्रणामध्ये योहानाची भूमिका सविस्तरपणे मांडतात. तो केवळ प्रकाशितवाक्याचे शब्द लिहिणारा नव्हता, तर तो जगाच्या शेवटी अंतिम इशाऱ्याचा संदेश संप्रेषित करणाऱ्यांचेही प्रतिनिधित्व करतो.

योहानाने संदेशाचे घटक असलेल्या “गोष्टी” “पाहिल्या” आणि “ऐकल्या”, आणि त्याला तो संदेश मंडळ्यांना लिहून पाठविण्याची आज्ञा देण्यात आली.

त्याने जे “ऐकले” आणि “पाहिले” ते लिहून काढून आशिया मायनरमधील सात मंडळ्यांकडे पाठवण्याची त्याला आज्ञा देण्यात आली; परंतु जेव्हा स्वतंत्र मंडळ्यांचा प्रश्न आला, तेव्हा येशूने संदेश थेट योहानाला निर्देशित केले, कारण सातही मंडळ्यांपैकी प्रत्येकाला दिलेला प्रत्येक संदेश “आणि … येथील मंडळीच्या देवदूताला लिही” या वाक्याने सुरू होतो. येशूने मंडळ्यांसाठीचे स्वतंत्र संदेश निर्देशित केले.

येशूने योहानाला सांगितले, आणि येशूने योहानाला त्याने जे पाहिले व ऐकले ते लिहिण्यासही सांगितले; आणि एकदा येशूने योहानाला त्याने जे ऐकले होते ते लिहू “नको” असे सांगितले.

योहानाला सात मेघगर्जनांनी जे उच्चारले ते मुद्रांकित करून ठेवण्यास सांगितले गेले; आणि असे करताना तो सात मेघगर्जनांचा संदेश मुद्रांकित करून ठेवत होता, जसे दानियेलला अंतकाळापर्यंत आपले पुस्तक मुद्रांकित करून ठेवण्याची आज्ञा देण्यात आली होती.

आपण जे ओळखत आहोत ते म्हणजे प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाच्या शेवटी आणि आरंभी, दोन्ही ठिकाणी एक संदेश ओळखला जातो. त्या संदेशाचे संप्रेषण करण्याची प्रक्रिया देखील ओळखली जाते. संदेश संप्रेषित करण्यामध्ये योहान जी भूमिका बजावतो, तिचा विशेषतः उल्लेख केला आहे. कधी कधी त्याने जे पाहिले आणि ऐकले ते फक्त लिहून ठेवले. इतर वेळी त्याला शब्दशः सांगितले गेले, आणि एकदा तर त्याला जे त्याने ऐकले होते ते लिहू नकोस असे सांगण्यात आले. येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा संदेश पित्याकडून येशूकडे, येशूकडून गॅब्रिएलकडे, आणि नंतर भविष्यवक्ता योहानकडे दिला जातो; ज्याच्यावर तो संदेश लिहून कळिसियांना पाठविण्याची जबाबदारी सोपविण्यात आली होती.

योहानास लिहिण्याची दिलेली आज्ञा यामध्ये अंतर्भूत असलेला भविष्यसूचक सिद्धांत ओळखता न येता तो श्लोक वाचला जाणे कदाचित शक्य आहे. पाहिलेल्या व ऐकलेल्या “गोष्टी” लिहून ठेवणे म्हणजे त्या काळातील वर्तमान इतिहासाची नोंद करणे होय, कारण योहानाच्या काळी त्या “गोष्टी” अस्तित्वात होत्या. वर्तमान इतिहासाची नोंद करणे, आणि तसे करत असताना एकाच वेळी भविष्यात घडणाऱ्या गोष्टीही लिहून ठेवणे, हा प्रकटीकरणाच्या पुस्तकातील मुख्य भविष्यसूचक नियम आहे. हाच सिद्धांत आणि त्याचे महत्त्व अधोरेखित व स्पष्ट करण्यासाठी योहानाचा उपयोग केला आहे; कारण त्याला मूलत: असे सांगितले गेले की, “ज्या गोष्टी आहेत त्या, आणि” त्या लिहिताना तू “यानंतर घडणाऱ्या गोष्टी” लिहित असशील, कारण इतिहासाची पुनरावृत्ती होते. ही भविष्यसूचक पद्धत येशूची स्वाक्षरी आहे, कारण स्वाक्षरी म्हणजे नाव; आणि प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायात त्याचे नाव अल्फा आणि ओमेगा असे आहे. तो अंताचा प्रारंभाशी संबंध दर्शवितो.

आपण “येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण” या अभ्यासास नुकतीच सुरुवात करीत आहोत, आणि सध्या आपण पहिल्या अध्यायातील पहिल्या तीन वचनांचा विचार करीत आहोत. “येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण” या शीर्षकाची अंतिम इशाऱ्याची संदेशवार्ता स्वर्गीय पित्याकडून येशूकडे, येशूकडून गाब्रिएलकडे, गाब्रिएलकडून योहानाकडे पोहोचविली जाते; आणि योहान ती मंडळ्यांकडे पाठविण्यासाठी एका पुस्तकात नोंदवितो. हा संदेश इतक्या स्पष्टपणे “येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण” या नावाने संबोधिला गेल्यामुळे, ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण करणाऱ्या प्रेरित वचनाद्वारे मनुष्यांसाठी जे काही लिहिले गेले आहे, त्या सर्व घटकांमध्ये येशू कोण आहे आणि तो काय आहे, याचे एक वैशिष्ट्य योहानाने हा संदेश नोंदविण्याच्या कृतीत चित्रित होते, हे लक्षात घेणे महत्त्वाचे आहे. त्याने त्या वेळी असलेल्या गोष्टी लिहिल्या, तसेच तो अजून होऊ घातलेल्या गोष्टीही लिहीत होता.

इतिहासाची पुनरावृत्ती होण्याचे सत्य त्या वेळी दर्शविले जाते, जेव्हा योहान आपल्या काळासाठी एक इशारा लिहितो, आणि तोच इशारा एका भावी काळासाठीही असतो. जेव्हा योहानाने ख्रिस्ती मंडळीच्या आरंभी सात मंडळ्यांना लिहिले, तेव्हा तो जगाच्या शेवटी असलेल्या ख्रिस्ती मंडळीसाठीही एक इशारा लिहित होता. ख्रिस्ताच्या स्वभावाचे हे वैशिष्ट्य त्या वेळी दर्शविले जाते, जेव्हा ख्रिस्ताला अल्फा आणि ओमेगा, किंवा आरंभ आणि शेवट, किंवा पहिला आणि शेवटचा असे म्हटले जाते. खरंतर, बायबल ख्रिस्ताच्या स्वभावातील या वैशिष्ट्याची ओळख अशी करून देते की त्यावरूनच तोच एकमेव देव आहे हे सिद्ध होते.

प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायात आपण येशू स्वतःला अल्फा आणि ओमेगा म्हणून ओळख करून देताना पाहतो.

या वचनांमध्ये पुष्कळ सत्य अंतर्भूत आहे, परंतु येथे मी केवळ एवढेच निदर्शित करू इच्छितो की, जेव्हा योहानाने ख्रिस्ताचा तुतारीसारखा आवाज ऐकला आणि त्याच्याशी कोण बोलत आहे हे पाहण्यासाठी तो वळला, तेव्हा त्याने येशू ख्रिस्ताला स्वर्गीय पवित्रस्थानातील पवित्र स्थानी असलेल्या स्वर्गीय महायाजकाच्या रूपात पाहिले. त्यानंतर येशूने स्वतःची ओळख अल्फा व ओमेगा म्हणून, तसेच प्रथम व अंतिम म्हणून करून दिली. संदेशात आणि त्याच्या संप्रेषणात, पहिल्या तीन वचनांमध्ये, आम्हाला प्रकटीकरणाच्या शेवटी असलेल्या सत्यरेषेशी सुसंगत अशी एक सत्यरेषा आढळली. अल्फा व ओमेगा म्हणून येशू शेवटाचा आरंभाशी, अंतिमाचा प्रथमाशी संबंध दर्शवितो. प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाच्या शेवटी, जसे आरंभी, तसेच तो पुन्हा एकदा स्वतःची ओळख अल्फा व ओमेगा म्हणून करून देतो.

प्रकटीकरणाचे पुस्तक अत्यंत काळजीपूर्वक वर्णन करते की जेव्हा योहान हा संदेश नोंदवितो, तेव्हा तो संदेश आरंभ शेवटाचे उदाहरण दाखवितो या तत्त्वावर आधारित असणार होता. हा संदेश प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात उघड केलेले पहिले सत्य आहे, आणि ह्याच त्या सत्याविषयी पुस्तकाच्या शेवटी अंतिम उच्चार केला जातो. आणि प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाच्या आरंभी व शेवटी असलेल्या साक्षीमध्ये, येशू स्वतःची ओळख अल्फा आणि ओमेगा, आरंभ व अंत, तसेच पहिला व शेवटचा अशी करून देतो.

प्रकटीकरणाच्या पुस्तकातील पहिली तीन वचने मानवजातीसाठीच्या अंतिम इशाऱ्याचा संदेश ओळख करून देतात. हा तो इशारा आहे जो सात शेवटच्या पीडांपूर्वी आणि ख्रिस्ताच्या द्वितीय आगमनापूर्वी येतो. येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा संदेश “त्याच्या दूताद्वारे” “पाठविला व चिन्हांद्वारे प्रकट केला” गेला.

तसाच तो इशाऱ्याचा संदेश पुढे प्रकटीकरणाच्या शेवटच्या उताऱ्यात ओळखला जातो, आणि तोच प्रकटीकरण चौदा मधील तिसरा देवदूत म्हणूनही दर्शविला आहे.

अंतिम इशाऱ्याचा संदेश हा तिसऱ्या देवदूताने दर्शविलेला संदेश आहे. तो अंतिम इशारा आहे, कारण तो मानवजातीसमोरील शेवटच्या कसोटीची थेट ओळख करून देतो. आणखी एक देवदूत त्यानंतर येतो व तिसऱ्या देवदूताशी सामील होतो, आणि त्या देवदूताचाही संदेश अंतिम इशाऱ्याचाच संदेश आहे.

येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण असलेला संदेश पहिल्या अध्यायात, चौदाव्या अध्यायात, अठराव्या अध्यायात आणि बावीसाव्या अध्यायात दर्शविला आहे. हा संदेश एका देवदूताद्वारे सूचित केला आहे, ज्याची ओळख प्रकटीकरणातील पहिल्या आणि शेवटच्या उल्लेखात देवदूत गॅब्रिएल अशी दिली आहे; आणि मग चौदाव्या व अठराव्या अध्यायांत तो संदेश स्वर्गात उडणाऱ्या किंवा स्वर्गातून खाली उतरणाऱ्या देवदूताद्वारे प्रतीकात्मकरीत्या दर्शविला आहे.

अठराव्या अध्यायात स्वर्गातून खाली येणाऱ्या देवदूताचा प्रकार पूर्वी दहाव्या अध्यायात दिसतो, जेव्हा एक देवदूत खाली उतरून एक पाय भूमीवर आणि दुसरा समुद्रावर ठेवतो. त्या देवदूताजवळ एक पुस्तक असते, जे योहानाला खाण्याची आज्ञा दिली जाते; ते त्याच्या तोंडाला गोड, पण त्याच्या पोटाला कडू होते. योहान जे पुस्तक खातो ते एक संदेश आहे, आणि त्या छोट्या पुस्तकाद्वारे दर्शविलेला संदेश प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायातील देवदूताच्या संदेशाचा प्रकार आहे; म्हणून तोही अंतिम इशाऱ्याच्या संदेशाचेच प्रतिनिधित्व करतो.

आपल्याला सांगितले गेले आहे की देवाचा संदेश एका देवदूताद्वारे पाठविला गेला आणि सूचित केला गेला; आणि जेव्हा आपण प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात चित्रित केलेला अंतिम इशाऱ्याचा संदेश बारकाईने शोधतो, तेव्हा आपल्याला आढळते की सात वेळा एक देवदूत अंतिम इशाऱ्याचा संदेश सूचित करतो. पहिल्या आणि शेवटच्या उदाहरणांत तो देवदूत गॅब्रिएल होता. मग प्रकटीकरण दहा मध्ये आपल्या हाती एक लहान पुस्तक घेऊन एक देवदूत खाली उतरताना दिसतो. प्रकटीकरण चौदा मध्ये आपल्याला आणखी तीन देवदूत दिसतात, आणि ते सर्व अंतिम इशाऱ्याच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करतात. त्यानंतर प्रकटीकरण अठरा मध्ये आपल्याला हाच अगदी तोच अंतिम इशाऱ्याचा संदेश दर्शविणारा आणखी एक देवदूत दिसतो. अंतिम इशाऱ्याचे सात संदेश देवदूतांद्वारे दर्शविलेले आहेत. पहिला आणि शेवटचा हे देवदूत गॅब्रिएल आहेत, आणि पहिला व शेवटचा यांच्या मधील पाच देवदूत प्रतीकात्मक देवदूत आहेत.

निश्चितच, त्या सातही मंडळ्यांपैकी प्रत्येक मंडळीस एक देवदूत आहे; परंतु ते मंडळ्यांकडे संदेश वाहून नेत आहेत, तर आपण ज्याविषयी चर्चा करीत आलो आहोत तो अंतिम इशाऱ्याचा संदेश असा आहे की ज्याच्या श्रोत्यांमध्ये संपूर्ण जगाचा समावेश होतो.

अंतिम इशाऱ्याचा संदेश दर्शविणाऱ्या सात भविष्यवाणी-रेषांपैकी प्रत्येकाचे परस्परांशी निकटपणे मूल्यमापन करून त्यांचा परस्पर मेळ घालण्यात यावा; परंतु या टप्प्यावर मला अल्फा आणि ओमेगा यांचे एक मूलभूत तत्त्व केवळ परिभाषित करावयाचे आहे. देवाच्या वचनात एखाद्या विषयाचा प्रथम उल्लेख हा सर्वांत महत्त्वाचा संदर्भ असतो. बायबलमध्ये “बीज” याचा पहिला उल्लेख उत्पत्ति 1:11 मध्ये आढळतो, जिथे आपल्याला सांगितले आहे की बीज “आपल्या आपल्या जातीप्रमाणे” उत्पन्न करील. बीजाच्या या पहिल्या उल्लेखात हे अधोरेखित केले आहे की स्वतःची पुनरुत्पत्ती करण्यासाठी आवश्यक असे DNA त्यात असते. येशूने देवाचे वचन हे बीज आहे असे ओळख करून दिले.

एक बीज, जे देवाचे वचन आहे, त्यामध्ये संपूर्ण वनस्पती निर्माण करण्यासाठी आवश्यक असलेले सर्व डीएनए अंतर्भूत असते. देवाच्या वचनातील एखाद्या विषयाचा पहिला उल्लेख त्या विषयाशी संबंधित असलेले सर्व घटक आपल्या आत समाविष्ट करून असतो. या तत्त्वाची ओळख “पहिल्या उल्लेखाचा नियम” अशी केली जाते. या नियमाचा जितका अधिक बारकाईने अभ्यास केला जातो, तितकाच तो अधिक निश्चित ठरतो.

अल्फा आणि ओमेगा यांचे स्पष्टीकरण तसेच देवाच्या वचनाची बीज म्हणून व्याख्या यांवर पुढे जाण्यापूर्वी, आपण नुकत्याच मत्तयमध्ये उद्धृत केलेल्या उताऱ्यातून प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाविषयीच्या आपल्या विचारात काही संबंधित मुद्दे विचारात घेण्यासारखे आहेत. सर्व संदेष्टे जगाच्या अंताविषयी बोलत आहेत.

या उताऱ्यात तीन साक्षीदार (पौल, पेत्र आणि एलेन व्हाईट) दिलेले आहेत, जे या वस्तुस्थितीची साक्ष देतात की सर्व संदेष्टे जगाच्या अंताबद्दल बोलत आहेत; आणि हाच तो काळ आहे जेव्हा प्रकटीकरणाच्या पुस्तकातील गूढ उघडले जाते. म्हणून, मत्तय तेराव्या अध्यायात जेव्हा येशू म्हणाला, “धन्य आहेत तुमचे डोळे, कारण ते पाहतात; आणि तुमचे कान, कारण ते ऐकतात. कारण मी तुम्हांला खचित सांगतो, की अनेक संदेष्टे आणि धर्मी पुरुष यांनी ज्या गोष्टी तुम्ही पाहता त्या पाहण्याची इच्छा धरली, पण त्या पाहिल्या नाहीत; आणि ज्या गोष्टी तुम्ही ऐकता त्या ऐकण्याची इच्छा धरली, पण त्या ऐकल्या नाहीत,” तेव्हा तो प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायातील पहिल्या तीन वचनांत नोंदलेल्या त्याच आशीर्वादाची अभिव्यक्ती करीत होता.

येशूने पेरणाऱ्याचा दृष्टांत मांडला, आणि त्यानंतर शिष्य त्याच्याशी त्या दृष्टांताविषयी संवाद साधण्यास प्रवृत्त झाले. परंतु ते येशूशी त्या संवादात सहभागी होण्यापूर्वी, त्याने त्यांच्यासाठी आणि त्याहून अधिक महत्त्वाचे म्हणजे आपल्या सर्वांसाठी असे म्हटले, “ज्याला ऐकण्यास कान आहेत, त्याने ऐकावे.”

येशू दृष्टांत सांगतो आणि तो ज्यांना ऐकण्याची इच्छा आहे त्यांच्यासाठीच्या इशाऱ्याने समाप्त करतो. त्यानंतर शिष्यांना त्या चर्चेत नेले जाते, जिथे येशू किमान तीन महत्त्वपूर्ण विचार मांडतो. तो श्रोत्यांच्या दोन वर्गांमधील भेद दाखवतो, आणि असे करताना तो यशयाच्या पुस्तकातील एका उताऱ्याचा उल्लेख करतो, ज्यायोगे श्रोत्यांच्या दोन वर्गांविषयी दुसरे साक्ष पुरविले जाते (कारण हे सर्व ऐकण्यास इच्छुक असणाऱ्यांच्या संदर्भातच मांडलेले आहे, हे लक्षात ठेवा). श्रोत्यांचे दोन वर्ग आणि दुसरे साक्ष म्हणून यशयाचे पुस्तक यांपलीकडे तो जो तिसरा विचार मांडतो, तो म्हणजे देवाचे वचन हे बीज आहे, ही वस्तुस्थिती. म्हणून, देवाचे वचन हे बीज आहे, ही वस्तुस्थिती प्रकटीकरण अध्याय एकामधील येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण ऐकणाऱ्यांनी ऐकावयाच्या गोष्टींचाच एक भाग आहे. पहिल्या तीन वचनांत दोन श्रोते आहेत, जसे मत्तय तेराव्या अध्यायात श्रोत्यांचे दोन वर्ग आहेत. जे ऐकण्यास नकार देतात ते न ऐकण्याची निवड कोणकोणत्या प्रकारे करतात, याविषयी मत्तय तेरावा अध्याय केवळ काही अंतर्दृष्टी वाढवतो. आणि यशयाचे साक्ष आपण ऐकावयाच्या संदेशात आणखी अधिक भर घालते.

निःसंशय, यशयाहामधील हा उतारा ज्या भविष्यसूचक विषयांच्या गहनतेशी निगडित आहे, त्या दृष्टीने पूर्णपणे अद्भुत आहे. यांपैकी अनेक विषय हबक्कूकच्या तक्त्यांमध्ये वारंवार चर्चिले गेले आहेत; म्हणून आपण केवळ त्या उताऱ्यातील अशा मुद्द्यांचा संक्षेप करणार आहोत, जे येशूने आपल्या वचनाचा उल्लेख बीज म्हणून केल्याच्या आपल्या विचारास आधार देतात.

हे स्थापित झाले आहे की त्या उताऱ्यात यशया हा एका संदेष्ट्याचे, आणि म्हणूनच अंतकाळातील देवाच्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करतो. आपल्या मुद्द्याच्या दृष्टीने अधिक महत्त्वाचे म्हणजे, यशया अशा लोकांचे प्रतिनिधित्व करतो जे देवाच्या मंडळीत कार्यरत असताना पापात जगत होते. जोपर्यंत यशयाला देवाच्या गौरवाचे प्रकटीकरण झाले नाही, तोपर्यंत त्याने स्वतःच्या पापमयतेची जाणीव केली नव्हती. तो लाओदिकीया अवस्थेत होता; तो आंधळा होता.

हे दर्शन “शेवटच्या दिवसांत देवाच्या लोकांची स्थिती दर्शविते.” शेवटच्या दिवसांतील देवाचे लोक लाओदिकीया आहेत.

एकदा यशया आपल्या लौदिकीयेतील अवस्थेतून परिवर्तित झाला, तेव्हा त्याने जगाला अंतिम इशाऱ्याचा संदेश नेण्यासाठी स्वेच्छेने पुढाकार घेतला. सहाव्या अध्यायातील तिसरे वचन यशयाच्या भविष्यवाणीपर इतिहासाला प्रकटीकरण अठराच्या भविष्यवाणीपर इतिहासाशी जोडते, जेव्हा देवदूत उतरतो आणि आपल्या तेजाने पृथ्वी प्रकाशमान करतो.

प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायातील देवदूत खाली उतरतो त्या काळात यशया देवाच्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करीत आहे; कारण जेव्हा त्याला स्वर्गीय पवित्रस्थानात नेण्यात आले, तेव्हा त्याने सराफांना अशी घोषणा करताना ऐकले, “पवित्र, पवित्र, पवित्र, सेनाधीश परमेश्वर: सर्व पृथ्वी त्याच्या गौरवाने परिपूर्ण आहे.” यशया, जसा प्रकटीकरणातील योहान, तसा अंतिम इशाऱ्याचा संदेश घोषित करणाऱ्या देवाच्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करतो. योहानाने देवाच्या लोकांना “शेष” असे संबोधले, आणि यशयाने त्यांचा उल्लेख “दहावा भाग,” किंवा दशमांश, असा केला. हिब्रू भाषेतील मूळ शब्दाचा अर्थ “दशमांश देणे” असा आहे.

यशयाने विचारलेला “किती काळ?” हा भविष्यवाणीचा प्रश्न देवाच्या वचनात वारंवार विचारला जातो (आणि संक्षेपाने सांगायचे तर, “किती काळ?” या प्रश्नाचे उत्तर असे आहे की तो अमेरिकेतील राष्ट्रीय रविवार कायद्याच्या आगमनाची खूण करतो.) एलेन व्हाइट यांच्या मते, त्या वेळी “राष्ट्रीय धर्मत्यागानंतर राष्ट्रीय विनाश येईल,” आणि यशयाच्या मते तो तोच काळ आहे, जेव्हा “शहरे मनुष्यविरहित होऊन उध्वस्त होतील, घरे मनुष्यांशिवाय राहतील, आणि देश पूर्णपणे ओसाड होईल; आणि परमेश्वर मनुष्यांना फार दूर हटवील, आणि देशाच्या मध्यभागी मोठा त्याग होईल.” “देशाच्या मध्यभागी मोठा त्याग” म्हणजे दानियेल 11:41 नुसार रविवारच्या कायद्याच्या वेळी पाडले जाणारे “पुष्कळ” आहेत. हेच ते लोक आहेत, यशया सहा आणि मत्तय तेरा मधील, ज्यांना डोळे आहेत, पण ते पाहत नाहीत, आणि कान आहेत, पण ते ऐकत नाहीत; तसेच प्रकटीकरण तीन मधील तेही, जे लाओदिकीया मंडळीला दिलेल्या सल्ल्याला नकार देतात.

यशयाला त्याच्या पवित्रस्थानात येशू ख्रिस्ताचे दर्शन झाले, तसेच प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात योहानालाही झाले. यशया त्या “दहाव्या भागाचे” किंवा दशांशाचे प्रतिनिधित्व करतो, जो “परत येतो” आणि वृक्षाप्रमाणे “खाल्ला जाईल.” “खाल्ला जाईल” असा अनुवाद केलेल्या इब्री शब्दाचा अर्थ अग्नीने भस्म करणे असा होतो. तरीही त्या “दहाव्या भागात” असा एक “सार” आहे, जो अग्नी भस्म करत नाही. उघडच आहे की उरलेल्या नऊ-दहाव्या भागात तो सार नव्हता? टेल आणि ओक वृक्षाला खात टाकणारा व भस्म करणारा म्हणून दर्शविलेला अग्नी म्हणजे मलाखीच्या पुस्तकात आपल्या मंदिरात अकस्मात येणाऱ्या कराराच्या दूताचा अग्नी होय.

यशयाचा दहावा भाग, (जो दशमांश आहे,) तो मलाखीच्या “न्यायातील अर्पण” हाही आहे. मलाखीचे अर्पण म्हणजे देवाचे लोक होत, ज्यांचे प्रतिनिधित्व “लेवीची संताने” असे केलेले आहे; त्यांना अग्नीने शुद्ध केले जाते, जेणेकरून “न्यायातील अर्पण” उत्पन्न होईल; आणि यशयाच्या साक्षीमध्ये जे अग्नीने “भस्म” केले जातात, तेच दहावा भाग, म्हणजे दशमांश, होत.

पौल येथे घोषित करतो की प्रत्येक मनुष्याची कृत्ये “अग्नी”द्वारे प्रकट केली जातील. मलाखीमध्ये तो अग्नी मल काढून टाकतो. यशयामध्ये “दशांश”चे शुद्धीकरण ते आपली पाने गाळतात “तेव्हा” होते. आदाम आणि हव्वा यांच्या साक्षीवरून पाने ही लपलेल्या पापाची, दांभिकतेची आणि उद्दाम गृहीतकाची प्रतीके आहेत.

यशयाच्या “दहाव्या भागात” अशी एक अंतःसत्ता आहे की जी जाळूनही नष्ट होऊ शकत नाही, आणि ती अंतःसत्ता म्हणजे “पवित्र बीज” होय. त्यांच्यामध्ये ख्रिस्त आहे, जो गौरवाची आशा आहे. यशया स्वतः “पवित्र बीज” आहे आणि तो ज्या “दहाव्या भागाची” ओळख करून देतो तोही आहे. “पवित्र बीज” आणि “दहावा भाग” हे दोन्ही, त्याच्या पवित्रस्थानातील येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाद्वारे, लाओदिकीया अवस्थेतून फिलाडेल्फिया अवस्थेकडे परत येतात.

देवाच्या गौरवाचे ते दर्शन, ज्यामुळे यशया आक्रोश करून म्हणतो की तो नष्ट झाला आहे, की तो अशुद्ध मनुष्य आहे आणि क्षमेची गरज असलेला पापी आहे, ते स्वर्गीय पवित्रस्थानात त्या वेळी घडते जेव्हा झाडे आपली पाने टाकून देतात. “टाकून देतात” या शब्दाचा अर्थ “बाहेर फेकणे” असा होतो, किंवा एखादे झाड “तोडून टाकणे” असा होतो. येथे लाओदिकेयाला बाहेर टाकणे दर्शविले आहे. “दहावा भाग” किंवा अवशेष मलाखीच्या कराराच्या दूतामुळे आणलेल्या शुद्धीकरणाच्या “अग्नीतून” जाईल; अशा रीतीने त्यांच्या मानवी कृती आध्यात्मिकदृष्ट्या जळून नाहीशा होतील, आणि अशा प्रकारे फक्त तोच “गाभा” उरेल जो जाळला जाऊ शकत नाही, तो म्हणजे “पवित्र बीज”. जे ऐकण्यास नकार देतील ते मृत, कोरड्या पानांसारखे टाकून दिले जातील, किंवा प्रभूच्या मुखातून बाहेर ओकले जातील.

येशू हे पवित्र बीज आहेत, आणि एका बीजात संपूर्ण वनस्पती उत्पन्न करण्यासाठी आवश्यक असलेले सर्व डीएनए असते. देवाचे वचन हे एक बीज आहे, आणि म्हणून देवाच्या वचनातील एखाद्या गोष्टीचा प्रथम उल्लेख, तो योग्य रीतीने समजला गेला तर, त्या विषयाला विश्वासणाऱ्यामध्ये पूर्ण परिपक्वतेस आणण्यासाठी आवश्यक असलेली सर्व माहिती आपल्या अंगी बाळगून असतो.

यशया अध्याय सहा अशा लोकांची ओळख करून देतो की जे त्या कालखंडात “ऐकणार” नाहीत, जेव्हा येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाच्या संदेशाचा आशीर्वाद प्राप्त होण्यासाठी तुम्ही अवश्य ऐकले पाहिजे. येशूने ज्यांचा उल्लेख केला ते देवाचे निवडलेले लोक होते; ते त्याची पत्नी होते; ते त्याचे करारबद्ध लोक होते; ते प्राचीन इस्राएल होते.

प्राचीन इस्राएल किंवा पहिले इस्राएल हे आधुनिक इस्राएल किंवा शेवटचे इस्राएल यांचे प्रतिरूप आहे. जगाच्या शेवटी देवाचे लोक म्हणजे सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट; ते त्याचे निवडलेले लोक, त्याची पत्नी, त्याच्या करारातील लोक—आधुनिक इस्राएल आहेत. यशयाच्या इतिहासाची साक्ष, ख्रिस्ताच्या इतिहासाबरोबर एकत्रितपणे, अशी दोन साक्षी पुरविते की जगाच्या शेवटी सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिझम लाओदीकेयाला दिलेल्या संदेशात दर्शविलेल्या हरवलेल्या व उद्धार न होऊ शकणाऱ्या “स्थितीत” असेल.

ते प्रत्यक्षात तारले जाऊ न शकणारे नाहीत, परंतु केवळ त्यांच्या लौदिकीया स्थितीत तारले जाऊ न शकणारे आहेत, जसे यशया त्याच्या अनुभवापूर्वी होता आणि जसे ख्रिस्ताच्या इतिहासातील यहूदी होते.

लाओदिकीयेकरांपैकी एखाद्याने “ऐकावयाच्या” गोष्टींपैकी एक म्हणजे पेरणाऱ्याचा दृष्टांत. त्या दृष्टांतात देवाचे वचन हे एक “बीज” आहे, एक पवित्र बीज आहे, हे त्याने “ऐकले” पाहिजे. जेव्हा हे “ऐकले” जाते, तेव्हा एक असा पाया घातला जातो की जो प्रकटीकरणाच्या गुप्त संदेशाचे उलगडणे आरंभ करतो; कारण तो संदेश या गंभीर ओळखीत गुंडाळलेला आहे की येशू हा अल्फा आणि ओमेगा, पहिला आणि शेवटचा, आरंभ आणि समाप्ती आहे. शेवटाचा आरंभीशी असलेला संबंध समजणे, यामध्ये येशू हे वचन आहे, आणि तोच बीज आहे, हे समजणे समाविष्ट आहे.

शेवट आणि आरंभ यांच्यातील संबंध समजून घेण्यासाठी “प्रथम उल्लेखाचा नियम” समजणे आवश्यक आहे. प्रथम उल्लेखाचा नियम हे दर्शवितो की एखाद्या विषयाचा आरंभ हा त्याच्यासाठी सर्वांत महत्त्वाचा संदर्भ असतो, कारण त्यात संपूर्ण कथाच अंतर्भूत असते; कारण देवाचे वचन हे एक बीज आहे. शेवटचा संदर्भ महत्त्वाच्या दृष्टीने दुसऱ्या क्रमांकावर असतो, या अर्थाने की तेथे कथेमधील सर्व घटक एकत्र बांधले जातात आणि कोणतेही सुटे टोक शिल्लक राहत नाही. परंतु एखाद्या विषयावरील मधील संदर्भच कथेला बळ आणि स्पष्टता देतात, आणि त्या अर्थाने मध्य हा आरंभाइतकाच किंवा शेवटाइतकाच अत्यावश्यक असतो.

या विषयावर आणखी बरेच काही सांगण्यासारखे आहे; परंतु मत्तय तेराव्या अध्यायातील उताऱ्याकडे परतल्यावर, येशूने ऐकणाऱ्या किंवा न ऐकणाऱ्या व्यक्तींचे दोन वर्ग ओळखून दाखविले, हे आपण लक्षात घेऊ शकतो. तो न ऐकण्याचे एकापेक्षा अधिक प्रकार दर्शवितो; परंतु त्यानंतर जे ऐकतात त्यांच्यावर तो आशीर्वाद घोषित करतो.

म्हणूनच भविष्यसूचक दृष्टीने हे “आशीर्वाद” प्रकटीकरण 1:3 मधील त्याच आशीर्वादासमान आहे:

मत्तय तेराव्या अध्यायात येशूने यशया सहाचा केलेला उल्लेख, आणि एलन व्हाइट यांच्या लिखाणांच्या संदर्भात, हे निश्चित करतो की जगाच्या अंतकाळी अशा काही गोष्टी दिसतात व ऐकू येतात, ज्या इतक्या महान होत्या की अंतिम इशाऱ्याचा संदेश उलगडला जाणार होता त्या काळात जगण्याची, आणि तेव्हा लोक त्या गोष्टी “पाहतील” व “ऐकतील,” अशी इच्छा अनेक नीतिमान पुरुषांना व संदेष्ट्यांना होती.

योहान यास दहाव्या अध्यायात “सात गर्जना” यांनी उच्चारलेले वचन मुद्रांकित करून ठेवण्यास सांगितले गेले; आणि बाविसाव्या अध्यायात, “या पुस्तकातील भविष्यवाणीची वचने मुद्रांकित करू नकोस; कारण काळ समीप आला आहे,” अशी घोषणा केली जाते. पुढील वचन मानवी परीक्षाकालाच्या समाप्तीची ओळख करून देते. परीक्षाकाल संपण्याच्या अगोदरच “सात गर्जना” उघड करण्याची घोषणा केली जाते; आणि त्या काळी प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात मुद्रांकित ठेवलेला तोच एकमेव उतारा आहे. “सात गर्जना” यांविषयी आम्हांस हे कळविण्यात आले आहे की त्या अॅडव्हेंटिझमच्या आरंभ व समाप्तीचे प्रतिनिधित्व करतात.

सात गर्जना या १७९८ पासून २२ ऑक्टोबर १८४४ पर्यंतच्या काळातील, पहिल्या व दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या इतिहासामधील अॅडव्हेंटिझमच्या प्रारंभीच्या घटनांचे प्रतिनिधित्व करतात; आणि वर उल्लेखिलेल्या त्याच लेखात आम्हांस असे कळविण्यात आले आहे की, सात गर्जना “भावी घटनांशी संबंधित आहेत, ज्या त्यांच्या क्रमाने प्रकट केल्या जातील.” अॅडव्हेंटिझमचा प्रारंभीचा इतिहास त्याच्या समाप्तीचे चित्रण करतो; कारण येशू ख्रिस्त, अल्फा आणि ओमेगा म्हणून, अॅडव्हेंटिझमच्या संपूर्ण इतिहासावर आपली स्वाक्षरी ठेवतो, कारण तो इतिहास प्राचीन इस्राएलच्या इतिहासाइतकाच पवित्र इतिहास आहे.

मत्तय तेराव्या अध्यायात येशूच्या म्हणण्यानुसार, या घटना त्या आहेत ज्या संदेष्ट्यांनी पाहण्याची इच्छा धरली होती, आणि ज्यांना जाणण्याबद्दल शिष्य धन्य ठरले. ते शिष्य जगाच्या अंतकाळातील देवाच्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करतात, जे त्यांनी जे पाहिले आणि ऐकले त्याबद्दल धन्य आहेत. त्यांनी जे पाहिले आणि ऐकले ते येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा संदेश आहे; तोच संदेश सात गर्जनांच्या संदेशाद्वारेही दर्शविला जातो, आणि त्या सात गर्जना मिलराइट इतिहास तसेच एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करतात.

एलन व्हाईट यांनी त्या इतिहासाची ओळख, जो ख्रिस्ताने त्या इतिहासाप्रमाणे दर्शविला की जो पाहण्याची इच्छा धर्मी पुरुषांनी केली होती, 1840 ते 1844 या काळातील मिलराइटांच्या इतिहास म्हणून करून दिली आहे; आणि त्यानंतर त्या म्हणतात की “देवाच्या नियुक्तीने लवकरच असा एक संदेश दिला जाईल जो फुगत जाऊन मोठ्या हाकेत परिवर्तित होईल.” “मोठी हाक” ही तिसऱ्या देवदूताच्या अंतिम इशाऱ्याचे प्रतीक आहे, आणि जेव्हा तो संदेश दिला जाईल, तेव्हा तो अॅडव्हेंटिझमच्या प्रारंभीच्या इतिहासाची पुनरावृत्ती करील. अंतिम इशाऱ्याचा संदेश म्हणजे ते “संदेश” होत, जे “सर्व मंडळ्यांकडे जाणार” आहेत, आणि 1840–1844 पासून दिलेले सर्व “संदेश” आता प्रभावीपणे सादर केले जाणे आवश्यक आहे.

अल्फा आणि ओमेगा प्रारंभासह अंत दर्शवितात. एलेन व्हाईट असे म्हणतात की, “संदेश सर्व मंडळ्यांकडे जावयाचे आहेत,” आणि येशूने योहानाला सांगितले, “मी अल्फा आणि ओमेगा आहे, पहिला आणि शेवटचा: आणि, जे तू पाहतोस ते पुस्तकात लिही, आणि ते आशियातील सात मंडळ्यांकडे पाठव; इफिससकडे, आणि स्मुर्नाकडे, आणि पर्गमोसकडे, आणि थुआतीराकडे, आणि सार्डिसकडे, आणि फिलाडेल्फियाकडे, आणि लाओदिक्याकडे.”

इ.स. १८४० ते १८४४ पर्यंतचे संदेश हे मंडळ्यांकडे पाठविले जाणाऱ्या संदेशांचा एक भाग आहेत.