येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण - क्रमांक चौदा

प्रकटीकरण ग्रंथाच्या बाराव्या अध्यायात दर्शविलेल्या तिसऱ्या स्वर्गात लुसिफरपासून आरंभ झालेल्या देवदूतांच्या परीक्षाकालीन युद्धाने, पहिल्या स्वर्गात समाप्त होणाऱ्या मनुष्य आणि देवदूतांच्या परीक्षाकालीन युद्धाचे प्रतिरूप दाखविले आहे. जेव्हा सैतान आणि त्याचे देवदूत तिसऱ्या स्वर्गातून बाहेर फेकले गेले, तेव्हा सैतानाने एदेनच्या बागेत एक नवीन युद्धमोर्चा उघडला. तिसऱ्या स्वर्गातील लुसिफरविरुद्धच्या युद्धाप्रमाणेच, देवाने मानवजातीसाठीही परीक्षाकालाचा एक अवधी स्थापित केला. लवकरच येणाऱ्या रविवार कायद्याच्या वेळी ज्या पहिल्या स्वर्गातील युद्धास खऱ्या अर्थाने प्रारंभ होतो, ते मानवजातीच्या परीक्षाकालाच्या समाप्तीचे प्रतिनिधित्व करते.

प्रकटीकरणाच्या बाराव्या आणि तेराव्या अध्यायांत अजगर, पशू आणि खोटा संदेष्टा यांचे चित्रण केलेले आहे. रूढीप्रमाणे, त्या तिन्ही शक्ती प्रामुख्याने त्यांच्या भूतकाळातील इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करतात असे मानले जाते; परंतु योहानाला “जे होणार आहे” ते लिहिण्यास सांगितले गेले होते, आणि प्रकटीकरणाचे संपूर्ण पुस्तक “शेवटच्या दिवसांबद्दल” बोलते, म्हणून आम्ही शेवटाचा आरंभाद्वारे दृष्टांत दिला जातो या बायबलमधील तत्त्वाचा उपयोग करीत आहोत, आणि प्रकटीकरणातील प्रतीकांचा भूतकाळातील नव्हे तर वर्तमान सत्य म्हणून उपयोग करीत आहोत.

स्वर्गाच्या तिसऱ्या स्तरात त्याने आरंभिलेल्या युद्धात, तसेच एदेनच्या बागेत त्याने मनुष्यांवर आणलेल्या पहिल्या लढाईत, आपले युद्धसंकल्प सिद्ध करण्यासाठी आपल्या भ्रष्ट संदेशांचे संप्रेषण करण्याकरिता सैतानाने “संमोहन” याचा उपयोग केला, असे ओळखण्यात आले आहे.

सैतान शिकवित असलेले “शास्त्र” जागतिकतावादी व्यापाऱ्यांनी परिपूर्ण केले आहे, आणि “शेवटच्या दिवसांत” ते “माहितीच्या महासुपर महामार्गा”द्वारे कार्यान्वित केले जाते. सैतान हा असत्याचा पिता आहे; आणि माध्यमक्षेत्रातील महाकाय संस्था केवळ असत्याचा प्रसार करीत नाहीत, तर त्या सत्यालाही रोखून धरतात, ज्यांना त्या विधर्मी समजतात त्यांचा मागोवा घेतात, आणि पृथ्वीच्या इतिहासात कधीही वापरली गेलेली नसलेली अतिशय प्रगत सम्मोहनाची पद्धत उपयोगात आणतात. तिसऱ्या स्वर्गात आरंभ झालेल्या युद्धात सैतानाच्या युद्धकौशल्याच्या या वैशिष्ट्यावर भर देण्यात आला आहे, जेणेकरून जेव्हा पहिल्या स्वर्गाचे युद्ध सुरू होईल तेव्हा त्या काळी जगणाऱ्या विश्वासू लोकांना पूर्वज्ञानाद्वारे पूर्वसूचना मिळावी. जेव्हा आपण हे समजतो की वर्ल्ड वाइड वेबसाठीचे नियंत्रणकेंद्र, आणि “माहितीचा महासुपर महामार्ग” यांचे व्यवस्थापन व नियंत्रण संयुक्त संस्थानांमध्ये केले जाते, तेव्हा संयुक्त संस्थाने स्वर्गातून अग्नी खाली आणतात आणि संपूर्ण जगाला फसवितात, याचा अर्थ काय होतो याची आपल्याला कल्पना येते. प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात “अग्नी” हा एका संदेशाचे प्रतीक आहे.

प्रकटीकरण अध्याय तेरावा, आणि पद तेरावे यांतील प्रतीकात्मकता कर्मेल पर्वतावरील त्या संघर्षातून घेतलेली आहे, जिथे बालाचे भविष्यवक्ता आणि उपवनांतील देवतांचे भविष्यवक्ता हे बाल आणि अश्तारोथ हे खरे देव आहेत, याची पुष्टी करण्यासाठी स्वर्गातून अग्नी खाली आणू शकले नाहीत. बाल हा पुरुष देवता आणि अश्तारोथ ही स्त्री देवता असल्याने, ते पशूच्या प्रतिमेचे प्रतिनिधित्व करतात, म्हणजे चर्च व राज्य यांचा अपवित्र संयोग. ते येजेबेलचे भविष्यवक्ता होते; आणि ती अहाबाबरोबर एका अपवित्र संबंधात होती. कर्मेल पर्वताच्या कथेमधील पशूच्या प्रतिमेचे ते दोन भविष्यसूचक साक्षीदार, संयुक्त संस्थानांची भूमिका ओळखून देतात—प्रथम संयुक्त संस्थानांत पापल व्यवस्थेची प्रतिमा निर्माण करण्यात, आणि त्यानंतर जगात. कर्मेलवरील “अग्नी” हा खरा देव प्रत्यक्षात कोण आहे, याचा पुरावा ठरणार होता. तो स्वर्गाकडून आलेल्या त्या प्रकटीकरणाचे प्रतीक होता, जे खऱ्या देवाची ओळख करून देत होते; आणि संयुक्त संस्थाने स्वर्गातून अग्नी खाली आणतात तेव्हा हाच प्रश्न अस्तित्वात असतो.

यशयाच्या पुस्तकात, जो आरंभापासून अंत जाहीर करतो तो देव, प्राचीन काळातील कर्मेल पर्वताच्या त्या विशिष्ट प्रसंगालाही संबोधतो, आणि तसेच जेव्हा संयुक्त संस्थाने आकाशातून अग्नी खाली बोलावते तेव्हा ज्याचे प्रतिनिधित्व होते त्या भविष्यसूचक प्रसंगालाही संबोधतो.

लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यापासून प्रारंभ होणाऱ्या पहिल्या आकाशातील युद्धात, संयुक्त संस्थानांना, तसेच स्वतः सैतानालाही, आपली “फिर्याद” “मांडण्याची” परवानगी दिली जाईल; आणि इझेबेलच्या देवताच खरा देव आहे हे सिद्ध करण्याच्या प्रयत्नात ते आकाशातून अग्नी खाली आणतील. त्या देवतेच्या उपासनेच्या दिवसाची खूण स्वीकारण्यास जगाला भाग पाडले जाईल. “माहितीच्या महासुपरमार्गा”द्वारे सर्व मानवजातीपर्यंत आकाशातून खाली आणला जाणारा अग्नी हे “निरर्थक” कार्य आहे, आणि जो कोणी त्या माध्यमातून पोहोचविलेला संदेश निवडतो, तो “घृणास्पद” आहे.

त्या युद्धात एक लाख चव्वेचाळीस हजार, आणि त्यानंतर मोठा समुदाय, खरा देव कोण आहे या वादातील देवाचे साक्षीदार असतील. युद्धाच्या दोन्ही बाजूंनी पोहोचवलेले संदेश “अग्नी” असे दर्शविले आहेत. खरा देव कोण आहे हे ठरविण्यासाठी सर्व राष्ट्रे एकत्र केली जातील, आणि “सत्य” स्थापन करण्यासाठी साक्षीदारांच्या दोन वर्गांची व्यवस्था असेल.

कर्मेल पर्वताचे अंतिम प्रकटीकरण, सैतानासाठी साक्षीदार आणि देवासाठी साक्षीदार असे दोन्ही ठेवते. हे प्रदर्शन खरा देव कोण आहे हे सिद्ध करण्यासाठी आहे; परंतु देवाचे विश्वासू साक्षीदार नेमके कशाची साक्ष द्यावयाची आहे?

कार्मेल पर्वतावरील अंतिम संघर्षात विश्वासू लोकांनी या सत्याची साक्ष द्यावयाची आहे की देव पहिला आणि शेवटचा आहे. तोच तो देव आहे ज्याने “प्राचीन लोकांची नेमणूक केली,” जेणेकरून “येऊ घातलेल्या गोष्टी” ओळखता येतील. देवाच्या साक्षीदारांनी कार्मेल पर्वतावरील अंतिम युद्धाच्या अगोदर उघड केली गेलेली येशू ख्रिस्ताची प्रकटीकरणे सादर करावयाची आहेत.

सैतानाचा माउंट कर्मेल संदेश स्वर्गातून खाली उतरून येणाऱ्या अग्नीच्या रूपात दर्शविला जातो.

ही वचने “माहितीच्या महासुपर हायवे”वरून मानवजातीपर्यंत पोहोचविण्यात येणाऱ्या संमोहनविद्येच्या आधुनिक विज्ञानाद्वारे संयुक्त संस्थाने जी चमत्कारिक कृत्ये साध्य करतात त्यांचे वर्णन करीत आहेत. परंतु हे वचन ख्रिस्ताचे रूप धारण करून सैतान स्वतः प्रकट होईल, याविषयीही बोलत आहे.

जेव्हा आपण त्या काळापर्यंत पोहोचतो, जेव्हा सैतान आकाशातून अग्नी उतरवितो, तेव्हा “पृथ्वीवरील रहिवासी आपापली भूमिका घेण्यासाठी प्रवृत्त केले जातील.” त्या वेळी, देवाचे साक्षीदार “स्वर्गातून आलेला संदेश घोषित करण्यासाठी एक ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी त्वरेने जातील. पृथ्वीभर, हजारो आवाजांनी, इशारा दिला जाईल.” देवाचे साक्षीदार जे कार्य पूर्ण करतील, ते “पेन्तेकोस्ताच्या दिवसातील कार्यासारखे असेल,” जेव्हा “तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या घोषणेत सहभागी होणारा देवदूत आपल्या तेजाने संपूर्ण पृथ्वी प्रकाशित करणार आहे.” पेन्तेकोस्ताच्या वेळी, अग्नी हा पवित्र आत्म्याच्या ओतप्रोत वर्षावाचे प्रतीक होता, आणि अग्नी हे सैतानाच्या अपवित्र आत्म्याच्या ओतप्रोत वर्षावाचेही प्रतीक आहे.

योहानाने प्रकटीकरण अध्याय सातमध्ये एक लाख चव्वेचाळीस हजार आणि त्या महान लोकसमुदायाचे प्रतिनिधित्व केल्यानंतर, तो सातव्या आणि अंतिम मुद्रेचे उघडणे ओळखून दाखवितो. अंतिम अथवा सातवी मुद्रा येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचे उन्मुद्रण दर्शविते, आणि प्रकटीकरणाच्या पुस्तकातील अशी एकमेव भविष्यवाणी दर्शविते जी कृपाकाळ संपण्याच्या अगदी आधी उन्मुद्रित होणार होती. सातवी मुद्रा, सात मेघगर्जना, आणि येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण—हे सर्व एकाच सत्याची प्रतीके आहेत, जे कृपाकाळ संपण्याच्या अगदी आधी उघड केले जाते. येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण अल्फा आणि ओमेगा म्हणून ख्रिस्ताच्या स्वभावावर आणि सृजनशक्तीवर भर देते. सात मेघगर्जना त्या इतिहासाची ओळख करून देतात ज्यामध्ये एक लाख चव्वेचाळीस हजार जणांवर मुद्रा केली जाते, आणि सातवी मुद्रा त्या इतिहासकाळातील पवित्र आत्म्याच्या ओतणुकीची ओळख करून देते, जेव्हा दोन साक्षीदार पुनरुत्थित होतात आणि देवाच्या “सत्य”ची सृजनशक्ती प्राप्त करतात; ही शक्ती पित्याकडून पुत्राकडे, पुत्राकडून गाब्रिएलकडे, गाब्रिएलकडून संदेष्ट्याकडे, आणि तेथून जे वाचणे, ऐकणे व त्यामध्ये अंतर्भूत असलेली शक्ती पाळणे निवडतात त्यांच्यापर्यंत पोहोचविली जाते.

त्या वचनेमध्ये, “सात देवदूत” “देवापुढे उभे” होते आणि त्यांच्या हातात “सात तुरे” होते. त्या सात तुरेधारी देवदूतांचा अर्थ परंपरेने योग्य रीतीने असा समजला गेला आहे की ते रविवारी उपासना सक्तीने लादल्याबद्दल रोमवर येणाऱ्या देवाच्या न्यायांचे प्रतिनिधित्व करतात. कॉन्स्टन्टाईनच्या अधीन असलेल्या मूर्तिपूजक रोमने इ.स. ३२१ मध्ये पहिला रविवारविषयक कायदा केला, आणि इ.स. ३३० पर्यंत त्याचे साम्राज्य पूर्व व पश्चिम अशा दोन भागांत विभागले गेले. त्या बिंदूपासून पहिल्या चार तुर्यांचा नाद होऊ लागला, आणि त्यांनी त्या ऐतिहासिक शक्तींचे प्रतिनिधित्व केले ज्या त्याच्या साम्राज्यावर आणल्या गेल्या, आणि ज्यांनी इ.स. ४७६ पर्यंत रोम नगराची अशी अवस्था केली की त्या शहरावर पुन्हा कधीही कोणत्याही रोमनाने राज्य केले नाही; ते शहर रोमच्या सामर्थ्याचे व वैभवाचे प्रतीक होते. पोपसत्तेने इ.स. ५३८ मध्ये ऑर्लीयाँच्या परिषदेतील रविवारविषयक कायदा संमत केला तेव्हा, पाचव्या व सहाव्या तुर्यांनी दर्शविल्याप्रमाणे, आणि जे पहिले व दुसरे हाय होते, तसेच इस्लामचे प्रतिनिधित्व करीत होते, रोमन चर्चवर न्याय आणण्यासाठी मोहम्मदाला उभे करण्यात आले. त्या तुर्यांविषयीची परंपरागत समज कितीही योग्य असली, तरी प्रकटीकरण नऊमध्ये ज्या उताऱ्यात ते सादर केले आहेत, त्या उताऱ्यात त्यांची व्याख्या “पीडा” अशी करण्यात आली आहे.

सात रणशिंगांची परिपूर्ण आणि अंतिम पूर्तता म्हणजे प्रकटीकरण ग्रंथाच्या सोळाव्या अध्यायातील सात अंतिम पीडा होत. प्रकटीकरण ग्रंथाच्या नवव्या अध्यायातील सात रणशिंगांच्या भविष्यसूचक वैशिष्ट्यांचे अगदी साधे परीक्षणसुद्धा हे दर्शविते की त्यांच्यामध्ये त्या सात अंतिम पीडांशी समांतर अशी वैशिष्ट्ये आहेत. सातव्या शिक्क्याचे उघडणे इतिहासात त्या वेळी घडते, जेव्हा कृपाकाळ समाप्त होण्याच्या बेतात असतो आणि सात अंतिम पीडांनी दर्शविलेला देवाचा क्रोध ओतला जाण्याच्या बेतात असतो.

जेव्हा ख्रिस्ताने, यहूदाच्या वंशातील सिंह म्हणून, “सातवे शिक्के उघडले,” तेव्हा एक देवदूत आला व वेदीपाशी उभा राहिला; त्याच्याजवळ सोन्याचे धूपपात्र होते; आणि त्याला पुष्कळ धूप देण्यात आला, यासाठी की त्याने तो सर्व संतांच्या प्रार्थनांसह त्या सुवर्णवेदीवर अर्पण करावा जी सिंहासनासमोर होती. आणि धूपाचा धूर, जो संतांच्या प्रार्थनांसह आला होता, तो देवदूताच्या हातातून देवासमोर वर गेला.” पेंटेकोस्टच्या दिवशी पवित्र आत्म्याचा वर्षाव होण्यापूर्वी यरुशलेममध्ये एकत्र जमलेल्या विश्वासणाऱ्यांची एकचित्त प्रार्थना झाली होती.

सातव्या शिक्क्याचे उघडणे हे एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाची ओळख करून देते. हे शिक्कामोर्तब प्रार्थनेद्वारे आरंभ होते; परंतु केवळ प्रार्थनेच्या कृतीमुळे नव्हे, तर एका विशिष्ट प्रार्थनेमुळे. ती विशिष्ट प्रार्थना दानियेलाच्या पुस्तकात ओळखली जाते, जे अर्थातच प्रकटीकरणाचेही पुस्तक आहे.

प्रकटीकरणामधील योहान आणि आपल्या ग्रंथातील दानियेल हे “अंतकाळात” असलेल्या एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचे प्रतिनिधित्व करतात. “अंतकाळात” जे पहिले आकाशातील युद्धाच्या काळात देवाचे साक्षीदार असणार आहेत, ते कृपाकाळ संपण्याच्या अगदी आधी उघडण्यात येणाऱ्या भविष्यवाणीची साक्ष देतील. आपण सध्या विचार करीत असलेल्या वचनांमध्ये याचे प्रतिनिधित्व सातव्या शिक्क्याद्वारे करण्यात आले आहे. “सुवर्ण धूपपात्र” असलेल्या देवदूताकडे येणाऱ्या प्रार्थनांचे प्रतिनिधित्व दानियेलाच्या ग्रंथातील नवव्या अध्यायातील त्याच्या प्रार्थनेद्वारे केले आहे. ती प्रार्थना एक विशिष्ट प्रार्थना आहे, जी मोशेने “सात वेळा” या भविष्यवाणीच्या संदर्भात आराखड्यात दिली होती. ती प्रार्थना द्विविध आहे, आणि दानियेल आपल्या त्या द्विविध प्रार्थनेचा संदर्भ मोशेच्या “शाप” आणि “शपथ” या संज्ञांमध्ये मांडतो. दानियेल आणि प्रकटीकरण हे ग्रंथ एकच ग्रंथ आहेत, आणि दानियेलाच्या ग्रंथातील ज्या भविष्यवाणीच्या रेषा आहेत, त्याच प्रकटीकरणाच्या ग्रंथात पुढे घेतल्या आहेत.

प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायातील समर्थ देवदूताच्या चळवळीत पवित्र अग्नीचा वर्षाव घडवून आणणारी प्रार्थना म्हणजे दानियेलची “सात वेळा” ही प्रार्थना होय. हीच ती प्रार्थना आहे जिने देवदूत गब्रिएलला स्वर्गातून खाली उतरवून दानियेलास भविष्यवाण्यांचे स्पष्टीकरण द्यावयास लावले. दानियेल नऊच्या पहिल्या वीस वचनांमध्ये आलेली त्याची प्रार्थना संपताच, संध्याकाळच्या अर्पणाच्या सुमारास गब्रिएल खाली आला. सुवर्ण धूपपात्र असलेल्या देवदूताने ज्या प्रार्थना स्वीकारल्या आणि वर चढताना घेतल्या, त्या “शेवटच्या दिवसांच्या” संध्याकाळी, सूर्य मावळत असताना वर चढणाऱ्या प्रार्थना आहेत.

दानिएलची प्रार्थना ही केवळ त्याच्या स्वतःच्या पापांची नव्हे, तर देवाच्या लोकांच्या पापांचीही कबुली होती. त्याची प्रार्थना ही लेवीयविधी अध्याय २६ मधील “सात वेळा” यांच्याशी संबंधित असलेल्या पश्चात्तापाच्या प्रार्थनेचा आराखडा आहे.

मोशेने “सात वेळा” यांच्याशी संबंधित शिक्षा मांडल्यानंतर, ज्याला तो देवाच्या “कराराच्या वाद” असे म्हणतो, देवाच्या लोकांनी जर आणि जेव्हा त्यांना हे समजले की ते शत्रूच्या देशात गुलाम आहेत, जसे दानिएल होता, तेव्हा त्यांनी काय करावे हे तो स्पष्ट करतो. दानिएलने जसे प्रतिनिधित्व केले, तसे त्यांनी आपल्या पापांची, तसेच आपल्या पितरांच्या पापांचीही कबुली द्यावी.

ज्यांना एक लाख चव्वेचाळीस हजारांपैकी होण्यासाठी बोलावले आहे, अशांकडून ही विशिष्ट प्रार्थना अर्पिली जाते तेव्हा, सोन्याचा धूपपात्र असलेला देवदूत “ते धूपपात्र घेईल, आणि” ते “वेदीवरील अग्नीने भरून पृथ्वीवर फेकेल: आणि शब्द, गडगडाट, विजा आणि भूकंप झाले.” “अग्नी” या बनावट संदेशाच्या विरोधात “सत्याच्या” संदेशाचे प्रतिनिधित्व करणारा पवित्र अग्नी—जो संयुक्त संस्थाने आणि सैतान स्वर्गातून खाली आणतात—तो “भूकंपाच्या” त्या समयी प्रकट होतो, जो रविवारचा कायदा आहे.

जखऱ्या या पुस्तकात, दानिएल ज्या दास्यात सहभागी होता त्या दास्यातून परतल्यानंतर मंदिर व यरुशलेम यांची पुनर्बांधणी झाली त्या इतिहासात, जरुब्बाबेलाने मंदिराचा पाया आणि त्याचा शिरोभागी दगड दोन्ही ठेवला, असे आपल्याला कळविण्यात आले आहे.

जरुब्बाबेल याचा अर्थ “बाबेलचे अपत्य” असा होतो, आणि तो दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतीक आहे; हा संदेश, मध्यरात्रीच्या आक्रोशाच्या संदेशाशी एकत्र येऊन, अॅडव्हेंटिझमच्या प्रारंभीच्या चळवळीत “पाया” घालणारा ठरला. जरुब्बाबेल हा अॅडव्हेंटिझमच्या अंतिम चळवळीत, म्हणजेच Future for America या चळवळीत, “मुख्य कोनशिला” ठेवली जाते त्या वेळी, दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या पुनरावृत्तीचेही प्रतिनिधित्व करतो.

जगाने त्या दोन साक्षीदारांच्या वधावर आनंद साजरा केला, जे मृत हाडांच्या दरीत, म्हणजेच “इन्फॉर्मेशन सुपर हायवे” असलेल्या रस्त्यावर, ठार मारले गेले होते. जेव्हा त्या दोन साक्षीदारांना पुन्हा जीवन देण्यात आले, तेव्हा जग भयभीत झाले, आणि स्वर्गांनी आनंद व्यक्त केला. जकरिया, सर्व संदेष्ट्यांप्रमाणे, देवाचे लोक आनंदित होतात त्या “शेवटच्या दिवसां”ची ओळख करून देत आहे. जकरिया आम्हाला कळवितो की ते दोन साक्षीदारांच्या पुनरुत्थानाच्या वेळी आनंदित होतात, जेव्हा ते “ते सात” पाहतात. “ते सात” हा तोच हिब्रू शब्द आहे ज्याचे लेवीयव्यवस्था छब्बीस मध्ये “सात वेळा” असे भाषांतर केले गेले आहे. पहिल्या दूताच्या हालचालीने मोशेच्या “सात वेळा” या सत्याचा कोनशिला ठेवला, आणि १८६३ मधील त्याच्या नकाराच्या असूनही, तेच “सत्य” तिसऱ्या दूताच्या चळवळीचा शिरोमणी दगडही ठरणार आहे.

जेव्हा ते ओळखले जाते, पूर्ण केले जाते, आणि योग्य द्विविध प्रार्थनेनुसार त्यावर कृती केली जाते, तेव्हा खरे अग्नि पृथ्वीवर टाकले जाईल, जसे पेंटेकोस्ताच्या दिवशी झाले होते.

पुढील लेखात आपण सातव्या मोहोराच्या उघडण्याविषयीचे विवेचन पुढे चालू ठेवू.