येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण - क्रमांक नऊ

यशयाचे पुस्तक, आणि विशेषतः चाळीसाव्या ते सहासष्टाव्या अध्यायांत आढळणारे यशयाचे अंतिम भविष्यसूचक निवेदन, हे असे एक प्रस्तुतीकरण आहे की जे येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाशी थेट संबंधित असलेल्या काही महत्त्वपूर्ण भविष्यसूचक सत्यांवर भर देते; आणि मानवी कृपाकालाच्या समाप्तीकडे आपण जवळ येत असताना हे प्रकटीकरण आता उलगडले जात आहे. त्या सत्यांपैकी एक म्हणजे अल्फा आणि ओमेगा यांचे प्रकटीकरण. बायबलमधील दुसरे कोणतेही पुस्तक देवाच्या स्वभावातील त्या तत्त्वाविषयी यशयाच्या साक्षीजवळही येत नाही, जे एखाद्या गोष्टीच्या आरंभीसह तिच्या अंताचे दर्शन घडविते.

यशयामध्ये देव हे स्पष्ट करतो की देव देव आहे हे कोणती गोष्ट सिद्ध करते.

यशयाच्या अंतिम संदेष्ट्रीय निवेदनात येशूने दिलेल्या सांत्वनकर्त्याच्या आगमनाच्या वचनाची परिपूर्ण आणि अंतिम पूर्तता अधोरेखित केली आहे.

सांत्वनकर्ता जुलै २०२३ मध्ये आला. यशयाच्या कथनात अधोरेखित केलेले आणखी एक सत्य म्हणजे सात गडगडाटांचा गुप्त, त्रि-स्तरीय इतिहास; हीच “एमेथ” या हिब्रू शब्दाची रचना आहे, जो हिब्रू वर्णमालेतील पहिले, तेरावे आणि शेवटचे अक्षर यांपासून निर्माण झाला आहे.

यशयामध्ये मांडलेले आणखी एक महत्त्वाचे सत्य म्हणजे, प्रथम संयुक्त संस्थानांवर आणि त्यानंतर रविवार-पालनाच्या सक्तीच्या अंमलबजावणीमुळे जगावर देवाच्या कार्यकारी न्यायाचे साधन म्हणून इस्लामची भूमिका होय.

ही सर्व सत्ये मध्यरात्रीच्या आक्रोशाच्या संदेशाचे घटक म्हणून वर्गीकृत केली जाऊ शकतात; आणि तो संदेश दहा कुमारींच्या दृष्टांतामध्ये येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करतो—जे पित्याने येशूला दिले, येशूने गब्रिएलला दिले, गब्रिएलने योहानाला दिले, आणि योहानाने ते लिहून काढून मंडळ्यांकडे पाठविले. आम्ही यशयाच्या शेवटच्या कथनाचा उपयोग प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायापासून सुरू होणाऱ्या भविष्यसूचक घटनांच्या रेषेला आधार देण्यासाठी करीत आलो आहोत; आणि आता आम्ही बाराव्या अध्यायापर्यंत पोहोचलो आहोत, जिथे सूर्यपरिधान केलेली स्त्री अशा प्रतीकात्मकतेसह दर्शविली आहे, जी यशयाने इतक्या ठामपणे समर्थित केली आहे; ती म्हणजे: ख्रिस्त एखाद्या गोष्टीच्या आरंभाद्वारे त्या गोष्टीचा शेवट स्पष्ट करतो.

प्रकटीकरण बारावा अध्यायातील स्त्री ही इतिहासभर देवाच्या निवडलेल्या लोकांचे प्रतीक आहे. प्राचीन प्रत्यक्ष इस्राएलच्या बारा वंशांनी देवाच्या निवडलेल्या करारबद्ध लोकांच्या प्रारंभाचे प्रतिनिधित्व केले. बारा वंश प्राचीन प्रत्यक्ष इस्राएलच्या समाप्तीचे पूर्वरूप ठरतात, जेव्हा ख्रिस्ताने बारा शिष्यांची निवड केली. प्राचीन प्रत्यक्ष इस्राएलच्या समाप्तीच्या वेळी असलेले ते बारा शिष्य, आधुनिक आध्यात्मिक इस्राएलच्या प्रारंभीचे तेच बारा प्रेषितही होते. दोन प्रारंभीचे साक्षीदार आणि एक अंतिम साक्षीदार एकत्र येऊन तीन साक्षीदार स्थापन करतात, जे एक लाख चव्वेचाळीस हजार हे आधुनिक आध्यात्मिक इस्राएलचा अंत असल्याचे ओळख पटवितात.

एक लाख चव्वेचाळीस हजार हे त्यांच्या बंधूंनी फेकून दिलेला ध्वजही आहेत. ते तो ध्वज आहेत, जो सदोम व मिसर या महान नगरीच्या रस्त्यात पडून राहिलेल्या मृत, कोरड्या हाडांच्या दरीसारखा होता, आणि ज्यांची अथांग खाईतून वर आलेल्या पशूने हत्या केली. ते तो ध्वज आहेत, जे मुकुटातील रत्ने आहेत, जी स्त्री आपल्या मस्तकावर परिधान करीत आहे.

ध्वजचिन्ह, जे एक लाख चव्वेचाळीस हजार आहेत, ते ख्रिस्ताप्रमाणे दगड आहेत.

ख्रिस्त एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचे प्रतिरूप आहे, आणि पेत्र पौलाशी सहमत आहे की ख्रिस्त तो “जिवंत दगड” आहे ज्याला नाकारण्यात आले, आणि पेत्राने हेही स्पष्ट केले की देवाचे लोकसुद्धा “जिवंत दगड” आहेत.

एक लाख चव्वेचाळीस हजार हे केवळ त्या स्त्रीच्या मुकुटातील रत्ने नाहीत; तेच स्वतः मुकुट आहेत.

ख्रिस्त हा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचा प्रतिरूप आहे. तो खडक आहे, आणि ते “दगड” आहेत. ते “परमेश्वराच्या हातातील गौरवाचा मुकुट” आहेत, आणि ख्रिस्त हा गौरवाचा मुकुट आहे.

आरंभ आणि अंत यांच्या संदर्भात बारा या संख्येचा विचार केला असता, ती स्त्री प्राचीन इस्राएलमधील सीनै पर्वतावरील निवडलेल्या करारबद्ध लोकांचे प्रतिनिधित्व करते, तेथून एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या इतिहासापर्यंत. त्यांचे ख्रिस्ताद्वारे प्रतीकीकरण झाले आहे, आणि त्याच्या जन्माने १८ जुलै, २०२० रोजी ज्या रस्त्यावर त्यांची हत्या झाली होती, त्या ठिकाणाहून मृत कोरड्या हाडांच्या पुनरुत्थानाचे प्रतीकीकरण केले. यहेज्केल सदतीस मध्ये अत्यंत संक्षिप्तपणे ओळखून दिलेली ती दोन-टप्प्यांची प्रक्रिया, जी त्या दोन संदेष्ट्यांना जीवन देते, ती आदामाच्या निर्मितीमध्ये ‘प्रथम उल्लेखिलेली’ आहे.

आदमाची निर्मिती दोन टप्प्यांत झाली. प्रथम त्याला घडविण्यात आले, आणि मग ख्रिस्ताने त्याच्यामध्ये जीवनाचा श्वास फुंकला, जसा येहेज्केलमध्ये चार वाऱ्यांपासून आलेल्या श्वासाने कोरड्या हाडांना जीवन दिले. आदमाची निर्मिती पूर्णपणे प्रौढ मनुष्य म्हणून झाली, तरीसुद्धा त्याची निर्मिती म्हणजेच त्याचा जन्म होता. मृत्यूच्या दरीतून जाणाऱ्या रस्त्यावर तीन अर्ध प्रतीकात्मक दिवस मृत पडून राहिल्यानंतर एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचा जन्म होतो. “जो लोखंडी राजदंडाने राज्य करणार होता” अशा “पुरुष बाळाला” जन्म देणाऱ्या स्त्रीपासून त्या एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचा जन्म होतो. इतिहासभर चर्चच्या प्रतीक म्हणून, प्रकटीकरण बारा येथील स्त्री दानियेल दोन मधील “पर्वत” याच प्रतीकत्वाचे प्रतिनिधित्व करते.

दानिएलमध्ये आढळणारी तीच भविष्यवाणीची रेषा प्रकटीकरण ग्रंथात पुढे चालू ठेवलेली आहे. दानिएलचा तो दगड, जो हातांशिवाय पर्वतापासून कापला गेला आहे, तोच पेत्राचे “जिवंत दगड” आहेत, जे “आध्यात्मिक घर, पवित्र याजकवर्ग म्हणून बांधले जात आहेत,” आणि दानिएलचा तो दगड एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचेदेखील प्रतिनिधित्व करतो. पर्वत म्हणजे इतिहासभरातील देवाची कलीसिया होय.

एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचा मध्यरात्रीच्या घोषणेचा संदेश हा उत्तरवर्षाव म्हणूनही दर्शविला आहे, आणि उत्तरवर्षावाच्या काळातच देव दानिएलच्या दगडाने दर्शविलेल्या राज्याची ‘स्थापना’ करतो.

इस्लामचे चार वारे रविवारच्या कायद्याच्या वेळी सोडले जातात, आणि त्यानंतर ख्रिस्त आपले राज्य स्थापन करतो. हे दानिएल अध्याय दोनमधील आध्यात्मिक राज्यांच्या दिवसांत घडते. नबुखद्नेस्सराच्या स्वप्नातील शेवटची चार आध्यात्मिक राज्ये, पहिल्या चार प्रत्यक्ष राज्यांद्वारे प्रतिरूपित करण्यात आली होती. प्रत्यक्ष बाबेल, मादी-पारस, ग्रीस आणि रोम ही आध्यात्मिक बाबेल, मादी-पारस, ग्रीस आणि रोम यांचे प्रतिनिधित्व करतात.

आध्यात्मिक बाबेल हे सोन्याचे मस्तक आहे, ज्यास इ.स. १७९८ मध्ये घातक जखम झाली, जसे नबुखद्नेझरला “सात काळ” यासाठी तात्पुरते सत्तेपासून दूर करण्यात आले होते, त्याद्वारे त्याचे प्रतीकात्मक चित्रण झाले. अजगर, पशू आणि खोटा संदेष्टा यांचा त्रिगुणी संघ सातांपैकी असलेले आठवे राज्य निर्माण करील तेव्हा, ते दानियेलाच्या दुसऱ्या अध्यायातील नबुखद्नेझराच्या प्रतिमेत दर्शविलेल्या सर्व आध्यात्मिक राज्यांनी बनलेले असेल. पोपसत्ता मृत अवस्थेत आणि पोपसत्ता पुनरुत्थित अवस्थेत, ही त्या प्रतिमेतील चार आध्यात्मिक राज्यांच्या आरंभी आणि समाप्तीला असलेले आध्यात्मिक सोन्याचे मस्तक आहे. संयुक्त संस्थाने, या चार राज्यांतील दुसरे राज्य म्हणून, आध्यात्मिक मेदो-पर्शिया म्हणून दर्शविले आहे. संयुक्त राष्ट्रसंघ, या चार राज्यांतील तिसरे राज्य म्हणून, आध्यात्मिक ग्रीस म्हणून दर्शविला आहे; आणि हे सर्व मिळून सातांपैकी असलेले आठवे राज्य स्थापन करण्यासाठी अजगर, पशू आणि खोटा संदेष्टा यांचा त्रिगुणी संघ तयार करतात. पोपसत्ता ही ख्रिस्तविरोधी आहे आणि ख्रिस्ताची बनावट प्रतिमा उभी करण्याचा प्रयत्न करते. या दृष्टीने, शेवटच्या चार आध्यात्मिक राज्यांपैकी पोपसत्ता ही पहिले आणि शेवटचे आहे.

पर्वतापासून तोडलेला दगड असे राज्य बनतो की ते संपूर्ण पृथ्वी व्यापून टाकते, आणि “या राजांच्या दिवसांत” तो ध्वज म्हणून उभारला जातो; कारण प्रतिमेतील सर्व आध्यात्मिक राज्यांचे “शेवटच्या दिवसांत” सक्रिय प्रतिनिधित्व आढळते. ध्वज उभारला जाणे, म्हणजे ख्रिस्ताच्या राज्याची स्थापना होणे, हे इस्लामचे चार वारे सोडले जातात तेव्हा आणि रविवारच्या कायद्याच्या वेळी उत्तरकालीन पाऊस अमापपणे ओतला जातो तेव्हा घडते.

डोंगरातून कापून काढलेला तो दगड पृथ्वीवरील सर्व आध्यात्मिक राज्ये, जी “लोखंड, पितळ, माती, चांदी आणि सोने” यांद्वारे दर्शविली आहेत, त्यांचा चुराडा करील. एक लाख चव्वेचाळीस हजार हे ख्रिस्ताचे प्रतिनिधित्व करतात; तोच प्रकटीकरण बारा मध्ये “पुरुष मूल” आहे, ज्याचा जन्म एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या जन्माचा प्रतीकात्मक पूर्वसंकेत होता. त्या “पुरुष मुलास” “लोखंडी राजदंडाने सर्व राष्ट्रांवर राज्य करावयाचे” आहे. त्या राजदंडाने तो राष्ट्रांचा चुराडा करील.

देवाचा पुत्र पित्यापासून जन्माला आला. बरेच जण हे सत्य घेऊन त्याचा विपर्यास करून स्वतःच्या विनाशास कारणीभूत होतात. “जन्माला आला” याचा अर्थ जन्म देणे असा होतो; परंतु ख्रिस्त अस्तित्वात नव्हता असा कोणताही काळ कधीच नव्हता, हे आपण जाणतो.

जेव्हा ख्रिस्ताची ओळख पित्याचा “जन्मलेला” अशी करून दिली जाते, तेव्हा त्याद्वारे ख्रिस्ताशी निगडित असलेले एक सत्य सूचित केले जाते; असे सत्य, की जर त्याला मानवी पालकत्वाच्या नमुन्यात जबरदस्तीने बसविले, तर ते नष्ट होते. आपण आपल्या मानवी दृष्टीकोनातून देवाचे मूल्यमापन करू शकत नाही. देव स्वतःविषयी जे मूल्यमापन आपल्यासमोर सादर करतो, त्यानुसारच आपण देवाचे मूल्यमापन करू शकतो.

“जन्मलेला” या शब्दाचा असा विपर्यास करून की एखादा असा काळ होता जेव्हा पित्याने ख्रिस्तास जन्म दिला, असे ठरवणे म्हणजे “फसविणाऱ्या आत्म्यांकडे आणि भुतांच्या शिकवणींकडे लक्ष देणे” होय. आपल्या सध्याच्या अभ्यासाच्या उद्देशासाठी, मी केवळ हे निदर्शित करीत आहे की प्रकटीकरण बारा मधील स्त्री “पुरुष बालकाला” जन्म देणार होती, जो लोखंडी काठीने राष्ट्रांवर राज्य करणार आहे. एक लाख चव्वेचाळीस हजार हेही लोखंडी काठीने राष्ट्रांवर राज्य करतील.

जेव्हा रविवारीच्या कायद्याच्या वेळी पोपसत्तेची प्राणघातक जखम भरून निघते, तेव्हा थुआतीरा येथील मंडळी पुन्हा प्रकट होते. त्या इतिहासात, देवाच्या लोकांना दिलेले अभिवचन असे आहे की जे जय मिळवितात ते “लोखंडी काठीने” “राष्ट्रांवर” राज्य करतील.

थुआतीराच्या मंडळीच्या अंतिम प्रकटीकरणात असलेले देवाचे लोक हे एक लाख चव्वेचाळीस हजार आहेत. आरंभी त्या स्त्रीने ख्रिस्ताला जन्म दिला आणि शेवटी ती कोकर्‍याचे अनुसरण करणाऱ्या त्या एक लाख चव्वेचाळीस हजारांना जन्म देते.

ख्रिस्ताचा जन्म “प्रथम” झाला, आणि एक लाख चव्वेचाळीस हजार कोकर्‍याच्या मागे जातात, म्हणून त्यांचा जन्म “शेवटी” होतो. ख्रिस्ताला “देवाजवळ उचलून नेण्यात आले”, जसे प्रकटीकरण अकरामधील त्या दोन साक्षीदारांनाही झाले. तिची दोन्ही मुले पित्याकडे आरोहित होतात.

ख्रिस्त, सेनाधीश परमेश्वर म्हणून, “याकोबाचा वाटा” हाही आहे, आणि इस्राएल “त्याच्या वारशाचा दंड” आहे; तसेच इस्राएल हे त्याचे “युद्धकुऱ्हाड” आणि त्याची “युद्धाची शस्त्रे” देखील आहे, ज्याचा तो “राष्ट्रांचा चुराडा करण्यासाठी” उपयोग करतो.

ख्रिस्त आणि एक लाख चव्वेचाळीस हजार हे दोघेही लोखंडी दंडाने राष्ट्रांवर राज्य करतात आणि त्यांना तुकडे तुकडे करतात. ख्रिस्त हा “याकोबाचा वाटा” आहे, परंतु त्याचप्रमाणे त्याचे लोकही आहेत.

पर्वतामधून कापून काढलेला दगड, जो देवाच्या मंडळीचे प्रतिनिधित्व करतो, तो त्याच्या मंडळीचा अंतिम प्रकटीकरण आहे, जो पृथ्वीला त्याच्या गौरवाने भरून टाकतो; आणि त्या मंडळीचा उपयोग देवाच्या युद्धकुऱ्हाडीप्रमाणे करून त्या प्रतिमेच्या पायांवर प्रहार केला जातो व त्या राज्यांना “उन्हाळ्यातील मळणीच्या खळ्यांवरील भुसा” असे करून टाकले जाते. ती राज्ये वाऱ्याने उडवून लावली जातात.

स्वर्गापर्यंत उभारलेल्या ध्वजाच्या संदर्भात स्त्रीच्या प्रतीकात्मकतेला स्थान देणे आवश्यक होते, कारण प्रकटीकरण अध्याय बारा ख्रिस्त आणि सैतान यांच्यातील त्या युद्धाच्या प्रारंभाची ओळख करून देतो, जे स्वर्गात सुरू झाले; आणि असे करताना तो स्वर्गातील अशा युद्धाची ओळख करून देतो, जे ख्रिस्त आणि सैतान यांच्यातील महान संघर्षाच्या अंताची ओळख करून देते. प्रकटीकरण अध्याय बारा आणि तेरा महान संघर्षातील अंतिम युद्धाचे चित्रण करतात, आणि ते असे करतात की सैतानाचे प्रतिनिधी आणि एक लाख चव्वेचाळीस हजार हे स्वर्गमंडळात युद्ध करीत आहेत, असे ते दर्शवितात.

पुढील लेखात, आपण प्रारंभी सुरू झालेल्या स्वर्गातील युद्धाद्वारे प्रतिरूपित झालेल्या “शेवटच्या दिवसांतील” स्वर्गातील युद्धाचा विचार पुढे करणार आहोत.