सत्य काय आहे? - क्रमांक एक

सत्य काय आहे या विषयाला आपण हात घालण्यापूर्वी, आम्ही ही नोंद करतो की आम्ही हा अभ्यास प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायातील पहिल्या तीन वचनांपासून आरंभ केला आहे, आणि त्यानंतर एलियाबद्दल एक लेख जोडला आहे. या अभ्यासांचे काही उद्देश असे आहेत: भविष्यवाणीमध्ये संयुक्त संस्थानांची भूमिका ओळखणे, येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा संदेश उघड करणे, देवाच्या लोकांची प्रतीके म्हणून संदेष्ट्यांची भूमिका ओळखणे, आणि येशू अल्फा आहे याचा अर्थ काय होतो याचे परिणाम विचारात घेणे. आम्ही हे दाखवून दिले की प्रकटीकरणाच्या पहिल्या तीन वचनांचा प्रकटीकरणाच्या शेवटच्या वचनांशी मेळ बसतो आणि ते त्यांच्याशी सुसंगत आहेत; आणि दोन्ही ठिकाणी—आरंभी तसेच शेवटी—येशू स्वतःची ओळख अल्फा आणि ओमेगा, आरंभ आणि शेवट, पहिला आणि शेवटचा अशी करून देतो.

बायबलच्या आरंभील वचनांचा जुन्या आणि नव्या कराराच्या शेवटच्या वचनांशी मेळ आहे हे दाखविण्यासाठी, तसेच बायबलचा विचार तुम्ही एकसंध ग्रंथ म्हणून किंवा दोन करारांच्या स्वरूपात—आरंभ किंवा समाप्ती, ज्या कोणत्याही रीतीने करू इच्छिता—तरीही नव्या कराराच्या आरंभील वचनांचाही त्यांच्याशी सुसंगतपणा आहे हे प्रदर्शित करण्यासाठी, आम्ही दुसऱ्या अभ्यासात एलियाविषयी थोडक्यात चर्चा केली.

आणखी एक मुद्दा, जो आपण विकसित करण्याचा प्रयत्न करीत आहोत, तो म्हणजे इतिहासभर देवत्वाने देवस्वरूप हळूहळू प्रकट केले आहे, ही समज. म्हणूनच आपण निदर्शनास आणले आहे की, कराराच्या इतिहासाच्या बायबलाधिष्ठित विषयात कालक्रम पुढे सरकत असताना, देवाने आपल्या विविध नावांच्या प्रतीकात्मकतेद्वारे टप्प्याटप्प्याने आपल्या स्वभावाचे अधिकाधिक प्रकटीकरण केले. सर्वशक्तिमान देव अब्राहामाशी बोलला, आणि तोच देव मोशेशीही बोलला; परंतु त्याने मोशेला कळविले की त्या वेळेपासून पुढे त्याचे नाव यहोवा म्हणून ओळखले जावे. नंतर जेव्हा ख्रिस्त आला, तेव्हा त्याने स्वतःचा परिचय अशा नावाने करून दिला, जे जुन्या करारात अज्ञात होते, दानियेलाच्या तिसऱ्या अध्यायात एका बाबिलोनी व्यक्तीने त्या नावाचा केलेला एक उल्लेख वगळता. येशूने केवळ तो पित्याचा एकुलता एक जन्मलेला आहे, हेच दर्शविले नाही, तर त्या विशिष्ट कराराच्या इतिहासात त्याने स्वतःची ओळख मनुष्यपुत्र अशीही करून दिली. तसेच, जेव्हा देवाने अॅडव्हेंटिझमच्या प्रारंभाशी करार केला, तेव्हा त्याने मिलराइट अॅडव्हेंटिझमलाही एक नाव दिले.

सप्तम-दिवशी अॅडव्हेंटिस्टांना देण्यात आलेले नाव प्रभूनेच दिले होते, आणि सिस्टर व्हाईट अनेकदा अॅडव्हेंटिस्टांचा उल्लेख देवाचे नामांकित लोक असा करतात. “नामांकित” याचा अर्थ नाव दिलेले असा होतो. सिस्टर व्हाईट देवाचे नामांकित लोक म्हणून ज्या केवळ दोन मंडळ्यांची ओळख करून देतात, त्या म्हणजे प्राचीन इस्राएल आणि आधुनिक इस्राएल.

म्हणून, आपण प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाच्या अभ्यासात पुढे जात असताना, मी असे सुचवीत आहे की फिलाडेल्फियातील विश्वासणाऱ्यांना प्रकट करण्यात आलेले “नवे नाव”—जे एक लाख चव्वेचाळीस हजार या रूपानेही दर्शविले गेले आहेत—हे कृपाकाळ संपण्याच्या अगदी आधी उघड करण्यात येणाऱ्या भविष्यवाणीतील गूढ रहस्याचा एक मोठा भाग आहे.

इशारा देणारा शेवटचा संदेश हा येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा संदेश आहे, आणि तो त्याच्या स्वभावाचे प्रकटीकरण आहे.

येशू हा वचन आहे याविषयी नोंदीत समाविष्ट करण्यास आमच्याकडे आणखी बरेच काही आहे; परंतु आता आपण ‘सत्य’ या शब्दाचा विचार करू. “सत्य” याची समज, तसेच “सत्य” हा शब्द, आणि “सत्याचे वचन” घडविण्यासाठी वापरली जाणारी अक्षरे—यांची समज म्हणजे ख्रिस्ताच्या स्वभावाची समज होय.

या वचनात “सत्य” असा अनुवाद केलेला ग्रीक शब्द हा एका हिब्रू शब्दापासून घेतलेला आहे, जो एक अक्षर असून अगदी एक संख्या देखील आहे. हिब्रू वर्णमालेतील पहिले अक्षर ‘अलेफ’ आहे. वस्तुतः, हिब्रू वर्णमालेतील पहिली दोन अक्षरे “अलेफ” आणि “बेथ” आहेत, आणि ती ग्रीक वर्णमालेतील पहिल्या दोन अक्षरांशी—अल्फा आणि बीटा—अत्यंत साधर्म्य राखतात. ही दोन्ही मिळून “alphabet” या शब्दाचे मूळ बनवितात. म्हणून “अल्फा” हा शब्द (हिब्रू अक्षर अलेफपासून आलेला) अक्षर, शब्द, संख्या, तसेच येशूच्या अनेक नावांपैकी एक म्हणूनही वापरला जातो.

जेव्हा पिलाताने प्रश्न विचारला, “सत्य काय आहे?” तेव्हा येशूने त्याला यापूर्वीच सांगितले होते की तो “जगात आला” याचे कारण, तसेच तो “जन्मला” याचेही कारण, “सत्याची” साक्ष देणे हेच होते. त्याने पुढे असेही जोडले की “जो कोणी सत्याचा आहे तो” त्याचा आवाज ऐकतो.

सत्य: G225—G227 पासून; सत्य: – खरे, X खरोखर, सत्य, सत्यता. G227—G1 (नकारार्थी अव्यय म्हणून) आणि G2990 पासून; खरे (लपविणारे नव्हे असे): – खरे, खरोखर, सत्य. G1; Α. हिब्रू उगमाचे; वर्णमालेतील पहिले अक्षर: केवळ रूपकात्मक अर्थाने (अंक म्हणून त्याच्या उपयोगावरून) पहिले. अल्फा.

जेव्हा येशू म्हणाला, “मी आहे… सत्य.” तेव्हा तो असे म्हणत होता की तो एक अक्षर, एक संख्या आणि अक्षर अल्फासाठीचा एक शब्द आहे; आणि अल्फा हा शब्द, तसेच अल्फा ही संख्या, हे सर्व “सत्य” आहेत. दानिएलच्या पुस्तकात, ख्रिस्ताने स्वतःचे प्रकटीकरण अद्भुत गणनाकर्ता म्हणून केले, जे हिब्रू शब्द “Palmoni” याची व्याख्या आहे; दानिएल आठमध्ये ज्याचा अनुवाद “the certain saint which spake” असा केला आहे.

तेराव्या वचनातील तो “विशिष्ट संत” म्हणजे “पाल्मोनी” — अद्भुत गणक, किंवा रहस्यांचा गणक. ही दोन वचने ती आहेत जिथे 2300 वर्षांची भविष्यवाणी आणि 2520 वर्षांच्या दोन भविष्यवाण्या मांडल्या आहेत. 2300 वर्षे “पवित्रस्थानास” संबोधित करतात, आणि 2520 वर्षांच्या त्या दोन भविष्यवाण्या “सेनेस” संबोधित करतात, कारण पवित्रस्थान आणि सेना ही दोन्ही रोमकडून तुडविली जाणार होती. 2520 वर्षांची भविष्यवाणी देवाच्या पवित्रस्थानाचे आणि लोकांचे तुडविले जाणे दर्शविते. समयावर आधारित अशा तीन गहन परस्परसंबद्ध भविष्यवाण्या बायबलमधील अगदी त्या बिंदूवर येतात जिथे येशू स्वतःला रहस्यांचा अद्भुत गणक म्हणून प्रकट करतो. केवळ इतकेच नव्हे की त्याने स्वतःला काळाचा अधिपती म्हणून प्रकट करण्यासाठी ही दोन वचने निवडली, तर ज्या दोन वचनांमध्ये तो स्वतःला प्रकट करतो तीच वचने तो आधुनिक आध्यात्मिक इस्राएलाशी करार करील त्या समयाची ओळख करून देतात; आणि हीच दोन वचने अॅडव्हेंटिझमचा पाया व मध्यवर्ती स्तंभ देखील आहेत.

शेवटच्या काळात, इ.स. १७९८ मध्ये, दानियेलाचे पुस्तक उघडण्यात आले, आणि पहिल्या देवदूताचा संदेश इतिहासात प्रकट झाला; यामुळे मिलराइट चळवळीच्या काळात घडलेली भविष्यवाणीविषयक ज्ञानाची वाढ चिन्हांकित झाली, जी सेव्हन्थ-डे अ‍ॅडव्हेंटिझमची सुरुवात होती. जेव्हा दानियेलाचे पुस्तक मिलराइट लोकांसाठी उघडण्यात आले, तेव्हा पॉल्मोनीकडून आलेला एक संदेश—काळासंबंधीचा संदेश—समजण्यात आला. देवाचे वचन कधीही अपयशी ठरत नाही, आणि ते नेहमी शेवटाची ओळख प्रारंभाशी जोडून देते. म्हणून, अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या शेवटी त्याच्या स्वभावाचे प्रकटीकरण निश्चितच होईल, जसे ते मिलराइट इतिहासात झाले होते. ही वस्तुस्थिती अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या प्रारंभ आणि समाप्ती यांवर आधारलेली आहे; परंतु ती दानियेलाच्या पुस्तकाचा प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाशी असलेल्या घोषित संबंधावरही आधारलेली आहे. दानियेल आणि प्रकटीकरण ही एकच पुस्तक दर्शवितात, आणि त्या प्रतिनिधित्वात ते दोन साक्षी आहेत; पहिला दानियेल आणि शेवटचा प्रकटीकरण.

दानिएल आणि प्रकटीकरण ही दोन पुस्तके प्रत्यक्षात एकच पुस्तक आहेत, जसे बायबल हे जुना आणि नवा, अथवा प्रारंभ आणि शेवट, अशा विभागांत विभाजित असले तरी एकच पुस्तक आहे. प्रकटीकरण अकराव्या अध्यायात मोशे आणि एलियाह म्हणून प्रस्तुत केलेले दोन साक्षीदार हे जुना आणि नवा करार आहेत.

दानीएल आणि योहान हे दोन साक्षीदार आहेत; दोघांचाही छळ झाला, दोघांनाही बंदिवासात नेण्यात आले, दोघांनाही नोंदविण्यासाठी भविष्यवाणीच्या इतिहासाची तीच रेषा देण्यात आली, दोघेही एक लाख चव्वेचाळीस हजारांचे प्रतिनिधित्व करीत होते, दोघेही यरुशलेमच्या विनाशानंतरच्या परिणामी काळात जगले, आणि दोघेही मृत्यू व पुनरुत्थानाची प्रतीके होते (योहान उकळत्या तेलातून आणि दानीएल सिंहांच्या गुहेतून).

दानिएल ख्रिस्ताच्या स्वभावाच्या एका विशेष प्रकटीकरणाची ओळख करून देतो, आणि तो हे त्या दोन वचनांमध्ये करतो, ज्यांना प्रेरणेने सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट मंडळीचा “मध्यवर्ती स्तंभ आणि पाया” असे संबोधले आहे. ही दोन वचने विल्यम मिलर यांच्या कार्यांनी दर्शविलेल्या पायांमध्ये ठेवलेला अंतिम दगड, म्हणजेच “कॅपस्टोन,” होती. त्या कॅपस्टोनबरोबर स्वर्गीय पवित्रस्थान, देवाची व्यवस्था, शब्बाथ, तपासणीचा न्याय आणि प्रकटीकरण चौदा मधील तीन देवदूत यांचे समज येऊन पोहोचले. दानिएल हे पुस्तकाचे आरंभ आहे; योहान हा त्याचा शेवट आहे.

योहानाचे लेखन अॅडव्हेंटिझमच्या शेवटी ख्रिस्ताच्या स्वभावाचे एक प्रकटीकरण ओळखून देईल. आधुनिक इस्राएलच्या आरंभी, त्याने स्वतःला अद्भुत गणनाकार म्हणून प्रकट केले, सर्व गणितीय गोष्टींचा स्रष्टा म्हणून; आणि आधुनिक इस्राएलच्या शेवटी तो स्वतःला अद्भुत भाषाशास्त्रज्ञ म्हणून प्रकट करीत आहे. भाषेशी संबंधित असलेल्या प्रत्येक गोष्टीचा तो स्रष्टा आहे—भाषेची रचना असो, व्याकरणाचे नियम असोत, शब्द असोत, आणि अगदी वर्णमालेतील अक्षरेसुद्धा. त्याने शब्दांद्वारे साध्य होणारा संवाद निर्माण केला, जो लेखी असो वा मौखिक, व्याकरणाच्या नियमांनी नियंत्रित असतो, आणि जो त्याच्या रचनेनुसार असलेल्या वर्णमालेने लिहिला जातो; आणि त्या सर्वांपलीकडे—तोच वचन आहे. त्या वचनाद्वारे तो आंधळ्या, अप्रस्तुत लाओदिकी लोकांना पवित्र केलेल्या फिलाडेल्फियन लोकांत रूपांतरित करतो.

“पवित्र करणे” असा अनुवाद केलेल्या शब्दाचा अर्थ पवित्र बनविणे असा होतो. एक लाख चव्वेचाळीस हजार हे पवित्र असतील आणि त्यांनी स्वभावाची ती अवस्था “सत्य” याच्या द्वारे प्राप्त केलेली असेल; किंवा असेही म्हणता येईल, त्याच्या “वचन” द्वारे, कारण येशू हे वचन आहेत आणि तोच सत्य आहे.

लक्षात घ्या की, योहान आपल्या सुवार्तेत सर्वप्रथम हेच लिहितो. हे, अर्थातच, उत्पत्तीग्रंथात लिहिलेल्या पहिल्या विधानाशी समांतर आहे. हे साक्षीमध्ये भर घालते आणि उत्पत्ती १ मध्ये जे सांगितले आहे त्याची अधिक स्पष्ट ओळख करून देते.

पहिल्या वचनात “God” असा अनुवाद केलेला शब्द अनेकवचनी आहे; त्यामुळे अगदी “आरंभीपासून”च देव एकापेक्षा अधिक आहे, हे सूचित होते. योहानाच्या सुवार्तेत “आरंभी” वचन देवाजवळ होते आणि वचन देव होते. आणि वचनच सृष्टीकर्ता होते.

येशू हा वचन आहे, आणि त्याने दैवीत्व व मनुष्यत्व यांचा संयोग करून बायबल निर्माण केले—दैवीत्व पवित्र आत्म्याद्वारे दर्शविले गेले, आणि मनुष्यत्व त्या व्यक्तींमध्ये प्रकट झाले ज्यांनी मंडळ्यांकडे पाठविण्यात येणाऱ्या ग्रंथांतील शब्द लिहिले. अशा प्रकारे, बायबल हे येशूप्रमाणेच मनुष्यत्व आणि दैवीत्व यांचे संमिश्र स्वरूप आहे. पतित देहधारी मनुष्यांचा सहभाग असूनही बायबल पवित्र आहे, आणि मग ते लिहिणारे पुरुषही पवित्र होते.

जरी संदेष्टे पवित्र पुरुष होते, तरीही ते पतित मानवच होते; कारण सर्वांनी पाप केले आहे आणि देवाच्या तेजाला उणे पडले आहेत. तथापि, बायबल हे दैवत्व आणि मानवत्व यांचे संयोग आहे, आणि ते पवित्र आहे; कारण देवाचे वचन आपल्या जीवनात आणि आपल्या लिखित वचनात हे दर्शविण्यास आले की, दैवत्वाशी संलग्न मानवत्व पाप करीत नाही. बायबलविषयी जे सत्य आहे तेच ख्रिस्ताविषयीही सत्य आहे, कारण तोच बायबल आहे.

येशूने स्वतःवर पापी देह धारण केला आणि कधीही पाप केले नाही; अशा प्रकारे मानवता दैवीत्वाशी संयुक्त झाल्यावर पाप करीत नाही, हे उदाहरण त्याने प्रदान केले.

येशू हा वचन आहे, आणि येशू तसेच बायबल हे दोन्ही मानवता आणि दैवीत्व यांचे संयोग आहेत. येशूने शतकानुशतके बायबल प्रकट करताना, जे ऐकतील त्यांनी ऐकावे यासाठी त्याने बायबलमध्ये नियम ठेवले. बायबलावर शासन करणारे नियम हे त्याच्या स्वभावाचेही गुणधर्म आहेत.

“पूरक” या शब्दाचा अर्थ परिपूर्णतेकडे नेणे असा होतो. दानियेलाची साक्ष प्रकटीकरणात समाप्त होते, ज्यामुळे दानियेलाची साक्ष प्रारंभ ठरते आणि प्रकटीकरण शेवट ठरतो. प्रकटीकरणाचा प्रारंभ प्रकटीकरणाच्या शेवटी पुन्हा आढळतो; आणि दानियेलाच्या पहिल्या अध्यायाच्या पहिल्या वचनात प्रत्यक्ष इस्राएल आणि प्रत्यक्ष बाबेल यांच्यात युद्ध आहे, ज्यात बाबेल जिंकते; परंतु परीक्षेच्या इतिहासाच्या समाप्तीला, दानियेल 11:45, 12:1 मध्ये, आत्मिक बाबेल आत्मिक इस्राएलाशी युद्ध करीत असते, आणि शेवटी बाबेल पराभूत होते व इस्राएल विजयी ठरते. प्रकटीकरणातील योहानाप्रमाणेच, दानियेलाच्या साक्षीचा प्रारंभ त्याच्या साक्षीच्या शेवटाशी सुसंगत आहे. तर मग, सत्य काय आहे?

सिद्धांत हा असा शब्द आहे जो विश्वासणाऱ्यांचा एक समूह जे योग्य मानतो त्याची ओळख करून देतो. त्याचा उद्देश किंवा उपयोग केवळ बायबल किंवा ख्रिस्ती धर्मापुरता मर्यादित नाही. तथाकथित ख्रिस्ती धर्मात, खऱ्या सिद्धांतांपेक्षा खोट्या “सिद्धांत”ांची संख्या कदाचित अधिक आहे; कारण आध्यात्मिक बाबेल, म्हणजे पोपसत्ता, ही प्रत्येक अशुद्ध व घृणास्पद पक्ष्याचा पिंजरा आहे, आणि ते पक्षी दुष्टतेचे प्रतिनिधित्व करतात, जी दुष्टता मंडळ्यांकडून खोट्या सिद्धांतांद्वारे, जसे की व्यवस्था रद्द करण्यात आली आहे, पोसली जाते व झाकून ठेवली जाते. परंतु खरा सिद्धांत आहे.

अशा काही “सिद्धांत” आहेत जे “सुवार्तेची सत्ये” आहेत, आणि त्यांचा शोध घेतला पाहिजे. त्यांपैकी काही, (किंबहुना सर्वच) “परीक्षण करणारी सत्ये” आहेत. शब्बाथ हे समजण्यास सोपे असे एक परीक्षण करणारे सत्य आहे. खरे आणि खोटे असे सिद्धांत असतात. खऱ्या सिद्धांतांपैकी काही ते ऐकणाऱ्यांसमोर एक परीक्षा उभी करतात. तसेच अशा प्रकारचे सत्यही असते की जे एका विशिष्ट काळासाठी अभिप्रेत असते. या सत्यांना “वर्तमान सत्य” असे म्हटले जाते.

अॅडव्हेंटिस्ट लोक अनेकदा या उताऱ्याचा उपयोग तो प्रत्यक्षात जे सांगतो ते टाळण्यासाठी करतात. ते असा युक्तिवाद करतात की आपल्या “सद्य सत्य” या संदेशांमध्ये केवळ पवित्रस्थान, २३०० दिवस, आज्ञा आणि येशूवरील विश्वास यांचाच भर द्यावा. हे चार विषयांबद्दल जे निर्दिष्ट केले आहे ते टाळण्यासाठी ते हा दावा करतात.

या चार महान सत्यांचा उद्देश असा आहे की ती “भूतकाळातील अॅडव्हेंट चळवळीचे स्पष्टीकरण करण्यासाठी, आणि आपली सध्याची स्थिती काय आहे हे दाखविण्यासाठी, संशय करणाऱ्यांचा विश्वास स्थिर करण्यासाठी, आणि गौरवशाली भविष्याविषयी निश्चितता देण्यासाठी परिपूर्ण रीतीने योजलेली आहेत.” वर्तमान सत्याच्या या चार सिद्धान्तांची रचना अशी करण्यात आलेली आहे की अॅडव्हेंटवादाची सुरुवात (भूतकाळातील अॅडव्हेंट चळवळ) अॅडव्हेंटवादाच्या अंताचे (आपली सध्याची स्थिती) चित्रण करते, हे दर्शवावे. त्या चार प्रमुख सिद्धान्तांची “परिपूर्ण रीतीने योजना” अशी करण्यात आलेली आहे की शेवटाची सुरुवातीद्वारे रूपरेखा दाखविली जाते, या तत्त्वाचे स्पष्टीकरण व्हावे. प्रेरणेच्या या उताऱ्यानुसार, हेच ते “वर्तमान सत्य” आहे, ज्याची “कळपाला आता गरज आहे.”

प्राचीन इस्राएल हा इस्राएलचा आरंभ आहे आणि आधुनिक इस्राएल हा त्याचा शेवट आहे. प्राचीन शब्दशः इस्राएलाने १७९८ मधील समाप्तीच्या काळापासून रविवारच्या कायद्यापर्यंतच्या सातव्या-दिवसाच्या अॅडव्हेंटिस्ट लोकांचे प्रतिरूप दर्शविले. ख्रिस्ताच्या पहिल्या आगमनापूर्वी “वर्तमान सत्य” यहुद्यांना दिसले नाही, कारण रूढी आणि परंपरांवरील त्यांच्या अवलंबित्वामुळे ते आंधळे (लाओदिकीया) झाले होते.

आपल्या पुढील संदर्भानुसार, यहूद्यांनी “देवाच्या मूळ सत्याचे” दर्शन गमावले होते, आणि यहूद्यांसाठी ते मूळ सत्य म्हणजे मिसरमधून झालेल्या मुक्तीचा इतिहास होय. त्या मुक्तीचा इतिहास हेच त्यांचे मूळ सत्य होते; ते असे सत्य होते की त्यांच्या पिढ्यान्पिढ्या आपल्या मुलांना शिकवण्याची त्यांना आज्ञा देण्यात आली होती. ते अपयशी ठरले, जसे अॅडव्हेंटिझमही ठरले आहे. अंधळे झालेल्या यहूद्यांसमोर सत्य सादर करण्यासाठी, येशूने सत्य एका चौकटीत ठेवले.

त्याच्या पहिल्या आगमनावेळी येशूने “जुन्या सत्यांची पुनर्स्थापना केली, त्यांना सत्याच्या चौकटीत स्थापित केले. त्याने त्यांना परस्पर जुळवून व एकत्र जोडून सत्याची एक पूर्ण व सममितीय व्यवस्था निर्माण केली.” येशूने प्राचीन इस्राएलच्या प्रारंभीच्या इतिहासाचा उपयोग जुन्या सत्यांची पुनर्स्थापना करण्यासाठी केला, आणि त्याने ते असे केले की त्या सत्यांना (विषयानुसार) परस्पर जुळवून व एकत्र जोडून (समांतर रीतीने, ओळीवर ओळ) मांडले. हे त्याने यहूद्यांना आंधळे करून टाकणाऱ्या रूढी व परंपरांच्या बंधनातून मुक्त करण्याच्या उद्देशाने केले. तो इतिहास प्रत्यक्ष इस्राएलच्या समाप्तीचा इतिहास होता.

अ‍ॅडव्हेंटिझम प्राचीन इस्राएलच्या समाप्तीच्या इतिहासाची पुनरावृत्ती करीत आहे, आणि परंपरा व रूढी यांच्या लौदीकेय आंधळेपणास दूर करण्यासाठी सत्याला ज्या चौकटीत बसविले पाहिजे, ती चौकट आता तशीच पूर्ण केली जात आहे जशी ख्रिस्ताने यहुद्यांशी संवाद साधला तेव्हा झाली होती. “जुन्या सत्यांना” सत्याच्या “चौकटीत” ठेवले पाहिजे, जेणेकरून भविष्यवाणीच्या रेषा इतर भविष्यवाणीच्या रेषांबरोबर, “ओळीवर ओळ” अशा समांतर रीतीने एकत्र आणल्या जाव्यात, यासाठी की कदाचित एखाद्या लौदीकेयाला त्याच्या आंधळेपणातून मुक्त करता येईल. सर्व बाबतीत ख्रिस्त आमचा आदर्श आहे.

बायबलमध्ये अशा सत्यांचा उल्लेख आहे ज्यांची ओळख सिद्धांत म्हणून केली जाते, आणि “तेथे अनेक अद्भुत सत्ये आहेत,” परंतु त्याचबरोबर “वर्तमान सत्य” देखील आहे, जे त्या सत्याचा उलगडा होतो त्या काळी जगणाऱ्या “पिढीतील” “लोकांसाठी एक कसोटी” असते. भविष्यसूचक दृष्ट्या हे अॅडव्हेंटिझमच्या चौथ्या पिढीत घडते, आणि “या पिढीसाठी एक कसोटी असलेले” “वर्तमान सत्य” अॅडव्हेंटिझमच्या आरंभीच्या पिढ्यांसाठी कसोटी नव्हते.

जे कोणी असे नाकारणे इच्छितील की ॲडव्हेंटिझमच्या इतिहासात चार पिढ्या आहेत, त्यांना मी हबक्कूकच्या पट्टिकांकडे निर्देश करीन. हा तथ्य समजून घेण्याचा एक अत्यंत सोपा मार्ग असा आहे की “लाओदिसिया” या नावाचा अर्थ “न्याय झालेली प्रजा” असा होतो. ॲडव्हेंटिझमच्या प्रारंभी न्यायाच्या आरंभाची घोषणा करण्यात आली, आणि ॲडव्हेंटिझमच्या समाप्तीने न्यायाच्या समाप्तीची घोषणा केली जाते. न्यायाची समाप्ती तिसऱ्या आणि चौथ्या पिढीत घडते.

न्यायाच्या समाप्तीला, लाओदिकीया (न्याय केलेली प्रजा) अॅडव्हेंटिझमची अंतिम पिढी न्यायली जाईल आणि प्रभूच्या मुखातून ओकून टाकली जाईल, जसे यरुशलेमाच्या विनाशाच्या वेळी प्राचीन इस्राएलाबाबत झाले होते. बायबलमधील सिद्धांत हे सत्य आहेत; तसेच परीक्षात्मक सत्ये आहेत, आणि मग वर्तमान सत्येही आहेत. वर्तमान सत्य हे नेहमीच परीक्षात्मक सत्य असते, परंतु ते विशेषतः सध्या जगत असलेल्या पिढीसाठी रचलेले एक परीक्षात्मक सत्य ओळखून दाखवते. तथापि, वस्तुस्थिती अशी असण्याची अधिक शक्यता आहे की, देवाच्या वचनातील कोणतेही सत्य ज्याला आपण नाकारण्याची निवड करतो, तेच सत्य आत्ता एक परीक्षात्मक सत्य बनले आहे, आणि त्या परीक्षेत आपण नुकतेच अपयशी ठरलो आहोत.

येशू हा देवाचा वचन आहे, आणि तोच सत्य आहे. त्याने पिलाताला कळविले की तो “जगात” “आला” याचे कारण “सत्याची साक्ष देणे” हे होते, आणि जो कोणी त्याचा आवाज ऐकतो, तो “सत्याचा आहे.” पिलात आणि येशू यांनी ज्याविषयी “सत्य” हा शब्द उच्चारला, तो एका हिब्रू शब्दापासून आलेला आहे; त्या शब्दाचा अनुवाद “सत्य” असा करण्यात आला आहे आणि तो जुन्या करारात एकशे सत्तावीस वेळा आढळतो. त्या हिब्रू शब्दाचा (H571) इंग्रजीत विविध शब्दांनी अनुवाद करण्यात आला आहे, परंतु जुन्या करारात त्याचा ब्याण्णव वेळा “सत्य” असा अनुवाद करण्यात आला आहे. तो अशा शब्दांपैकी एक आहे की जो अनेक स्तरांवर अत्यंत सामर्थ्यशाली आहे.

जुना करारातील “सत्य” असा अनुवादित केलेला शब्द तीन इब्री अक्षरांचा बनलेला आहे; आणि इब्री भाषेत अक्षरांना स्वतःची अशी व्याख्या असते, म्हणून त्या अक्षरांपासून तयार झालेला शब्द प्रत्येक अक्षराच्या एकत्रित अर्थांचे मिश्रण करून त्या शब्दाचा अंतिम अर्थ निर्माण करतो. “सत्य” हा शब्द तीन इब्री अक्षरांनी बनलेला आहे—इब्री वर्णमालेतील पहिले अक्षर, मधील एक अक्षर, आणि इब्री वर्णमालेतील शेवटचे अक्षर. जुना करारातील “सत्य” हे वर्णमालेतील पहिले आणि शेवटचे अक्षर, आणि त्यांच्या मध्ये एक अक्षर, यांद्वारे दर्शविले जाते!

ही बायबलमधील “प्रथम उल्लेखाचा नियम” याची व्याख्या आहे. एखादा विषय प्रथमच सादर केला जातो तो प्रसंग त्या शब्दासाठी सर्वांत महत्त्वाचा संदर्भ असतो; तो एक बीज आहे, आणि संपूर्ण कथानक उत्पन्न करण्यासाठी आवश्यक असलेले सर्व डीएनए त्यात अंतर्भूत असते. “प्रथम उल्लेखाच्या नियमात” दुसरा सर्वांत महत्त्वाचा संदर्भ म्हणजे शेवटचा संदर्भ होय, कारण तेथे प्रारंभ आणि समाप्ती यांच्या दरम्यान उगम पावणाऱ्या सर्व कथा एकमेकांशी जोडल्या जातात. “प्रकटीकरण ग्रंथात बायबलमधील सर्व पुस्तके एकत्र येतात आणि समाप्त होतात,” आणि प्रकटीकरण हा बायबलचा शेवटचा ग्रंथ आहे.

आपण ज्या हिब्रू शब्दाचा “सत्य” असा विचार करीत आहोत, तो “Aleph” या अक्षराने सुरू होतो; तेरावे अक्षर “Mem” आहे; आणि बाविसावे व अंतिम अक्षर “Tav” आहे. अर्थात, या अक्षरांच्या व्याख्यांमध्ये आपण व्याख्येसाठी कोणत्या भाषाशास्त्रज्ञाकडे वळता यावर अवलंबून विविध सूक्ष्म छटा आढळतात; परंतु सर्वसाधारण व्याख्या अत्यंत माहितीपूर्ण आहेत.

א (अलेफ): हिब्रू वर्णमालेतील पहिले अक्षर, आणि ते अनेकदा एकात्मतेशी संबंधित मानले जाते; तसेच ते दैवी आणि सनातन यांचे प्रतिनिधित्व करते, देव आणि सृष्टी यांच्यामधील संबंधाचे प्रतीक म्हणून उभे राहते.

म (Mem): हिब्रू वर्णमालेतील तेरावे अक्षर असून ते बहुधा पाण्याशी संबंधित मानले जाते.

ת (ताव): हिब्रू वर्णमालेतील शेवटचे अक्षर, आणि ते “चिन्ह” किंवा “खूण” हा अर्थ धारण करते. ते अनेकदा पूर्णत्वाच्या संकल्पनेशी किंवा सृष्टीच्या “मुद्रे”शी संबंधित मानले जाते. प्राचीन हिब्रूमध्ये ताव या अक्षराचा आकार क्रॉससारखा होता.

आपण ज्याचा विचार करीत आहोत, त्या “सत्य” असा अनुवादित केलेल्या हिब्रू शब्दात तीन अक्षरे आहेत; आणि ती एकत्र येऊन सार्वकालिक सुवार्तेचे प्रतिनिधित्व करतात. काय? हे सहज ओळखता येते, जर आपण हे समजून घेतले की तीन देवदूतांचे संदेश हीच सार्वकालिक सुवार्ता आहे. हे ओळखता येते, कारण या तीन अक्षरांच्या अर्थांनी तीन देवदूतांच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व केले आहे.

प्रकटीकरण चौदा अध्यायातील पहिला देवदूत सनातन सुवार्तेची ओळख करून देतो आणि मग संपूर्ण जगाला “देवाचे भय बाळगा” असे सांगतो, तसेच सृष्टीकर्त्याची उपासना करून त्याचे गौरव करा, असेही सांगतो. त्या तीन अक्षरांपैकी पहिल्या (Aleph) अक्षराची व्याख्या अशी आहे: “दैवी, सनातन देव, आणि मानवजातीचा सृष्टीकर्ता म्हणून, तो देव ज्याचे मनुष्यांनी आदरयुक्त भय बाळगावे आणि उपासना करावी.”

अलेफ हा पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करतो.

दुसऱ्या देवदूताचा संदेश मनुष्यांना बाबेलमधून बाहेर बोलावतो, पवित्र आत्म्याचा वर्षाव केव्हा होतो हे दर्शवितो आणि बाबेलच्या बंडखोरीची ओळख पटवितो. (Mem) ची व्याख्या पाण्याशी संबंधित आहे, (जे आत्म्याच्या ओतल्या जाण्याचे प्रतीक आहे) आणि ते वर्णमालेतील तेरावे अक्षर आहे; तेरा हा अंक बंडखोरीचे प्रतीक असल्यामुळे, त्यामुळे बाबेलची ओळख पटते. Mem हे दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करते.

तिसरा देवदूत मनुष्यांना पशूची खूण स्वीकारण्याविरुद्ध इशारा देतो, उपासकांचे दोन वर्ग आणि देवाचा क्रोध ओळखून दाखवितो. (Tav) ची व्याख्या अशी आहे की ते “खूण” दर्शविते, (पशूची खूण) ते सृष्टीच्या शिक्क्याचे प्रतिनिधित्व करते (देवाचा शिक्का). हे अक्षर स्वतःच क्रूसाच्या आकाराचे आहे. Tav तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करते.

“सत्य” असा अनुवाद केलेला इब्री शब्द तीन अक्षरांनी बनलेला आहे, आणि त्या प्रत्येक अक्षराची स्वतःची व्याख्या आहे. त्या तीन व्याख्या या तीन देवदूतांच्या संदेशांच्या व्याख्याही आहेत. त्या पहिल्या देवदूताच्या संदेशाच्या व्याख्याही आहेत, कारण पहिल्या देवदूताचा संदेश हा अॅडव्हेंटिझमच्या प्रारंभीचा संदेश होता, आणि तिसऱ्या देवदूताचा संदेश हा अॅडव्हेंटिझमच्या शेवटचा संदेश आहे. येशू शेवटाची सुरुवातीद्वारे दृष्टांताने मांडणी करीत असल्यामुळे, पहिल्या देवदूतामध्ये तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशातील सर्व भविष्यसूचक खूणचिन्हे अंतर्भूत आहेत. अशा प्रकारे, त्या तीन इब्री अक्षरांच्या व्याख्या केवळ तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचीच प्रतीके होत नाहीत, तर पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचीही प्रतीके ठरतात.

प्रकटीकरणग्रंथातील योहानाला त्या वेळी असलेल्या गोष्टी लिहिण्यास सांगितले गेले, आणि तसे करत असताना तो त्याच वेळी भविष्यात असणाऱ्या गोष्टीही लिहित होता. अंत स्पष्ट करण्यासाठी त्याने प्रारंभाची नोंद केली. कोणतीही संदिग्धता न ठेवता, सेव्हंथ-डे अॅडव्हेंटिस्टांना मिलराइटांच्या संदेशाचा, म्हणजे पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचा, अभ्यास करावा व त्याची घोषणा करावी, अशी सूचना देण्यात आली आहे. त्या सत्यांचा आणि त्या इतिहासाचा अभ्यास करून व त्याची घोषणा करून आपण तिसऱ्या देवदूताचा संदेश घोषित करीत असू आणि पहिल्या देवदूताच्या इतिहासाची पुनरावृत्ती करीत असू.

पहिल्या देवदूताचा संदेश आणि ज्या इतिहासकाळात तो संदेश सादर करण्यात आला, तो काही भविष्यसूचक अटींसह आपल्या वर्तमान इतिहासाशी समांतर आहे आणि त्याचे स्पष्टीकरण करतो. हे दोन्ही इतिहास दैवी भाषाशास्त्रज्ञाने “सत्य” हा शब्द घडविण्यासाठी वापरलेल्या तीन अक्षरांनीही दर्शविलेले आहेत. आणि “सत्य” हा शब्द सनातन सुवार्तेचे प्रतिनिधित्व करतो.

अॅडव्हेंटिझमच्या आरंभीच्या काळातील मिलराईट्सचा इतिहास हा पहिल्या देवदूताचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि अॅडव्हेंटिझमच्या शेवटच्या काळातील जो इतिहास तिसऱ्या देवदूताद्वारे दर्शविला जातो, हे इतिहास परस्पर समांतर आहेत; तथापि, त्यांत काही भेद आहेत.

पहिला देवदूत न्यायाचा आरंभ जाहीर करतो आणि तिसरा देवदूत न्यायाचा समाप्तीबिंदू जाहीर करतो. ज्या भविष्यसूचक रचनेवर अ‍ॅडव्हेंटिझमचा इतिहास उलगडत गेला, ती त्याच्या प्रारंभीच्या इतिहासात आणि त्याच्या समाप्तीमध्ये एकसारखीच आहे. इतिहासात प्रकट होत असताना त्या तीन देवदूतांच्या तीन पावलांनुसार यांपैकी कोणताही टोकाचा भाग अनुसरतो, हे दाखवून देता येते. आणि ते तीन देवदूत हेच ती तीन अक्षरेही आहेत. म्हणून, अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या दोन्ही टोकांवरील घटनांची भविष्यसूचक अनुक्रमणा त्या तीन देवदूतांच्या तीन पावलांवर आधारित आहे; हीच ती खूणचिन्हे आहेत, ज्यांचे प्रतिनिधित्व “सत्य” हा शब्द निर्माण करणाऱ्या त्या तीन हिब्रू अक्षरांनीही केलेले आहे.

अल्फा हा अ‍ॅडव्हेंटिझमचा प्रारंभ आहे, ओमेगा हा अ‍ॅडव्हेंटिझमचा अंत आहे, आणि मधील अक्षर, जे तेरावे अक्षर आहे, ते अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या प्रारंभापासून त्याच्या अंतापर्यंतच्या बंडखोरीची ओळख करून देते.

आपल्याला देवाचा मार्ग कुठे आहे याविषयी शिकविण्यात आले आहे:

पवित्रस्थानात आपण पाहतो की देवाचा मार्ग हा तीन देवदूतांच्या संदेशांप्रमाणेच तेच तीन टप्पे असलेला आहे. अंगणात देवाची भीती मनुष्याला अर्पण करावयास व न्यायीकरण प्राप्त करून घ्यावयास प्रवृत्त करते. पवित्र स्थानी धूपाच्या वेदीद्वारे दर्शविलेल्या प्रार्थनामय जीवनाने, समर्पणाच्या भाकरींच्या मेजद्वारे दर्शविलेल्या अभ्यासमय जीवनाने, आणि दिवट्यांद्वारे दर्शविलेल्या सेवामय जीवनाने पवित्रीकरणाचे प्रतिनिधित्व केले आहे. परमपवित्र स्थान न्यायाचे प्रतिनिधित्व करते. जेव्हा पहिल्या देवदूताच्या संदेशात दर्शविल्याप्रमाणे आपण देवाची भीती धारण करतो, तेव्हा अंगणात, क्रूसाच्या पायथ्याशी, आपण न्यायीकरण शोधतो. जेव्हा आपण न्यायी ठरविले जातो (धर्मी केले जातो), तेव्हा पवित्र स्थानाद्वारे दर्शविलेल्या पवित्रीकृत जीवनाच्या नवीनतेत (पवित्रतेतील वाढीत) आपण चालतो. पवित्र स्थान हे ख्रिस्ती मनुष्याच्या कार्याचे प्रतिनिधित्व करते, जसे ते मिलराइटांनी दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशादरम्यान, मध्यरात्रीच्या घोषणेसह, पूर्ण केले. न्यायी ठरलेले आणि पवित्रीकृत झालेले असल्याने आपण परमपवित्र स्थानाद्वारे दर्शविलेल्या न्यायासाठी तयार होतो. पवित्रस्थानातील तीन टप्पे—जे इतर गोष्टींबरोबरच न्यायीकरण, पवित्रीकरण आणि गौरवीकरण या तीन धर्मशास्त्रीय संज्ञांचे प्रतिनिधित्व करतात, तसेच तीन देवदूतांच्या संदेशांचेही प्रतिनिधित्व करतात, आणि अर्थातच पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचेही प्रतिनिधित्व करतात, आणि अर्थातच “सत्य” हा शब्द निर्माण करण्यासाठी वापरल्या जाणाऱ्या तीन अक्षरांचेही प्रतिनिधित्व करतात.

पवित्रस्थानाच्या अंगणातही आपल्याला ही तिन्ही पावले आढळतात. पवित्रस्थानातील पहिले पाऊल पवित्रस्थानातील शेवटच्या पावलाचेच निदर्शन घडविणारे असले पाहिजे, जसे पहिला देवदूत तिसऱ्या देवदूताशी समांतर आहे. अंगणातील पहिले पाऊल म्हणजे अर्पणाची वधक्रिया, जी न्यायी ठरविण्याचे प्रतिनिधित्व करते. दुसरे पाऊल म्हणजे पात्र, जिथे अंतिम पावलांपूर्वी चरबी (पाप) काढून टाकली जाते आणि अर्पण शुद्ध केले जाते. त्या पात्रातील पाणी हे दुसऱ्या पावलाचे एक वैशिष्ट्य आहे. तिसरे पाऊल म्हणजे प्रत्यक्ष होमार्पण, ज्याने क्रूसावरील ख्रिस्ताचे प्रतिरूप दाखविले, जिथे न्यायनिवाडा पूर्ण करण्यात आला. हीच तिन्ही पावले पवित्रस्थानाच्या पहिल्या पावलात आहेत, जशी हीच तिन्ही पावले पहिल्या देवदूताच्या संदेशात आहेत. अल्फा आणि ओमेगा यांचे तत्त्व पवित्रस्थानात आहे, जसे ते तीन देवदूतांच्या संदेशांत आहे, तसेच “सत्य” हा शब्द तयार करणाऱ्या अक्षरांतही आहे.

२३०० वर्षांची भविष्यवाणी याचसारखीच रचना धारण करते. ही भविष्यवाणी तीन आदेशांपासून आरंभ झाली आणि २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या आगमनाने समाप्त झाली. ही भविष्यवाणी पाच भविष्यसूचक रेषा मांडते, आणि २३०० वर्षांच्या भविष्यवाणीच्या आरंभीचा इतिहास त्या पाचही भविष्यवाण्यांच्या समाप्तीच्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करतो. संपूर्ण २३०० वर्षांच्या भविष्यवाणीचा आरंभ आणि अंत या दोन्ही ठिकाणी तीन आदेश आहेत, आणि ती तीन संदेशांवर समाप्त होते.

इ.स.पू. ४५७ मध्ये या भविष्यवाणीची सुरुवात संकटमय काळात झाली आणि यहूद्यांना परत येऊन मंदिर व शहर पुन्हा बांधण्याची तरतूद करण्यात आली. भविष्यवाणीनुसार, इ.स.पू. ४५७ मध्ये सुरू झालेल्या कार्यानंतर ४९ वर्षांनी ते संकटमय काळात पूर्ण झाले. त्या ४९ वर्षांच्या आरंभाने त्या ४९ वर्षांच्या समाप्तीचे चित्रण केले आहे.

इ.स.पू. ४५७ हे त्या भविष्यवाणीचे आरंभबिंदू ठरते, जी ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्यावेळी झालेल्या त्याच्या अभिषेकाची ओळख करून देते. त्याच्या अभिषेकाने, प्राचीन इस्राएल इ.स.पू. ४५७ मध्ये प्रत्यक्ष यरुशलेम पुन्हा बांधण्यासाठी जसा एकत्र जमविण्यात आला होता, त्याचप्रमाणे जुन्या नव्हे तर नव्या यरुशलेमचे नागरिक होण्यासाठी एका लोकसमूहाला एकत्र जमविण्याच्या त्याच्या कार्याचा आरंभ चिन्हांकित केला.

इ.स.पूर्व ४५७ हे वर्ष ख्रिस्ताला केव्हा क्रूसावर खिळले जाईल हे दर्शविणाऱ्या भविष्यवाणीच्या प्रारंभाचाही निर्देश करते. सिस्टर व्हाईट क्रूसाचा इतिहास २२ ऑक्टोबर, १८४४ च्या महान निराशेशी समांतर रेखाटतात, आणि त्या लाल समुद्र पार करण्याच्या इतिहासालाही महान निराशेशी समांतर लावतात. इ.स.पूर्व ४५७ मध्ये एक निराशा झाली होती, जी लाल समुद्राजवळील इब्री लोकांच्या निराशेची, अ‍ॅडव्हेंटिस्टांच्या महान निराशेची, क्रूसावरील शिष्यांच्या निराशेची, आणि इ.स.पूर्व ४५७ मधील एज्राच्या निराशेची प्रतिरूप होती.

इ.स.पू. ४५७ हे त्या भविष्यवाणीच्या आरंभाचेही चिन्ह आहे, जी प्राचीन इस्राएलाला देवापासून घटस्फोट देण्यात येईल आणि सुवार्ता अन्यजातींकडे नेण्यात येईल, असे दर्शविते; यामुळे विशेषतः प्राचीन इस्राएलासाठी असलेल्या ४९० वर्षांच्या विशेष परिक्षाकालाचा शेवट सूचित होतो. म्हणून, इ.स.पू. ४५७ हे त्यांच्या परिक्षाकालाच्या आरंभाचे चिन्ह आहे आणि इ.स. ३४ हे त्यांच्या परिक्षाकालाच्या समाप्तीचे चिन्ह आहे; हे त्या गोष्टीचे प्रतिरूप आहे की ॲडव्हेंटिझमचा परिक्षाकाल १८४४ मध्ये सुरू झाला आणि तो रविवारच्या कायद्याने समाप्त होतो.

२३००-वर्षांच्या भविष्यवाणीत आणखी काही अंतर्गत कालविषयक भविष्यवाण्या आहेत, परंतु त्या सर्वांवर अल्फा आणि ओमेगा यांचीच छाप आहे. त्यांच्या प्रारंभांत त्यांच्या समाप्तींचे चित्रण दिसून येते.

हे लक्षात घेणे महत्त्वाचे आहे की प्राचीन इस्राएलाला देवाच्या नियमाचे विश्वस्त म्हणून नेमले गेले होते, आणि आधुनिक इस्राएलाला केवळ त्याच्या नियमाचेच नव्हे, तर त्याच्या भविष्यवाण्यांचेही विश्वस्त म्हणून नेमण्यात आले. जेव्हा परमेश्वराने प्राचीन इस्राएलाबरोबर करार केला, तेव्हा त्याने त्यांना दगडाच्या दोन पट्ट्यांवर लिहिलेल्या दहा आज्ञांचे विश्वस्त केले. जेव्हा त्याने मिलराइट इतिहासामध्ये आधुनिक इस्राएलाबरोबर करार केला, तेव्हा त्याने 1843 आणि 1850 च्या पायोनियर चार्ट्सद्वारे दर्शविलेल्या हबक्कूकच्या दोन पट्ट्यांवर प्रस्तुत केलेल्या आपल्या भविष्यवाणीच्या वचनाचे विश्वस्त म्हणून त्यांना नेमले. प्राचीन इस्राएलाची सुरुवात आधुनिक इस्राएलाच्या सुरुवातीचे उदाहरण दर्शविते.

हबक्कूक अध्याय दोनाच्या पूर्ततेसाठी त्या दोन पट्ट्यांची निर्मिती ही अनेक भविष्यवाण्यांची पूर्तता होती.

१८४३ च्या अग्रदूत चार्टची आणि १८५० च्या अग्रदूत चार्टची निर्मिती ही भविष्यवाणीची परिपूर्ती होती. हबक्कूकच्या तक्त्यांचा अभ्यास याचे पुरेसे पुरावे प्रदान करतो. परंतु हबक्कूकमधील तो उतारा आपल्या या चर्चेतील या मुद्द्याला एक महत्त्वपूर्ण योगदान देतो.

१८४३ नंतर प्रभूने दुसरा चार्ट तयार करण्याची दिशा दिली, परंतु पहिला (१८४३) चार्ट प्रेरणेव्यतिरिक्त बदलू नये.

भाऊ निकोल्स (ज्यांनी 1850 चा चार्ट तयार केला) यांच्यासोबत राहत असताना, त्यांनी तो चार्ट तयार केला त्या काळात, बहीण व्हाईट यांनी सांगितले की त्यांनी बायबलमध्ये 1850 चा चार्ट पाहिला.

हबक्कूकला अशी आज्ञा देण्यात आली होती, “दर्शन लिहून काढ, आणि ते पट्ट्यांवर स्पष्ट कर.” हबक्कूकच्या त्या दोन पट्ट्या त्या कराराचे प्रतीक होत्या, जो देवाने अॅडव्हेंटिझमशी केला, जेव्हा त्याने त्यांना आपल्या भविष्यवाण्यांचे ठेवणदार केले; जसे त्याने प्राचीन इस्राएलाशी करार केला होता आणि व्यवस्थेच्या दोन पट्ट्या व व्यवस्थेचे ठेवणदार होण्याची जबाबदारी दिली होती. परंतु हबक्कूक त्या पट्ट्यांच्या संदर्भात, ज्यांनी दर्शन स्पष्ट करावयाचे होते, उपासकांचे दोन वर्ग ओळखतो. एक वर्ग असा, ज्याचा “जीव गर्वाने फुगलेला आहे” आणि “सरळ नाही,” आणि दुसरा वर्ग असा, जो “नीतिमान” म्हणून ओळखला जातो, जो “आपल्या विश्वासाने जगेल.”

हबक्कूकच्या संदर्भातून हे स्पष्ट होते की जे न्याय्य ठरविले गेले आहेत ते दोन पट्टिकांनी दर्शविलेल्या भविष्यवाणीच्या वचनावर आधारलेल्या विश्वासाने जगत आहेत; आणि म्हणून जे न्याय्य ठरविले गेलेले नाहीत त्यांनी अॅडव्हेंटिझमच्या आरंभीच्या तत्त्वांना नाकारले आहे. मी मांडू इच्छितो तो मुद्दा आपण काही काळापूर्वी विचारात घेतलेल्या एका उताऱ्यावर आधारित आहे. तो असा आहे:

आपण नुकतेच या चारही सत्यांचा आढावा घेतला आहे; पवित्रस्थान, 2300 दिवस, देवाच्या आज्ञा आणि येशूचा विश्वास. आपण ही चारही सत्ये त्या सत्याच्या चौकटीत ठेवली, जी “भूतकाळातील Advent चळवळीचे स्पष्टीकरण करण्यासाठी आणि आपली वर्तमान स्थिती काय आहे हे दर्शविण्यासाठी पूर्णपणे गणितबद्ध केलेली” आहे. ती चौकट म्हणजे “पहिल्या उल्लेखाचा नियम” आहे; ती Alpha आणि Omega यांची स्वाक्षरी आहे, आणि ती सत्याची चौकट आहे; कारण “सत्य” या शब्दामध्ये अगदी तीच स्वाक्षरी अंतर्भूत आहे जी “वर्तमान सत्य” म्हणून ओळखल्या गेलेल्या त्या चारही सत्यांमध्ये आढळते, आणि जी Adventism च्या प्रारंभाचे स्पष्टीकरण करण्यासाठी अभिप्रेत होती.

किमान एवढे तरी याचा अर्थ असा होतो की आपण ज्याचा विचार करीत आहोत तो “सत्य” असा अनुवाद केलेला शब्द हा सनातन सुवार्तेची रूपरेखा आहे, आणि तो अंतिम इशाऱ्याच्या संदेशाची रूपरेखा आहे, आणि तो तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाची रूपरेखा आहे, आणि तो येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचा एक मोठा भाग आहे.

प्रकटीकरण या ग्रंथाच्या पहिल्या अध्यायातील पहिल्या तीन वचनांत येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण म्हणून दर्शविलेला अंतिम इशाऱ्याचा संदेश, प्रकटीकरणाच्या शेवटी दुसऱ्यांदा साक्ष दिला जातो. प्रकटीकरणाचा शेवट जुन्या करारातील पहिल्या वचनांची आणि जुन्या करारातील शेवटच्या वचनांचीही साक्ष देतो. त्या चार संदर्भांच्या आधारे, भविष्यवाणीची ओळ भविष्यवाणीच्या ओळीवर ठेवण्याच्या दैवी नियमाचा उपयोग करून, अंतिम इशाऱ्याचा संदेश हा सृष्टीकर्त्याचा आपल्या सृष्टीशी असलेल्या संबंधाशी निगडित आहे, असे निष्पन्न करता येते. तो त्याच्या सृजनशक्तीशी संबंधित आहे. ती सृजनशक्ती त्याच्या मंडळीपर्यंत कशी पोहोचविली जाते, याच्याशी तो संबंधित आहे. आरंभाशी अंताची ओळख पटवून देणाऱ्या देवत्वाच्या गुणविशेषाशी तो संबंधित आहे. तो असा संदेश आहे जो कृपाकाल संपण्याच्या अगदी आधी येतो, आणि त्याहून अधिकही आहे. हे सर्व एकत्रितपणे विचारात घेतले असता, तो देवाच्या सृजनशक्तीविषयी आहे! आणि त्याच्या सृजनशक्तीचा पहिला उल्लेख उत्पत्ति एकाच्या आरंभी, पहिल्या वचनापासून दुसऱ्या अध्यायातील तिसऱ्या वचनापर्यंत आढळतो.

मागील वचने संपूर्ण सृष्टीची साक्ष दर्शवितात, आणि देवाच्या वचनात सृजनशक्ती आहे हे अधोरेखित करतात.

जग निर्माण करणारी तीच सर्जनशील शक्ती मनुष्यांचे रूपांतर करण्यासाठी ख्रिस्ताद्वारे कार्यरत आहे.

येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण हे देवाचे वचन मनुष्यांपर्यंत कशा रीतीने पोहोचविले जाते यावर भर देते. ते पित्याकडून पुत्राकडे, पुत्राकडून देवदूताकडे, देवदूताकडून लिहून ठेवणाऱ्या आणि ते मंडळ्यांकडे पाठविणाऱ्या संदेष्ट्याकडे येते. प्रकटीकरणाच्या पुस्तकाच्या आरंभी व शेवटी मांडलेली ही संवादप्रक्रिया याकोबाच्या शिडीच्या दृष्टांतानेही दर्शविली आहे, ज्यावर देवदूत वर चढत आणि खाली उतरतात. ती जखऱ्याच्या दोन सुवर्ण नळ्यांद्वारेही दर्शविली आहे, ज्या तेल पवित्रस्थानात आणतात. देव आणि मनुष्य यांच्यामधील संवादप्रक्रिया हा बायबलमधील भविष्यवाणीचा एक विषय आहे, आणि जो संदेश पुढे पाठविला जातो त्यात विश्वाची निर्मिती करणारी सर्जनशील शक्ती अंतर्भूत असते. प्रकटीकरणाच्या पहिल्या अध्यायातील संवादप्रक्रियेच्या संदर्भात, हे समजले पाहिजे की मंडळ्यांकडे सुपूर्द करण्यात आलेल्या संदेशात एका लाओदिकीयेकरास फिलादेल्फीयेकरामध्ये रूपांतरित करण्याची शक्ती आहे.

आपण जुना किंवा नवा करार यांचा आरंभ असो वा शेवट, कोणताही विचार केला तरी संदेश तोच आहे. देव अंतिम इशाऱ्याचा संदेश देत आहे, आणि जो हा संदेश ऐकतो व तो पाळतो, त्याच्यासाठी या संदेशात देवाची सर्जनशील शक्ती अंतर्भूत आहे. हे साध्य करणारा संदेश अल्फा आणि ओमेगा यांच्या दैवी चौकटीत स्थापित आहे. आरंभ, मध्य आणि शेवट. “सत्य” हा शब्द निर्माण करण्यासाठी एकत्र येणारी तीन हिब्रू अक्षरे ही सनातन सुवार्ता आहेत; आणि ती अक्षरे, त्यांचे अर्थ, तसेच एकमेकांशी संयोग झाल्यावर जो शब्द निर्माण होतो, तो तत्त्वाचेही आणि अल्फा व ओमेगा असणाऱ्या त्या एकाचेही प्रतीक आहे. हे त्याच्या सर्जनशील शक्तीवर भर देते. सृष्टिकथेतील शेवटचे तीन शब्द, “सत्य” हा शब्द बनविणाऱ्या त्या तीन अक्षरांनी, त्याच क्रमाने, प्रत्येकी आरंभ होतात.

सृष्टीच्या कथानकाचा शेवट करणारे ते तीन शब्द एकत्र येऊन “सत्य” हा शब्द तयार करणाऱ्या तीन अक्षरांनी सुरू होतात. त्या वचनातील शेवटचे तीन शब्द अनुक्रमे א (अलेफ), מ (मेम), आणि ת (ताव) या अक्षरांनी सुरू होतात. त्या तीन शब्दांचे भाषांतर “देव,” “निर्माण केले,” आणि “घडविले” असे केले जाते. हे तीन शब्दही याच क्रमाने א (अलेफ), מ (मेम), आणि ת (ताव) या अक्षरांनी सुरू होत असल्यामुळे, सृष्टीवृत्तांतातील परिपूर्णता आणि सुव्यवस्था यांवर आणखी भर दिला जातो. हा नमुना हिब्रू मजकुराचे एक लक्षवेधी भाषिक वैशिष्ट्य म्हणून यहूदी भाष्यकारांनी नोंदविला आहे.

सृष्टीची कथा “आदि” या शब्दांनी आरंभ होते आणि ती तीन शब्दांनी समाप्त होते, जे अल्फा आणि ओमेगा, आरंभ आणि शेवट, पहिला आणि शेवटचा यांचे प्रतिनिधित्व करतात. उत्पत्तीच्या साक्ष्यामध्ये दर्शविलेली सर्जनशील शक्ती त्या अद्भुत भाषाशास्त्रज्ञाच्या स्वाक्षरीने आरंभते आणि समाप्त होते.

एखाद्या गोष्टीचा पहिला भाग त्या गोष्टीच्या शेवटच्या भागाचे द्योतक असतो, ह्याच गोष्टीवर संदेष्टा योहानाने भर दिला; कारण त्या वेळी जे होते ते तो लिहित असताना, त्याच वेळी जे होणार होते तेही तो लिहित होता.

जुन्या कराराच्या शेवटी दर्शविलेला एलियाचा अंतिम इशाऱ्याचा संदेश, रविवारच्या कायद्याच्या संकटाच्या आणि जवळ येत असलेल्या शेवटच्या सात पीडांच्या संदर्भात, त्याच भविष्यवाणीच्या तत्त्वाची ओळख करून देतो.

“पहिल्या उल्लेखाचा नियम” आणि तो जे काही प्रतिनिधित्व करतो, तेच ते “चौकट” आहे ज्याच्या अंतर्गत “वर्तमान सत्य” ठेवले जाणे अपेक्षित आहे. ती चौकट म्हणजे “पहिल्या उल्लेखाचा नियम” होय, जो देवाच्या गुणधर्मांपैकी एकही आहे.

दानीएलाच्या पुस्तकात, जे अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या आरंभाविषयीचे प्रतिनिधित्व करते, आणि प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात, जे अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या समाप्तीविषयीचे प्रतिनिधित्व करते, आपण जेव्हा पहिल्याने शेवटचे स्पष्ट करण्याच्या तत्त्वानुसार त्याकडे पाहतो, तेव्हा आपल्याला आश्चर्यकारक समांतर गोष्टी आढळतात. दानीएलाचे पुस्तक येशूच्या एका वैशिष्ट्याचे प्रकटन करते, जेव्हा ते Palmoni हे नाव वापरते, ज्याचा अर्थ गूढ रहस्यांचा अद्भुत गणक असा होतो. दानीएल येशूची ओळख मुख्यदूत मीखाएल म्हणूनही करून देतो. योहानालाही दानीएलाप्रमाणेच तेच कार्य करण्यासाठी उपयोगात आणले गेले आहे, आणि तो गणिताचा अधिपती किंवा देवदूतांचा प्रमुख यांची नव्हे, तर भाषेचा अधिपती याची ओळख करून देतो. आपण जेव्हा येशूचा विचार वर्णमालेचा अधिपती म्हणून करतो, तेव्हा आपण बायबलमधील सर्वांत दीर्घ अध्याय असलेल्या स्तोत्रसंहिता 119 चा विचार केला पाहिजे.

स्तोत्रसंहिता 119 ही एक वर्णक्रमानुसार रचलेली अक्षरकाव्यरचना आहे; म्हणजे, प्रत्येकी आठ वचनांच्या प्रत्येक समूहातील पहिल्या अक्षराची सुरुवात त्या त्या समूहासाठी एका विशिष्ट अक्षराने होते. इब्री वर्णमालेत बावीस अक्षरे आहेत; म्हणून आठ वचनांचे बावीस विभाग आहेत. प्रत्येक विभाग वर्णमालेच्या क्रमाने त्या त्या अक्षराने सुरू होतो, आणि त्यानंतर त्या अक्षराला नेमलेली सर्व आठ वचनेही त्याच अक्षराने सुरू होतात. प्रत्येक अक्षरासाठी आठ वचने आहेत; म्हणून आठ वचने गुणिले इब्री वर्णमालेतील बावीस अक्षरे, म्हणजे एकशे शहात्तर ओळी होतात. हे स्तोत्र अशा देवाच्या आज्ञापालनावर भर देते, जो सुव्यवस्थेचा देव आहे (म्हणून ही अक्षरकाव्यात्मक रचना), अराजकतेचा नव्हे.

स्तोत्रसंहिता 119 मधील आणखी एक प्रमुख विषय म्हणजे देवाचे वचन सर्वार्थाने पुरेसे आहे, ही गहन सत्यता होय. या स्तोत्रभर देवाच्या वचनाचा निर्देश करणारे आठ वेगवेगळे शब्द आढळतात: नियमशास्त्र, साक्षी, विधाने, नियम, आज्ञा, न्याय, वचन, आणि अध्यादेश. जवळजवळ प्रत्येक वचनात देवाच्या वचनाचा उल्लेख आहे. स्तोत्रसंहिता 119 केवळ पवित्रशास्त्राचे स्वरूप अधोरेखित करीत नाही, तर ती हेही प्रतिपादन करते की देवाचे वचन देवाच्या स्वतःच्या स्वभावाचेच प्रतिबिंब आहे. स्तोत्रसंहिता 119 मध्ये मांडलेले देवाचे हे गुणधर्म लक्षात घ्या:

स्तोत्राची सुरुवात दोन धन्यवचनांनी होते. “धन्य” ते, ज्यांचे आचरण निर्दोष आहे, जे देवाच्या नियमाप्रमाणे चालतात, जे त्याच्या विधी पाळतात आणि संपूर्ण अंतःकरणाने त्याचा शोध घेतात. या महान स्तोत्रामध्ये आपल्यासाठी ह्याच शिकवणी आहेत. देवाचे वचन आपल्याला ज्ञानी करण्यास, नीतिमत्त्वात शिक्षित करण्यास, आणि प्रत्येक चांगल्या कार्यासाठी आपल्याला सिद्ध करण्यास पर्याप्त आहे (2 तीमथ्य 3:15–17).

निश्चितच, स्तोत्रसंहिता 119 हा धार्मिक जगतात बऱ्याच प्रमाणात अद्याप न सुटलेल्या एका विषयाचा भाग आहे. तो या प्रश्नाशी संबंधित आहे की बायबलमधील मध्यवर्ती वचन कोणते आहे आणि बायबलमधील मध्यवर्ती अध्याय कोणता आहे. आपण इंटरनेटवर शोध घेतल्यास, आपण कोणते बायबल वापरता इत्यादी गोष्टींवर केंद्रित असलेले विविध युक्तिवाद आपल्याला आढळतील. या वादातील प्रत्येक भूमिकेतील समस्या अशी आहे की बायबलचा मध्यभाग—तो वचनाचा असो वा अध्यायाचा—याची व्याख्या बायबलच्या लेखकाने करावी, बायबलचा मानवी विद्यार्थी किंवा समीक्षकाने नव्हे.

बायबल शिकवते की प्रत्येक गोष्टीला आरंभ आणि अंत असतो. प्रत्येक गोष्टीस एक काळ असतो.

जन्मण्याचा एक काळ आहे आणि मरण्याचाही एक काळ आहे, तरीसुद्धा आपल्या जीवनाच्या आरंभ आणि अंत यांच्या मधोमध घडणारे जीवनही आहे. जन्म हा काळातील एक क्षणिक प्रसंग आहे; मृत्यूसुद्धा तसाच आहे. जीवन हे मधले आहे, आणि आपण ज्या वेळी जन्मतो व ज्या वेळी मरतो त्या वेळेपेक्षा सामान्यतः त्याच्याशी कितीतरी अधिक इतिहास निगडित असतो.

“प्रथम उल्लेखाच्या नियम” मध्ये मध्यभागास सामान्यतः प्रारंभ व शेवट यांपेक्षा कितीतरी अधिक साक्ष प्राप्त असते. बायबलमधील एखादा एकच वचन किंवा अध्याय शोधून त्यालाच मध्यभाग असे ठरविणे म्हणजे बायबलमधील पुराव्याकडे दुर्लक्ष करणे होय, जरी प्रारंभ आणि शेवट हे मूलतः कालातील बिंदू असले तरी; मध्यभाग हा सामान्यतः एक कालावधी असतो. अर्थात, प्रारंभ, शेवट आणि मध्यभाग हे परस्परांशी सुसंगत असतील, जरी अनेकदा शेवटी असलेले तेच समरूप मार्गचिन्ह प्रारंभाविरुद्ध असते.

येशूने योहान बाप्तिस्ताला एलियाह म्हणून ओळखले, आणि हे दोघेही भविष्यसूचक घटनांच्या त्याच क्रमाचे चित्रण करतात; परंतु एलियाहाचा छळ एका दुष्ट स्त्रीने (ईझेबेलने) केला, जिला एलियाहाला कैद करून ठार मारण्याची इच्छा होती, परंतु तिला ते कधी साध्य झाले नाही. एलियाहाचे प्रतीक असलेल्या योहानाला एका दुष्ट स्त्रीने (हेरोदियाने) कैद करून ठार मारण्याचा प्रयत्न केला, आणि तिने ते साध्य केले. एलियाह आणि योहान ही परस्परविनिमयाने वापरली जाऊ शकणारी प्रतीके आहेत, परंतु त्यांच्यात काही भविष्यसूचक वैशिष्ट्ये अशी आहेत की ती परस्परविरोधी असली तरीही एकमेकांशी समांतर आहेत. एलियाह कधी मरण पावला नाही; योहान मरण पावला. एकमेकांशी जुळणाऱ्या भविष्यसूचक सीमाचिन्हे बहुधा परस्परविरोधी असतात, हे समजल्यास, जे पाहू इच्छितात त्यांना हे दिसून येते की बायबलचा मध्यबिंदू स्तोत्रसंहिता 118 आहे.

जेव्हा आपण ‘पहिल्या उल्लेखाच्या नियमाचे’ तत्त्व आपण जसे परिभाषित करीत आलो आहोत तसे वापरतो, तेव्हा आपल्याला आढळते की बायबलच्या मध्यभागाच्या प्रारंभस्थानी स्तोत्रसंहिता 117 येते, जे बायबलमधील सर्वांत लहान अध्याय आहे व ज्यात दोन वचने आहेत. त्यानंतर अध्याय 118 येतो, जो बायबलचा मध्यबिंदू आहे; आणि अध्याय 118 नंतर 119 येतो, जो बायबलमधील सर्वांत मोठा अध्याय आहे आणि बायबलच्या मध्यभागाचा शेवट आहे. तो अद्भुत भाषातज्ज्ञ प्रारंभाची खूण सर्वांत लहान अध्यायाने करतो, आणि मग समाप्तीची खूण सर्वांत मोठ्या अध्यायाने करतो. हे दोन परस्परविरुद्ध अध्याय आहेत. प्रारंभ हे बीज आहे, आणि समाप्ती ते ठिकाण आहे जिथे पूर्ण परिपक्व वनस्पती विकसित झालेली असते, जिथे मध्यभागात असलेली सर्व साक्षी एकमेकांशी बांधली गेलेली असतात. स्तोत्रसंहिता 117 कडे लक्ष द्या.

आपण विचार करीत असलेला जो तीन अक्षरांनी बनलेला शब्द आहे, त्याचे दुसऱ्या वचनात “सत्य” असे भाषांतर केलेले आहे, आणि तो बायबलच्या मध्यभागाच्या आरंभीचे प्रतिनिधित्व करतो, (बायबलचा मध्यभाग म्हणजे स्तोत्रसंहिता 117–119). त्या मध्यभागाचा शेवट स्तोत्रसंहिता 119 आहे. स्तोत्रसंहिता 118 हा त्या मध्यभागाचा मध्य आहे. स्तोत्रसंहिता 118 हे बायबलमधील सर्वांत लहान आणि सर्वांत मोठ्या अध्यायांच्या मध्ये स्थित आहे; आणि सर्वांत लहान असा जो प्रारंभ आहे, तो “सत्य” हा शब्द प्रस्तुत करतो, जो तीन अक्षरांनी निर्माण झालेला आहे; ती अक्षरे अनंतकाळच्या सुवार्तेच्या तीन पायऱ्यांचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि सत्य समजून घेण्याच्या आराखड्याचे स्वरूप आहेत. हा आराखडा म्हणजे अल्फा आणि ओमेगा म्हणून ख्रिस्ताच्या स्वभावाचे प्रतिनिधित्व करणारे तत्त्व होय.

मध्यभागाचा शेवट, म्हणजे अध्याय 119, हा बायबलच्या मध्यभागी ठेवलेला एक वर्णमालानुक्रमिक काव्यबंध आहे, जो त्या अद्भुत भाषावैज्ञानिकावर भर देतो. अध्याय 119 मध्ये एकच शब्द चार वेळा “सत्य” असा अनुवादित केला आहे.

या वचनांतील सत्य हे बायबल भविष्यवाणीचे एक नियम आहे, जो आरंभीपासून अंत ओळखतो; आणि त्या वचनांतील सत्य असे आहे की अल्फा आणि ओमेगा यांनी जसे आरंभ आणि अंत यांवर आपली सही ठेवली आहे, तसेच बायबलच्या मध्यभागीही आपली सही ठेवली आहे. प्रथम आणि अंतिम यांची सही ही तिसऱ्या देवदूताच्या अंतिम इशाऱ्याचा संदेश सादर करण्यासाठीची “चौकट” आहे. मध्यभागातील शेवटच्या भागात चार वचने समाविष्ट आहेत, ज्यांत “सत्य” असा अनुवादित केलेला शब्द वापरला आहे, जरी चौथा संदर्भ केवळ “सत्य” असा अनुवादित केला आहे. त्या चार वचनांपैकी शेवटचे अंतिम वचन हे ओळख करून देते की “आरंभापासून,” तो शब्द “सत्य” आहे.

आदिसृष्टीच्या उत्पत्तीवृत्तांतात, उत्पत्ती एक व दोन मध्ये, “सत्य” हा शब्द जरी प्रत्यक्षरीत्या लिहिलेला नसला, तरी तो सृष्टीवृत्तांताच्या शेवटच्या तीन शब्दांत दर्शविला आहे; कारण प्रत्येक शब्दाची सुरुवात अनुक्रमाने अशा अक्षरांनी होते की त्यांपासून “सत्य” हा शब्द तयार होतो. आरंभी वचन होते, आणि त्याच्याद्वारे सर्व गोष्टी निर्माण झाल्या; आणि उत्पत्तीतील सृष्टीची साक्ष “आरंभी” या शब्दांनी सुरू होते व अशा तीन शब्दांनी समाप्त होते जे ख्रिस्ताच्या एका गुणधर्माशी निगडित सत्यांचे प्रतिनिधित्व करतात; आणि यशया मध्ये हा गुणधर्म तोच एकमेव देव आहे याचा पुरावा म्हणून परिभाषित केला आहे.

बायबलच्या मध्यभागाचा (स्तोत्रसंहिता 117–119) आरंभ अध्याय 117 मध्ये “सत्य” या शब्दाच्या उपयोगाद्वारे या सत्याचा निर्देश करून होतो की आरंभ शेवटाचे प्रतिनिधित्व करतो. हा शब्द तीन अक्षरांनी बनलेला आहे, जी सनातन सुवार्ता आणि तीन देवदूतांचे संदेश यांचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि सृष्टीकथेच्या समाप्तीची ओळख करून देतात. बायबलच्या मध्यभागाच्या समाप्तीला त्या अद्भुत भाषाशास्त्रज्ञाने सादर केलेली वर्णमाला आहे, ज्याद्वारे हे आकलन स्थापित केले जाते की त्याच्या स्वभावाविषयी आता जे प्रकट केले जात आहे ते “प्रकटीकरण” या शब्दाच्या व्याख्येशी सुसंगत आहे; कारण येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण हा असा संदेश आहे, जो ख्रिस्ताच्या स्वभावाचा असा एक पैलू सादर करण्यासाठी रचलेला आहे की जो यापूर्वी पूर्णपणे ओळखला गेला नव्हता, किंबहुना मुळीच नाही. हे प्रकटीकरण कराराच्या इतिहासाच्या रेषांशी सुसंगत आहे, कारण कराराचा इतिहास त्याच्या नावांद्वारे स्वतःला प्रकट करण्याच्या देवाच्या प्रयत्नाचे पुरावे समाविष्ट करतो, जसे त्याचा-इतिहास उलगडत गेला.

अर्थात, या सत्यासंबंधी आणखी बरेच काही विवेचन करणे आवश्यक आहे, परंतु आपण येथेच थांबू.